problemy małżeńskie

Napisz nam, jak to wygląda z Twojej perspektywy. Co Ty myślisz o jego zarzutach?

Liwia wytłumacz swojemu mężowi, że ty też byś chciała mieć czas na rozrywki. Związek to kompromisy. Ale nie takie kompromisy, że ty wszystko rzucasz a on robi co chce. Tobie też się od, życia trochę należy. Osiądźcie i porozmawiajcie powiedz mu iż masz dość jego ciągłego wychodzenia i zostawiania Cię na całe dnie w domu. Iż ty też chcesz czasem gdzieś wyjść odprężyć się zrelaksować. Przedstaw mu swój program na następny tydzień. Powiedz iż np. we wtorek idziesz na aerobic a w piątek jesteś umówiona z dziewczynami na piwo. A on ma siedzieć w domu. Liwia jeszcze jedno- to nie ty jesteś złą żoną to on jest złym mężem.Z tego co widzę to w ogóle się tobą nie intersuje. O tym też bym mu powiedziała. Czasem faceci po prostu takich rzeczy nie widzą.

Ty jesteś dla niego nieczuła, bo dla niego inne rzeczy są ważniejsze. Za to jemu inne rzeczy są ważniejsze, bo w domu nie ma czułości od swojej żony. Jak widać to błędne koło i jak któreś z was tego nie przerwie to taka sytuacja będzie trwała nadal.
Liwia, powiedz kiedy ostatni raz byłaś z mężem na randce? Zaproś go do kawiarni na herbatę i ciastko, ubierz się ładnie i rozmawiajcie jedynie o was, o waszych marzeniach, miłych chwilach, które was ostatnio spotkały, powspominajcie stare czasy, to jak się poznaliście, byliście narzeczeństwem, a następnie młodym małżeństwem. Nie poruszajcie tematów związanych z waszym codziennym życiem. Myślę, że takie odświeżenie związku jest potrzebne raz na jakiś czas.
Mówisz też, że dom jest na Twojej głowie. Cóż, jest w tym trochę Twojej winy, bo gdy zaczynaliście ze sobą mieszkać albo gdy urodziło się dziecko, ustalił się między wami pewien niepisany podział obowiązków. Większość spadła na Ciebie, a Ty w porę nie zareagowałaś. Teraz, po latach trudno jest pstryknąć palcami i odwrócić wszystko o 180 st.
Na Twoim miejscu nie przeprowadzałabym z mężem wielkiej rozmowy na temat Twoich odczuć, bo to nie przyniesie rezultatu, on poczuje się atakowany i winny Twojego nieszczęścia. Radziłabym raczej robić wszystko małymi kroczkami, stopniowo. Gdy mąż zrobi dla Ciebie choćby drobną przysługę, zawsze go chwal - mężczyźni są łasi na komplementy, będzie więc zachowywał się tak, by słyszeć ich więcej i zasługiwać na Twoje uznanie Powiedz czasem coś o nim dobrego waszym znajomym w jego obecności - poczuje się dumny i kochany Okazuj mu swoje uczucia, gdy pomoże Ci w obowiązkach albo w czymś wyręczy, a będzie robił to częściej

Tak w ogóle to polecam takie książki jak "dlaczego mężczyźni kochają zołzy", czy "mężczyźni są z marsa, kobiety z wenus" (tą pierwszą mam w formie ebooku, więc mogę wysłać). Bardzo dobrze są tam opisane różnice w postrzeganiu świata przez kobiety i mężczyzn oraz to czego jedno od drugiego oczekuje - naprawdę ciekawe i przydatne;)

Czyli jednak coś nie tak?

Liwia tak to jest, czlowiek   przyzwyczaja sie dodobrego zbyt szybko.. i lata gdy maz byl czuly za bardzo Ci utkwily we krwi. Czas na zmiany.  Teraz i Ty sie nim poopiekuj, mow o swoich emocjach, o  uczuciu, ktore jest miedzy wami a bd z dniana dzien lepeij. pozdrawiam.

Wydaje mi sie,ze wszelkim nieporozumieniom  w malzenstwie sa  winni oboje malzonkowie.
nie ma tak,ze jedna osoba jest swieta a druga ta be.Nie ma i juz.Malzenstwo jest pasmem kompromisow.
Liwio,moze maz jest egoista,ale przeciez nie stal sie nim przed chwila.Stan sie i Ty egoistka,moze Ty umowilabys sie na spotkanie z kolezanka na plotki,zostawiajac dziecko mezowi?Idz do kosmetyczki,zadbaj o siebie.Nie tylko mezowi nalezy sie rozrywka.
Czy przed malzenstwem tez bylas taka szara myszka?
Moze wystarczy podzielic obowiazki w domu.
Pewnie po calym dniu roboty w domu nie chce sie jeszcze seksic wieczorem.Czlowiek najchetniej polozylby sie spac.Dlatego musisz miec swoj wolny czas.Jesli masz troche relaxu,to i maz przeprosi Cie za te ...ozieblosc z Twojej strony.
Duzo daje rozmowa,w spokoju,przy winku.Napewno nic nie da przekrzykiwanie czy wypominanie.Wazne jest DZISIAJ,a nie to co bylo x dni temu

Ciężko mi z tym i to jak, ale będę próbowala jak radzicie dziewczyny...może jakoś dam radę.
Kiedyś byłam silniejsza psychicznie, twardo stąpałam po ziemi, wiedziałam czego oczekuję od życia, a od kilku lat (może i nawet jak urodziłam dziecko) wszystko zaczęło się zmieniać. Nie umiem już stawiać czoła przeciwnościom losu, zaraz poddaję się i nie mam sił do walki. Czasem aż sama siebie nie poznaję, nawet wiara we własne możliwości i siły mi opada. Już sama nie wiem skąd się to we mnie bierze.....

Też zastanawiałam się nad wizytą u psychologa....zobaczymy, może się odważę....

U mnie kiedyś sytuacja była inna: to ja byłam tą dowodzącą, ja skończyłam studia, ja pochodzę z tzw. dobrego domu.....mój mąż kiedy go poznałam, był zakompleksionym nastolatkiem, nie cierpiał swojej rodziny, matki, która wmawiała mu ,że ja nie jestem partią dla niego.....Mi nigdy nie zależało na wykształceniu człowieka , którego pokocham, ani na pieniądzach....tylko na jego dobroci, miłości, itp........to on mi zawdzięcza to, że stanął psychicznie na nogi, że ma dobrą pracę, potrafi o swoje zawalczyć......i nie jest tym samym zdołowanym facetem co 14 lat temu (bo tyle się już znamy). We mnie miał zawsze oparcie, zawsze byłam jego przyjaciółką, spowiedniczką.....psychologiem..........a teraz sama jestem tą moją sytuacją zdołowana i w ogóle nie potrafę poradzić sobie ze sobą........przykre

Dzięki dziewczyny za Wasze wsparcie......dawno u nikogo takiego nie znalazłam....oj dawno......

Biję się z myślami...

Jestem od niego uzależniona, do takich wniosków dochodzę.....Gdzie ta moja samodzielność i pewność siebie, gdzie ona zniknęła?

Jutro idę do pracy (po małej "przerwie"), wracam do ludzi....może nabiorę sił do walki.....

Siły raz są, za chwilę znikają! On mi nie pomaga, skrzydła mi co chwilę opadają. Staram się jak mogę, chociaż chwilami czuję sie jakbym się narzucała........Nie mogę przez to wszystko jeść ani spać, wyglądam jak cień, a on nic. Rozmawia ze mną, a może raczej burczy zamiast mówić do mnie.......Czuję sie jakbym miała kochanka na boku i popełniła jakieś przestepstwo, pogrążam się w tym coraz bardziej.............

Dziekuję Ci Janino za słowa otuchy! Bardzo bym chciala, żeby było dobrze!

Raz jestem na wozie , raz pod nim i wiem dobrze że jestem na tyle słaba, że jeśli widzę , że on w "naprawę" związku wkłada minimum z minimum to mi się odechciewa. Mam chwiejne emocje i odczucia i mam wrażenie, że cały ciężar poprawy relacji w naszym związku padł na mnie i tylko na mnie. On uważa, że ja mam się teraz poczuć tak samo jak on czuł sie kiedy ja byłam dla niego "nieczuła", robi tak abym czuła się winna całej zaistniałej sytuacji...

Dziękuję Wam dziewczyny za to wsparcie, nie wiem co bym zrobiła bez Was. Nie mam z kim oprócz Wasz o tym wszystkim pogadać, podzielić się tym co czuję...owszem mam przyjaciołkę, która wie o mojej sytuacji, ale ona tkwi w dużo"dziwniejszym" małżeństwie niż ja...więc jakoś racojonalnie nie potrafi mi nic doradzić.

Isabell masz rację-jestem na niego zła, nawet wściekła, ale nie ma we mnie stanowczości i siły, a przede wszystkim wiary w siebie, którą tak chcę w sobie na nowo obudzić......

Mam juz dość wszytkiego, jestem na skraju załamania nerwowego......

Janino-wydaje mi się, że nie ma nikogo na boku, nic jak dotąd mi na to nie wskazuje, jego telefon milczy, jeździ do pracy jak zwykle....chociaż wczoraj i w poniedziałek wrócił późno...ale powiedział dlaczego, więc raczej nie widzę tu osoby trzeciej........

Wyczerpana sytuacją, staram się (nerwowo wykończona), ale próbuję...
Chwilami widząc jego, jak on to nazywa "wypalenie" -wysiadam  i nie wiem co dalej...
To jest dziwny człowiek, ale ja zaczynam mieć poczucie, że ja jestem naprawdę wszystkiemu winna........., że to ja jestem tylko taką nietolerancyjną żoną, która  wciąż narzeka, że mąż wychodzi z kolegami, że ma treningi co tydzień, że za długo pracuje, że w nocy wraca...a inne kobiety znoszą to i kropka.
Kocham go bardzo, on chyba nawet nie wie jak.

Witam!
Dawno tu nic nie napisałam, więc ........
Moje małżeństwo "jakoś" trwa. Zaliczyłam wizytę u psychologa, który doradził mi , abym na nowo "uwiodła" męża i powiem Wam, że widząc postawę męża w tym czasie, rada psychologa nie zdała mi się specjalnie-bo nie miałam najmniejszej ochoty uwodzić go. W jednym psycholog miał rację-mój mąż może czuje się przeze mnie kontrolowany i odbiera mnie jako wyznaczajacą mu granice mamusię. To staram się naprawić. Mąż i tak spisuje mnie na straty- bo twierdzi, że ja nigdy sie nie zmienię- zawsze będę pesymistycznie i " nijak" podchodziła do życia i tyle. Mimo tego staram się to zmieniać-dziwne tylko ,że w pracy tryskam energią i pozytywnym nastawieniem, a w domu jakoś rzadko mam na to ochotę.....
Na domiar tego wszystkiego mąż nadal wychodzi wieczorami, np 2 h spaceruje z psem, niby pracuje i takie tam. Ale przejrzałam mu ostatnio telefon i co? Ma parę wieczornych połączeń (akurat w czasie, kiedy nie ma go w domu) do jakiejś kobiety.......twierdzi, że to "nikt". Wcześniej również zdarzało mu się dzwonić do "nikogo"-na początku naszego małżeństwa i jeszcze kiedyś. jak na ten moment nie wiem jak mam się do tego ustosunkować-on jest tchórzem jeśli chodzi o zdrady fizyczne-to wiem, kręci go chyba jeśli babaki zwracają na niego uwagę i może sobie z nimi w jakiś tam sposób poflirtować i to wszystko. Tylko ja zmęczona jestem tą sytuacją...mam numer do tej kobiety, ale czy coś z nim zrobię to nie wiem...
Pozdrawiam Was..........

Droga Janino, powiem Ci,że postawiłam się mężowi-2 dni w miarę się zachowywał, był zszokowqany moją postawą-po czym wrócił do swych rystułaów-nocnego wracania do domu. Patrząc na moją córeczkę- dochodzę do wniosku, że on nie jest wart mojej miłości, a moja pociecha jest dla mnie najważniejsza i nie dopuszczę do tego, aby on wykończył mnie nerwowo (a tak zaczyna(ło) się dziać, że chudnę z dnia na dzień), bo takiemu niezrównoważonemu emocjonalnie człowiekowi nie zrobię tej przyjemności i nie zejdę z tego świata i nie zostawię mu na wychowaniu mojej pociechy . Nigdy!!!! Chyba że Bóg sam o tym zdecyduje.......On od ponad miesiąca nie nosi obrączki, ja od kilku dni. Zdjełam ze ściany nasze zdjęcie ślubne, bo nie chce mi się na nie juz dłużej patrzeć. Postawiłam mu dwa wyjścia-albo poprawa z jego strony albo wynocha z domu. Jak na razie mieszka tu-ale jak w hotelu. Ja żałuję jedynie, że on mieszka u mnie a nie ja u niego, bo już by mnie tu nie było razem z córką! Wyniosłabym się do rodziców (ale mieszkamy w jednym domu) i nie chciałabym już o nim nigdy słyszeć. Mam serdecznie dość jego zachowaniu i traktowaniu mnie jak ostatniej pary skarpet..........Wczoraj powiedział mi, że ożenił się ze mną między innymi dlatego żeby wyrwać mnie od mojego poprzedniego chłopaka (dodam, że był to krótkotrwały związek a on nie był kandydatem na życiowego partnera)z tym ów partnerem rozstałam się 3 lata przed naszym ślubem, więc nie wiem o czym ten mój "dziwny" mąż mówi.......Z każdej rozmowy, którą ten człowiek ze mną prowadzi wychodzi na to, że ja jestem najgorsza, we wszystkim go blokuję, jestem na wszystko anty nastawiona itp. Moje miesięczne starania o niego poszły na marne, nawet nie wkładałam w nie tyle sił ile bym chciała, bo on albo mnie lekceważył albo pod nieobecnośc nocną dzwonił do "dziwki" bo inaczej takiej kobiety nazwać nie umiem. Bo jak stwierdził mój mąż to "nikt" do kogo dzwonił.........

Chcę tylko, aby wystarczyło mi sił na walkę o każdy dzień...jak się wyprowadzi- przeżyję to strasznie-ale wiem, że po jakimś czasie poczuję ulgę taką jakby ktoś wypuścił mnie z więzienia, gdzie znęcali się psychicznie nad więźnimi.........Brakuje mi jeszcze sił na spakowanie go i wystawienie walizek przed dom.......

Liwia czytam od poczatku Twoja historię i jestem w szoku dobiło mnie znalezienie tej trzeciej, jest młoda i tez mam bagaz na plecach ale nie czuje się na siłach zeby Ci cos doradzić ani pomóc, powiem tylko ze doskonale zdaje sobie sprawe jak to jest być "wypalonym" moj chlopak (jestem z nim 4 lata) tez mnie wykonczyl i psychicznie i fizycznie w pracy jestem normalna wesola dziewczyna jak jestem bez niego potrafie góry przenosić z nim natomiast staje szara myszka ktora boi sie coklwiek odezwac co kolwiek zrobic zeby nie byc przez niego skrytykowana, a jego najllepszy sposob na doprowadzenie mnie do szału to olewanie, nie odzywanie sie do mnie doprowadził mnie do takiej furii ze wyzywam sie na psie i moim braciszku ktory ma 4 latka. Rozumiesz stalam sie wrakiem emocjonalnym wrakiem
Obwinia mnie o wszystko, on nigdy nie robi zle. Jak zobaczyłam ze u nas tez jest jakas trzecia to zamiast mi sie z tego wytłumaczyć powiedział mi spier...
ide w poniedzialek do psychologa bo inaczej zrobie sobie krzywde

liwia napisz co słychac  nic się nieodzywasz

Oj kobietki, nie wiem co mam tu pisać. Tkwię w problemach jak tkwiłam. Nadal nie moge dojść do porozumienia z mężem, dziś jestem w trakcie kolejnej "dziwnej" rozmowy z nim (teraz na moment wyszedł), jutro napiszę co z tego wynikło, czy wogóle cokolwiek wynikło..........

Spakowałam jego rzeczy. Zostawił mnie i dziecko, mimo że prosiłam aby został, mimo,że moje dziecko płakało mu w ramionach i prosiło aby nie odchodził. Mówiłam, że zaczniemy wszystko od nowa, prosiłam...ale on nie chce...........zostawił mnie.............a ja siedzę i płaczę jak dziecko............i szukam pomocy, POMOCY!!!!

Liwio kochana odszedł jego strata pamiętaj szanuj siebie
Musisz byc teraz silna
Nie zatrać siebie
prosiłaś go zeby został a on co ???
Oglądałaś Plac Zbawiciela???
Najważniejsze zebyś nie byla sama

Olej go, niech robi co chce. Jesteś silna, młoda. Jak go kochasz to minie troche czasu nim zapomnisz. Co jego rodzice na to?  Ja się odkochałam tylko dlatego,  że mnie zdradzał i czasami chciałabym żeby mnie zostawił. Proszę Liwio idź na terapię,  to dużo pomaga.

odczekaj troche musisz ochłonac wyić do znajomych czas pokaze co sie wydarzy niezalamuj sie wiem ze to trudne ale napewno sobie poradzisz to nietwoja wina najlepiej jest zgonic na zone ze zaniedbuje męza  ten typ tak ma

Niestety kochana mam podobną sytułacje tyle że mój mąż co miesiąc zmienia zdanie rez chce raz nie chce , raz zrywa z kochanką raz nie i również cierpie ale powoli zaczynam się z tym godzic musimy byc silne.

Strasznie boje się samotności-ta myśl mnie przeraża......

nie martw się ze bedziesz sama bo napewno nie bedziesz,
zacznij żyć i czerpać z życia to co najlepsze udowodnij sobie , jemu i wszystkim innym żę jesteś silną kobietą ,że dasz sobie radę sama zacznij robić rzeczy na które masz ochotę a na które nie miałaś czasu. Siedząc w domu i wydzwaniając do niego pokazujesz tylko jak jesteś słaba, jak uzależniona od niego, a on czerpie z tego satysfakcje,
Kochaniutka jak chcesz to ja chętnie się z Tobą spotkam (warszawa) wyciągnę Cię gdzieś zajmę Ci czas abyś tylko nie myślała.
Udowodnij sobie i innym że jesteś KIMŚ.
Życie czasem pisze smutne scenariusze ale rób wszystko aby Tobie było dobrze
Ja też często i dużo płaczę ale wiem że robię wtedy tylko sobie krzywdę.

Trzymaj się

Przepraszam za moje błędy postaram pisac wyrazniej , nieodczytałam  zadnej notatki .

Nadal jestem sama, nie wrócił. Jednego dnia mówi, że nie ma sił być ze mną, na drugi, że może wynajmiemy mieszkanie, a na kolejny że "żegnaj", nie będziemy już razem........a ja siadam psychicznie, nie wim co on tak naprawdę chce........POMOCY

On powiedział, że wróci do mnie, jeśli wyprowadzę się z domu (mieszkam w jednym domu z rodzicami, ale mam oddzielne mieszkanie).Bylismy oboje u psychologa-on doradził, że żeby uratować to małżeństwo mamy się wyprowadzić od moich rodziców, ponieważ moja mama jest nadopiekuńcza i mnie traktuje jak dziecko......To jest duzy dom, budowany z myślą o mojej przyszłości, a teraz mam się stąd wynieść nie mając pewności czy mąż za jakiś czas nie postanowi znowu mnie zostawić...........mam straszny dylemat. Moja mama jest juz ciężko obrażona, a maż nie chce tu wrócić.

Tylko decyzja jest bardzo trudna. Zdaje sobie sprawę z tego, że jeśli pójdę za nim to matka i siostra będą przeciwko mnie. Chcę ratować to małżeństwo. Tyle, że mój mąż nie wkłada wielkiego wysiłku w to żeby to jakoś naprawiać-niby szuka mieszkania do wynajęcia, ale dziś od rana nawet do mnie nie zadzwonił, mimo, że ja wysłałam mu kilka miłych smsów. Jest w pracy, ale mam wrażenie, że jakaś kobieta oprócz mnie jest w jego życiu.....może to tylko moje wrażenie, bo on twierdzi, że gdyby kogoś miał to nie chciałby ratować wszystkiego........już sama nie wiem co robić, chyba mu nie ufam, nie widzę takiej miłości jego do mnie jak ja do niego......

Yostynko-wiem w jakiej jesteś sytuacji, dla takich kobiet jak my to ciężkie sprawy i decyzje. Ale myslę, że Ty jesteś jeszcze młoda i znajdziesz godnego swej miłości mężczyznę. Gdybym nie miała ślubu i dziecka chyba nie zaryzykowałabym już, skoro on już teraz nie okazuje zainteresowania Tobą to co bedzie później, będziesz w takiej "uwięzi" jak ja?
Kiedyś, gdy się poznaliśmy on był cudowny, nosił mnie na rękach, dzwonił, kochał tak mocno, że ja mu nawet tak swej miłosci nie okazywałm, a teraz, widzisz Yostynko w jakiej sytuacji się znalazłam, więc pomyśl nad sobą, czy warto...

Myślałam ,że dam radę. Teraz nie daję. On mieszka u rodziców, niby chce być ze mną, ale czuję ,że mnie okłamuje-jeździ do jakiejś "d*****"...Ręce trzęsą mi się teraz strasznie, mam całe życie mieć takie????????

Liwia, zadaj mu tylko jedno pytanie: chcesz być ze mną czy nie? Zażądaj jednoznacznej, prostej odpowiedzi, bez kombinowania i kręcenia. Nie wchodź w dyskusje, rozmowy nie nie wnoszące, pytania "byłes u d***** czy nie byłes, itp". I podejmij decyzję, TY! Nie będziesz przecież życ z kolesiem, który jest niepoważny i każe traktować się jak dziecko. Po co Ci taki facio???

Nie używaj wulgaryzmów

Idź sama do psychologa. Zacznij pracować nad sobą a wyjście z sytuacji samo się wkrótce pokaże.
Drugiego człowieka nigdy nie zmienisz, a już zwłaszcza na siłę. Możesz natomiast zmieniać siebie - nie bać się samotności, nie panikować ani nie histeryzować kiedy jakiś matoł przez jeden dzień nie odpisuje na smsy.
Możesz walczyć o swoje szczęście - we własnym ciele, sama ze sobą.
A on, no cóż, chcesz u niego wychodzić sobie miłość? Wybłagać ją telefonami, wieczornymi spotkaniami, udawaniem, że jest okej?

To jest bardzo częsty problem - ja również się z nim borykam. Ale prawdziwy związek, a już zwłaszcza małżeństwo z dzieckiem w tle, trzeba budować na prawdziwej potrzebie bycia razem. A nie na strachu przed samotnością!

Twój post chwycił mnie za serce.... normalnie się wzruszyłam .To piękne, że piszesz tak o swojej  Mamie! Mam nadzieję, że mój syn kiedyś tak powie o mnie.Ja mam 25 lat i też odeszłam od męża po 5 latach małżeństwa.....I tylko moje dziecko i jego miłośc pozwalają mi przetrwać...