problemy małżeńskie

Witaj, masz rację w tym co piszesz o spróbowaniu (jeśli byś nie spróbowała faktycznie mogłoby ci to nie dawać spokoju), ale nie masz racji w tym, że jesteś tchórzem bo nim nie jesteś. Każdy jest kowalem swojego losu i tak naprawdę nasze wybory układają nam życie, a to że podjęłaś to ryzyko i pozwoliłaś mu wrocić mimo wszystkiego co cię przez niego spotkało to naprawdę wielka odwaga i tak jak napisałam wcześniej podziwiam cię za to. Jeśli mam być szczera to nie wiem jak bym postąpiła będąc w twojej sytuacji bo mimo, że teraz mam ochotę rozstać się ze swoim mężem to w czasie rozłąki może też bym pragnęła spróbować jeszcze raz..z jednej strony ludzie zasługują na drugą szansę tylko pytanie czy to docenią.....naprawdę życzę wam jak najlepiej i mam nadzieję, że nie będziesz musiała żałować swojej decyzji a twój mąż doceni to co ma i spróbuje być lepszym czlowiekiem. Pracuj nad tym i nie poddawaj się bo jeszcze dużo pracy przed wami a ja z całego serca życzę Wam powodzenia Pisz jak się układa i jaką masz receptę na poprawę stosunków, pozdrowionka.

Rano wstaję do pracy, ale nie mogę spać.......
Wyryczałam się w poduszkę i zwyczajnie nie śpię.....
On w drugim pokoju, zabrał kołdrę i się tam wyniósł...i ma w głębokim poważaniu to, że nie śpię itd.....

beti_xanax....masz racje że dużo pracy trzeba wykonac w związku żeby Ten był udany   masz w 100% racje ale co zrobic jeżeli to jedna strona się stara naprawic życie ,świat a druga nie ?!Co zrobic żeby było lepiej ?żeby związek po przejsciach się scementował?

Witam was dziewczyny.Moja nie obecność na forum wynika z braku internetu w domu. Wracając do tematu beti_xanax człowiek może się zmienić ale naprawdę musi tego chcieć! Wiem iż jest to możliwe bo przykładem mogę być sam. Czasami głowa szaleje mi z myślami o życiu, czasami to uciążliwe ale dla mnie jest to zbyt cenne żeby to stracić. Liwia każdy człowiek ma swój rozum i wolę, więc dlaczego popełniamy tyle błędów, które zmieniają nasze życie? Nie ma idealnego człowieka, bo to jest nie możliwe a w ogóle co by to było za życie jeśli nie moglibyśmy uzupełniać się własnymi zaletami? Ola123 nie znam cię na co dzień, nie wiem jak się zachowujesz, jakie masz zwyczaje itp. Ale ci powiem, że masz cudowną żonę która walczy o wasz związek! Moim zdaniem nie wiesz co posiadasz, nie doceniasz tego że możesz mieć rodzinę i dziecko, nie którzy nie mogą mieć tego szczęścia. Jeżeli używasz alkoholu, żeby zabić poczucie winy to jesteś człowiekiem który wybiera najprostszą drogę która jest dla nas najgorsza, zaczynamy się z taczać w naszym życiu i potem każda najmniejsza rzecz staję się uciążliwa do wykonania bo stajemy się leniami. Proponuje alkohol przedstawić sobie jako przeszłość i zacząć naprawdę kochać swoją rodzinę bo i tak kiedyś się przebudzisz, że popełniałeś błędy i to od ciebie będzie zależeć ile czasu chcesz zmarnować na swoje "zabawy". Życzę wam powodzenia w dalszym życiu i mam nadzieje, że będę mógł być obecny na tym forum. Buziaki

Kochana Liwio, przeczytałam dziś wszystkie Twoje posty. Nie obraz się, nie miej do mnie żalu ale odpowiedz mi: czemu to ciągniesz? Czemu niszczysz siebie i swoją córkę? Ja byłam kiedyś na miejscu twojej córki, pamiętam wszystko-kłótnie rodziców, raz tata jest, raz go nie ma, rodzice drą się na siebie, mama płacze...Do dziś przez te wydarzenia nie mogę ułożyć sobie życia uczuciowego i stworzyć zdrowego związku.Może myślisz,że chronisz swoją córkę,że ona tego nie widzi...Uwierz,że widzi i to czuje i cierpi po swojemu...

Dziewczyno! Obudz się z tego koszmaru! Tylko ty możesz wyrwać siebie i córeczkę z tej chorej sytuacji!
Ta sytuacja ciągnie się już ponad rok i co? Zmienił się? NIE! Przestał pieprzyć głupoty? NIE! Widzisz jakąkolwiek trwałą zmianę w jego zachowaniu? Nie wydaje mi się. Rozumiesz Liwia? On się NIE zmieni, naprawdę. Czy ty nie widzisz,że te jego chwilowe starania to jakaś gra, manipulacja?Tobą oczywiście.
Czytałam twoje posty z nadzieją,że ty odejdziesz,że będziesz rozsądna. Wiem co to kochać ale pomyśl naprawde kochasz jego, tego który tak cię rani? Wszystko jest w twoich rękach,życzę ci jak najlepiej. Nie wierzę,że mąż(?) dalej cię nie zdradza, może nie fizycznie ale...
Proszę cię podejmij decyzję, tą ostateczną. Twoja historia jest mi tak bliska i tak bardzo boli mnie twoje zachowanie jakby to mnie dotyczyło.Kiedyś dotyczyło.Lecz w mojej obronie ktoś stanął za pózno.
Pozdrawiam cię ciepło i odwagi!
:*

Witam wszystkich
Liwio jak się układa...bo z tego co widzę to nie jest łatwo (szkoda, że znów piszesz o płaczu i cierpieniu bo co jak co ale nie powinno cię to już spotykać), ola123 jeśli bym wiedziała jak scementować rozpadający się związek to już dawno znów byłabym szczęśliwa a tak sama borykam się z tą niewiedzą i bezradnością....co do mojego małżeństwa no cóż mam ochotę coś zmienić jak narazie staram się małymi kroczkami przede wszystkim staram się wyeliminować szczegóły o które zazwyczaj się kłócimy (np. problemy finansowe, bałagan w domu itd.) to może wydawać się śmieszne ale o bałagan też są kłótnie ja pracuję mamy dwójkę dzieci a mój mąż w domu nie robi nic (najgorsze, że wyniósł to z domu gdzie jego mama robiła totalnie wszystko nawet przysłowiowo zmieniała skarpetki mężowi i podawała kapcie - ale nie pracowała a po drugie jest tak do dzisiaj sama była świadkiem wielu takich sytuacji) a ja po prostu jestem zmęczona tym życiem, ale staram się wykrzesić z siebie ile mogę. Mój mąż nie jest takim złym człowiekiem jak czasami mi się wydaje ale mógłby co nie co zmienić w swoim zachowaniu a byłoby nam lepiej, ale on niestety też jest zmęczony i po prostu mu się nie chce. On woli wrócić z pracy i usiąść przy komputerze z którego nie schodzi praktycznie do momentu pójścia spać. No cóż tak już bywa. Przez ostatni czas miałam to wszystko gdzieś (wiecie taka mała depresja), ale obudziłam się pewnego dnia i znów nabrałam chęci do zmian i próby zmian na lepsze...efekty narazie są wymierne ale ja lepiej się czuję z tym, że chociaż ja się staram. Myślę, że każdy ma w życiu takie dni zwątpienia ale i nadziei na lepszy los, który mimo wszystko jak pisałam wcześniej wybieramy sobie sami...pozdrawiam wszystkich gorąco pa odezwę się niedługo.

Witam Mój problem jest zupełnie inny. Jesteśmy młodym małżeństwem. Mamy córeczkę marysię która ma 8 miesięcy. Oboje bardzo ją kochamy, ale im dłużej trwa nasze małżeństwo tym jest gorzej. Gdy by łam w ciąży mąż był kochany czuły troskliwy. Czułam się przy nim bezpiecznie. Wszystko zaczęło sie zmieniać gdy urodziłam. Już w szpitalu gdy go bardzo potrzebowałam nie tylko psychicznie ale także fizycznie poniewaz byłam po cesarce, on grał w piłkę chodził na piwo i opijał urodziny dziecka a ja czułam sie samotna. Potrzebuję jego czułości, spędzenie razem czasu wyjscia z nim... Ale on twierdzi ze spędza ze mna cały swoj czas i powinno mi to wystarczyć. Do tego czuję sie przy nim nie atrakcyjna. non stop w szlafroku z dzieckiem na rękach. Nawet jak staram sie wyglądać ładnie on nie zauważa. Nigdy nie jest o mnie zazdrosny. Czuje jak bym była mu obojętna. On twierdzi ze mnie bardzo kocha. Ale ja nie zawsze to czuję. Nie potrzebuje księcia z bajki ale chciała bym czuć ze jestem dla niego kims wyjatkowym o kogo warto walczyć i zabiegać. nie wiem czy powinnam wyjechać na pare dni i dać mu potęsknić czy probowac dalej z nim rozmawiac. Prosze o radę jestem zagubiona.

I Ty jeszcze z nim jesteś?

Żartujesz sobie, wróciłaś dla dobra dziecka - zobacz jakie "dobro" ogląda Twoje pociecha, policja, alkohol, przemoc. Teraz już krzywdzisz dwie osoby - siebie i dzieciaczka.

I chcesz sobie wmawiać, że to Twoja wina? Przecież Wy sie wzajemnie niszczycie, a Ty bierzesz wszystko na siebie i trwasz przy nim. Po co?

Tylko nie mów już, że dla dobra dziecka bo ogladanie takich scen się maluchowi nie przysłuży, ba! Nawet oglądanie niekochających się rodziców zyjących obok siebie może sprawić, że malec w przyszłości bedzie miał problemy w związkach.

Liwia czytam Twój wątek od jakiegoś czasu. jest mi ciebie żal. wplątałaś się w koszmarną sytuację. facet już się nie zmieni. miał na to szansę, ale tego nie zrobił. zostaw go. będzie ci ciężko, ale poradzisz sobie. wycierpiałaś już tyle, że zasługujesz na spokój. trzymam za ciebie kciuki i proszę nie niszcz siebie!!

"marudziłam, że nie ma pracy"

No i? Masz do tego prawo !!! No daj spokój będziesz pasożyta utrzymywać?! Zwłaszcza po tym co zrobił?!
Kobieto, Ty jesteś nieszczęśliwa z nim - widać to nawet po formie w jakiej pisałaś posty w różnych etapach Twojej histori. Czy Ty jesteś jakąś ascetką, że się tak krzywdzisz będąc z nim?!

Weź się w garść, dużo lepiej służyła Ci samotność i znajomość z tamtym facetem.

ŻYCIE MASZ TYLKO JEDNO - NIE ZMARNUJ GO NA PALANTA !!!

Nie wyj, tylko zacznij działać!

Masz jakąs bliska osobe, która mogłaby Ci pomóc?

Mam rodziców, siostrę, przyjaciółkę......

Wiem Polsza, myślę o tym. Tyle, że mieszkam w małym mieście i kiepsko tu o jakąś pomoc.

Widząc co się dzieje obecnie w tym związku, mają nikle nadzieje, że coś się zmieni.

Witam was panie. Nie wiem czy to słuszne żyć non stop w cierpieniu? Zdaje się że człowiekowi nie tylko pisane szczęście ale i też cierpienie. Nie byłoby zła bez dobra, tak też jest zapewne w związkach. W dzisiejszych czasach ludzie robią się coraz bardziej leniwi, wygodni. Nie ważne jak bardzo jest mocny nasz związek, ważne że próbujemy go ciągle upiększać, wprowadzanie czegoś nowego w życiu, żeby ten zwiazek nie stał się pętla powtarzających czynności. Liwia nie ma nic już w nim co powinnaś kochać, jedynie wspomnienia. To co umiera odrodzi się,  ale gdzie? Może w nowym życiu? Związku? Nie podejmujmy decyzji żeby potem żałować. Życzę szczęścia i wytrwałości w tych trudnych chwilach. Pozdrawiam!!!

Kochani...dziękuję! TYLKOmnieKOCHAJ dziękuję podwójnie za zalogowanie się i chęć wypowiedzi w mojej "sprawie", w mojej zawiłej od dawna historii......

Cóż. Wczoraj rozmawiałam z mężem...zaczynam myśleć, że ja zwyczajnie nie umiem/nie umiałam chyba pokazywać moich uczuć względem niego. Zawsze twardo stąpałam po tej ziemi, zawsze realnie patrzyłam na wszystko. On był zupełnie inny, spontanicznie okazywał uczucia, zawsze z głową gdzieś ponad chmurami...ja stonowana, czekająca na jego ruchy-przytulenie, pocałunek. Dla mnie okazywaniem uczuć-było moje wsparcie jego w każdej sytuacji,problemie, pomoc w każdym momencie, w chorobie i innych sytuacjach życiowych. Dla mnie zawsze to miało sens, to dawało mi satysfakcję, że on widzi, że jestem przy nim...zawsze. Wczoraj powiedział mi, że chciałby, żebym poświęciła więcej uwagi jemu tzn. potrafiła tak jak on kiedyś przytulić, pocałować, chciałby, żebym zainteresowała się bardziej jego hobby itd....Czuję się winna temu wszystkiemu, bo być może ja przyczyniłam się "swoją realnością" do pewnych niepotrzebnych sytuacji, tyle , że w żadnym stopniu nie usprawiedliwiam tym jego ostatnich zachowań.......
Uwierzcie mi, że nie chcę narażać dziecka na takie przeżycia jak ostatnio, bo ona jest największym moim skarbem. Chcę też normalnie funkcjonować, żyć, pracować i czuć się znów tak jak wtedy, kiedy stawałam na nogi o czym wspomniałaś TYLKOmnieKOCHAJ.
Uwierzcie mi, że czasem już nie wiem co jest dobre a co złe i jaką drogę wybrać?!

Pamietam jak bylam nastolatka zawsze mowilam "nigdy nie bede na sile budowac rodziny zeby dziecko mialo dom", a tym czasem mam meza i coreczke, z mezem przechodzimy dosc ciezki okres i nie wyobrazam sobie spakowac sie i tak poprostu powiedziec no to pa, nie wyszlo nam to kazdy idzie w swoja droge, tak sie nie da!!! Gdy na swiat przychodzi owoc milosci danego zwiazku to juz jest inne podejscie niz jak jest to zwiazek powiedzmy bez zobowiazan czyli bez slubu czy potomstwa. Latwo sie komus mowi jak taka sytuacja go nie dotyczy...
Kochana Liwiu jestem z Toba sercem... Wiem co chce Ci powiedziec Twoj maz! Mam ta sama sytuacje moje malzenstwo zaczelo sie walic kiedy on zaczol widziec to ze ja kompletnie nie okazuje mu uczuc.On mnie do tego przyzwyczail ze zawsze to on podszedl,przytulil,pocalowal ja oczywiscie odwzajemnialam ale gdyby sam nie potrzedl ja jakos nawet o tym nie pomyslalam, nie to ze go nie kocham ale tylko dla tego ze jakos czyms zawsze sie zajelam i nie myslalam zeby go calowac wtedy kiedy mijamy sie w przed pokoju. On zaczol sie buntowac, marudzic i narzekac, ja odwzajemnialam sie tym samym. On calkowicie olal to ze jest mezem czy ojcem, jego szereg obowiazkow skrocil sie do chodzenia do pracy i koniec.... Duzo i dlugo zeby pisac....
W skrocie... Liwiu chce Ci powiedziec ale tez i nie usprawiedliwiac Twojego meza! Jesli zdajesz sobie sprawe ze moze faktycznie tak jest ze od kad on zaczol sie domagac uczuc i wtedy zaczelo sie piepszyc to moze faktycznie sprobowac zmian i w sobie, ja dzieki Tobie kochana czytajac Twoje pierwcze posty z przed dwoch lat, to czytalam jakbym sama pisala swoja sytuacje. Co prawda wyprowadzilam sie z domu z mala ale wrocilam obecnie jestem z mezem i staramy sie to wszystko naprawic,on zmienia w sobie to co zle a ja zaczynam uczyc sie okazywac uczuc. Moze sprobuj i Ty, moze to glupio zabrzmi ale moze wystarczylo pokazac zie sie ich kocha to moze nie musialybysmy przez nich plakac....??  Kochana trzymam za Ciebie kciuki i czekam na dalsze posty.... Sciskam i motylek na szczescie  })i({

})i({
Liwiu jestes bardzo madra kobieta dlatego chciala bym sie poradzic, a moze ktos inny ma tez taki sam problem w sobie wiec czekam na odpowiedzi....
Moze ktos umie mi wytlumaczyc moje "uczucie".
Kocham meza ale problem jest tego typu ze (glupio to zabrzmi) kocham go jak go nie widze! Czyli jak jest w pracy cieplo o nim mysle, obmyslam sobie jakies plany na popoludnie albo cos zeby fajnie spedzic z nim czas. Jednak jak on przychodzi czar pryska!!!
Czuje po sobie ze tylko slysze jak wchodzi wszystko we mnie drzy. Moze to nie ustabilizowane hormony, a moze poprostu mam do niego duzy zal ze ciezko jest mi sie przemoc i udawac ze wszystko jest ok. Maz jest osoba uciekajaca od problemow, nie umie ze mna usiąść i porozmawiac o tym co sie dzieje, on mysl i ze jak ucieknie dzis od rozmowy to ze nastepnego dnia juz wszytsko bedzie ok. Kompletnie nie widze ze mnie czy mala kocha! nie okazuje uczuc, tak jakby wszystko bylo mu obojetne, prosze go o to zeby spedzal z dzieckiem czas bo ona napweno nie wie czy ja kocha. ciagle cos..... Myslicie ze te bledy jakie on popelnia a nie doprowadzaja do szalu moga byc powodem tego ze takie mam "huśtawki uczuc" w stosunku do niego? A moze ja sie czepiam?? Pomozcie mi bo ja juz sama sie w tym glubie o co chodzi!! aha dodam jeszcze ze od 11 lat bylam aktywna zawodowo a od 2 lat siedze w domu jak w celi i zajmuje sie domem, nie mam mozliwosci poojsc do pracy bo nie mam dla malej opieki, ogolnie bylam bardzo aktywna osoba i do tego towazyska zreszta bylam przedstawicielka handlowa wiec ludzie dookola mnie byli non stop a dzis siedze w domu i moze to tez jest w jakims stopniu napieciem??  caluski :* i czekam na odp...  })i({  Liwia napisz co u Ciebie!!! pozdrowionka!

Moje problemy małżeńskie zaczeły  sie jakies dwa lata temu zaczeły narastać... aż mój mąż mnie zdradziłi to z sąsiadką.
Wtedy byłam zła ze nie pracuje że nie zajmuje sie należycie dziecmi.. taki typ jak Ferdek Kiepski 
Stwierdził ze mnie zdradził bo go nie rozumiałam, bo mnie nie było kiedy On mnie potrzebował.. No bo lubi seks..(głupie wytłumaczenie)
Od zdrady minęło ponad pół roku a ja wciąż sie waham.. Bo dzieci są małe, bo tak naprawdę nie mam gdzie pójść..
Na pracę za wcześnie .. muszę czekać aż dzieci pójdą do przedszkola. CO do dzieci to widze po nich że tęsknią za tatą,
gdy go niema..
Waham sie czy zakładac sprawę o rozwód... czy o separację.. Czy mam  walczyć o nas.. Jesli jest jeszcze o co:(
a jeszcze bardziej nie wiem co mam robic gdy pisze do mnie że teskni za mną ze mnie kocha.. że sie zmieni...
Ale czy naprawdę. zmieni sie człowiek co  tak mnie zranił?? oszukał... poniżył... i jeszcze do tego ta ciąża jego kochanki..
(fakt faktem nie wiadomo czy Ona jest rzeczywiscie w ciazyi czy to jest jego napewno jego dziecko...
ale niezmienia faktu że była ta kochanka.. i czy bedzie nadal...
Tez jak ja Wy teskniłam gdy był w pracy.. tęsknie gdy mi jest mi czegos brak gdy czuję pustkę..
  Mąż twierdzi że bym dała szanse... że sie zmieni bo wie co stracił... że to ja jestem ta najmądrzejsza ta jedyna..
zę jesli chce składac jakikolwiek pozew to rozdzielnośc majatkową.. (mąż ma długu najkieś 10 tys zł.)
ale nie separacje nie rozwód.
Ale ja chciałabym by dzieci były jakąs zabezpieczone... by miały pieniadze od niego bo na to zasługują.  tylko czy alimenty małżeńskie.. czy sprawe o zaspokojenie potrzeb rodziny..  podobne te sprawy ale sie róznią.

co do tej kobiety.. to jest typ wywłoki..  przpraszam za wyrażenie. Sama ma 3 jke..   Gdy ja sie wyprowadziłam do matki na początku lutego... to Ona w niedługim czasie  wyprowadzila czy też uciekła do matki na Śląsk.   
Dzieci mają jej odebrać ma byc sprawa w sądzie.  za zaniedbywanie i zsotawianie ich samych w domu.. etc..  Czysta patologia.
a to ze czy Ona jest naprade w ciazy tego nikt nie wie  tylko Ona... chyba. (ma jakies ubytki w głowie i moze być tak ze Ona sobie uroiła tą ciaże.  u lekarza nie była testu nie robiła... a bedzie to teraz jakis czwarty miesiac
Moim problemem małżeńskim była poczesci ona... Pewnie gdybby nie Ona nasze małżenstwo by nie przechodziło takiego kryzysu.
Co do zachowania  Pawła mojego męza. hmn..
To prawda lubi seks.. sam to przyznał.. i ze zrobił zrządzy  przygody..    Wiem że sie umie zmienić. i sie zmienia dostrzega to co stracił.. 
Dla mnie potrzeba czasu..  bym mogła z swietym spokojem tam wrócić i tworzyć zgrany zwiazek..

Jak narazie dochodzimy w kwesti porozumienia co do pieniedzy na na dzieci.
Rozdzielnosci majątkowej..
no i w koncu separacji.

powaznie nad tym sie zastanowiem

musisz jaki byłeś przez ten  okres jak Ona poznała ta bratnia duszę.?? moze ją zaniedbywałes?? kluciles sie znią.. 
nie robiłes tak jak Ona by chciała
Warto walczyć o te małżenstwo..  27 lat to duzy szmat czasu... i duzo z soba przeżyliscie... 
Spedzajcie duzo czasu z sobą, spacery wycieczki...
Kobiety narzekają przewnie na to że mąż nie pomaga w obowiązkach małżenskich.. nie rozmawia.. a to wazne.
Jest opryskliwy..
podbuduj swoje małżenstwo..

pracujemy bardzo dlugo po 12 godzin ale niedziele zawsze spedzamy razem
na roznych spacerach i wycieczkach zawsze zabieram ja do baru na kawe i ciastka
przez ten okres napewno bylo gorzej
kopoty z praca z dziecmi chociaz dorosle to i tak sie czlowiek przejmowal ich problemami
zawsze robilem jak ona chciala to ona jest glowa calej rodziny
zreszta jak  wszystkie kobiety /nam mezczyznow wydaje sie ze to my zadzimy ale to nieprawda/
zaznaczam ze my nigdy nie rozmawialismy o tym co nas dreczy czego od siebie oczekujemy
i co nam sprawia przyjemnosc lub nie
zawsze najwazniejsze byly dzieci to im poswiecilismy swoje zycie a jak ich zabraklo
to wszystko zaczelo sie psuc

po 47 corka 26 syn 24
wnukow brak
niestety corka zakochala sie w chlopaku calkowicie nieodpowiedzialnym
chodzili ze soba 6 lat byly zareczyny a jak zamieszkali razem to znalazl sobie inna i zrobil jaj dziecko
bardzo to przezywala /depresja i  proba samobojstwa/

smutna sprawa..
  A moze żona by sie namowiła najakiś wspólny spacerek???  coś co byście mogli robić tylko razem...
co do ćorki to napewno jej sie jeszcze ułozy..

Ja nic nie podejrzewam...bo niestety kilka lat temu zdradził mnie co mnie jeszcze bardziej dobiło. Nie jest tak że ja nie chce nigdzie wychodzić. Zaproponowałam mu że pójdziemy razem to powiedział że na siłowni nie ma już miejsca, bo jest siedmiu pakerów i co ja bym tam robiła. A co do basenu też chciałam się przemódz i iść , ale nie bardzo było mu to na rękę. USTĘPUJE MU WE WSZYSTKIM PRAWIE. On ma własną firmę nie ma go często w domu, a do tego wszystkiego powiedział że mam się w jego sprawy nie wpi******., więc tak robie. Jego firma .jego sprawa. Mówi , że po cały dniu nie ma ochoty na wieczorne pogawędki ze mną, lepiej pograć w pokera na kompie. Wiem, że kilka rzeczy robię źle, staram się pracować nad sobą. Postanowiłam iść do innego psychologa...Sama nie wiem jest jakiś inny taki nie Mój.. nie wiem tak źle jeszcze nie było. Powiedział, że tylko dziecko go trzyma. A ja nie umiem zmienić się tak z dnia na dzień,, Wczoraj trochę pogadaliśmy. Ja później siadłam do kompa na forum i On przypadkiem to zobaczył i niestety przestał się do mnie odzywać. A czy jest w tym coś złego że sama próbuje dowiedzieć się o co w tym życiu chodzi.

ZE mną nie jest tak źle, pracuje. staram się dbać o siebie. Zapisałam się też na aerobik, ale nie bardzo mam jak chodzić bo pracuje od 13 do 19. Już kilka osób mi powiedziało żebym żyła własnym życiem, ale jak.... wszystko to dziwnie wygląda. Zaczął chodzić na siłownie , bierze jakieś sterydy i non stop szuka informacji na temat ćwiczeń i rozbudowania mięśni. Wszystko się zmieniło jak wrócił z tego sanatorium...W pokoju był z jakimś gościem, który chyba miał na niego duży wpływ.. tak mi sie wydaje.
Wczoraj siadłam z nim żeby pogadać coś ustalić. Wyszło tak że pon. i piątki chodzi na siłownie, czwartki piłka a we wtorek razem na basen, po czym po paru minutach spakował plecak i mówi że idzie na siłownie znowu no to sorry ja się nie chcę dogadać..... o co w tym wszystkim chodzi.. może znowu ma kogos na boku. Wczoraj sprawdziłam mu telefon chociaż obiecałam sobie że tego nie zrobię dla własnego spokoju na całe szczęście nic. Z tym że wiem iż kasuje sms po tamtym incydencie. Niestety przyjdzie jeszcze rachunek z bilingiem i zastanawiam się czy go od razu nie wyrzucić, bo w razie czego to go chyba tego nie wytrzymam. gdybym znalazła inna pracę ale jak w dzisiejszym świecie. Nie chce mi się słuchać że jestem mało ambitna.. jeszcze jedno a gdybym tak od czasu do czasu wysłała mu jakiegoś fajnego sms'a czy nie zadziałałoby to jak płachta na byka?

witajcie kobietki
piobarma, dalas mu te 200 km na znalezienie wymowki. Wiem, ze jest ciezko czekac az przyjedzie, ale najlepiej rozmawia wtedy w cztery oczy. Widzisz jego reakcje bezposrednia a tak on sobie wszystko pouklada i jeszcze Ciebie zaatakuje, ze kontrolujesz go. Ja tez mialam BARDZO pogmatwane  moje malzenstwo, ale teraz staram sie uczyc zyc na nowo. Kiepsko mi idzie, ale wreszcie musialam sie otrzasnac, bo niestety czas szybko mija i zycie przechodzi miedzy palcami. Na sile nic nie da sie poskladac musza chciec obie strony. Trzymaj sie.

z tego wszystkiego zwolniłam się wcześniej z pracy i siedzę i wymyślam jak to rozegrać wszystko dzisiaj. Boże ale wydaje mi sie że nic z tego nie będzie , nigdy tak nie było. obiecałam mu że przestanę drzeć ryja a pierwsze co zrobiłam to zadzwoniłam i zwymyslałam boję się. że nie wróci do domu dzisiaj. obiecałam sobie że jak przyjdzie to będę wyjątkowo spokojna zapytam jak tam na piłce Widzę że to ja musze wiele poświęcić i niestety chce tego bardzo teraz dopiero widzę w jaki sposób on okazywał mi miłość a mnie było mało bo nie słyszałam słów kocham cię Teraz wiem że to moja wina wszystko to co mówił. Gdyby do tego dziecka nie było to bym jakoś to zniosła  Ja chcę umrzeć ...

Piobarma jak wczorajszy wieczor sie zakonczyl? pisz jak Twoja sytuacja sie toczy.Pozdrowienia

Prosze o pomoc jestem zrospaczona