problemy małżeńskie

Droga Liwio,
Wydaje mi się, że twój nowy "związek" ma ogromny wpływ na zachowanie twojego prawie byłego męża. Więc zastanów się czy warto z tego rezygnować i wracać na "stare śmieci"? Teraz mówi, że się zmieni a jeszcze jakiś czas temu miał odmienne zdanie...czy mówi prawdę a może znów cię oszukuje? Co jak wrócisz a on znów zmieni zdanie bo wg niego nie dasz mu tego czego on chce...masz tyle siły by w razie czego przechodzić znów przez to wszystko? Moim zdaniem za wiele wycierpiałaś by znów ryzykować, musisz zdać sobie też sprawę z tego, że będzie ci bardzo trudno mu zaufać (o ile wogóle zaufasz), wiecznie będziesz miała wątpliwości czy mówi prawdę i wydaje mi się, że będziesz żyła w niepewności. Nie wiem czy warto siebie tak katować zbyt wiele jest spraw, które wpłyną na wasze relacje. Będzie coś ukrywał by cię nie denerwować? Dostanie smsa lub ktoś zadzwoni i jak będziesz reagować? Co będziesz sobie wtedy myśleć..to za wiele. Moim zdaniem jeśli zaczęłaś już coś nowego będziesz na tyle silna by nie ulegać emocjom i zaknąć tamten etap twojego życia. Oczywiście zrobisz co zechcesz, ale miej na uwadze swoje szczęście. Czy będziesz mogła być jeszcze z nim szczęśliwa po tym wszystkim? Skoro on zrobił pierwszy krok ty powinnaś zrobić następny a jaki on będzie decyzja należy do ciebie. Wiem, że to trudne ale wiedz, że nie jesteś sama. A jeśli twój nowy partner zna dokładnie co czujesz i myślisz to może ci pomóc to przejść, tylko pozwól sobie na tę pomoc. Wsparcie drugiej osoby jest bezcenne. I zadaj sobie pytanie: Czy jeśli wrócisz do byłego męża będziesz potrafiła żyć normalnie bez żadnych podejrzeń? I czy będziesz miała siłę przejść znów tyle jeśli wam nie wyjdzie, albo jak on za jakiś czas zmieni zdanie? Życzę powodzenia i wiem, że podejmiesz właściwą decyzję bo jesteś silną i mądrą kobietą.

Nie wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki. To moje zdanie.

Właśnie obawiam się o własne podejrzenia wobec męża. Nie mogę uwierzyć w to, że on się zmienił/zmieni. Od kiedy pamiętam wciąż były w naszym życiu kłamstwa większe i mniejsze kłamstewka. Może zdarzyć się tak, że na jakiś czas zmieni swoje zachowanie, a po jakimś czasie znów pokaże swoją "prawdziwą" twarz. Myślę, że gdyby zależało mu tak bardzo na odzyskaniu tego co stracił to dawno pozew by wycofał, spróbował przeprosić, tych, których skrzywdził w mojej rodzinie, a przede wszystkim starał by się z całych sił naprawiać relacje ze mną. Ale on znów oczekuje, żebym to ja podjęła decyzję mówiąc "Wracaj do mnie". Już raz tak zrobiłam, to usłyszałam po trzech dniach, że "chciałaś to wróciłem". Nie chcę już nigdy tak cierpieć jak wtedy, więc chciałabym żeby choć raz zachował się jak dojrzały facet i sam wziął na swoje barki odpowiedzialność i podjął decyzję. Znając go to tego nie zrobi, bo nie miałaby wtedy na kogo "zwalić", gdyby nie wyszło. Z resztą zawsze ja wszystkiemu byłam winna jego zdaniem.
Postanowiłam więc, że nie ma sensu wbijanie mu do głowy tego, że stracił rodzinę, że jeszcze go kocham. Myślę, że jeśli on pewnych rzeczy nie zrozumie to już nic z tego nie wyjdzie. Mam wrażenie, że on z jednej strony próbowałby wszystko naprawiać, ale z drugiej podoba mu się takie życie jakie prowadzi teraz. Najlepiej jakby jeszcze 2-3 razy przyszedł do mnie w tygodniu na kawkę i seks i to w ogóle było by dla niego świetnym rozwiązaniem

Malinko551-dziękuję za słowa otuchy i Tobie życzę w życiu szczęścia, ciepła i miłości......
Rzeczywiście ostatni rok nie był dla mnie łatwy i nadal staram się jakoś "podnosić po upadku". Miłość do męża nadal jest we mnie, wspomnienia, pewnie rytuały i przywiązanie do niego także. Ja tez mam wrażenie, że faceci to niedojrzali emocjonalnie ludzie, a tych, którzy nie potrafią podejmować decyzji i ich skutków jest coraz więcej.

Stokrotko- co do powrotu, to nie jest tak łatwo, ponieważ u mnie teraz górą jest chyba już rozum a nie serce. Chciałabym cofnąć czas, nie tylko dla córki, ale przede wszystkim dla siebie, dla nas. Jest mi  tym trudniej, że on złożył pozew o rozwód-nieprzemyślany, a teraz zdaje się , że żałuje. Wiem poniekąd , że moglibyśmy być jeszcze szczęśliwi, bo byliśmy zgodnym małżeństwem, ale chyba wspomnienia o tym jak mnie skrzywdził, nie dadzą mi ponownie mu zaufać. Boję się tego , że zmieni pewnie
zachowania "na chwilę", a potem powie mi , że jestem taka czy taka i odejdzie.

Nowy facet bardzo się angażuje, ale sam jest po traumatycznych przeżyciach ze swoją byłą i nie mam pewności czy ja nie mam być "lekiem" na jego przeżycia. Dzieli nas też różnica w wykształceniu-nie mówię, że zwracam na to szczególną uwagę, ale jest między nami przepaść on-skończone średnie na 2 klasie liceum, ja-wyższe pełne. Chwilami wydaje mi się , że stara się aż za bardzo, za bardzo angażuje się w "nas". Często płacze-tęskni za synem, którego nie widział ponad pół roku, płacze, bo nie ma pewności czy "nam" się ułoży, a znamy się dopiero ponad miesiąc, mam wrażenie, że w tym związku znów musiałabym podejmować decyzje za nas dwóch itp. Wygląda mi też na to, że on ma objawy depresji i dlatego prosiłam aby udał się do lekarza i powiedział jaki ma problem, bo on gdzieś w głębi siebie nie pogodził się z utratą byłej i tamtego życia.
To tak po krótce...........a co do męża, nie wiem, pewnie masz rację Syla, więc ja żadnych decyzji za niego nie podejmuję , już do niczego nie namawiam, teraz jeśli on chciałby żeby było między nami dobrze to musiałby mnie kochać mimo wszystko jaką jestem i na odwrót. Gdybyśmy do siebie wrócili to jest to długa i ciężka praca...on musi zrozumieć pewne sprawy i pokazać, że jest facetem, który wie czego chce od życia i rzeczywiście musi pokazać , że kocha mnie ponad wszystko i starać się bardzo, żebym znów zaczęła wierzyć w jego słowa i czyny, a nie wiem czy jest zdolny do czegoś takiego.........

Co do męża to od jakiegoś czasu normalnie ze sobą rozmawiamy, nie kłócąc się i nie wypoominając sobie tego co było złe. Mam wrażenie, że są to szczere rozmowy, co było nie tak w naszym związku i jak ewentualnie mogło by być teraz. Przychodzi do córki do nas do domu. Mówi, że tęskni za nami, że kocha mnie wciąż i nie chce układać sobie życia z kimś innym, bo nie potrafi, że żałuje , że złożył pozew rozwodowy....
Jeśli chodzi o sprawę rozwodową-to mieliśmy całą trójką mieć badane psychologa i pedagoga, ale oboje napisaliśmy pismo do  sądu, że jest między nami porozumienie co do władzy rodzicielskiej nad córką (bo właśnie przez to sprawa się przeciągała). Teraz czekamy na termin kolejnej sprawy.

A nowy mężczyzna-wiem, masz rację Beti_xanax, że chyba facet w takim stanie psychicznym nie byłby dla mnie wskazany, bo sama co dopiero zbieram się ze wszystkiego. Żal mi go strasznie, bo mam wrażliwe serducho, a on cierpi bardzo i już powiedziałam mu, że powinien coś zrobić ze sobą, żeby zacząć patrzeć na życie w innych, lepszych kolorach-ma zasięgnąć porad specjalistów. Wiem jedno, że nikogo nie będę w życiu tak kochać jak męża.....

Liwio, z tego co rozumiem,to Twój mąż wystąpił o rozwód, chce wszystko naprawiać, ale pozwu nie wycofał.Dlaczego?To niech sprawa się toczy. Jeśli uznacie, że warto próbować to zrobicie to i po rozwodzie. Zajrzyj na byłeżony.pl może i tam znajdziesz wsparcie. Co do Twojej nowej znajomości, to chyba przesada żebyś sobie brała na głowę jeszcze jeden problem. Uporządkuj to co masz inne "ogródki" muszą poczekać.

Dziękuję dziewczyny....

Najśmieszniejsze jest to, że zaczęłam mu znów ufać a dziś......
Wpadłam do niego bez zapowiedzi do pracy...a u niego za ścianką stała blondyna , z którą chyba coś go niedawno łączyło..oboje byli wryci jak mnie zobaczyli, nie wiedzieli jak się zachować, a ja poczułam się jak kretynka. Niby tylko rozmawiali (on nalewał sobie piwo), ale byli tą sytuacją tak zaskoczeni, że nie wiedzieli jak się zachować, mimo, że ona jest wypyskowana jak diabli..Podobno łączy ich tylko stopa koleżeńska. Przed chwilą napisałam do niego smsa, powiedział, że śpi i płakać mu się chce , że nic nie rozumiem...odpisałam, że jakbym teraz zadzwoniła do jego rodziców to na bank w domu go nie ma. I co? Zadzwoniłam do teścia! Nie ma go! Zadzwoniłam po chwili do niego to powiedział, że jest u K. kolegi, nawet chciał dać słuchawkę koledze, żeby potwierdził. Jeszcze mi wyrzuty robi, że nie wierzę w to, że mnie kocha. To jest jakaś paranoja! Sprawę rozwodową mam wyznaczoną na koniec października, bo dostałam wezwanie. Czuję się dziś jak idiotka! Tacy faceci chyba na prawdę się nie zmieniają! Niepotrzebnie zaczął burzyć mój spokój, a teraz znów, kiedy mała śpi ryczeć mi się chce i zadaję sobie pytanie czym sobie na to wszystko zasłużyłam??

Malino-dziękuję za te ciepłe słowa

Dziś znów jestem strzępkiem nerwów! Zaczęłam znów mu ufać. On uważa, że wszystko wyolbrzymiam. Że ta blondynka to koleżanka, że ja wciąż dorabiam sobie historie związane z nią. Czuję się jak pajac, przez tą piątkową sytuację!
Piszę do niego smsy-nie ukrywam, dotyczące jej, że pewnie teraz jest u jego boku itp. On mi na to, że ja nic nie rozumiem, bo tylko mnie kocha. Dziś już zmienił zdanie i powiedział, że ma dość bab i lepiej być samemu. A ja wpadam w rozpacz, w tym tygodniu w końcu doszłam do tego, że chyba się zmienia-wszystko na to wskazywało, a teraz jazda zaczęła się na nowo! Nie wiem co on ze mną robi, po co to robi?Zaczęło mi się wszystko układać bez jego udziału, zaczęłam czuć znów, że żyję, a teraz znów cierpię! Wiecie co? Nie mam już sił, czuję jakby los się na mnie uwziął i chyba już nigdy nie będzie lepiej! Tacy faceci jak on się nie zmieniają mam wrażenie! A był miłością mojego życia........:(

Wiesz Atydeedyto zaczęłam się właśnie wczoraj nad tym zastanawiać , że patrzę znów przez pryzmat tego jaki był kiedyś......być może siedzi to we mnie głęboko. Po prostu nie mogę znieść myśli, że mógłby mi np przystawiać rogi, tym bardziej, że mieszkamy i pracujemy w mieście, gdzie każdy się zna.
Zaczął się ostatnio starać to jest fakt. Może ja rzeczywiście doszukuję się czegoś i dopowiadam sobie historie niepotrzebnie. Czasem emocje z tym związane mam tak wielkie, że chwilami wydaje mi się , że sama się "nakręcam".Może powinnam dalej obserwować jego poczynania, starania itp i wtedy dopiero zacząć oceniać. Z tego co wiem to ta dziewczyna ma coś  do niego, on twierdzi, że powiedział jej raz, że nic z tego nie będzie  i ona wie na czym stoi.
Chwilami to już sama nie wiem czy powinnam pomóc mu w tych staraniach się, aby było dobrze między nami, czy dać mu pole do popisu i przyglądać się temu co on na prawdę chce i czuje?

cicia Mania,
wiec to caly sekret udanego zwiazku?
takie proste,a takie trudne...........
Podoba mi sie

Chyba tego jednak nie udźwignę.
Z pół roku temu wiele bym dała żeby wrócił do domu, a teraz kiedy on chce, ja mam mieszane uczucia. W sumie może ze mną jest coś nie tak jeśli chodzi o tą kwestię?! Mam w sobie tyle żalu za ten cały, stracony rok, za to, że złożył pozew, że czasem chce mi się wrzeszczeć, że spieprzył coś fajnego co było między nami.
Teraz nie ma pracy, wie , że z kimś się widywałam, że radzę sobie sama, jestem finansowo niezależna i może to jest powód tego że teraz kocha całym sercem, że chce mieć rodzinę. We mnie jest jakaś blokada- mam chwile, że myślę, że się uda, a chwile , że wiem, że ja nie dam już z siebie nigdy dla tego związku tyle co kiedyś. Tak bardzo chce być niby ze mną, a pozwu nadal nie wycofał, bo kiedyś powiedziałam, że "to tylko papier". Według mnie jeśli ktoś wie, jest pewien na 100%, że chce być z drugim inaczej podchodzi do sprawy. Teraz nagle nawet jego rodzina zaczęła się odzywać, choć ja nastawiona jestem sceptycznie....Zaczynam nie ogarniać tego tematu. chciałabym , żeby czasem kupił mi kwiaty, żeby pokazywał, że będzie dobrze, że nigdy już nie pójdzie stąd, że nie będę przeżywała tego co kiedyś. Teraz wygląda to wszystko tak- że ja miałam 50 % winy i to właściwie ja powinnam się cieszyć, że on znów chce z nami być. Nie ukrywam, że nie ułatwiam mu zadania-chce żeby miał pracę, żeby pomagał mi nawet teraz w wychowaniu dziecka  itd, ale jak dotąd on żyje swoimi dotychczasowymi sprawami.... a ja idę mam wrażenie cały czas sama z dzieckiem przez życie :-(

Angel- nie mam sił już na to wszystko. Jestem chwilami zła sama na siebie, że nie mam sił do tej walki, że on mnie mimo wszystko nie mobilizuje do tego, żebym walczyła. Cholernie boli mnie, że nie wycofał pozwu, że zwleka z tym ciągle-a ja nie mówię, że ma to zrobić, bo nie chcę słyszeć-"bo chciałaś to zrobiłem to". Siedzę tu dziś i łzy same nachodzą mi do oczu, może mi przejdzie ten smutek. Nie wiem skąd to wszystko bierze się we mnie, nie mam poczucia winy, nie czuję, żebym zrobiła mu taką krzywdę jaką on zrobił mi. Napisałam smsy do niego, wie że mi źle, milczy (wczoraj wynikła pewna sytuacja z jego rodziną) Czy to jest miłość? Czy ze mną jest coś nie tak?!

Czytając dzisiaj dalszą część twoich postów Liwia dochodzę do wniosku że musisz to zakończyć życie bo to jest obłędne, w taki sposób niszczysz samą siebie przez to zamartwianie itd. , ja wiem że to nie jest łatwe ale musisz się pozbierać . Moja rada jest prosta: powiedz mu że jeśli chce wrócić do was i naprawdę was kocha, ciebie i dziecko to niech wyzna swoje błędy takie jak zdrada?. wiem że cie to zaboli, ale musi mieć odwagę wyznać swoje winy!!!  Jako  dowód zaufania i odwagi niech odda ci np. telefon komórkowy na pewien czas (musi to zrobić od razu żeby nie zdążył poinformować nikogo). Powiedz mu odważnie że dłużej tego nie zniesiesz, że nie wie co traci a gdy się przebudzi będzie        zapóźno,  niech wybiera między rodziną a inną (od razu go ostrzeż, że jeżeli będzie chciał zacząć od nowa to że jego  słowa ci nie wystarczą, bo już nie wierzysz  w jego obietnice które tyle razy składał i na dowód jego chęci zmiany niech odda ci np. na  2 tygodnie telefon komórkowy, a jeśli zdradzi ponownie lub okłamie, będzie kręcił to was straci na zawsze bez szansy ponownego powrotu. Umów się gdzieś z nim np. kawiarnia i niech decyzje podejmie w czasie spotkania nie po nim. Musisz być zdecydowana czego chcesz i twardo rozmawiać bo nic innego ci nie zostaje (nie możesz się wahać i okłamywać siebie, nie to nie tak to tak). Spytaj się go co mu dala tamta czego ty nie mogłaś mu dać, że przysięgał na ślubnym kobiercu że będzie z tobą aż do śmierci, jeśli jest jeszcze mężczyzną to niech się decyduje, wóz albo przewóz.Oczywiście perwsze co ma zrobić to wycofać pozef!!!  Czekam na twoją odpowiedź. Bądź wytrwała i nie zapominaj o córce!!!POZDRAWIAM!!!!

Zadykuję ci mój czwarty wiersz :

Człowiek to istota która kocha i cierpi,
więc trzeba szukać jak najwięcej miłości,
żeby to mogło brnąc do przodu,
i co najważniejsze zaowocować!

Liwio wiem co czujesz......:( Przykro że musisz przechodzić taki etap w życiu......ale każdy z Nas " dorasta" i zaczyna widzieć co jest nie tak.Nie będę opisywała mojej historii( możesz przeczytać w moim poście) ale doskonale Cię rozumie.....ja jestem 9 lat po ślubie i też dopadają mnie smutne,czasami bardzo smutne dni.Płacz z całych sił to bardzo pomaga wyrzucić z siebie negatywne emocje gdy nie ma komu się wyżalić.Ja mam czwórkę dzieci i wiem że dla nich muszę być silna.Gdy dopadają mnie takie dni......zamykam się w łazience,zaciskam ręcznik w ustach i ryczę, krzyczę z całych sił....:((( Nie pozwól by Tobą rządził....by wszystko zganiał na Ciebie......wyszukaj swoje wartości w życiu i raz na zawsze postaw wszystko na jedną kartę......powiedz mu czego od niego oczekujesz,a jeśli nie będzie chciał tego zaakceptować.....podążaj swoją ścieżką......a zobaczysz że świat jest piękniejszy,że wcale nie zasługiwał na Twoją miłość.......

Co do porad onlylove w pełni podziwiam takich chłopaków że potrafią wyrazić swoje zdanie i odczucia.Wybacz że Cię poprawię Liwio ale mimo tego iż ma dopiero 17 lat moim zdaniem nieźle postrzega świat.Powiem Ci że ja w jego wieku tez bardzo wiele przeszłam i mogłam przez pryzmat doświadczeń opisać niejedną historię.

Liwio jak by co jestem do dyspozycji......pisz jak biegnie Ci życie a ja myślami będę przy Tobie:)))Trzymam kciuki:)

Szczerze nigdy nie myślałam o sporcie jako lekarstwie na złe emocje......ale może masz racje wysiłek fizyczny być może pozwoli się odprężyć i zapomnieć chodź na chwile to co Nas gnębi......:) Nie wiem jak Liwia ale ja chyba przemyślę Twoją radę....:)

Ja sobie mówię tak: " nie ważne ile razy upadniesz,ważnie JAK się podniesiesz"Bo możemy w życiu popełniać wiele błędów ale najważniejsza jest umiejętność wyciągania wniosków......by podobna sytuacja się nie powtórzyła....

My Liwio popełniamy jeden radykalny błąd.....pozwalamy sobą rządzić,zbyt mocno pragniemy zadowolić tą drugą osobę.......i w ten sposób " ON" wie że może Nami manipulować a my zatańczymy jak nam zagrają........
Z dnia na dzień zaczynam postrzegać gdzie popełniam błędy i uczę się mówić słowo NIE.Niby banalne a zarazem takie trudne słowo.Zaczynam grać również jego strategią.....jeśli " TY ROZKAZUJESZ JA TEŻ,TY NIE OKAZUJESZ UCZUĆ JA TEŻ,itd."
Dziś mam na końcu języka słowo" ROZWÓD" tylko nie wiem kiedy to wypluje,zbieram siły,analizuje,myślę.
Ktoś mi kiedyś powiedział że próbuję zmienić drugiego człowieka,że chce aby był taki jak kiedyś.......i tu jest błędne koło.......nigdy ich nie zmienimy....łudzimy się tylko nadzieją że będzie tak jak na początku.....
Tak naprawdę nigdy to nie nastąpi.......:((( To przykre to będzie bolało to już boli.........i to cholernie:(((

Napisz słonce co u Ciebie......jak wygląda sytuacja???
Pozdrawiam Was:)))

Onlylove
Może nie powinnam w ten sposób pisać-przepraszam. Niestety mam na co dzień do czynienia z młodzieówką w Twoim wieku i co drugi to niestety dzieciak....ale ok. pisz, posłucham Angel i poczytam i przeanalizuję Twoje rady:), chociaż ciekawi mnie skąd zainteresowanie takimi "poważnymi" tematami z Twojej strony......

Angel/Onlylove.......
Cóż, moja sytuacja nie zmienia się. Po piątkowej akcji z jego siostrą, było mi strasznie, ale to strasznie przykro. Miałam iść na urodziny jej dziecka i zamiast "ona" jakiegoś smsa wysłać-mąż prosił, żebym przyjechała na te urodziny. Być może jestem jakaś anormalna, ale liczyłam, że "ona" puści jakąś wiadomość, bo ma mój nr telefonu. Nic z tego, moje dziecko poszło na urodziny z prezencikiem od nas, a do mnie napisała, pisząc z męża telef, kiedy już moja córka tam była-że wyładował jej się telefon, że nikt nie chce wracać do tego co było, że już mnie nie oceniają, że mam przyjechać....potem, że to ja się nie zmieniłam, nie umiem przyznać się do błędu (nie wiem jakiego), że przecież nikt od razu na szyję nie będzie mi się rzucał... i zero słowa przepraszam. Może to błaha sytuacja, ale jakże dla mnie ważna, bo przecież nic jej nie zrobiłam, a nie stać jej było na najmniejszy gest-sms.
W sobotę rozmawiałam z mężem-rzeczywiście-uniosłam się, powiedziałam mu , co o tym wszystkim myślę, jak mi jest źle, że tak mnie traktują, jak intruza, który nie wiem co zrobił, wieczorem jak odwiedził córkę siedziałam w innym pokoju....nie odzywał się do poniedziałku-podobno miałam przemyśleć /poukładać sobie to wszystko, wiedział, że jest mi źle, że przykro mi itd, ale on nic.
Wiecie-myślałam, że jeśli tak kocha, tak chce ze mną być-wycofa już dawno ten cholerny pozew, powie-wracam do domu, będę z Tobą, z dzieckiem...ale tak jak piszesz Angel-nie ma co się łudzić, że się zmienił. Czasem miałam wrażenie, że mnie testuje, sprawdza czy wrócić czy nie. Wczoraj wpadł do mnie znajomy, facet, o którym tu pisałam-jeździł chyba pod moim domem i zobaczył jego auto (już miesiąc się nie widziałam z tym znajomym), więc natychmiast napisał mi, że sprawa rozwodowa jest...nie będę wam przeszkadzał...I znów moja wina.......
Senk jest w tym wszystkim taki, że jak widzę te jego "starania" to ja wysiadam.  Już było dobrze między nami, jakoś zaczynało się to wszystko układać i znów dostaję policzek.....kocham go, ale nie wiem co mam jeszcze robić, bo jak widać cokolwiek bym chciała, żeby zrobił to i tak jest źle. Zaczął już do nas przyjeżdżać, zbliżyliśmy się na nowo do siebie (jeśli chodzi o łóżko także), a tu znów ciosy. Nie wiem co mam myśleć, może na prawdę to wszystko jest moją winą, ale tak jak ktoś tutaj mądrze napisał-najpierw facet dba o swoją kobietę, dopiero potem myśli o sobie....a u mnie to było na odwrót:(
Starałam się o niego całe życie, dbałam o niego, on był moim jednym jedynym, a kiedy teraz widzi, że nie oddaję i nie poświęcam mu się tak jak kiedyś-to nie umie zrozumieć, że nie jest mi łatwo na nowo się przemóc, kiedy tyle ciosów od niego dostałam. Nie ukrywam, ze moje życie zaczęło się stabilizować, radzę sobie, mimo, że jestem sama, nie jest mi łatwo, ale staram się, bo mam córkę, a on najpierw daje nadzieję, potem mi/nam ją odbiera............Napiszcie -co ja robię źle? Wiem, że może powinnam bardziej pokazać mu, że mi zależy, ale pozew i jego zachowanie wpływają bardzo głęboko na moje myślenie.

P.S. Onlylove na pewno jesteś wartościowym człowiekiem....to muszę przyznać........bo ilu młodych ludzi potrafiło by tak po prostu doradzać innym...... jesteś wyjątkowy i jak to mówią " będą z Ciebie ludzie". A propo nie wiem jak Liwka ale mnie przydało by się kilka kilogramów więcej niż mniej......hahaha

Dzięki że jesteś:)))Również pozdrawiam:)))

Siedzę i płaczę czytając te posty....dziękuję Wam.
W żaden sposób nie dotrę już do niego, bo zawsze w jego mniemaniu będę tą winną, bo chciałabym żeby szanował mnie, doceniał za drobnostki nawet codziennego życia, kochał jak jedyną jego serca i nic więcej. Najgorsze jest to, że ostatni rok nie był dla mnie łatwy, ale wytrwałam, a on znów zaczął temat, znów zaczęłam w głowie po malutku budować sobie wizję bycia z nim, ale z takim facetem, którego kiedyś poznałam, który kochał z całego serca. Coraz bardziej zauważam, że wie jak mnie "uderzyć" psychicznie, zna moje czułe punkty, manipuluje i czasem wręcz myślę, że jemu sprawia to przyjemność, choć zaprzecza. Marzyłam zawsze o posiadaniu rodziny, kochanym facecie, dziecku...a teraz siedzę tu wyć mi się chce........
Angel-czytałam książkę "Dlaczego...". Mam ją nawet obok siebie.

Angel-bardzo Ci dziękuję:)
Przemyślenia masz bardzo słuszne-zarówno dotyczące swojego życia jak i mojego. Chociaż Ty bądź silna i nie poddawaj się....może i mi któregoś dnia uda się to wszystko doprowadzić do porządku, bo ileż można żyć w tym wszystkim?! Obwiniam się niestety za piątkową "akcję", za to , że w sobotę uniosłam się i nerwy mi puściły...no cóż, nie potrafię sobie tego wytłumaczyć:(

Tobizyk-jeśli można to ile masz lat? Zawsze miałeś problemy z nieśmiałością?

"Ten" chłopak? Nie wiem kim jesteś i nie bawię się w ciuciubabkę. Pozdrawiam

Jestem tą osobą jak byście nie wiedziała(y). Tylko nie
piszcie tego tu. Pozdrawiam!!!

Co do Twojej nieśmiałości Tobizyk??No cóż może nie jestem ekspertem w takich sprawach bo poznawanie nowych ludzi i zawieranie znajomości nie sprawiało mi nigdy problemów.Zawsze z pewnością siebie,entuzjazmem i uśmiechem na twarzy rozmawiam z różnymi ludzi.Wydaje mi się że w Tobie tkwi taki problem ponieważ kiedyś....kiedyś może doznałeś jakiejś przykrej sytuacji,której nawet możesz nie pamiętać a ona zablokowała " twoje Ja" i nie pozwala Ci normalnie funkcjonować.Jeśli już masz jakąś wybrankę na oku......po prostu podejdź do niej powiedz: " cześć.....co słychać??" tak na luzie bez zwymyślania.Nie znam dokładnie twojej sytuacji.....czy chodzi Ci o kogoś szczególnego czy po prostu masz problem z nieśmiałością.Tylko otwartość i pewność siebie zbliża ludzi.Ale wydaje mi się że wcale nie jesteś tak nieśmiały jak Ci się wydaje.

Postawiłeś pierwszy krok.Napisałeś na forum dla kobiet a to już jest coś.........:) Gratuluję odwagi )))
Napisz coś w szczegółach to może będę potrafiła Ci pomóc lub chociaż doradzić.........:)))) Pozdrawiam Cię:))

Angel- masz rację....Ja czasem zastanawiam się, co stało się ze mną przez te lata. Kiedyś byłam silna, dążyłam do założonych sobie celów, które osiągałam ciężką pracą-prawo jazdy, szkoły, studia, MOJA UKOCHANA CÓRECZKA:-)))) Kilka lat temu dostałam się nawet na studia podyplomowe, które nie są dla każdego w zasięgu ręki-i co? Zrezygnowałam, bo mąż wtedy bardzo chorował i nie miałam już sił na to.....ech to prawda, że kiedyś człowiek miał inne priorytety, jakoś z chęcią i zapałem do wszystkiego podchodziłam, nie było mi ciężko zrobić to czy tamto. Chwilami będąc z nim w związku czułam sie jak staruszka, marudna i leniwa. Nigdy z resztą nie motywował mnie do niczego, co mnie dotyczyło, jakoś sama musiałam się nakręcać...kiedyś w czasie małżeństwa zaczęłam chodzić na aerobik, byłam 2 razy, było świetnie, ale zrezygnowałam , bo on akurat grał w piłkę w tym czasie i nie miał kto zostać z dzieckiem, znów ja zrezygnowałam, on nie mógł...........
Test jest doskonałym pomysłem, czasem taki teścik robię sobie w głowie, ale chyba muszę przelać to na papier, bo jednak mało on do mnie przemawia....
Dziękuję Ci Angel-bardzo Ci dziękuję za wszystko, budujące jest otwierać tą stronę i czytać od Ciebie posty:)
Ja też o Tobie myślę i sądzę, że zasługujesz na wszystko co najlepsze:)

Liweczko:) Nie wiem jak Ty ja ja wchodząc na Twój post całkiem przypadkiem z dnia na dzień zaczęłam sobie uświadamiać chodź nawet nie wiem dlaczego łączy nas szczególna więź.Mam wrażenie jak znałabym Cię całe życie.Mimo iż nie znam Cię realnie to czuję jak byś była jakąś cząstką  mnie.Przeżyłyśmy podobne doświadczenia z tą różnicą że Ty postawiłaś pierwszy krok i odeszłaś a ja nadal tkwię w tym toksycznym świecie z nim.Ty masz jedno dzieciątko a ja mam ich czwóreczkę więc moje poświęcenie graniczy nieraz z cudem.Podobnie tak jak Ty rezygnowałam dla nich z wszystkiego co miałam,ze szkoły( nawet nie ukończyłam matury) z każdej pracy bo On zawsze był ważniejszy i z każdej przyjemności.......:(( To smutne oddać całą siebie i nie dostać nic w zamian.....

Tobizyk ma rację.....codziennie zadaję sobie pytanie dokąd zmierzam.Mam nerwicę i depresję czasami nawet trudno wybrać mi się do głupiego sklepu po zakupy.A najgorsze jest to że borykam się z tym sama.Nie mam wsparcia,poczucia bezpieczeństwa i tej miłości.
Tobizyk jesteś niesamowity.To niezwykłe jak potrafisz postrzegać świat.Masz rację pieniądze to tylko rzecz do nabycia.Nie dają szczęścia....szkoda że inni myślą inaczej.Myślę że ta twoja nieśmiałość to tylko pikuś w porównaniu z tym co nosisz w sercu.Tak trzymaj a świat stoi przed Tobą otworem.

Kochana ja zrobiłam taki test na wady i zalety i przeraziłam się patrząc jakie wartości On ze sobą wnosi do tego związku.To działa........:)) Dziękuję kochana za wsparcie....myślami jestem z Wami:)))

haha... ja poszlam dzis na basen i okazalo sie (co z reszta wiecznie slysze ze jestem najgorsza matka swiata, nie mysle o dziecku i mam po...ne priorytety. normalnie jestem i mam zadbane dziecko- wpadlam raz w taka paranoje ze zabralam dziecko na badania (bardzo przyjemne, w formie zabawy) do psychiatry i psychologa dzieciecego, ktory bada takze rodzicow. panie stwierdzily ze przesadzam z zapobiegliwoscia i nadopiekunczoscia. to bylo dwa lata temu. codziennie slysze ze jestem okropna matka. czy mozna bardziej dokuczac zonie? wstyd ale chyba juz po dzisiejszym dniu nienawidze mojego meza. moje zycie z nim polega na tym ze on mi tlumaczy ze mam mu uslugiwac bo od tego jest kobieta, to takie niby zarty. doluje mnie w kazdej minucie naszej rozmowy- jestem beznadziejna zona i matka bo nawet jezeli wszystko zrobilam tak jak on chce to nie byl to w moich myslach moj priorytet. pewnie myslicie ze jestem jakas zagubiona gowniara.... otoz nie jestem dobrze wyksztalcona dbajaca o siebie kobieta. sama nie wiem jak to sie stalo!!!!!!!!

Tak Liwko wokół tyle beznadziejności,braku miłości i dużo szarości.
Ale nie uwierzysz jak ci powiem:))))))) Wczoraj mój małżonek postawił wino z górnej półki bo wie jakie lubię od czasu do czasu........więc ja podejrzliwie pytam z jakiej to okazji,jakie miał intencję i czy chce mi przez to coś powiedzieć.........a On na to że po prostu chciał napić się wina.Więc???? Hmmmm knułam w myślach o co biega bo nigdy nie był wylewny......aż w pewnym momencie......To co snuło mi się od dawna w myślach powiedziałam mimo chodem......" CHCĘ ROZWODU" wysnuły moje usta chodź od tygodnia byliśmy na ścieżce wojennej i nie zamieniliśmy ani słowa ze sobą.W pierwszym momencie........zamurowało mnie bo On na to jak na lato słowami......." zrobisz jak uważasz,ja nie będę wchodził Ci w drogę".......yyyyyyyy....pomyślałam po 9 latach małżeństwa On mówi tak po prostu cześć......więc usiadłam na przeciwko niego wzięłam Go za rękę i wyżaliłam się z całego naszego małżeństwa.......jak u księdza na spowiedzi powiedziałam co mi na duszy siedzi.A On jak za dotknięciem czarodziejskiej różczki zaczął mówić o swoich uczuciach........wooooooow pomyślałam co robi facet przez postawienie Go pod ścianą.Czułam to co od dawna pragnęłam czuć........faceta jego ramion i tego bezpieczeństwa......przytulił mnie powiedział że kocha.......i przegadaliśmy całą noc.......dziś mam oczy na zapałkach ale wiara w lepsze jutro nastała.Teraz tylko wierzyć że małymi krokami będziemy się odnajdywać.............:))))

Trzymalpki wcale nie uważamy że jesteś zagubioną gówniarą,bynajmniej ja tak nie uważam.Dobrze trafiłaś.....a jako kobieta również zasługujesz na tzw. 5 minut dla siebie.więc nie wydaje mi się że wyjście na basen czy też zrobienie coś dla siebie jest czymś bezsensownym.Tak trzymaj i nie dawaj się zwieść emocjom czy poglądom innych.Ty równiez zasługujesz by cieszyć się życiem:)))))))

Trzymajcie się cieplutko....:))))

Nawet nie wiesz Aniołku jak się cieszę, mam nadzieję, że to nie pojedynczy "przebłysk" męża. Wierzę, że się uda, może postawiony przez przykrą prawdą w końcu oprzytomniał. Próbujecie ratować to wszystko, małżeństwo, rodzinę, zamieńcie to co było złe na to co może być dobre...:))) Bardzo mocno trzymam kciuki. Pisz kochana czasem co słychać:)))

Dziękuję Ci Malino za bardzo miłe słowa! Są bardzo budujące i niezwykle milo mi je czytać:)) Może będę jeszcze szczęśliwa u boku...męża, albo innego mężczyzny, kto wie. Puki co, trzeba cieszyć się tym co się ma:))

Cześć. Liwia na chłopa nie można "siłą" reagować bo to tylko pogarsza sytuacje!!! Nie lepiej sposobem??? Jak to mówią czym bardziej zakazane ty bardziej ciągnie. Każdy chce mieć swoje 5 minut w życiu, ale nie można przesadzać spędzając każdą noc poza domem. Może warto czasami przypomnieć współmałżonkowi że dla rodziny czas jest bezcenny i nieważne ile by go było to i tak będzie go brakować. Liwia zwalając, obwiniając ciągle siebie możesz doprowadzić do pogorszenia stanu psychicznego. Spróbuj nabrać nowych sił, proponowałbym jakieś sporty które może wyglądają niepozornie ale np. bieganie zamienia się w przyjemność, człowiek się rozpogadza itd. Liwia może ci się wydawać głupie ale dlaczego nie spróbować??? a jeżeli chodzi o przykrości które ci mąż przysparza to możesz mu się odwdzięczyć np. odmawiając mu czegoś, może wtedy zrozumie jakie robi tobie przykrości!!! Jeśli dopadnie cię huśtawka emocjonalna to proponowałbym spacer na świeżym powietrzu. Liwia trzeba żyć chwilą, a przez życie się nigdy nie poddawać, porażki powinny nas wzmacniać. Ja wiem że to nie jest łatwe, wiem z samego mojego przypadku, że fajnie się mówi a gorzej robi. Może warto powiedzieć sobie dość i przemóc siebie??? Zadbaj o siebie i córkę to twój priorytet w życiu. Życzę ci z całego serca odwagi do zakończenia takiego życia!!! Przemyśl sobie wszystko co jest złe i dobre. pozdrawiam !!!!  POWODZENIA!!!