problemy małżeńskie

Kasia, Piegowata napiszcie dziewczynki co słychać, może coś u Was zmierza ku lepszemu? Lub wywalcie po prostu swoją złość na tych.....
pozdrowionka

Witam was drogie panie Co u was słuchać? Pozdrawiam!!!

Mojego mamusia nie rozpieszczała. Sam jest narcyzem , egoistą i wszystkim, co z tym związane! Taki się "wyhodował" pośród normalnego rodzeństwa.

I tak płynie życie.....
Długi weekend.....a ja sama......
Nie chce się nic, życie przepływa między palcami......

Znów jutro-właściwie dziś-trzeba się obudzić, wstać, egzystować.....mimo, że jest się złą żoną, samotną jakąś, na własne życzenie.....
Siły opadają, gdy widzi się jak jeden człowiek ma w nosie drugiego, jak ten jedyny ma gdzieś uczucia drugiego........
Miłość jest ślepa i prowadzi często na ciernie.............

"Nie wchodź dwa razy do tej samej rzeki" chciałoby się rzec. Niektórzy ludzie nigdy się nie zmieniają. Nigdy! Można mieć nadzieję, można wierzyć w szczere intencje drugiej osoby, ale to na nic......

jaśko,
nie pisz posta pod postem; aby coś dopisać, skorzystaj z przycisku "Edytuj", który znajdziesz pod postem.

Podczas pisania nie używaj, proszę, przycisku Caps Lock - wielkie litery oznaczają krzyk. Nie krzycz!

Zapoznaj się z regulaminem forum.

Moderatorka Wielokropek

MiriamMabel,
masz wszystko? Czyżby?

Rozumiem, że nie chodzisz głodna, że nie musisz się martwic, co dasz dzieciom do jedzenia, że masz dach nad głową. Ale czy tak małe są Twe potrzeby?

Myślę nad przyczynami takiego, a nie innego stanu rzeczy.
Moim zdaniem przyczyna jest jedna: pozwoliłaś sobie wmówić, że Twoja rola ogranicza się do oporządzenia gospodarstwa domowego. Ba, doszłaś w tym do perfekcji. Przecież napisałaś:

Przez lata funkcjonowałaś w tym systemie, sama go ulepszając, rozbudowując. Teraz zaś ten sprawnie funkcjonujący mechanizm popsuł się, zaczyna skrzypieć, mieć swoje zdanie, prosić (?) o zaspokojenie jego potrzeb. Nic dziwnego, że mąż jest niezadowolony, że nie widzi problemu, że Twoje skargi traktuje jak fanaberie.

Jak masz to zmienić? Najpierw uwierzyć, że Twoje oczekiwania są normalnymi. Później przekazując mężowi informacje, nie zaś prosząc o coś. Dalej, dopuszczając męża (tak, tak, pozwalając mu) do podejmowania decyzji. Będziesz pracować? To wspólnie podejmujecie decyzję dotyczącą podziału obowiązków domowych. To nie jest tylko Twój dom, to nie tylko są Twoje dzieci. I nie ma sensu Twoje oburzanie się na męża, że on wolałby, byś to Ty dalej zajmowała się i domem, i dziećmi. Jego chcenie nie jest potrzebne, część obowiązków może przejąć niechętnie.

Moim zdaniem, prosząc kogoś o coś jest się przygotowanym na dwie odpowiedzi: tak i nie. Gdy oczekujemy tylko odpowiedzi: tak, to wydajemy rozkaz, nie prosimy.

Myślę, że dobrze byłoby, gdybyś odpowiedziała (bo tylko Ty możesz znaleźć odpowiedzi) sobie na kilka pytań:
- dlaczego do opieki nad waszymi dziećmi prosiłaś mamę, teściowa, nie zaś własnego męża - ojca dzieci?
- dlaczego zgodziłaś się być sprzątaczką, praczką, ...., służącą we własnym domu?
- w jaki sposób Twoja niecierpliwość jest wykorzystywana przez męża?
- dlaczego musisz w domu wszystko zrobić sama, czyli dlaczego odsunęłaś męża od wszystkich prac domowych?
- dlaczego stworzyłaś sobie (a później ją zrealizowałaś) taką wizję domu, gdzie Ty jesteś w niej gospodynią, a mąż - użytkownikiem?

Mąż olał Ciebie?
Myślę, że on się dostosował do TWEGO postępowania względem niego, obowiązków domowych, itp.

Hej

Nie jestem kobietą,jestem 9 lat po ślubie.Mam mały problem z moją żoną ( i tutaj liczę na pomoc ze strony Was kobiet,bo któż inny potrafi zrozumieć kobietę jak nie ona sama )
Czasami bywa tak,że muszę prawie zmuszać żonę do jakiegokolwiek sprzątania a i tak robie to poźniej sam,jest straszną bałaganiarą,porozrzucane ciuchy,folie od fajek rzucone na podłogę,upity jeden napój otwarty następny później obydwa lub 3 do wylania.Za każdym razem słyszę tylko później,zaraz,daj mi spokój.Zakupy też robię ja z synem (ma 9 lat ) dostajemy kartkę i do sklepu w weekendy,a na codzien jeżdzę sam po chleb i jakieś tam inne gówna spożywcze.Wycieranie kurzy,układanie ciuchów,sprzątanie odkurzaczem,nawet zmiana pościeli wszystko na mojej głowie.
Ona tłumaczy sie tym,że pracuje od 17-2 w nocy i jest zmęczona,rano uszykuje syna do szkoły i spi do 12,ja pracuję do 23 kładę się tak jak ona.
Przez jej zachowanie czasami nie wytrzymuję i leca tzw ''noże'' kłotnia goni kłótnię,ale ja tylko chcę dobrze.
Zabieram syna na jakies wycieczki zawsze razem bez niej,bo albo jej sie nie chce,albo akurat w niedziele pracuje.Zawsze znajduje czas zeby posiedzieć na kompie lub z kolezankami isc do pubu,a porządek???
Staram się być dobrym mężem i ojcem ale czasami dostaje kurwicy,
Może to błache powody do kłotni,ale na długą skale naprawdę robi sieczkę w głowie.
Przecież nie jestem niańką i sprzątaczka.
Oczywiście też wychodzę do kolegów nawet na całe noce w tej kwestii sie dogadujemy,mogę pić z nimi jeździć na mecze itd.ale w domu chciałbym żeby rodzina była rodziną,żeby były jakieś reguły.

Jeśli macie jakieś pomysły jak mógłbym rozwiazać ten problem to proszę o porade.Z góry dziękuje i pozdrawiam.

chce_dobrze

przeczytalam wszystko o deski do deski, jestem bardzo ciekawa co u Liwii slychac bo to ona rozpoczela ten watek, ciezko mi sie wypowiadac bo sama jestem w marnej sytuacji, ale chetnie wyslucham Liwii jak tylko sieodezwie pozdrawiam

kundzia26 kochasz go czy jesteś z nim tylko dlatego, że boisz się być sama ?

posłuchaj współczuję ci trafiłeś na jakąs co nie jest zainteresowana zyciem rodzinnym . ciesz się że chociaż znajdziesz czas na te obowiązki . nie wiem czego  oczekuje od was. znudziło ja pewnie siedzenie przy was. powiedz jej że idziesz do pracy i oczekujesz zaangażowania w obowiązki możesz wyłączyć komputer jej kiedy zacznie wymówki robić . jesli nie poskutkuje to do sądu wnieś pozew nie trać czasu. szkoda ci nerwów. masz czas na porządki zajmiesz dzieckiem . trzymam za ciebie kciuki .

Niedawno zastanawiałam się nad przyczyną Twego zniknięcia.
Rozwód. Życzę Ci, byś patrzyła na świat, ludzi i siebie realnie. Nadzieja to świetna rzecz, gdy zbudowana jest na mocnych podstawach. Gdy budowana jest na mrzonkach, ułudach - niszczy.

Trzymam kciuki.

Data rozprawy wyznaczona! Zaczynam od nowa i zbliżam się do końca! Najwyższa pora.
Moja historia tutaj się kończy.

Witam... jestem tu pierwszy raz... mam problem.... Co mam zrobic gdy moj Facet mnie ogranicza???? Mamy mała córeczke ktora ma 2,5 roku. Dochodzi nawet do tego ze nie moge wyjechac na kilka dni do brata do miasta.... Kolezanki dziwia mi sie ze siedze caly czas w domu i nie mam zycia towarzyskiego. Nawet wyjazd do kolezanki jest problemem..... co robic?

Hej Dziewczyny.... Potrzebuje pomocy... Moj facet mnie strasznie ogranicza... Mamy mało coreczke ma 2,5 roku.... Problemem jest to ze nawet wyjazd na kilka dni do brata a odleglosc to 9 kilomentow konczy sie klotnia... Nawet kolezanki dziowia mi sie ze nie mam zycia towarzyskiego... Ze siedze na okraglo w domu.... Niektorzy proponuja mi nawet abym sie wyprowadzila z dzieckiem na troche... Co ja mam robic???????????

witaj Liwio, czytając Twoje wątki znalazłam jedne, szczególne podobieństwo w mojej i Twojej historii. Pisałaś dużo, że to chyba z Tobą coś jest nie tak, wahałas sie czy kochasz męża, analizowałasś swoje zachowanie - sprawdzałaś co robisz źle. Generalnie w moich zwiazkach zawsze dochodziło do pewnych paradoksów. To ja zawsze byłam tą co "nie kocha", mimo, że starałam się, chodziłam do psychologa, próbowałam naprawiać swoich partnerów. Mam dopiero 25 lat, a już zdążyłam się rozwieść. Mój eks mąż też ciągle robił wychodne z kolegami, okłamywał mnie bardzo, wyzywał mnie, u mnie był istny terror, rozwód cywilny już mam - teraz chcę starac się o kościelne unieważnienie. Rozmawiałam z księdzem i dowiedziałam się, że szanse są. Oczywiście, to ja byłam tą, która nie kochała...
Drugi związek był specyficzny. Podobnie jak WY - my też mieszkalismy w mieszkaniu, które znajduje się w domu rodziców. W nerwach partner wyzywał moja matkę, że jest leniem, w pewnym momencie pojawiła się zazdrośc o synka, którego kocham nad zycie. Były nerwy, czasami byle jaka kłótnia i on chciał się wyprowadzić. Weszłam w ten związek z niezaleczonymi ranami z okresu małżeństwa. Bałam się, że nie umiem kochać, ciągle płakałam i mówiłam mu, że nie wiem co czuję, że ja nie umiem kochac. On codziennie powtarzał, że mnie kocha, ale czasem był agresywny Zaczęłam się coraz bardziej obwiniać, że jest agresywny przez mnie. Możecie mi wierzyć lub nie, ale psycholog powiedziała, że jego agresja może być spowodowana moim zachowaniem, bo go nie akceptuję. Fakt faktem ja się rozwijałam - ciągle coś nowego - jakieś kursy, zajęcia sportowe, ksiązki, itp. On wolał wolne chwile spędzać przezd TV - czasem kilka godzin dziennie. byłam o to wsciekła, bo faktycznie chciałam od zycia czegoś wiecej niż filmów sensacyjnych przed TV. Owszem, to moja wina, bo nie potrafiłam tego zaakceptować.
Do szkoły tez goniłm aby lepszą pracę miał, był okres , że np miesiąc czasu pod rząd nie pracował. Dla mnie nigdy nie liczył sie poziom wykształcenia, a bardziej chęć samorozwoju, dążenie do doskonalenia się, jakies hobby, zainteresowania Tez moja wina jak się dowiedziałam od psycholog, bo próbowałam go zmieniać. Przepraszam...
Oczywiście związek się zakończył, bo ja nie kochałam, on przecież kochał mnie nad zycie.
Kolejny związek zakończony przeze mnie z wielkim poczuciem winy     które dołuje...Leczę rany po drugim związku.

Witaj Liwio.
Trzymam kciuki za Ciebie. Życzę Ci z całego serducha dużo szczęścia!
Myślałam o Tobie.
Buziaki!

Dopiszę się do wątku, tym razem wprowadzę zapewne świeżość w wątek, bo opiszę swoją sytuację oraz jestem chłopakiem, co tutaj jest rzadkością.

Od razu nadmienię, że zapewne wiele rzeczy pominę w mojej historii, ale o tej porze też nie mam najświeższego umysłu.

Otóż zawsze uważałem się za wartościową osobę, ale niedocenianą przez dziewczyny (jeszcze czasy szkolne). Generalnie to teraz mam złe zdanie na swój temat, bo w większej części przeze mnie nie idzie w moim małżeństwie. Ale po kolei. Myślałem o sobie dobrze, bo jestem spokojny, nie mam nałogów i nawet nie pije alkoholu (rozwiedzeni rodzice i problem mojego ojca z alkoholem sprawił że nigdy nie chciałem pić). Nawet byłem mało powiązany z mężczyznami, bo nie lubię sportu itp. i nie czuje się dobrze w towarzystwie facetów. Zawsze sądziłem, że kobiety trafiają na alkoholików, albo agresorów, palaczy i innych co je trują i w ogóle. Zapewne w wielu przypadkach byłbym odpowiedni dla kobiety po przejściach. Dodam, co pominąłem że też nie jestem imprezowy- bo z ludźmi po alkoholu czuje się nieswojo no i jestem dosyć nieśmiały więc tez jakoś nie tańczę na dyskotekach więc na nie nie chodzę.

teraz o związkach- moja żona to moja druga kobieta w życiu, z pierwszą dziewczyną byłem 3 lata, zdradziła mnie. z żoną jestem 7 lat, ale małżeństwem dopiero od 2 lat. Po moich przeżyciach tzn rozwód rodziców i zdrada pierwszej dziewczyny, obiecałem sobie nigdy nie zdradzić i tego się trzymam nadal, a do tego czerpiąc anty wzór z rodziców obiecałem sobie że małżeństwo będzie na zawsze. Że nigdy nie odejdę i nie opuszczę ukochanej.

Sedno:
od roku żona narzekała mi na mnie i bardzo żałuję że nie reagowałem (tak jak dziewczyny piszecie mówiłem że się poprawię, myślałem że się poprawiłem, ale żona twierdziła że nic się nie zmieniło.) faktycznie nie poprawiałem nic i nie wiem dlaczego nie otworzyłem wtedy oczu. Myślałem że będziemy zawsze i ja sądziłem że jest dobrze, nie wiedziałem że to na poważnie, ach nie wiem co sobie myślałem.
Zarzuty:
A więc generalnie żona zarzucała mi:
- brak oznak miłości (czynów) a słowa padały ode mnie kilka razy dziennie i tylko potrafiłem to okazywać słowami.
- że nie czuje się wyjątkowo jak kobieta
- że nie jest jak na samym początku
- mój egoizm
- że pytam ją o zdanie a i tak w ostateczności robię to co ja chcę
- nie bronię jej przed moimi rodzicami
- brak seksu (tutaj chodzi o to że na początku związku rozmawialiśmy o tym i ustaliliśmy że miło by było robić to co kilka dni przynajmniej-sprawę opiszę później)
- brak atmosfery/ wyjątkowych chwil/ czegoś przygotowanego specjalnie dla niej ode mnie
- że wiele mam do niej zarzutów (bałagan, wydawanie w nierozsądny sposób pieniędzy itp.)
- zapewne wiele innych, ale już nie pamiętam na tą chwilę

Od razu dodam że forum mi pomaga, bo jak czytam co wam przeszkadza w facetach to wiem co zmienić w sobie, ale nie wiem czy poradzę sobie uratować nasze małżeństwo. Jeśli chodzi o seks, to niestety od początku czułem że żona nie czerpała z tego przyjemności, a nawet ból i dlatego ja czułem się niespełniony jako mężczyzna i odbierałem to jako robienie jej krzywdy. Jakoś tak to sobie po czasie zakodowałem że faktycznie już później pomimo jej starań w moim kierunku ja nadal tego nie robiłem i bywały miesięczne przerwy bez i nauczyłem się żyć miłością emocjonalną, a ranić jej seksem nie chciałem. Dla mnie już było ok- nie robienie tego obym nie widział na jej twarzy bólu. Wiem że to teraz wydaje się dziwne i chore, ale tak było.
Jestem dosyć uczuciowy i nieśmiały i uważam że wtedy chciałem jak najlepiej i że to wszystko robiłem dla niej. Jestem też bardzo oszczędny i odpowiedzialny finansowo. Mamy na głowie spory kredyt hipoteczny na mieszkanie a pensje niewielkie i szczerze mówiąc żyjemy biednie, oszczędzamy na jedzeniu, czasem jeździmy zjeść do rodziców bo lodówka pusta. To sprawia też że zaproszenie żony do restauracji czy sprawienie wyjątkowego dnia nie było dla mnie realne z uwagi na to że finanse... wiem teraz że nie finanse się liczą tylko inwencja i zaskakiwanie nawet prostymi rzeczami.
Widzę już że bardzo rozciągam temat i się robi długa historia. wszystko staram się usprawiedliwić- np. pytanie jej o zdanie a i tak podejmowanie własnej decyzji- to ja chciałem żeby nie było ciszy, chciałem rozmawiać z nią o czymkolwiek i też radzić się, ale przykro mi że zawsze robiłem po swojemu. Odbierałem moje pytania jako rozmowę, dialog aby było między nami jakieś powiązanie. Teraz jak to piszę nawet to wiem że to takie głupie i sam sobie pewnie zaprzeczam. Mój egoizm- pewnie tak, tu nie umiem tego opisać, z pewnością na wielu ludzi patrzę z góry i uważam się za mądrego (np. z naszym budżetem rodzinnym gdybym miał takie pieniądze jak co niektórzy znajomi to byśmy byli bogaci itp.) tutaj znów się pochwalę że nie pijemy i nie palimy z żoną i choćby to jaka oszczędność, tylko i tak tych pieniędzy realnie nie ma (taki kredyt sobie wzięliśmy na głowę).

Żona oczywiście też jest wyjątkowa, ja jestem jej pierwszym poważnym związkiem, ona nie pije nie pali i też nie imprezuje. Wydawało mi się, że tego właśnie chce i że ja pasuję do niej. Pisząc ciężko obrać myśli w słowa i to wszystko streścić.

Czuję się odpowiedzialny za naszą rodzinę, za pieniążki (aby nam ich nie zabrakło do końca miesiąca), za mieszkanie itp.
Za małżeństwo też jestem odpowiedzialny. Opiszę jak to wyglądało w przełomowym dla mnie momencie kiedy otworzyły mi się oczy:

Żona po roku męki jak ja niczego nie zmieniałam powiedziała że czekała ale nic się nie zmieniło i czy bierzemy rozwód czy jak to robimy bo ona nie chce dłużej marnować czasu ze mną, chce spełniać swoje pragnienia i być szczęśliwa. Ja oczywiście tego nie chciałem-rozwodu, ale widziałem jej rozpacz w oczach i powiedziałem że chciałbym żeby była znów szczęśliwa i najlepiej ze mną, ale jeśli ona wie że ze mną już nie będzie to ok. I tutaj nie chodziło ok na rozwód, tylko nasza skomplikowana sytuacja jest taka że mamy kawalerkę na kredyt i oboje nie mamy swoich mieszkań. Wracać do rodziców żadne z nas nie chce i doszliśmy do takiego porozumienia (tzn ja ze łzami w oczach nie mając innego wyjścia) że mieszkamy razem aby nie musieć wracać do rodziców i próbujemy być przyjaciółmi - nie biorąc póki co rozwodu.
I najgorsze że jeszcze wtedy nie otworzyły mi się oczy. Ja nadal kocham żonę i traktowałem ją jakby nic się nie zmieniło, ona co jakiś czas poruszała ten temat i pewnie się znów kłóciliśmy. Generalnie do czego zmierzam- żona zaczęła się po miesiącu zachowywać jakby mnie zdradzała (objawy takie jak mojej pierwszej dziewczyny) że ukrywa się z telefonem w łazience, odwraca laptopa tak abym nie widział z kim pisze, a po nocach kiedy albo ona ma nockę albo ja, rozmawia przez telefon godzinami z jednym numerem (np. 3 godziny w ciągu 8 godzin mojej pracy). Udaje oczywiście że spała w tym czasie, a jeśli była w pracy to że wszystko ok.
Ja już pewnie jestem przewrażliwiony bo pierwsza dziewczyna mnie zdradziła i to mnie bardzo dobiło. Poza tym tutaj nie można mówić o zdradzie, bo każdej rozmowie z żoną wychodzi że już niby nie byliśmy razem (choć dla mnie przysięga małżeńska jest bardzo poważna i chce z żoną być do śmierci). Ok przechodząc dalej znów skrócę:
po tym jak kilka dni cierpiałem, płakałem i męczyłem żonę i przepraszałem i chciałem wrócić (tak jak pisałyście dziewczyny, facet wystraszył się że kobieta może odejść i odruch obronny aby nie odeszła, ale czy ja będę inny i zmienię się? czuję już że wiem na czym polegało moje 60% błędów, bo wszystkich nawet nie umiem wymienić-ale czy tylko mi się to wydaje jak piszecie, czy umiem się zmienić na zawsze już?). Dobra bo zmieniłem temat- jak tak przepraszałem i chciałem wrócić do niej to było wiele rozmów więc powiem wszystko co wiem (co mi powiedziała w rozmowie, albo niechcący albo czego się domyślam):
pisze z kolegami (najprawdopodobniej poznanymi przez internet i nie z naszego miasta, ale być może z niedalekiej miejscowości) i twierdzi że to tylko przyjaciele, którzy mają żony i dzieci i mają trudne sytuacje i sobie nawzajem pomagają, czy też po prostu jest szczęśliwa rozmawiając z nimi.
i tutaj się zastanawiam jaki facet z żoną i dzieckiem jest w stanie rozmawiać przez telefon kilka godzin w nocy np. od 2 w nocy do 6 rano. Gdy chciałem coś więcej wiedzieć o nich to mówi że musi ich chronić bo oni mają żony i dzieci i ich rodziny nie mają się dowiedzieć że sobie z kimś piszą/ rozmawiają.
Dobra kolejna rzecz: Żona mi powiedziała że jej historia jest tragiczna, bo wie że nie będzie szczęśliwa i to nie możliwe więc będzie pewnie przy mnie.
To zrozumiałem jako że kocha przez internet kogoś kto ma żonę i dziecko i ze jeśli on nie zrezygnuje ze swojej rodziny, a raczej tego nie zrobi to ona nie będzie szczęśliwa- spełniona w miłości. Powiedziała mi ze jest nikła szansa aby była szczęśliwa jeśli ten ktoś rzuci swoja rodzinę, ale wtedy jeśli by tak było to ja jej pozwolę odejść bo przecież ja chce żeby ona była szczęśliwa, a wtedy będzie prawdziwie szczęśliwa.
Ojej jak ciężko o tym pisać. Ja czuje porażkę w sercu straszna. ale oki idziemy dalej: ja zacząłem od tygodnia bardzo się starać i pomimo ze czasem przy niej się smucę, bo przytłacza mnie to cale pisanie jej i tajemnice w komórce, to staram się być radosny i zmieniony (szanuje ją, pokazuje że ją kocham, staram się traktować ją tak, jak bym sobie wymarzył aby ktoś traktował moją nieistniejącą córkę). Ona twierdzi że pewnie będziemy razem, że kilka dni nie oznacza zmiany i musi upłynąć więcej czasu, a ja czuje że całego siebie mógłbym jej dać gdybym wiedział że jestem jedyny, gdyby odpuściła sobie te znajomości o które jestem zazdrosny. Bo ja pomimo że staram się jak najlepiej, to wewnątrz myślę tylko ciągle o tym co się dzieje, czy mnie zostawi, o czym może rozmawiać i pisać. Generalnie raz udało mi się spojrzeć w telefon i były takie smsy:
S
E
X (w trzech wiadomościach)
oraz taki: Czy tutaj mieszka Agnieszka?
wg mnie to raczej flirt i żarty aby sie rozweselić nawzajem ale boje się co może się dziać... umysł pracuje wiadomo.
Jak czytam wasze posty to rzeczywiście wygląda jakbym chciał tylko ją kontrolować i odebrać tych facetów którzy nie są mi na rękę i wtedy jak by była zdana tylko na mnie to nie musiałbym się starać. Ale na prawdę chciałbym aby była szczęśliwa ze mną, chcę być taki jakim by ona sobie mnie marzyła.
aha apropo nas, to odkąd powiedziała że brak seksu jest dużym powodem, to robimy to często i rzeczywiście nie mam już poczucia że ją krzywdzę (wyraziła jasno że chce, a tak to się domyślałem po zachowaniach, minach i przerywaniu w połowie). Tylko problemem jest to że ona mówi że seks dla niej nie jest już powiązany z miłością (bo ja niby kochałem ją ale nie chciałem tego robić, i że chce się cieszyć życiem i nie może mi obiecać wierności fizycznej). Dla mnie fizyczność to jest powiązana z miłością i to bardzo! czuje się czasem że mam problemy jak baba, a ona że jest jak facet. Ale role się odwracają jak widać albo tak mi gada żebym nie czuł się stabilnie i o nią walczył.

W chwilach gdy jest mi bardzo smutno to stara się mnie pocieszyć, potrafi mi odpowiedzieć "ja Ciebie też", będzie dobrze i stara się abym się uśmiechnął. Najbardziej mi przeszkadza gdy w taki idealny dzień kiedy się staram o każdy szczegół nagle wyciąga laptopa i odwraca się tyłem ekranu do mnie żebym nie widział i zaczyna pisać.... a mi serce pęka, choć pewnie nic wtedy się nie dzieje.

Zapewne dużo pominąłem a skupiłem się tylko na kilku sprawach, ale potrzebuje pomocy. Jak odzyskać jej zaufanie? Czy mogę wymagać abym był tylko jeden jedyny? Czy mogę wymagać porzucenia tych tajemnic? bo póki co to wygląda tak że jeśli coś ci się nie podoba to nie musisz się starać (co znaczy że ona się nie zmieni a ja mogę sobie kogoś znaleźć-tak twierdzi). w ogóle wiele razy mówiła że na starą miłość jest dobra nowa miłość, że powinienem znaleźć towarzystwo zacząć wychodzić itp.
tutaj dodam że właściwie wcześniej byliśmy odizolowani, tylko my dwoje, znajomi z pracy i to tylko w pracy a nie po, oraz nasi wzajemni rodzice. Nikogo więcej. Pewnie to trudne do zrozumienia, ale do czasu było ok.
Teraz czuję że ona ma mnie gdzieś, że jej nie do końca zależy bo ma jakieś tam koło zapasowe, albo pocieszenie przez telefon, a szczerze mówiąc teraz czuję się trochę wykorzystywany seksualnie bo to tak jakbym zaspokajał jej fizyczność (a ona nie może obiecać że będzie mi wierna) a ktoś inny zaspakaja ją emocjonalnie. Ze mną nawet nie rozmawia za dużo, nie mamy tematów. Jak próbuje mówić coś normalnego np. o pogodzie czy planie jutrzejszego dnia to jest wściekła nagle i się złości, po czym odkłada słuchawkę, a później okazuje się (billing) że od razu dzwoniła do kolegi na 3 godziny a złość na mnie pewnie była udawana, albo była zła bo umówiła się rozmawiać z nim wtedy a ja akurat zadzwoniłem.... hmmmm

Poradźcie mi coś. Ja chcę o nią walczyć. Nie zrezygnuję bo to moje przeznaczenie poprawianie błędów rodziców oraz to że ją kocham i jest wyjątkowa. Myślicie że mnie zdradza już i się tak zabezpiecza słowami, czy tylko mnie straszy, co znaczy że mówi że pewnie będziemy zawsze. Jejku, przecież ja cierpię przez te kłamstwa i tajemnice i nie wyobrażam sobie całego życia tak. ale nie mogę teraz niczego od niej wymagać bo za mało czasu minęła i ona uważa że moje zmiany mogą być udawane. Ale czy kiedykolwiek zgodzi się oddać mi kontrolę, czy już zawsze będzie tą wolną kobietą, którą chce być?

Jeszcze jedno mnie zastanawia, takie długie rozmowy i w ogóle to wg. mnie takie duchowe zauroczenie, może po pół roku zrozumie że facet ma rodzinę i jest nie poważny, że wyrządza szkodę żonie i dziecku i że nawet jeśli by je zostawił to to samo może zrobić kiedyś jej, może moje starania odbiją się za jakiś czas pełnym oddaniem bez konieczności wymagania tego od żony?

teraz trochę o wieku. Ja mam 26 lat ona 25 lat. To mój pierwszy post tutaj. postaram się co jakiś czas zajrzeć i poczytać wasze odpowiedzi.

Ok jak jeszcze mi się przypomina to napiszę: mam podejrzenia że jestem toksycznym człowiekiem a żonę trzymam w toksycznym związku, ale gdy jej o tym mówiłem to mówiła że sami sobie reguły narzuciliśmy i że to nasz wspólny wybór był. Oczywiście znałem wszystkie hasła żony na poczty, komórki i inne, ale nigdy tego nie używałem i nic nie sprawdzałem. W momencie jak się zmartwiłem gdy zaczęła coś ukrywać, okazało się że wszystkie hasła pozmieniała. Do dziś nie chce tego zmienić, a ode mnie wymaga znania haseł (wyglądało to tak że po kilku dniach mojego cierpienia sam też sobie zmieniłem hasła, aby zobaczyć co nastąpi) no i gdy zobaczyła to, chciała natychmiast ode mnie odejść powiedziała że to nie ma sensu, ja powiedziałem że w wielkim smutku zmieniłem te hasła jeszcze zanim postanowiłem się zmienić (bo to prawda), ale zastanowiło mnie że ona ode mnie wymaga a ja nic nie ukrywam, a sama nie poda swoich. Ja oczywiście na jej oczach pozmieniałem hasła z powrotem na stare. Zaczęło mnie zastanawiać coś takiego- że ja ją traktuje wciąż jak byśmy byli razem, mówię kilka razy dziennie że kocham i do tego robię nowe rzeczy te w których się naprawiam. Tylko szczerze mówiąc ma wsparcie i ode mnie i od kogoś obcego. Gdybym ja był taki do niej jak ona do mnie, może zatęskniłaby za moją miłością. Ale ja nie chcę jej zdradzić, nie chcę szukać kobiet na czacie i tworzyć sztucznych problemów. Wolę być otwarty i stanowczo być przy niej pomimo wszystko. Co jest lepiej odbierane przez kobiety? jeśli sama dojdzie kiedyś do wniosku że zbłądziła i wróci do mnie to będzie chyba wdzięczna że czekałem i się starałem? a może byłaby zazdrosna gdybym wychodził czy miał znajomych? generalnie chciałbym mieć o czym z nią rozmawiać, a spędzamy ze sobą cały wolny czas i wtedy nawet nie ma tematów bo wszystko przezywamy razem a jedynie możemy sobie powiedzieć jak było w pracy.

wracając do toksycznego związku- rzeczywiście jestem zazdrosnym facetem, tylko nie miałem powodów do zmartwień bo nie miała znajomych, często do siebie dzwoniliśmy wcześniej, teraz rzeczywiście czasem zadzwonię tylko dlatego aby sprawdzić czy ma zajęty numer ale jak nie czułem zagrożenia to nie po to dzwoniłem żeby sprawdzać. Jej rodzina za moimi plecami raczej uważa że nie jestem dla niej odpowiedni (to ona mi kiedyś powiedziała- a to też cecha charakterystyczna dla toksycznego faceta).
żona zawsze wszystko robiła ze mną, często załatwiała jakieś sprawy i po prostu była obok żeby być.
no i właśnie żona zarzucała mi że potrafiłem być w sekundę miły ale jak już mi odpuściła i było niby ok, to znowu ja się wyładowywałem zarzucając coś jej- to czuje sam, ponieważ chciałbym powiedzieć co myślę, że to nie tylko moja wina w jakiejś tam kwestii, ale nie chce się kłócić i jak już porozmawiamy, to w innym momencie kiedy nie jest taka zła na mnie i niby ok, wyrzucam to co chciałem powiedzieć wcześniej, ale gdybym to powiedział w kłótni to by mnie zostawiła. jedynie co teraz to mogę zmienić myślenie lub jak źle pomyślę to nigdy tego nie mówić. Nie wiem jak to zmienić inaczej. A no i zawsze to ja się boję o to że ona odejdzie. Zanim nawet było tak źle jak jest teraz, to gdy się kłóciliśmy to ja czułem się jak szmata, gdybym jak choć jedno takie zdanie do niej powiedział jak ona do mnie, to by trzasnęła drzwiami, a kiedy ja chciałem na moment wypłakać się w łazience i odpocząć od obelg i zarzutów wyrzucanych seriami od kilku minut, to kończyła temat jako że ja wybrałem wyjść, zamiast rozmawiać, a czasami byłem w takim stanie że chciałem sam się uderzyć. Po prostu mój wewnętrzny konflikt był taki że ja żyję dla niej i chcę jak najlepiej a ona odbiera wszystko źle i mówi jakbym to wszystko robił przeciwko niej.
Aha i ostatnie pytanie, ona nie chce iść ze mną na terapię. Czy jest sens abym poszedł sam do psychologa? da mi to coś? może jakieś leki na upojenie i praca nad sobą? jeśli się stanę lepszy dla niej, to nawet jeśli by mnie kiedyś zostawiła, będę już lepszy choćby sam dla siebie? ona jest przeciwna abym szedł sam, a ze mną nie chce iść.

Dobra muszę już kończyć ten poemat.
Czasem chciałbym pogadać z kimś kto ma problemy gorsze niż ja abym pomyślał, czym ja się przejmuję. Nie mamy dziecka póki co. Współczuje tu co niektórym po tym co czytałem.

Pozdrowionka

Liwio,
znowu? Znowu wróciłaś do starych tekstów i starego sposobu myślenia? Znowu o tym, że zasłoniłaś sobie świat tym mężczyzną, że postawiłaś go na ołtarzu, że chciałaś, by był odpowiedzialnym za Twoje szczęście?
A może... może nigdy nie odeszłaś od tego myślenia?

Tęsknisz za normalnością? Czyli za czym? I, jeśli tęsknisz, czemu jej nie tworzysz?

Już po wszystkim.
Jestem rozwiedzioną kobietą. Tak, cywilnie, tak. Ale przysięgałam jeszcze przed Bogiem....
Koniec 4-letniej tułaczki po myślach :kocha, nie kocha:.....już dawno nie kochał skoro chciał rozwód.

Dziękuję! O przytomność chyba najbardziej tu chodzi Wielokropku. Jak ona będzie to i szczęście i spokój także

Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Mam nadzieję, że się uda być przytomną na długo, by nigdy więcej nie kochać tak bardzo, za bardzo. Bym mogła tak kierować własnym życiem jak chcę i uzależniać je od siebie a nie od kogoś........

Trzeba walczyć, ale muszą chcieć tego dwie strony. Jedna nic nie jest w stanie zrobić.

Wiam,
Od wczoraj prześledziłam całą historię Twoją LIWIO (wszystkie Twoje posty w tym wątku) zajęło mi to trochę godzin i tak mnie wciągnęłą, że czuję niedosyt i jestem ciekawa jak po ponad roku od rozwodu ułożyło się Tobie życie? Udało Ci się uwolnić całokowicie  od toksycznego związku?
Aż z tej ciekawości specjalnie się zarejestrowałam

MACIE RACJE ŻE ZWIĄZEK TO DWOJE I DWOJE MUSI CHCIEĆ.
CZASAMI JEDNAK WARTO WALCZYĆ. CZASAMI POMOC Z ZEWNĄTRZ JEST NIEZBĘDNA.
MEDIATOR POMOZE ZNALEŚĆ WSPÓLNY JEZYK, BEZ NEGATYWNYCH EMOCJI.

To super, ze układa Ci sie wszystko
Pewnie na początku było Ci ciężko ale w 100% udało Ci sie uwolnić od byłego męża? W sensie uzależnienia od niego? Zero myślenia o powrotach do niego?
Oby z nowym facetem wszyszystko ułożyło się po Twojej myśli, bo zasługujesz na to
A jak córcia to wszystko zniosła? Pewnie juz duża panna z niej bo parę latek ten wątek istnieje

Aha i jeszcze jedno wcale nie szkoda było czasu na czytanie,  po prostu Twoja historia mnie wciągnęła

No to super
A co były mąż próbuje jeszcze w Tobie wzbudzić? Nie mów, że po tym czasie jeszcze Cię dręczy...
A jak z nowym facetem? Dobrze sie układa? Po takich doświadczeniach czasami można mieć problemy w nowych związkach, nie do końca ufać, czy otworzyć sie emocjonalnie np. Nie okazywać uczuć...

Liwio, ja również przeczytałam Twój wątek i cieszę się, że w końcu uwolniłaś się od męża:)
Pozdrawiam!

TorunOn
tylko nie wiem czy to przeczytasz bo tylko jeden post od roku,
czy ty jesteś masochista? dlaczego dajesz się tak krzywdzić i wszystko zwalac na siebie, ja bym jednego dnia tak nie wytrzymała, musisz być silnym człowiekiem, albo bardzo ja kochac ale to się czuje ze jest ona dla ciebie wszystkim a ona jest.. nie wiem nawet jak ja określić, a ten urywek o seksie, ze ja boli, ze jej bol sprawiasz? to mnie najbardziej poruszyło, a potem już nie było takich problemów, co najmniej dziwne
,,Żona mi powiedziała że jej historia jest tragiczna, bo wie że nie będzie szczęśliwa i to nie możliwe więc będzie pewnie przy mnie., - jest z toba bo z nim nie może być?

Mój były mąż był moim jedynym życiowym partnerem, dlatego nie mam doświadczenia w innych związkach. Moje małżeństwo nie było idealne (choć może takie istnieją), kochaliśmy się ,do pewnego momentu byliśmy szczęśliwi. Z perspektywy czasu wiem, że w wielu sprawach bardzo się różniliśmy, choć podobno przeciwieństwa się przyciągają. Niestety-ja być może pewnych zachowań męża do końca nie akceptowałam, ale kochałam go bardzo, małżeństwo było dla mnie świętością, on miłością, którą chciałam na całe życie. Jednak teraz wiem, że dla mnie priorytetem była miłość, rodzina, dom, stabilizacja, poczucie męża na którego mogę liczyć itp, i do pewnego momentu wydawało mi się, że dla męża też było to ważne, z resztą z mojej strony zawsze to miał. Potem zorientowałam się, że to było na chwilę, bo on woli swobodę, wolność, adrenalinę, kobiety, życie bez zobowiązań....Dlatego to małżeństwo nie przetrwało, prawdą jest, że zaczynało się dziać źle od małych kłamstw, od małych wydawało by się niedomówień.Skończyło się źle...
Nie ma związków idealnych, są za to udane pary, szczęśliwe małżeństwa, zgrane związki, które pewnie mają czasem jakieś problemy, ale ważne, że starają się je rozwiązać, że jest kompromis, porozumienie, że nie ma czegoś takiego, że stara się jeden, a drugi nic, to jest ważne. Po za tym związek trzeba pielęgnować pod każdym względem.:)

To ta "łachudra" tak sobie tłumaczy fakt, że z innymi kobietami związki też mu się nie układają ?? Że niby on Cię tak kochał i kocha ? O co mu chodzi ? Nareszcie ma swobodę, adrenaliny po pachy i co tydzień  nowy "związek", czy nie do tego dążył ?? Rozwód i kolejne niepowodzenia uczuciowe niczego go nie nauczyły... Myślę, że jest też w lekkim szoku, że kolejne panie nie są już tak wyrozumiałe dla jego poczynań jak była żona...