problemy małżeńskie

Chyba nie jest z facetami az tak zle.

Moze porozmawiaj z mezem ale raczej nie jak jest po alkoholu?
Moze to i glupia rada, ale skoro i tak pije (i skoro nic jak piszesz do niego nie dociera) gdzies po garazach to moze lepiej kup mu piwko na wieczor. Moze on w ten sposob wlasnie chce zebys go zauwazyla ? Albo winko i wypijcie sobie przytuleni razem ? Staraj sie go przekonac ze w domu jest jego miejsce przy zonie i dziecku. Ja bym tak zrobil. Terapia odwrotna, chce pic niech pije ale w domu, i staral sie zeby widzial ze mie jestes zla. Moze zauwazy i zrozumie ze chcesz byc z nim. Gdyby chcial rozwodu juz by to zrobil. A rozwod wiele wam nie da. On bedzie dalej pil albo i wiecej, ucierpi na tym tez dziecko. A Ty znow wszystko od nowa ?
Nie jest to latwa decyzja. Ja mam w sobie bardzo wiele milosci i bolu, i miesza sie to we mnie i chcialby to z siebie wylac ale nie mam do kogo. Z zona rozmawialem nie raz, bez rezultatu.
Bol staram sie wylac na forum bo nie mam z kim nawet porozmawiac. Dla zony zerwalem wszystkie kontakty. A milosc dusze w sobie. Chcialbym ja wylac ale nie mam na kogo. Tzn. mam bo mam zone i dzieci. I ich kocham ale ze zlosci nie chce pokazywac zonie ze mi zalezy na niej. I tak sie mecze...

Liwia,
to Twoj cytat z pierwszej strony:

"On z kolei twierdził zawsze, że jeśli ja jestem dla niego taka jak on chce to ma siłę góry przenosić, to on zawsze w naszym zwiazku był tym, który za mna chodził i starał się o mnie i może ja tak się do tego przyzwycziłam, że uznałam że tak powinno być i spoczęłam na laurach i zwyczajnie nie mam wiekszych odruchów starania się o niego, bo po co-on to zawsze robił..... "

I ja to tez tak odbieram. Jak zwiazek to zwiazek i oboje powinniscie sie starac. To picie to rodzaj buntu (tak mi sie wydaje).

amelia00
ja w domu zmywam dokurzam, rozwieszam pranie. Piwko wypije ale w domu i nie co dzien. Drinka z zona w domu co jakis czas. Ale starac sie mam tylko ja?
Moze jak Liwia bedzie okazywac uczucia to cos sie zmieni. Choc pewien nie jestem. Ja poszedlem na reke zonie. Wszystko tak jak chciala i u mnie chyba jest gorzej.
Wiec to chyba jednak zalezy od danej osoby. Albo bedzie potrafila docenic albo nie.

Liwio nie ma sensu z nim żadna rozmowa. On inaczej postrzega świat.
Masz do odrobienia pracę domową. Przeczytasz i dużo zrozumiesz.

Wielokropek radziła Ci terapię a ja twierdzę, że MUSISZ podjąć terapię.
Mogę domyślać się tylko w jakim stanie jesteś ale pewna jestem, że jest Ci potrzebna pomoc.

Wiem wielokropku, ze nie docierają do Lidii Wasze słowa. Może wiadomości ze stron o charakteropacie ją ruszą. Jeśli poczyta, zrozumie, że nic dobrego ją nie czeka, może to wyrwie ją z "chorego " układu. Ja z podobnym człowiekiem byłam długi czas i na wiele sie godziłam...... . Obudziła mnie wiadomość kim jest mój mąż i już z nim nie jestem i Bogu dziękować. Jeśli ona przeczyta, ze NIC DOBREGO nie czeka ja przy nim ........ ona tez przeczyta, ze POTRZEBNA jej terapia. Może te straszne wiadomości o jej mężu spowodują jej szybką decyzję o rozstaniu. U niej więcej sie zadziało niż kkzb niż współuzależnienie. Tacy ludzie jak jej mąż potrafią ZNISZCZYĆ emocjonalnie najsilniejszego. On ją wybrał ponieważ ma ona pewne cechy........ mimo tego, ze jest mocno stąpającą po ziemi realistką on ma na nią przeogromny wpływ. Zapłacić za Ten związek może najwyższą cenę......... i to juz w niedługim czasie. To nie jest tak, ze jak ja byłam z takim człowiekiem to wszędzie ich widzę ale cechy i zachowania jej męża wypisane na tych 24 stronach mówią o cechach psychopaty. Oni są doskonałymi manipulatorami i żywią sie emocjami ofiary. Ona jest właśnie jego ofiarą. Musi zdać sobie sprawę, że on jej nie kocha i to, że z nią jest to jego "pokarm", że on sie tym "żywi". Ona nie ma szans na normalne życie z nim i MUSI od niego uciekać. Kobiety z takich związków( mężczyźni też) są szczególnie okaleczeni.
Ona broni tego czym on ją karmi - ona broni złudy a kiedy zaczyna dostrzegać, że to tylko złuda dostaje porcję "miłości" - to jest gra. Pisze o nim: człowiek o wielu twarzach i nie ma pojęcia, że jego PRAWDZIWA twarz jest OKRUTNA. To są okrutnicy w masce miłego człowieka. Jej mąż jest z tych, którzy czerpią siłe i przyjemność z psychicznego znęcania się. On cały czas ją kontroluje a ona nie zdaje sobie sprawy, ze jest tylko marionetką.
Tak, ona jest od niego uzależniona ale on włożył w to trochę wysiłku by ją od siebie uzależnić.

Zgadzam sie obrzydlistwo ! i jest szansa, ze nic z niej nie zostanie........przeżyłam to.

Ale przecież już dawno napisałam autorce, że tkwi w tym związku ze względu na swoje profity.
A te, w naszym społeczeństwie, są niebagatelne.
Współczucia, podziwu dla tak poświęcającej się żony nie dostanie nigdy będąc w związku partnerskim. Jako ofiara toksycznego związku - zawsze.

I każde takie współczucie, każdy taki podziw, to wzmocnienie przekonania, że trwanie w związku się opłaca.
Koszty życia w takim związku są, paradoksalnie, dużo mniejsze od profitów. Dlatego tyle jest amatorów toksycznych związków.

Masz rację ........masz szansę nie dociągnąć do czterdziestki..... .

Widzę, że nie poczytałaś o charakteropatach.
Po przeczytaniu i potwierdzeniu z kim się jest uzależnienie zmniejsza się znacznie i wraca zdrowy rozsądek
Zachęcam do lektury.

Na pewno przeczytam. Zwyczajnie nie miałam czasu. Albo praca, albo goście, albo mąż za plecami.

Albo Ty go widziałas inaczej, idealizowałaś.
A alkohol wyostrza wszystkie wady charakteru i charakteropatie.

.....kiedyś........ kiedyś on był dzieckiem......jakie znaczenie ma kiedyś ?
Ważne jaki jest dzisiaj a dzisiaj ciągnie Cię na dno ........
Alkohol niczego nie usprawiedliwia. Jest dorosłym człowiekiem i ma wybór.....
......wybrał alkohol i wszystkie konsekwencje z nim związane.
Czy usłyszałaś chociaż raz: kochanie nie sądzisz, że moje zachowanie po alkoholu jest dziwne
lub : nie będę pił ponieważ widzę dziwne i niepokojąca działanie alkoholu na mnie.
Niestety to są znowu Twoje usprawiedliwiania jego.
Mogę Ci przytoczyć wiele Twoich słów o dziwnych zachowaniach Twojego partnera na trzeźwo.
Opowieść o przeprowadzce Twojej  lub powrocie jego do domu to historia przedziwnych zachowań  człowieka trzeźwego
ale totalnie nieodpowiedzialnego a ja bym nawet powiedziała niepoczytalnego.
Zabiera Cię do nieistniejącego wynajmowanego mieszkania,
wprowadza się, to znowu nie, do Ciebie. To wejście mu wspólne z rodzicami przeszkadza,
to jak juz wejście oddzielne jest to stracił zapał i tak w kółko. Jednego dnia mówi kocham i zawsze będę kochał
(jak dziecko) dnia następnego mówi : nie chcę Cię bo już mi na tobie nie zależy, nie kocham Cię. Taka emocjonalna huśtawka także była robiona przez człowieka trzeźwego.
Pamiętaj pewne zmiany nie są schorzeniami i NIE DA SIĘ ICH LECZYĆ ALE TEŻ NIE DA SIĘ Z TAKIMI LUDŹMI ŻYĆ
no chyba , że jest sie uzależnioną.........a może jest Ci z tym dobrze , może lubisz żyć w chaosie, może to daje Ci napęd do życia.......a może po prostu lubisz cierpieć.
Jesteś dorosła i to Ty podejmujesz decyzje o swoim życiu.

Dziś ostatecznie miał się wyprowadzić. Powiedziałam teściowi, że to nastąpi i że coś się z nim dzieje niedobrego, to napisał mi, że jestem nienormalna. Teraz trzęsę się jak galareta, bo go nie ma w domu i nie mam zamiaru go już wpuścić.

Jego. Boję się tych wyzwisk.

Ale tej opinii się boję. Dygoczę, tak czuję się osamotniona i mało wartościowa.

Odstawiam narkotyk, który cały czas pracował na to, żebym czuła się jak się czuję. Jego opinia znów będzie działała mi na psychę. tak, boję się się histerycznie.
Boję się teraz o niego, że coś sobie zrobi....

Kpisz? Tak, kpisz.

Taki mały szantaż. Tylko po co bierzesz go na poważnie? Co do stanu Twego rozumu wypowiadać się nie będę.

Jeśli ktoś chce popełnić samobójstwo, to go nie upilnujesz.

Głowa do góry.

Kopię Cie w odwłok!

Przestań się użalać i nad sobą, i nad nim.

Jeśli tak bardzo kochasz swoje uzależnienie, to bądź z nim do swojej śmierci.

I niech córka uczy się jak wyglądają relacje między kobietą i mężczyzną.

Będzie je powielać w swoim dorosłym życiu, bo "jak mamusia tak żyła, to ja też będę".

Tą durnotę się leczy, nie płacze nad nią.

Znalazłaś, jak nieopatrznie napisałaś, psychologa? Czy to było takie sobie pitolenie?

Masz mądrą siostrę, obyś tylko wzięła sobie do serca i głowy to, co mówi.

Jeśli histeria minęła, to idę spać. Ty - też. I jutro telefon do psychologa, chyba że decydujesz się pozostać w tym bagnie.

Jako osoba przytomna, jesteś świetną kobietą.

Wczoraj tego nie zauważyłam w tym szaleństwie. Jakże mi miło, przy mojej upadłości

Nie pochwalisz mnie teraz za to, ale wpuściłam wczoraj gada-pisał smsy jak dzieciak, odpisałam, że kładę się spać, więc jeśli nie ma go w pobliżu domu to pech, bo ja w nocy mu nie otworzę, odpisał, że w takim razie śpi na dworze,ja mu na to-twój wybór, dobranoc. Po czym po ok 10 min pukał do drzwi przespał się znów na kanapie, a od rano w długą. Najpierw ładnie ubrany wrócił, kiedy dotarłam po 15 z pracy, przebrał się w "brudasy" i wybył znów w cholerę. Córce powiedział, że idzie swoje sprawy pozałatwiać. Nie wiem co robi, może szuka mieszkania. Myślałam, że jak wrócę z pracy już go nie będzie, ale on jak pijawka, żmija jakaś, która wszystkie soki by ze mnie spiła, a potem jeszcze i tak powiedziałaby, że to moja wina.

Tomi1111,
jestem przeciwna generalizowaniu, bo ono nie ma najmniejszego sensu.

Jednak myślę podobnie, że spora część kobiet (zaręczam, że nie wszystkie) po urodzeniu dziecka przestaje patrzeć przytomnie na świat i przestaje rozsądnie się zachowywać.

Witaj Liwia przyznam że wczoraj nie dość dokładnie a raczej z marszu podszedłem  do  tematu co akurat nie zmienia mojego nastawienia do tego co pisałem lecz bardzo zmienia nastawienie  do Twojego "problemu" z tego co piszesz jesteś osobą wykształconą mającą  prace i wspaniałą córkę i Ty sama  nie wiesz co zrobić ?? Czy  aby na pewno czy po prostu boisz  się  skutków swej decyzji bo  to co powinnaś zrobić jest  chyba oczywiste. Nie mam zamiaru dawać  ci jakiś rad lub pouczać nie znam Twej sytuacji i nie sądzę że mam  do tego prawo wygląda mi to jednak na to że dałaś się opleść i nie zareagowałaś w odpowiednim czasie przemyśl to a nawiasem mówiąc każdy ma jakieś  problemy a tylko od nas  zależy sposób  jak się z nim uporamy pozdrawiam

Więc  co  Cię powstrzymuje przed podjęciem  decyzji ,strach  tego się  nie  wyzbędziesz człowiek zawsze czegoś się  boi a najbardziej  chyba nieznanego ,niezależnie od podjętej decyzji czegoś  będziesz żałować albo że trwasz w tym związku albo że nie masz odwagi powiedzieć dość skoro naprawdę doszłaś do wniosku że wszystkie sposoby na uratowanie waszego związku zawiodły miej w sobie tyle odwagi aby nie dać się upokarzać. Związek w którym dwoje ludzi nie może na siebie liczyć w którym nie ma zrozumienie drugiej osoby i szacunku dla niej nigdy nie będzie miał żadnej przyszłości a trwanie w czym takim nikomu nie wyjdzie na dobre  pozdrawiam

jestem tu po raz pierwszy,jestesmy 8 lat po slubie,mamy 3,5 roczną kochana córeczke.dzis jestem po powaznej rozmowie z mężem.powiedzial żę nie czuje juz nic do mnie i nie chce juz z nami byc,póżniej jeszcze dodal że mnie zdradził a pozniej sie z tego wycofał.a ja nie spodziewalam sie po sobie takiej reakcji bo nie dociera to do mnie.przekonuje go zeby sie zastanowil i nie przekreslal nas i naszego dziecka i dla niego sprobowal jeszcze raz bo mi na nim zalezy i chce zebysmy byli rodzina, tym bardziej ze ja pochodze z rozbitej rodziny i zawsze chcialam miec dla swojego dziecka pelny dom..ale nie wiem czy dobrze robie i co robic pomocyyyyyyyyy.dodam ze nie układało sie nam od dłuzszego czasu ale myslalam ze to zwykłe niedogadania i bylo tak ze tydzien dobrze tydzien zle,ale nie myslalam ze to mnie spotka.ma jeszcze sie zastanowic ale nie wiem czy to ma sens

no jestesmy po szczerej rozmowie,powiedział mi swoje zastrzezenia co do mojego postepowania ze za bardzo skupiłam się na dziecku i przestałam dbac o siebie.mówil mi wyjdź gdzies a ja wolałam siedziec w domu z mał,d lugo nie mogłam zajść wciąże 4 lata i moze dlatego tak córeczke pielęgnuje.jesteśmy sami w obcym mieście i nie było kogoś do pomocy.i narastało we mnie że on pracuje ja nie,jezdzi na delegacje a ja w domu z małą,miałam pretensje ze go jeszcze nie ma.czul sie osaczony tą sytucja bo ja chciałam zeby po pracy byl od razu w domu.załóżył tez firme z kolezanka,zyje bez slubu z facetem maja 2 dzieci ale ona nie jest z nim szczesliwa bo on chce slubu ona kategorycznie nie.i odkad ta firma to jeszcze wiecej obowiazkow i pretensji.wyjechalam do mamy przed sietami na 4 tyg i on mowi ze wtedy zrozumiał ze nie czuje nic do mnie i da sobie rade sam ze wszystim i ze nie chce bycze mna bo nie maja sensu wieczne kłótnie.na koniec z ta zdrda wystartował,a ja dla dobra dziecka i uczuc bo czuje jeszcze cos do niego chce to ratowac.nie chce powiedziec o tej zdradzie bo mowi ze ja bede drązyla temat bo chcialam zadzwonic do tej wspolniczki i zapytac ja czy to ona bo przeczuwam ze tak.i zastanowil sie i mowi ze damy sobie miesiac ale on czuje ze mnie nie kocha i sie zaangazowal w tamto i mowi ze znajac moj charakter bede do tamtego stale wracac i wypominac zdrade.ja powiedzialam ze zdaje sobie sprawe z tego ze to jest trudne i bedzie to mnie kosztowalo nie lada wysilku ale chce sprobowac i chce zebysmy byli rodzina szczesliwa i pelną.i widze ze sie waha co dalej.a ja sie zastanawiam nad rozmowa z ta kolezanka powiedziec ze rozbija rodzine i kzywdzi i moje i swoje dzieci niewinne niczego.jak myslicie czy to ma sens?ja mysle ze warto sprobowac to odratowac,tylko powiedzialam mezowi ze musi mi przyzec ze skonczy tamto i obieca ze nie zdradzi juz nigdy.czuje ból w sercu ale i milosc do niego i chce zeby moje malenstwo miało tate i mame

Kameleon- wiem, masz rację. Trzeba brać swoje życie we własne ręce. Ja czasem żałowałam, że nie doszło do tego rozwodu, gdy sił na to wszystko nie miałam. Na sprawach rozwodowych ani razu nie powiedziałam, że nie chcę rozwodu, wstępował we mnie duch walki, a sędzina męczyła mnie swoim pobłażliwym stosunkiem do męża. Zawsze potrafił grać i przed nią też świetnie to robił. Czasem jednak myślę, że "po coś" jednak los dał nam kolejną szansę.
U mnie jak wiesz mąż wycofał/zawiesił sprawę. Koniecznie chciał, żebym to ja powiedziała na sprawie, że rozwodu nie chcę, ale byłam na tyle realna, że tego nie zrobiłam. Wiedziałam, że gdy tak zrobię i się zejdziemy, zawsze przy kłótni wypomni mi, że to ja przecież rozwodu nie chciałam. Bo to zawsze ktoś miał ponosić konsekwencje jego decyzji itd.
Zapraszam Cię do "rozmowy", może ulży Ci to w tym galimatiasie....
Pozdrawiam cieplutko

Oj skąd ja to znam.  Kameleon  moje małżeństwo jest takie same.  Jeden dom.. dwóch lokatorów którzy mają 2 dzieci  
Dbałam o wszystko  o dzieci, o dom.. Pracowałam  robilam wszystko... On pracowal a  pensja byla jedna.. moja nic nie mowilam bo go kochalam
tez niemam  z kim pogadac.. i jakos zyje.. z nadzieją

Jedynie doszlam do wniosku ze poczesci moje problemy małzenskie są tez zmojego  powodu

w tym roku bedziee  5 lat.Powodem  moich problemów była zdrada meza..  dośc okrutna. Bo zdradzil mnie z osoba ktora chciala byc bardzomoją przyjaciółka.. a on sie pocieszył.
bylo to ponad rok temu   Złozylam pozew o rozwód..  nie dostalam.   mialam skladac jeszcze raz ale  niemam kasy. i tak zyjemy.. niby razem ale osobno. Kazdy na swój sposób. czasami sie kłucimy  lecą z jego ust takie rzeczy ze ciezko mi je wogóle  pisac. Mówi  ze mnie kocha , choc traktuje mnie jak... 
Kiedys rozmawialam z swoim znajomym. ktory pwiedzial mi  tak :'' Ty niedziw sie ze mąz Cie zdradzil! jak Ty   widzisz tylko dom i dzieci.. a jego potrzeby spadają na  sam koniec  ze jesli chcesz wsparcia  i zroumiemienia  to za dbaj o niego. ''

ale On sie zmienil nie dopoznania.  Rzeczywiscie nie utrzymuje kontaktów znia.. doszedl  do wniosku z mogł stracic za duzo.. ze musi walczyc..  o mnie o dzieci..
a ja  stoje w miejscu  tylko niejestem  taka wredna. tylko niemam sily walczyc.Ja wiem ze  zawinilam tez.. że moglam  go ranić.. a ja rozumie i  sie zmienilam  nie dopoznania  bo niejestem tą osobą ktora byla  kiedyś..

Szczerze mówiąc ja sama już nie wiem, obecne życie na dłuższą metę nie ma szans, ja jestem w stanie zapomnieć, rozpocząć nowy etap z nim, ale w podświadomości zdaję sobie sprawę, że to się nie uda, ma bardo ciężki charakter, doszły jeszcze do tego problemy z dzieckiem, z nauką, ja wymagam, może nie za dużo, ale przynajmniej żeby posprzątał swój pokój, pilnuję zadań, siedzę z młodym przy lekcjach 3-4 godziny codziennie, tatuś macha na wszystko ręką i to jest fajne, pojedzie do sklepu coś mu kupi, zamiast nauki pograją w gry, widzi, że ojciec nic nie robi i jak się odzywa do mnie, a ja tylko nie chcę, aby w przyszłości kopią mojego mężą było moje dziecko, chcę go nauczyć odpowiedzialności, zaradności itd. Ja wiem, że jeżeli ja nic nie zrobię, to dla męża taka sytuacja jest w miarę ok, ma co jeść, gdzie spać, swój samochód, żyje w zasadzie jak kawaler.
Kasiu piszesz:
ale On sie zmienil nie dopoznania.  Rzeczywiscie nie utrzymuje kontaktów znia.. doszedl  do wniosku z mogł stracic za duzo.. ze musi walczyc..  o mnie o dzieci..
z Twojego opisu jednak nie wynika, że nic nie robi w tym kierunku, może powinniście naprawdę usiąśc i na spokojnie o wszystkim porozmawiać, Ty masz żal do niego, może on do Ciebie, jeżeli jest czlowiekiem z którym można porozmawiać, schowaj żal, dumę do kieszeni i spróbuj, nie odkładaj tego na kolejny dzień, to nic dobrego nie przyniesie, a małe dzieci na tą sytuację patrzą. Też jestem za terapią, najlepiej razem, jeżeli wyrazi zgodę...mój się nie zgadza, tzn: powiedział, że to ja powinnam iść do psychologa sama.

Kasia, Kameleon.....czytam jakby o sobie i swoim życiu, a raczej emocjonalnej wegetacji....tez mamy dziecko (3 lata). Mój związek to najlepszy przykład tego jak można pogrzebac wielką miłośc, jak można tak zwyczajnie ją zdeptac....
Jesteśmy razem od 10 lat , 5 lat po ślubie, dziecko planowane , wyczekane.....Z mojej strony to była na prawdę wielka miłośc, bezgraniczna, szalona taka która sprawia że czasem aż brak ci tchu. Myślałam, że on tez mnie kocha i myślę, że kochał na swój sposób.....Poświęciłam wiele, zdecydowałam się wyjechac za granicę bo taka przyszłośc sobie wymarzył dla nas, zostawiłam swoja pracę, dobrze płatna pracę by jechac z nim, bo rodzina powinna byc razem....i ten wyjazd był początkiem końca mojej miłośc którą on zdeptał.......urodziłam syna w obcym państwie, nie miałam w nim oparcia, zostałam pozostawiona sama sobie, czym są przeciez moje problemy....przypłaciłam to depresją....brak czułości, brak miłości, brak wsparcia chociaz niemalże błagałam o jakiś gest czułości, życzliwości, zrozumienia....to był proces, 3 lata..... w tej chwili jestem na końcówce,czuję niechęć, wstręt......kazałam mu się wyniesc z sypialni, nie chce z nim juz rozmawiac, sypiac, chociaż tak bardzo brakuje mi mężczyzny, jestem młodą, świadoma swej seksualnosci kobietą.....sex z nim był tez porażką.... zawsze tylko o sobie myslał.....ale myślę tez jestem sama sobie winna , podczs tylu lat bycia razem były sygnały tego że on jest emocjanalnie niezdolny do kochania, do walczenia o ogień w związku, nigdy tak naprawdę nie kochał naprawdę może byc sam jemu to nie przeszkadza, nie przeszkadza mu tez że jesgo syn patrzy na matke i ojca który trwają obok siebie a nie ze sobą. Ja zdecydowałam to koniec.......jescze tylko musze poukładac sobie konkretny plan i odchodzę, będę sama.....i tak jestem sama już od bardzo dawna......przytulam was

Do piegowataIda
Jesteś dzielną kobietą, jeżeli już zdecydowalaś się na ten krok, to duży sukces...ja zadaję sobie pytanie, dlaczego tak się dzieje, czy my jesteśmy zbyt dobre, zbyt ufne, może nasi mężowie potrzebują prawdziwej zołzy, wtedy by zobaczyli co stracili. Czasami chcialabym mieć czarodziejską kulę i zobaczyć w niej co mnie jeszcze czeka. Jeżeli ktoś by mi powiedział 10 lat temu, że tak będzie wyglądało moje życie, chyba bym go wyśmiała...A teraz wcale nie jest mi do smiechu...

Czesc kochane.. No wlasnie  nieda rady isc  z moim do  terapeuty..  masz problemy idz sama.
Jednego sie zastanawiam dlaczego  teraz ma dośc i nie ma sily dalej tego ciagnac..??  Nie rozstalismy sie zaraz   po jego zdradzie, bo wtedy koniecznie chcial walczyc wtedy  tak mnie kochał..  a teraz na koniec rozmowy slysze pa.   smutne    
Kiedys podczas klutni.  powiedzial bym sie wyprowadzila.. odparlam ze Nie. Nie wyprowadze sie puki  nie bedzie rozwodu. wtedy bede wiedziala ze to koniec..
(bo ile razy mozna odchodzic i wracac)  a tylko mi tym sposobem robil metlik w glowie...
Od tamtej klutni  kompletnie mnie unika przychodzi spac na noc..stał sie obojetny.. tylko nie przeszadza mu mnie dotykac.. zwraca sie do mnie jak do kolezanki a mi sie wyc chce, bo tak naprawde nie chce go stracic  bo nie wyobrazam  zycia bez niego.
Ja go poprostu nie rozumiem! Ma dosc  mnie niema sily dalej tego ciagnać.. a jednak  przychodzi do mnie do łózka i mnie przytula???

Kameleon  gdyby mi ktos   5 latemu ze przejde  znim przez takie pieklo  nie uwierzylabym..
On byl taki kochany..  Bylam tylko Ja!!  martwil sie o mnie  kochal  tesknił.. a teraz najchetniej by mnie wyrzucil jak psa..  Bo nie potrafilam zapomniec otym  co zrobił.. bo krzyczalam..  bo stalam sie nerwowa..Tyle mi bólu dał a ja go Kocham..