problemy małżeńskie

Skąd takie załamanie?
Przecież stabilność w Twoim związku to Ty. Od dawna wszystko jest na Twojej głowie i nic nie wskazywało dotąd, by sytuacja miała ulec zmianie.
Ostatnio podjęłaś decyzje o pozostaniu w związku, mimo wszystko.
Na co czekasz? Dojrzewasz? Dojrzewasz do decyzji o rozstaniu?

Ejże!
Co znaczy "życie ucieka mi między palcami", to znaczy co...?
W innym wątku napisałaś (wyśledziłam przypadkiem) o PMS. Na to jest jedna rada. Czekolada.

Mogę dać Ci też radę, która kiedyś mnie bardzo pomogła.
Uznaj, że nic w życiu Ci się nie należy. I że wszystko, co masz dostałaś jako gratis.

Jak znika, niech znika.

Ty zachowaj się nietypowo. Nie wypytuj, nie złość się, zbojkotuj jego powrót, tłumaczenia lub prośby.
I jeszcze jedno, nie porównuj waszego zachowania. Niczego dobrego Tobie to nie przyniesie. Goryczy - całą furę.

Skoro on celowo Cię irytuje swym znikaniem, to kolejnym razem zareaguj inaczej niż on się spodziewa. Zaskocz go swym zachowaniem. Powitaj go z uśmiechem na ustach, uciesz się z jego powrotu. To wybija z rytmu.

Wielokropku - nie potrafię tego zrobić, no zatwardziała jestem być może, ale nie potrafię...

Izzo - nam już nic nie pomoże, nie wierzę już w nic.....

Dziś siedział w domu - nie zrobił kompletnie nic, tak jak wyszłam do pracy w takim stanie wszystko zastałam po powrocie (nawet łóżka rozgrzebane).  Jeszcze pretensje, że wyszłam do pracy bez słowa...a spał oczywiście osobno, bo wredna żona pytała z kim non stop gada przez telefon , wychodząc z domu. Potem położył się po wizycie w UP, a potem znów problem do mnie (jako kontratak), bo ja przychodząc  z pracy jestem wciąż zmęczona i często muszę się położyć, żeby odreagować, a nie lubię tak jak on wysiłku fizycznego-no i jak stwierdził on to we mnie akceptuje (ja się cieszę-hura!!! ), ale jak widać zawsze jest jakieś "ale". Znów potem był wyjazd gdzieś autem, powrót, jedzonko, spacerek i piłka ma się rozumieć. Dzień rewelacja!..Bozszeeeeeeee czuję się jakbym mieszkała z nastolatkiem a nie dorosłym facetem, moje nerwy sięgają zenitu.....Sama jestem sobie winna tej sytuacji i durna, że w ten sposób na to wszystko reaguję.....

Najchętniej spakowałabym swoje manele i uciekła stąd w siną dal-odpocząć, przemyśleć, poukładać...jednak to nierealne.....Nie wiem co robić-wciąż słyszę dziecko, żeby tylko tata się nie wyprowadzał, a sama tkwię w tym po dziurki w nosie, nie widząc rzeczowego rozwiązania, tzn. może je widzę, bo wiem jak byłoby nam obu bez "tatuśka", ale moje myślenie jest durne....
Czasem zastanawiam się jak wyglądają szczęśliwe małżeństwa, bo może moje jest nieszczęśliwe przeze mnie lub szczęśliwe, bo właśnie tak szczęście w związku wygląda?!

I gdzie podział się mój zdrowy rozsądek? Mój rzeczowy tok myślenia? Zawsze twardo stąpałam po ziemi i gdzie ta Liwia się podziała? To przy nim wariuję chyba!!!! :0

A co do wyjazdu-praca w szkole nie przewiduje urlopu, jedynie ten wakacyjny

Czyli sądzisz, że w zasadzie sama jestem sobie winna?

A sygnatura-hm, pewnie pasuje do mnie, to ja ten "ktoś".

No wiadomym jest, że mąż nie bierze odpowiedzialności za wszystko, ja nigdy nie określałam siebie jako anioła, bo mam swoje w charakterku...Co do mojego obecnego myślenia-jest zawiłe i nielogiczne zarazem -kiedyś takie nie było, bo sądzę, że "z jakim przestajesz, takim się stajesz"
Znów pasuje sentencja, zgadza się ;/

Rozterki nt. dalszych Twych kroków są już nieaktualne.

Już wiesz, jak jest z jego strony.

Zaraz, zaraz, spokojnie.
Wróciłam do Twoich postów napisanych kilka stron wcześniej. Napisałąś:

i dalej:

i dalej:

To fragmenty Twoich postów z zaledwie czterech dni.
Już go żałujesz?
Poszukaj, może znajdziesz jakąś butelczynę na pocieszenie dla niego. Bądź dobrą żoną. Niech kolejny raz się uchla.

Aniołkiem, jak sama wiesz i się do tego przyznałaś, nie jesteś.
Ale teraz przypomnij sobie, że ledwie kilka dni temu marzyłaś o rozstaniu, tylko brakowało Ci odwagi. Twój mąż tę decyzję wziął na siebie. Oby wytrwał, bo inaczej Ty będziesz zmuszona ją podjąć.

"Osiołkowi w żłoby dano.
W jednym owies, w drugim siano..."

I tak źle, i tak niedobrze.
Było cicho o rozwodzie, byłaś niezadowolona. Podjął decyzje o rozwodzie, jesteś dalej niezadowolona.

Przewrotnie zapytam.
Chcesz reaktywować związek? Wspólnie z mężem? Dokonać bilansu i wziąć współodpowiedzialność za dobre i za złe? Czy znowu chcesz, by on był "chłopcem do bicia"?

Wytłumaczenie przyjęte. A odpowiedzi na pozostałe pytania?

Jak jest dzisiaj?

Czyli wszystko wróciło na stare tory.

Czego oczekujesz?

Jakie masz plany, ale realne, co zamierzasz.

Jakie Twe decyzje?

Co do alkoholizmu, to nie masz racji.
Można pić codziennie i alkoholikiem nie być. I można pić okazjonalnie, choćby raz w roku i być nim. Częstotliwość picia nie ma znaczenia. W rozmowie z nim na ten temat nie posługuj się tym argumentem, bo jest on fałszywym.

A z czym Ty chcesz się przespać? Przecież taką sytuację masz od dawna. I dawno temu podjęłaś decyzję o pozostaniu w takim związku. I nic nie wskazuje na to, byś zdanie swe zmieniła. To kogo Ty oszukujesz? Mnie na pewno nie.

Na tym forum jest taki wątek: http://www.netkobiety.pl/t17705.html
Przeczytaj go koniecznie. To również o Tobie.

Już to kiedyś napisałam Tobie. Poszłabym na terapię.

Alkoholizm poznaje się po innych objawach.
Jak odróżniasz to, że on nie może przestać pić od tego, że nie chce przestać pić?

Tak.

Przecież Ty wszystko wiesz na ten temat.
Wiesz po co, wiesz dlaczego.
Wiesz, kiedy i w jaki sposób siebie oszukujesz, wiesz czemu nie chcesz odejść od niego.
Wiesz, czemu zareagowałaś paniką na jego słowa o rozwodzie.

Jesteś uwieszona na swym mężu. Życie z takim bluszczem jest niezwykle trudne. Może pije dlatego.

Zgadnij, czemu tak myślę.

Przeczytaj polecony wątek.

Nie będę walczyła z Tobą, o Ciebie.

Nie chcesz sobie pomóc, to żyj tak dalej.

Możesz nie nazywać się uzależnioną. Faktu to jednak nie zmieni.

Poczytam na pewno, nie odrzucam żadnej pomocy i chcę znać drogę wyjścia z tej sytuacji.

Owszem, sytuacja trwa długo, biorąc jeszcze pod uwagę to, że 1,5 roku mieszkaliśmy osobno i na koncie kilka spraw rozwodowych........

Przemyślałam kilka rzeczy i....
-potrzebuję sama być może jakiejś terapii, ale uważam, że zrobiłam wiele dla tego związku, nie poddałam się łatwo mówiąc "do widzenia" i tyle,  wiele też zaakceptowałam i akceptowałam poczynań i zachowań z jego strony, wiele przeżyłam upokorzeń itd
- ale nie tylko istnienie tego związku ode mnie zależy, bo jestem przekonana, że niejedna kobieta na moim miejscu dawno poddałaby się widząc jego zachowanie, kłamstwa, "kobiety-koleżanki", prawie codzienne samotne wieczory, bo koledzy, bo piłka, bo jeszcze coś tam....niejedna poddałaby się mając na swoich barkach praktycznie cały ciężar prowadzenia domu, jego niską odpowiedzialność, brak pracy i brak własnego (mojego) przeświadczenia tego, że na męża zawsze można liczyć, a ja jednak jestem z nim, bo liczę, że chwile, kiedy jest dobry, czuły i trzeźwy (a jest to tylko w dniu) w końcu będą zawsze i nie będą tylko chwilami, a moje dziecko będzie miało przy sobie dwoje kochających się rodziców......podobno nadzieja umiera ostatnia, moja jest coraz słabsza......

Jeszcze jedno-mój mąż jest typem człowieka, który nie ma przyjaciół, dobrych kolegów, jeśli ich ma to "na chwilę" po czym przekonują się jaki on jest...i pojawiają się nowi. To tez o czymś świadczy...
Ludzie, którzy mnie znają i jego...wiele razy dziwili się, że ja jeszcze z nim jestem......

"ale nie tylko istnienie tego związku ode mnie zależy, bo jestem przekonana, że niejedna kobieta na moim miejscu dawno poddałaby się widząc jego zachowanie, kłamstwa, "kobiety-koleżanki", prawie codzienne samotne wieczory, bo koledzy, bo piłka, bo jeszcze coś tam....niejedna poddałaby się mając na swoich barkach praktycznie cały ciężar prowadzenia domu, jego niską odpowiedzialność, brak pracy i brak własnego (mojego) przeświadczenia tego, że na męża zawsze można liczyć, a ja jednak jestem z nim, bo liczę, że chwile, kiedy jest dobry, czuły i trzeźwy (a jest to tylko w dniu) w końcu będą zawsze i nie będą tylko chwilami, a moje dziecko będzie miało przy sobie dwoje kochających się rodziców"

dokładnie dlatego powinnaś iść na terapię
nikt o zdrowej psychice nie zgodziłby się na rolę takiej świętej męczennicy

Bo Wielokropek to mądra kobieta, która chce mimo wszystko pomóc jak widać, za co jestem jej bardzo wdzięczna..............

Kawał dobry, nazwanie mnie męczennicą tez trafione...cóż mam powiedzieć, zimny prysznic od Was dostaję i pewnie dobrze.......niemiło jest jednak czytać, że z moją psychika jest coś nie tak, uwikłałam się w związek, miłość i wiem jak postąpić w tej sytuacji, ale jak widać jestem tchórzem na dzień dzisiejszy, bo kiedyś to przecież ja PODJĘŁAM decyzję o wyprowadzce. Mam  jednak nadzieję, że w końcu będzie inaczej w moim życiu, bo wydaje mi się, że i tak czynię w tej kwestii i we własnej psychice pewne postępy z tym związane.....i w końcu dojdę do upragnionego celu.

CZAS WZIĄĆ ŻYCIE WE WŁASNE RĘCE...

Kalkulacja....wczoraj piwo do 4 nad ranem,
....koło 10tej wyjście , powrót 13,
.po 16stej kolejne wyjście, pub.......

Moje życie z tym człowiekiem jest żałosne. Nic do niego nie trafia, ani prośby, ani groźby, ani spokój, ani krzyk, nic.....
To jest człowiek, który kocha, ale nie ma w tym słowie miłości już żadnej, skoro nie liczy się z moim zdaniem, z moimi prośbami, z tym, że jest dom, rodzina i potrzeba pielęgnowania tego....
Ma mnie centralnie gdzieś...to jest jego miłość do mnie.......

Dzięki za link, ale niestety każda z tych miejscowości jest ode mnie za daleko

Chciałabym mieć z praktyki tą 5, ale pewnie długa droga do oceny bdb.

Wielkokropku-czy jego zachowanie jest normalne?

Niektórzy jezdzą po kilkaset km na grupę, nie wszyscy regularnie, albo zakładają (we współpracy z juz istniejącą grupą) - w swoim mieście.

Wierzę, ale sama sobie nie poradzisz.
Jestes w toksycznym zwiazku, który Cie niszczy.
Ale widocznie Twoje dno jeszcze przed Tobą, jeszcze liczysz na cud.

nie masz; i tak naprawde nie masz co proponować - szkoda Twojego czasu i energii

Odwieź jeszcze forum dla współuzaleznionych i pogadaj - tam kopną Cie jeszcze bardziej i otworzą oczy
http://forum.akcjasos.pl/viewforum.php?f=8

Zapytałaś, czy zachowanie Twego męża jest nienormalne. Wg mnie jest normalne, co nie znaczy chwalebne. Miedzy wami nie ma żadnej miłości, żadnego związku. Twój mąż nie jest osobą chorą psychicznie, więc jest normalny.

Nie napisałam nigdy, w ostatnim poście też nie, że masz akceptować jego postępowanie lub masz się nim zachwycać. Nie napisałam też, że masz siedzieć cicho; nie napisałam też, że masz siedzieć głośno. Więc, proszę, nie przypisuj mi nie moich słów.

To, o czym piszę od dawna, to o podjęciu przez Ciebie terapii. Ty masz na to różne kontrargumenty. Wolisz jednak zajmować się zachowaniem męża, niż swoim postępowaniem. Twoja wola, Twój wybór.

Ciągle, sentencja zawarta w mojej sygnaturze, jest aktualna i przystającą do Twej sytuacji.

Wszelkie próby nakłonienia Ciebie przez różne osoby, również przeze mnie, do podjęcia decyzji o zmianie sytuacji życiowej, nie przyniosły żadnego efektu. W teorii jesteś świetna - wiesz wszystko. Nic konstruktywnego z tego jednak nie wynika. Stwierdzam, że Twoje dwuletnie zachowanie świadczy dobitnie o podjęciu przez Ciebie decyzji pozostania w tym związku. Twoje życie, Twój wybór. W związku z tym uważam swoją dalszą obecność w Twoim wątku za bezcelową, jałową.

Żegnam Cię.

Oczywiście, że łatwo... tym bardziej, że życie większości użytkowników tego forum, to sama sielanka.  Nikt z nas, nie miał prawdziwych problemów, zawirowań w życiu i nie musiał przeżywciężać własnych lęków...

I przestań pisać na publicznym forum, to ludzie przestaną Tobie radzić...

Liwio poczytaj o charakteropatach.
Podejrzewasz męża niesłusznie o jakąś chorobę a on ma " wypaczony" charakter a to nie jest choroba.
Poczytaj a zrozumiesz jego zachowania i dla czego z Tobą jest i zapewniam Cię , że z miłością do Ciebie to nie ma nic wspólnego.
On nigdy z nikim nie będzie tak naprawdę szczęśliwy i nie to o czym Ty myślisz daje mu szczęście.
Pisałam do Ciebie również na innym wątku ( grupa wsparcia dla kkzb) ale to po przeczytaniu tego wątku mam takie a nie inne przemyślenia. Ściskam Cie mocno.