problemy małżeńskie

Liwia ja się ciesze, że nie mam żadnego nałogu oprócz sportu zapewne. Wiem, że nigdy nie będzie tak jak kiedyś. Mężczyźni mają chyba już to we krwi. Ja bym od sprzedał każde piwo chociażby za uśmiech ukochanej osoby .

Natalia 29 kochaliście się??? Może się obawia, że nie da rady w łóżku.

Człowiek zawsze wybrzydza, pragnie mieć więcej i więcej a gdy się przebudzi traci wszystko. Porozmawiaj z nim bo jeśli cię naprawdę kocha to nie wiem czemu mówi, że nie może przestać myśleć o kobietach, może go coś gryzie ale się boi powiedzieć??

Mąż za dużo pije, takie jest moje zdanie i wkurza mnie to chwilami niemiłosiernie. Kiedyś jak u Ciebie Tobizyku-jedynym jego nałogiem był sport, a % mogły nie istnieć. Cóż, to przyszło mu z wiekiem. Piękne jest ostatnie Twoje zdanie w wypowiedzi, jeszcze masz "czyściutkie" serduszko i byle zawsze tak myślało, bo na prawdę chciałabym, aby on myślał podobnie.

Dziwi mnie Natalio, że mąż dopiero teraz uświadomił sobie jakie ma "braki". Ja z mężem byłam przed ślubem też 7 lat i ja dla niego i on dla mnie byliśmy pierwszymi. Nigdy jednak nie powiedział mi, że nie sprostam w łóżku itd. Wydaje mi się, że w Twoim mężu jest jakiś głębszy problem, bo skoro Cię kocha, życie seksualne teraz mieliście ok. to czego on szuka, dopatruje się? Seks nie jest przecież sprawą priorytetową, są inne ważne rzeczy w związku. Być może zwyczajnie nie dojrzał do instytucji małżeństwa?!

Witam. Chciałbym podłączyć się pod jakis watek traktujący o "trudnych" relacjach z meżem. Nie powiem, ze mamy jakieś wielkie problemy, nie jestem nieszczęsliwa, bo go kocham i chcę z nim być. Ale... ale tak wiele jest cieżkich sytuacji, jesteśmy tak nieziemnsko różni... Czasem nas nazywam współlokatorami, czasem małżeństwem z rozsądku, choc tak naprawdę chyba jest w tym cos wiecej skoro wzięliśmy ślub po 6 latach związku, dobrowolnie, i chcemy bez wątpienia w  nim trwac.  Czasem chciałabym pogadać o tych naszych rozmijaniach się, ale wszyscy tylko krytykują i nic poza tym.
Przejrzałam ten watek narazie pobieżnie, poczytam dokładniej, ale moze tu znajdą sie osoby z którymi bedę mogła wymienić doświadczenia i rady?

Ech kobietki, taki nasz żywot dziwny. Relacje z mężczyznami/ mężami jak widać są odwiecznym problemem.
e.rnestynko- nie ma na związki złotego środka, też mam takie momenty jak Ty, i też nie bardzo wiem co z tym zrobić.
Natalio-nie mogę zrozumieć Twojego męża, nawet nie wiem co doradzić Ci w tej sytuacji.

Przeczytałam wczoraj cały wątek i....  cieżkie macie życie kobiety. Ja chyba załozę osobny wątek, bo moja sprawa tu nie pasuje jednak. Nie to, ze jest coś z wami czy ze mna nie tak, ale moje kłopoty maja trochę inną specyfike. ALe zamierzam podczytywać wasz temat i zaproszę na moj.... jak powstanie.:)

Jak się czuje? Tylko stać go na seks na żadną inną czułość? Nie widziałam jak żyję o takim zachowaniu faceta.

Natalio, nie obarczaj się winą. Wiadomo, że w każdym związku wina leży po obu stronach, ale zawsze któraś z nich ponosi większą winę. W tym wypadku to Twój mąż. Myślę, że on nie dorósł do poważnego związku. Dziwi mnie , ze przed ślubem nie wiedział, że ma takie potrzeby a nie inne. Musiał zdawać sobie sprawę z tego, że jesteś jego pierwszą partnerką i jeśli się ożeni to tak pozostanie. Nie płacz kobietko, nie ma nad czym, jeśli on w ten sposób myśli to to jest chore jakieś. W małżeństwie liczy się zaufanie, wzajemna opieka, zrozumienie, wspólny czas, radości i smutki,itd. a seks nie jest, przynajmniej w moim mniemaniu-sprawa pierwszorzędną, jest dodatkiem do miłości. Bierz się w garść Natalko i pokaż mu co traci swoim zachowaniem.

O jakim nałogu piszesz Natalio?

Liwia jeśli myślisz, że samej tobie byłoby lepiej to się grubo mylisz. Analizując swoje życie i decyzje musisz sobie przemyśleć jaką wartość ze sobą niosły. Każdy ma wady i zalety a oceniając kogoś musimy zacząć od siebie. Pamiętaj nie każdy ma drugą połówkę czy także szanse na własne dziecko i rodzinę. Spójrz na wartości jakimi są zdrowie i rodzina. Ja wkrótce otworze własne forum i mam nadzieje, że trafie do wszystkich serc. Pozdrawiam !!! .

Czesc jestem nowa na forum, ale przeczytałm cały wątek Liwia jak czytam twoje wypowiedzi to tak jakbym pisała o sobie a zwłaszcza twoja ostatnia wypowiedz. Z taką tylko różnicą że u nas nie bylo zdrady a ja mam dwoje dzieci, średnio wsparcie od rodziny i boję sie że nie poradzę sobie z małymi dziećmi (pod względem ekonomicznym i wychowawczym też gdyz dzieci potrzebują ojca).
Ale mam tak dość ciagłej negacji jego względem mnie i w ogóle wszystkich do okoła że mam wrażenie że koniec się zbliża, ja też nie pozostaje dłużna bo ja nie należ do cichych myszek, ale to wieczne spieranie się o bzdety zabiera mi energię na życie.

"Napisz coś więcej o swoim związku"mnie nawet nie chce się pisac o naszym  zwiazku tak jestem nim zmeczona.Tym bardziej ze tak naprawdę mamy wszystko ładne mieszkanie, dwoje zdrowych códownych dzieci obydwoje zdrowie i prace i człowiek jest nieszczęśliwy to boli mnie najbardziej. Jak ludzie potrafia sobie uprzykszyć życie mnie juz do tego stopnia że nie chce mi się wracać do domu.

Czy się kochamy hm..... myślę że w głąbi duszy tak, ale te wszystkie słowa bolesne słowa tkwią w sercu.Pytasz czy jest żywicielem rodziny mamy dwoje dzieci ,kredyt na mieszkanie więc dodajac opłaty , jedzenie mojego wynagrodzenia na pewno by nie wystarczyło.Czyli czynniki ekonomiczne graja tu wielka role ze pozostaje w tym stanie beznadzieji, dalej ja pracuję do 17 czyli będzie trzenba kiedys odebrac dzieci za szkoły przedszkola zawieźc na tance jak to robic w pojedynkę. Wiem że jak bym musiał to bym musiała ale ile bym moim dzieciom zabrała i w ogóle jakie by bylo ich życie nie wspomnę że tata by zabieral tylko na super wyprawy a mam wiązała ledwo koniec z końce. A w ogóle to najwazniejszy aspekt dzieci potrzebuję ojca!!
Co dzieje sie w moim małżeństwie - scieramy się jak dwa koguty kto lepszy totalna bzdura, z bzdur robi się awantura chociał aby dzieci nie slyszały tych jego wulgaryzmów ostatnio nic się nie odzywam bo uwazm że trzeba być mądrzejszym a on i tak od moich słów nie zmadrzeje tylko jeszcze bardziej wulgarnie zacznie sie zachowywac czego swiadkami będa dzieci.
U nas podstawowy problem jest taki że jesteśmy zupełnie różnie, mamy rozbiezne wyksztalcenia , rozbieżne środowiska myslałam że to nie gras roli że jedno z małażonkow jest wykształcone a drugie nie . Natomiast gra i to duża poniewaz jesli ktoś kończy studia to z regułu obraca sie zawodowo wśród ludzi reprezentujących określony poziom kulturalny natomiast to sie przenosi do domu. Mam nadzieje że wiesz o czym piszę.
A i te piwka wieczorne mój mąz generalnie nie jest fane picia ale co dzień wieczorem tv, obok właczony komp, sterta kanapek, i piwo jak na to patrzę to mam dość nudnego, obrzerającego sie czlowieka, który nie ma pomysłu na fajny wieczor i nic mu się nigdy nie chce robic MASAKRA

Sorry za literowki ale jestem w pracy i piszę bardzo szybko.

Cóż Basik-wiele podobieństw jest w Twoim życiu do mojego...
Wierzę, że nie chce Ci się o tym pisać, bo człowiek czasem ma zwyczajnie dość wszystkiego i woli zachować milczenie niż mielić na okrągło temat. Hmm, wiem, że masz totalnie dość takiego życia i chciałabyś zmian, przede wszystkim męża zmian. U Ciebie-tv, jedzonko, zgryźliwość faceta, u mnie piwo i podobny problem. Też nie bardzo wiem co z tym wszystkim zrobić, co do wykształcenia-owszem masz rację, wiem o co chodzi-u mnie wkurza mnie to jeszcze bardziej(pewnie przemawia przeze mnie tu egoizm), bo to ja zastanawiam się jakim prawem on taki jest, skoro to ja wyuczyłam się, to ja dziecko z dobrego domu, a on mną czasem poniewiera słownie jak diabli. Dwa-koguty-to jest odwieczny problem u mnie także, walka jakaś chora na słowa, ale wciąż trwająca. Wiesz-ja byłam sama przez 1,5 roku i nie miałam nadziei na to, że wróci, rozprawa rozwodowa była w toku. Cierpiałam strasznie na początku, życie legło w gruzach, też obawiałam się o finanse, bo mam na utrzymaniu dom itd. Ale po "ochłonięciu" jakoś zaczynałam stawać na nogi, tęskniłam za nim nadal mimo wszystko. A teraz na przekór (bo może przekonywałam się, że dam radę sama z córką)myślę, że może lepiej jest być właśnie samej. Czasem myślę, że za dużo marzę o normalnym związku, gdzie dwie osoby się szanują, rozumieją, dodają sobie wzajemnie sił-i może bez sensu te marzenia, bo i tak nigdy tak nie będzie...Tez mam dziecko i też wiem, że ona cierpiała by znów, a tak jej kochany tata jest w domu, wspólnymi siłami finansowymi dajemy radę, ale te huśtawki emocjonalne-raz on pała miłością, raz znów jest nie do zniesienia są naprawdę ciężkie do przetrwania

spam

MONIA, ależ wcale nas nie nudzisz. Oj kochana współczuje, a ile lat jesteście po ślubie ???Po prostu zacznij dbac o siebie i uwzględniac swoje potrzeby nie patrząc co gdera Twój Pan Mąż, wiem że łatwo pisać i radzić ale ja tak robie że staram się realizować i  co się mi uda zwalam tak automatycznie 9obowiązki) na męż. Oczywiście że w chwilach złych wykszykuje mi to ja się tym przejmuje bo bolą mnie te słowa ale robię tak dalej jak juz mu mine zość to znow proszę pojedz tam , zrób to  -nie zwracając uwagi na to że wcześniej wykrzykiwał że on nie może odpoczać.  Ale jak jabym dla swiętego spokoju odpuściła to on by tylko chodził do pracy i odpoczywał a później odpoczywał po odpoczynku i tak cały czas. Oczywiście są takie rzeczy które odpuszczam dla spokoju a zwłaszcza dla tego żeby dzieci nie słyszały wiecznie wrzeszczącego tatusia.

masakra ile my Kobiety bierzemy na siebie, po to tylko żeby wszyscy wokół byli zadowoleni.... pół biedy jak znajdzie się facet który to docenia...a jesli nie i tylko zrzędzi, krytykuje i marudzi to koszmar....................

OJ TAK MASAKRA JA MAM W PRACY 15 MEZCZYZN I Z KAŻDYM JEST COS NIE TAK, SIEDZĄ W PRACY BEZPRODUKTYWNIE ABY TYLKO W DOMU PRZY DZIECIACH NIE POMÓC. MASAKRA ALE ZNAM TEZ PARU FAJNYCH

Po pierwsze DZIĘKI że mnie nie olałyście. Może chociaż pisząc tu z wami trochę sobie ulżę.

Basik po ślubie jesteśmy 12,5 roku i czasami mam wrażenie że miłość się wypaliła a łączy nas jedynie przyzwyczajenie i dzieci. Chociaż mąż w wielu momentach mówi mi że mnie kocha, że jestem wspaniała i choć tyle lat jesteśmy ze sobą nadal mu się podobam. Ja w sumie też go kocham. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Ale z drugiej strony może to tylko strach przed samotnością?? Czuję że chyba powoli zaciera mi się ta granica. Mieszkamy z jego matką (teściowie są po rozwodzie), ale zajmujemy całe piętro w domu a teściowa drugie piętro. Mój mąż pracuje na dzień, potem następnego dnia jedzie na noc i jak rano wróci z nocki to ma 48 godz wolnego. Tak więc naprawdę dużo czasu spędza w domu. Ja pracuję na 2 zmiany, raz jedna raz druga tak więc jak ja jestem w pracy to raczej on się dziećmi zajmuje ale wiecie jakie to jest zajmowanie? Albo dzieci róbcie co chcecie bo tatuś siedzi przy komputerze albo ogląda telewizję, albo małego zaprowadzi do babci a starszych już nie musi tak bardzo mieć na oku. A jak się zdarzy że oboje jesteśmy w pracy to wtedy teściowa pilnuje dzieci.

Już słyszałam opinie że sama jestem sobie winna bo tak go od tylu lat nauczyłam. Żona do pracy kanapki zrobi, kawkę rano też zrobi, jak jest w domu bo jedzie na drugą zmianę to i śniadanko naszykuje. Wiem że dużo jest w tym prawdy bo rzeczywiście tak go nauczyłam. Ale starałam się zawsze być dobrą żoną i uważałam że wszystko robię ok. I co zrobiłam? Zastąpiłam mu matkę. Mam żal o to sama do siebie ale czasu już nie cofnę. Żebym 12 lat temu miała ten rozum co dzisiaj na pewno wszystko zrobiłabym inaczej. A teraz to już popij wodą. Zadaję sobie tylko to jedno nieszczęsne pytanie: co dalej? Dodam że mam 33 lata i nie uważam się za starą osobę. Myślę że mi też sie od życia coś należy.

Pytacie jak udaje mi się łączyć pracę i opiekę nad dziećmi? Moja najstarsza córka to wspaniała dziewczynka. To ona mi najwięcej pomaga w domu. I posprząta, i zmywanie nastawi (bo na szczęście mam zmywarkę to chociaż zmywanie ręczne mi odchodzi), i jak prania nie zdążę przed pracą wywiesić ona wywiesi. I jeszcze małemu czas poświęci, pobawi się z nim czy kanapkę zrobi, czy pić poda.  Mam ogromne wyrzuty sumienia że tak ją wykorzystuję i mówię wam gdyby nie ona to chyba nie dałabym rady tego wszystkiego zrobić. Do tego wszystkiego uczy się bardzo dobrze, zdała z czerwonym paskiem i jest druga co do nauki w swojej klasie.

Dziewczyny czy ja jestem wyrodną matką, bo tak wykorzystuję 11,5 letnie dziecko? Ja od niej tego nie wymagam. Ale ona sama z siebie to wszystko robi "żeby ci mamusiu sprawić przyjemność, i żebyś mogła po pracy chwilę posiedzieć i odpocząć".

A mój mąż? Nie chwali jej że dobrze, że to czy tamto zrobiła. Wręcz przeciwnie! Jego słowa to: "nic jej się nie stanie jak to zrobi".

Jestem załamana.

Monia-przede wszystkim nie możesz czuć się wyrodną matką!!! Przecież masz troje dzieci. Logiczne jest, że starsze dzieci zawsze pomagają przy młodszych. Wiadomym jest, że starsze dzieci też muszą mieć czas dla siebie, ale w pomocy rodzicom nic złego nie widzę. Nie słuchaj męża, widzę, że bardzo dołuje Cię to co on mówi. Mam nawet wrażenie, że on robi to z premedytacją, wyczul, że Cię to denerwuje i ujeżdża na Tobie. Nie daj mu się, zaciśnij zęby i miej gdzieś jego docinki. Żyj i rób wszystko dla dzieci i siebie. A kiedy on zauważy, że masz swoje zdanie, postępujesz według swojego uznania (bo jesteś jedyną osobą jak widzę, która zajmuje się pociechami i tym samym masz najwięcej do powiedzenia w kwestii wychowania) to zacznie myśleć, że coś jest na rzeczy. Zauważy Twoją siłę i być może spasuje. Trzymam kciuki. Do boju

Minkamalina-irytuje mnie podejście facetów do kobiet, jakieś przedmiotowe, seks najważniejszy, jakby innych przyjemności w życiu nie było. Nie dziwię Ci się, że masz opory co do spełniania jego fantazji-bo też bym je miała. Te pornusy są owszem dla ludzi, ale czy koniecznie już na początku małżeństwa trzeba uprawiać te perwersje?! Wydaje mi się, że urozmaicenie pożycia może nastąpić po iluś latach związku. Nie wiem, może jestem też jakaś nie taka Co do dzieci-może nie masz takiej potrzeby, aby zostać matką, nie neguję tego, bo to każdego indywidualna sprawa i podejście. Gdybyś miała być matką "na siłę" to lepiej, że świadomie decydujesz się na nie posiadanie dzidziusia. Jeśli widzisz, że jest naprawdę źle w Waszym związku to pogadaj z mężem otwarcie i konkretnie (wiem, że to niełatwe) , ale może znajdziecie wspólne rozwiązanie. Jeśli macie męczyć się razem przez resztę życia to nie warto.
Aaaa, może zawiodłaś się na ludziach (pewnie jak każdy), ale pomyśl, że ludzie są na ogół dobrzy, tylko Ty trafiłaś na niewłaściwych

Nie mam już sił!!!!!!

Z mojego męża to prawdziwy pajac.
Ostatnio byłam u lekarza, jestem w trakcie badań. Doskonale wie, że miałam już kiedyś pewne kłopoty, a on co?! Znów sobie coś wymyślam, jestem hipochondryczką jak jego matka w jego mniemaniu. Jego matka w moim wieku też wymyślała sobie choroby a przepracowała zaledwie 10 lat! Ja skończyłam studia, pracuję, nie zarabiam groszy, a on ma w głębokim poważaniu to jak ja się czuję! Zero słowa wsparcia, pocieszenia, nic. Jeszcze obraza i znów wyprowadzka do innego pokoju na noc. Mam dość tego człowieka. Nie ma w sobie empatii za grosz, ale gdyby miał katar to musiałabym chodzić koło niego jak koło obłożnie chorego.
Teraz nawet napisał mi smsa, że z wakacji nad morzem rezygnuje, mam sobie jechać sama z dzieckiem! Pocisnęłam mu, że jest pajacem, samolubem i że szokuje mnie jego zachowanie. Duszę się z nim, denerwuje mnie oczekiwanie na wyniki (ale nie panikuję tylko proszę o mile słowo). Życie z tym człowiekiem to katastrofa, nie mam nadziei już na nic!!!!!!

Nie przepraszaj trzeba się gdzieś wyżalić. Ale tak się zastanawiam jesteś fajną samowystarczalno dziewczyną właściewie on nie jest ci do niczego potrzebny tylko dla dziecka prawda?
Najbardziej szkoda tych dzieci z tych nie udanych związków.

Liwio... poświęciłam kilka godzin dziś specjalnie na przeczytanie od początku tego co opisałaś o swoim małżeństwie. I.... pewnie się obrazisz ale muuuuuusze to napisać... opadły mi ręce... jak tak mozna? jak mozna byc tak ślepym? wręcz naiwnym? Kobieto nic z tego nie będzie!  a przynajmniej nic dobrego...  będziecie się fajnie szarpać na zasadach" kocham Cie/nie kocham Cie/chce być z Toba/niechce byc/ nie mam siły/ mam siłe.../mam kogoś/nie mam nikogo///.. jeju ja sie zwyczajnie PYTAM ile można?????  masz zamiar spędzić życie w watpiwościach? w szarpaninie? może z alkoholikiem wreszcie obok??   jak sama piszesz; raz na wozie raz pod wozem?  ja wszyyyyyyyyyystko rozumie bo sama jestem po rozwodzie ( po 16 stu latach) że boli, że rani, że dzieci,że wali się świat, że chciałaś ratować, naprawiać...chciałaś DOBRZE.. ok.. ale kobieto... w imię czego paprasz się w tym nadal? bo chyba nie w imie dobra dziecka, nie w imie miłości... nie wiem!  sąsiedzi sie skrzywią, że się rozwiodłaś? koleżanki w szkole bo chyba pracujesz w szkole?  ratunku....   może powinnaś to z dystansu co od 2009 roku piszesz przeczytać..? może zauważysz jaki jest bilans...?    jestem załamana.....

Malwino, dziękuję, że poświęciłaś się, żeby przeczytać ten dwuletni elaborat Po za tym nie obrażę się za to co mi napisałaś. Wiem, że nie tylko Ty w ten sposób twierdzisz, bo wiele osób w moim otoczeniu także wielokrotnie mi to mówiło. Były też osoby, które twierdziły, że wszystko się ułoży...Chcę , aby każdy szczerze wypowiedział się na ten temat....

Prawda jest taka, że jestem jak pisałam tchórzem. Raz męża "wyprowadziłam" już z domu, po ogromnych przeżyciach i obarczaniu tylko mnie winą przez męża, stawałam już na nogi. Zaczynałam życie układać sobie po swojemu i wiesz...dobrze mi z tym było już, mimo, że wciąż do niego czułam miłość. Być może na dzień dzisiejszy jest to toksyczna miłość, on owinął mnie wokół palca (już wtedy tak było) i wiele razy żeby mnie "dobić" robi rzeczy, których nienawidzę. Bywają w moim życiu momenty, że czuję się szczęśliwa, ale są też takie (i jest ich wiele), że o szczęściu nie ma mowy. Czasem nawet sama łapię się na tym, że ja już nie potrafię być przy nim uśmiechnięta, zadowolona, normalnie odzywać się do niego, bo on za każdym razem rujnuje moje zaufanie wobec niego przez swoje zachowanie. Najpierw obiecuje, przeprasza, gdzie po 2-3tygodniach jest to samo, np jeśli chodzi o picie po kątach itd. My nie nadajemy na tych samych falach i tyle.
Po co się męczę w tym wszystkim sama nie potrafię sobie wytłumaczyć. Jest córka i tak sobie to tłumaczę, choć wiem, że ona powoli będzie miała "swoje sprawy", koleżanki itd, a ja będę samotna w tym małżeństwie cholernie, znów z zerowym poczuciem własnej wartości. Brak mi słów sama na siebie. Może znów muszę dojrzeć do pewnych kroków jak to było dwa lata temu, nie wiem a chciałabym bardzo poukładać sobie to wszystko w pozytywną stronę. Nie boję się opinii ludzi, że będę rozwódką (z resztą już 3 sprawy rozwodowe miałam), bo ludzie wiedzą jaką jestem osobą, lubianą, szanowaną. Ludzie często dziwili się, że on zostawiła "taką babkę" a to naprawdę budujące. Kiedy byłam sama więcej nocy przesypiałam niż teraz. Teraz znów zaczynają przyplątywać mi się choróbska. Ech, wiem, że to do niczego nie prowadzi, prędzej czy później się skończy na dobre, bo ja tego nie zniosę a on może będzie inny dla innej kobiety bo dla mnie nie potrafi.

Tak ja w to wierzę do do pewnych kroków trzeba dojrzeć one przychodzą z czasem w jakimś danem momencie Ja to wiem, że nie ma co na siłę się uszczęśliiać czy unieszczęśliwiać po prostu przyjdzie taki moment - dzień że powiesz dość !!!
Wiem też, że ludzi nie da się zmienić, jeśli się chce z kimś być to albo trzeba pewne rzeczy zaakceptować bo inaczej sie nie da. Człowiek się nie zmieni ani dla rodziny ani dla miłości po prostu przez pewien czas może kontrolować pewne zachowania ale wcześniej czy później i tak będzie robił tak jakim jest człowiekiem.
Tyle że należy przeanalizować co można zaakceptować a co nie.

Później jeszcze coś napisze bo teraz zmykam  do pracy. pa

JESTEM MEZATKA  3 I POL ROKU BYLO WSZYSTKO OK ALE POL ROKU POZNIEJ MAZ ZACHOWYWAL SIE DZIWNIE RAZ BYL CZULY KOCHANY DO RANY PRZYLOZ  A RAZ TAKI ZE NAJCHETNIEJ BYM SIE Z NIM ROZWIODLA BO SZARPAL MNIE ZE AZ SINIAKI MIALAM PONIZAL MNIE A KIEDY POPROSILAM GO O ROZWOD TO POWIEDZIAL ZEBYM O TYM ZAPOMNIALA I ZNOW MNIE POZNIZAL ZE KTOBY CHCIAL TAKA JAK JA JEGO SLOWA MNIE TAK RANIA ZE SAMA W SIEBIE NIE WIEZE JUZ NIEWIEM CO MAM ROBIC...:(

Wypoczęłam chociaż trochę, zmieniłam środowisko, poczułam iście nadmorskie klimaty. Wypoczynek udał się 50/50 jeśli chodzi o pobyt z mężem....Pił codziennie, powtarzając, że w końcu ma urlop. Jednej nocy wyszedł coś zjeść, wyszedł na ok. 40 min. a na drugi dzień znalazłam (dawno tego nie robiłam, żeby się nie denerwować) w jego komórce połączenie do M...kobiety o godz. 23.40. Wściekł się, gdy dowiedział się, że "grzebałam" w jego komórce. Na swoją obronę miał atak na mnie i tłumaczenie w stylu: "coś dzieje mi się z telefonem i pewnie w kieszeni mi się coś włączyło", "to są stare znajomości, jeszcze z czasów jak nie byliśmy ze sobą", potem wyszedł z pokoju mówiąc-"daj mi spokój". Trzęsłam się wtedy jak kiedyś, jak było to z 2,5 roku temu. Usprawiedliwiałam go sama przed sobą, że może faktycznie samo może połączenie mu się wybrało, że może to ja znów wydziwiam, że jak ma wypite to zawsze obojętnie o jakiej porze by to nie było-dzwoni do różnych ludzi, z którymi czasem ileś czasu już się nie widział. Nawet moja koleżanka, która była z nami i z własnym mężem, zauważyła, że ja mam ciężkie życie z moim facetem, że kompletny brak mojego poczucia stabilizacji z nim rozwala mnie maksymalnie i mimo, że mój mąż jest wesołym facetem, zawsze rozbawiającym towarzystwo to na dłuższą metę życie w takim braku poczucia bezpieczeństwa jest nie do zniesienia. Płakałam wtedy i ja i moja córka, która widziała, że tata znów jest nie fair, bo skłamał już wcześniej-niby znów z jakimś "duperelem" ale skłamał. Kocham moje dziecko nad życie i kiedy widzę jej łzy sama robię się jak dziecko, bo nie chcę jej narażać na to wszystko, a z drugiej strony wiem też jak ona kocha ojca i jak cieszy się, że jest z nami, z nią.
Na ten moment tkwię w tym samym punkcie-jestem emocjonalnie rozbita, zaczynam się zastanawiać czy w ogóle jeszcze da się z tym związkiem coś zrobić, czy ja go kocham i co robić, gdy patrzę na moją dziewczynkę, która szalenie kocha swojego tatę. Nie mogę znieść jego picia-nie upija się , ale pije codziennie, mieszając np. piwo i wysky. Nienawidzę mojej samotności w tym wszystkim i tego, że nie wiem co robić. W tym wszystkim zaczynam myśleć o innym facecie i nie poznaję się w tym, bo zawsze jak w obraz patrzyłam na męża, bo był dla mnie jedyny i wyjątkowy.....
Myślałam, że zakończę ten wątek szczęśliwie już dawno, ale jak widać wciąż muszę tu wyżalić się i szukać pocieszenia.....

Wczoraj pod wpływem chwili chyba napisałam zbyt dużo, co do stanu emocjonalnego twojego dziecka. Mogę się jedynie domyślać jak czuje się twoja córka, a może w rzeczywistości jest zupełnie inaczej. Ty sama ją obserwujesz i widzisz, co jest dla niej dobre. Sama mam dwójkę maluchów i z doświadczenia wiem, że kiedy jestem szczęśliwa, to moje dzieci także i na odwrót. Spędzam z nimi dużo czasu, więc moje emocje bardzo się im udzielają. Jesteś w bardzo trudnej sytuacji, ale wierzę, że sobie poradzisz i dokonasz dobrych wyborów dla siebie i dziecka. Trzymaj się ciepło.

Cześć Wam wszystkim chciałabym napisac coś o moim dylemacie mam nadzieje że mi pomożecie bo sama nie wiem co robić..a do nikogo nie mogę się zwrócić.. Moja sytuacja wygląda tak:wynajmujemy wraz z mężem mieszkanie mamy małe dziecko.Rodzice męża mieszkają niedaleko nas mają gospdarstwo rolne, mój mąż też jest rolnikiem raczej stara się być..Ja jestem teraz na wychowawczym zajmuje sie mieszkaniem itp.ale nasze rachunki,zakupy,wyjazdy,itp.są uzależnione od moich teściów.. mążna ich gosp.pracuje razem z ojcem i zarabiają na dwie rodziny na naszą i na ich..to mnie właśnie denerwuje nie mogę mu przetłumaczyć nic bo się nie da...zawsze musze czekać w kolejce na kasę ..nawet na najpotrzebniejsze rzeczy osobiste..mąż teraz planuje budowe domu razem ze swoimi rodzicami to mnie denerwuje bo np..jak bedę chciała kupic podpaski to bede prosić tesciową o kase!!to jest śmieszne...moze mąż nie dorósł do tego wystkiego,nie chce odciąć pępowiny..pomóżcie..boje się żę jak postawie ultimatum to go stracę..

Przeczytałam właśnie super artykuł o kochaniu za bardzo w poście Marry. I stwierdzam, że mój związek to też swego rodzaju uzależnienie od męża, związek toksyczny.....ech, dużo by tu pisać, cytować....

Był długi weekend i jaka moja kalkulacja:
pt. mąż w pracy, potem "interesy", powrót po 22 z bukiecikiem róż,
sob. przed południem do mechanika, szybko obiad, wyjazd do jego rodziny, zaraz potem pub,powrót po 22,
nd. rano wyjazd na giełdę, potem obiad, spanko, wyjazd na mecz, powrót 23.45,
pn. rano owszem dom, przed komputerem, potem wyjazd do jego rodziny i zaraz potem wyjazd "w interesach", powrót po 22 i słowa "poprawię się, następnym razem zabiorę Cię z sobą", nie wspominając, że codziennie drinki.......a ja z córką w domku.....
Dziś znów wróci z pracy, w pośpiechu zje obiad i znów wyjazd-pograć w piłkę......i znów ja jestem winna, bo wymyślam, bo nie rozumiem jego zainteresowań.....wszystko obok domu stoi odłogiem, bo skoro ja mam wakacje to mogę skosić trawę....
Brak mi słów i motywacji do działania, pisze tu do Was, bo nie mam z kim pogadać o tym, moja rodzina-mama, siostra były przeciwne jego powrotu i z nimi rozmawiać nie mogę, moja przyjaciółka dziwi się jak ja to znoszę, bo ona ma swojego męża na zawołanie (choć to też nie do końca zdrowy układ).......czuję się zmęczona i wyczerpana i wściekła, że jestem taka bezradna.........:(...a miało być tak kolorowo, tyle zmian...Sama zaczynam już nic nie dawać, bo jeden bukiecik kwiatów tego przecież nie załatwi......

Iwczek-posłuchaj Pauli-to dobre rady...

Masz rację Basik, co do facetów, chyba z wiekiem zaczynam to rozumieć i chyba jak pisałam należę do tych "kochających za bardzo"...
Pracuję w szkole, nauczyciel, pedagog specjalny. Finansowo jestem niezależna od męża. Owszem bywam zmęczona kłopotami w domu i czasem nie mam nawet sił mobilizować się do "nauczania", ale w gruncie rzeczy praca jest dla mnie odskocznią, lubię to co robię, w tym się odnajduję i zawsze staram się "nie przenosić" problemów z domu do szkoły. Dzieci dają mi odetchnąć od tego pogmatwania w życiu osobistym, w szkole to one są dla mnie priorytetem
Czy Ty też Basik pracujesz z dziećmi? Albo źle Cię rozumiem, bo kiedyś o godz. 10 napisałaś, ze zmykasz do pracy, a teraz są wakacje :\? Nienaganny strój i wygląd bez sińców pod oczami jest jak najbardziej wskazany w szkole , ale i też w innych profesjach

Basik-pedagog specjalny, nie socjalny. Tzn. że pracuję z dziećmi upośledzonymi w różnych stopniach.

A dziś dół, straszny dół....mąż skarżył się nawet braciszkowi przez telef. na mnie, a ten poradził mu, żeby mnie zapytać czy jestem normalna i co chcę w życiu.......pajac.....Sama więc odpisałam braciszkowi-jestem normalna i bez komentarza i odzewu to pozostało. Muszę iść już do pracy, bo tam przynajmniej mnie szanują, tam swobodnie mogę się uśmiechać. A teraz zaczynają mi wysiadać nerwy, mam boleści brzucha i inne dolegliwości, myślę, że stres mi wychodzi...i dochodzę coraz większymi krokami do przekonania, ze nieważne jak będę postępować wobec męża i tak będzie źle, nie ufam mu do końca przez jego kłamstwa, nawet te najmniejsze. Prawie wszystko co zrobię, w jego przekonaniu robię źle, nawet jak dzwonię, o której skończy pracę jest dla niego problemem, jak nie dzwonię też jest źle. Nie mam już sił, wracam do punktu wyjścia sprzed kilkunastu miesięcy,a gdy on odejdzie i tak znów zostanę sama w poczuciu, że nie ufałam, że nie byłam taką jaką chciał mnie mieć i że to moja wina. Przykro mi