Odrzucenie projektów ustaw o związkach partnerskich - co Wy na to?

Najlepiej by było, gdyby przeprowadzono głosowanie wśród nas, ludu - bo w końcu to sprawa ludzi.

Zgodzę się z Monią, że to tylko następny krok do tego,... bo od razu, to byłby za duży szok w społeczeństwie.
To takie 'sprytnie' przygotowane preludium pod finał.
Autorzy projektu prawdopodobnie myślą perspektywicznie. To mnie właśnie niepokoi.

A tak co do Ciebie, to jeżeli takie tematy Cię drażnią, powodują odruchy wymiotne, to w trosce o swoje zdrowie, może lepiej gdybyś poczytała świerszczyk. Nie będą Cię prześladować czyjeś odmienne wypowiedzi, które są nie ich, a raczej Twoimi 'fobiami'.
Natomiast, jeżeli już się wypowiadasz, to się nie zapominaj, że każdy ma prawo do swojego zdania ...i ja i Ty i On - w granicach rozsądnych używając sformułowań, czego u Ciebie brak.

Dlatego nie pozwalaj sobie na stwierdzenia typu:"Na szczęście są ( i mam nadzieje stanowią większość), normalni ludzie, którym obce są te obrzydliwe jak dla mnie klimaty, traktujące homoseksualistów i transseksualistów jak jakieś wynaturzone dziwolągi."

Żyworódko, sama stwierdziłaś, że homoseksualiści są chorzy...

No cóż, nie zgodzę się z Tobą, odmienna orientacja nie jest chorobą.

I czemu wszyscy zajmują się parami homoseksualnymi, większość to przecież hetero, których ta ustawa też by dotyczyła.

Szanuję Twój pogląd...aczkolwiek, nie ma on wpływu na mój.
Często nazewnictwo jest kwestią umowną - objawy widzimy jednakowe, prawda?

Pisałam o tym powyżej.

"Niedawno czytałem, że jakby nauczyciel był gejem albo lesbijką, to prawie nikt by nie chciał do szkoły na lekcje z taką osobą posłać dziecka. Naturalne. " -- nie, to nie jest naturalne. To rażąca i raniąca zaściankowość.

Zaraz nam Remi napisze, że czarnoskórzy, homoseksualiści i narkomani ^^.

Tak...a potem Żydzi...
Teraz oglądam "Kropkę nad i" i na tapecie były związki partnerskie. Wypowiadał się Niesiołowski i Biedroń. Aj, jak ktoś nie ma klasy, to nawet tytuły naukowe nie pomogą.

Niezgoda na ustawę dotyczącą związków partnerskich - jak tu niektórzy słusznie podnoszą, dotyczących również par heteroseksulanych - powodowana PRAWDOPODOBIEŃSTWEM, że autorzy projektu przygotowują grunt pod finał, czyli adopcję dzieci przez pary homoseksualne. Gratuluję logiki.

Nie pochlebiaj sobie, bo moja chęć zwracania, dotyczyło reakcji na treści płynące od osób publicznych.
Czytając Twój post, tylko się uśmiechnęłam.

Bardzo chętnie. Ale tylko ten dla dorosłych
Czy trafię wtedy na listę przeklętych?
Mam nadzieję, że tak

Masz uprawnienia moderatora? Zgłosiłaś to do redakcji?
Może jednak następnym razem, jak będziesz miała życzenie kogoś pouczać, przeczytaj coś dokładniej.
Zerknij raz jeszcze, bo to zdanie, które cytujesz puszczone jest w eter i nie dotyczy konkretnych osób. Stworzyłam dwa zbiory ludzi, które porównuję. Jednych nazwałam normalnymi, drugich nie nazwałam. Co Cię więc tak zabolało?

Zgadzam się z żyworódką w kwestii tego, że to mógłby być wstęp do możliwości adopcji przez pary homoseksualne. Wnioski takie wyciągam na podstawie obserwacji tych zmian prawnych na Zachodzie.

Część z was zarzuca katolikom, że nie dopuszczają pewnych rozwiązań, że decydują też o życiu ateistów. Chciałabym podkreślić, że w ustawach światopoglądowych najczęściej ludzie głosują zgodnie z własnym sumieniem. A sumienie wielu katolików nie pozwala poprzeć im tej ustawy. Narzucając im to, że mają wprowadzić takie rozwiązanie i koniec, robicie to samo - ,,moja racja jest lepsza''. Jako, że ludzie są różni, to nigdy nie będzie tak że wszyscy będą zadowoleni

Bo to jest właśnie sumienie katolików, czyli coś chorego. Sumienie katolika mówi: jak ksiądz "popycha"ministranta to jest OK, ale jak to samo robi dwóch dorosłych mężczyzn to nie OK. Sumienie katolika jest takie, że sam może kraść, kłamać, zdradzać żonę/męża, a do tego czuje  się powołany do umoralniania innych i pakowania się w nieswoje sprawy.

A ja znam wyłącznie takich, tyle że niekoniecznie wszystkie elementy tego chorego "sumienia" muszą mieć, nieraz tylko część. Np. ty masz tę część, która skłania cię do dbania bardziej o moralność cudzą (wypaczoną, katolicko pojmowaną) niż własną. W imię tej chorej kato-moralności chcesz utrudniać życie bliźnim, mimo że z zalegalizowania konkubinatów żadna szkoda dla ciebie nie wynika. Więc to tylko i wyłącznie chęć utrudnienia życia innym w imię chorej ideologii, której to ideologii owi "inni" nie muszą podzielać.

Brawo, mądra osoba świetnie to ujęła.
Też znam tylko i wyłącznie takich katolików. Nie przyjmujących do wiadomości, że nie każdy bliźni pragnie małżeństwa. I nie trafiają do nich argumenty, że żadna szkoda nie zostanie im wyrządzona.

Mam pytanie do osób religijnych, dla których ta ustawa byłaby "solą w oku"- dlaczego Wam przeszkadza to, że nie wszyscy pragną zalegalizowania swojego związku w świątyni, jednocześnie chcieliby mieć niektóre prawa, z których małżeństwa korzystają?

Gdzie jest punkt o adopcji dzieci??

No i? Co by się takiemu dziecku stało?

Dzieciom zwykle dzieje się krzywda w parach i małżeństwach heteroseksualnych.

To wcale nie jest logiczne. W ustawach byla mowa o zwiazkach partnerskich W TO ROWNIEZ WLICZONE ZOSTALY PARY HETEROSEKSUALNE  Boze ze tez do ludzi nie docieraja takie proste sprawy.
Jak w tym powiedzeniu...strach przed bolem jest gorszy niz sam bol

Na zasadzie...boimy sie zeby pary homo nie adoptowaly dzieci to uniemowliwimy to tez wszystkim innym.

Prawda jest taka ze Polska i Polacy nie zbawia swiata, mimo ze usilnie probuja.
Zreszta...UE wam kaze wprowadzic zmiany i tyle bedzie gadania

A jak nie to kaze wam placic grzywne i odszkodowanie dla takich zwiazkow i tyle bedzie z tego wszystkiego

Vuk - Tłumaczył chłop krowie na rowie ,a krowa swoje
Nie będę się powtarzac. Co mają do tego rozwody ,albo co za brednie, zabieranie dzieci samotnym rodzicom.

Ręki i uszy mi już odpadły czytając Twoje pokrętne wywody na temat katolików itp.
I racja ,dzieci i ryby głosu nie mają," róbta co chceta"

Skoro dla Ciebie jedynym właściwym miejscem do wychowywania dziecka jest rodzina złożona z mężczyzny i kobiety, no to Vuk słusznie zauważył- należy odebrać dzieci samotnym rodzicom- w końcu to tylko 50% rodziny, więc zapewne są niewydolni wychowawczo. Lepiej, żeby trafiły do pełnych, heteroseksualnych rodzin, zgodnie z Twoim myśleniem.

Problem tkwi tylko w pełnym nienawiści podejściu dorosłych. Dzieci nie są zawistne same z siebie, tylko wynoszą to z domu.

Może spytajmy dzieciaków- czy wolą przekiblować do 18 w domu dziecka czy mieć dwie, kochające matki? A może spytajmy dzieci bitych, poniżanych, czy przeszkadzałoby im mieć dwóch ojców zamiast pseudo-matki i ojca?

Ja moją nienormalną matkę wymieniłabym natychmiast na dwóch, normalnych ojców.

Nie wiem, co znaczy "normalna matka" , czy "normalny ojciec".

Wiem ,jacy wredni potrafią byc "dorośli" ludzie.
Nie jestem za odbieraniem dzieci osobom samotnym , ani nie jestem przeciwko adopcji.
Uważam ,że to coś wspaniałego ,że ktoś adoptuje i chce kochac takie dziecko bezinteresowną miłością.

Nie podchodzi mi natomiast widok np dwóch tatusiów wychowujących dziewczynkę . Jakoś tego przetrawic nie potrafię.

NIE , wolałabym wychowywac się w buszu z dala od ludzi.

Ja jakoś przetrawić nie mogę, ze kościół się miesza właśnie w takie sprawy, niech się zajmie swoimi.
I przetrawić nie potrafię, że są księża, którzy molestują dzieci i żadna kara ich nie spotyka, jednocześnie chcą umoralniać "niewiernych".
Tak, tego nie potrafię zdzierżyć.

Jeszcze raz napiszę- nie żyjemy w państwie teokratycznym, teoretycznie jest demokracja, praktycznie- demokracja teokratyczna. Jako osoba niewierząca chciałabym, żeby katolicy pogodzili się z faktem, że mogę mieć inne poglądy- liberalne.

Wszyscy w tym temacie odnoszą się do tego problemu tylko i wyłącznie z perspektywy adopcji dzieci.

Ale jak już pisałam wczesniej, nie na tym polegają związki partnerskie.

Ja nie chciałabym nikomu zabraniać, skoro i tak dwie osoby (obojętnie jakiej płci) żyją razem, to dalczego nie mogą kupić wspólnie mieszkania? Albo wziąć kredytu? Albo rozmawiać z lekarzami podczas choroby partnera? albo dziedziczyć po jego smierci?

Prosze zagorzałych przeciwników o odniesienie się do tych kwestii.

Czytam co piszecie i po dość obszernej ''lekturze'' nasunął mi się jeden wniosek, a mianowicie taki, że jak zwykle najwięcej do powiedzenia mają ci, których dana sytuacja nie dotyczy (mam tu na uwadze zarówno przeciwników jak i zwolenników ustawy o związkach partnerskich), a ci których sytuacja dotyczy ( np. bywalcy netkafejki ''Wszyscy chcą kochać... Netkafejka dla osób bi- i homoseksualnych''), milczą i tym samym nie wykazują zainteresowania tematem. Przypadek?

mnie interesuje,żyję w związku partnerskim i nie chcę brać ślubu
gdyby ta ustawa przeszła bardzo bym sie cieszyła,bo dużo spraw byłoby o wiele prościej załatwić

Również zadałam sporo pytań, bo pewnych poglądów po prostu nie potrafię zrozumieć, ale na tę chwilę nikt z przeciwników ustawy nie potrafił mi tego racjonalnie i przekonująco wytłumaczyć, padają natomiast jakieś dziwne argumenty, które doprawdy za nic do mnie nie przemawiają.

Miriam, przecież można mieć ściśle sprecyzowane spojrzenie na daną kwestię, nawet nie będąc bezpośrednio zainteresowanym.

To ja może raz jeszcze samą siebie zacytuję - dla przypomnienia i z nadzieją, że ktoś wreszcie odpowie:

Miriam, nie rozumiemy się...
Oczywiście podtrzymuję moje stanowisko, bo model pełnej, zdrowej rodziny, w której aktywnie uczestniczy oboje rodziców niewątpliwie jest dla dziecka najlepszy. Wychowywanie dziecka przez parę homoseksualną budzi moje wątpliwości, choć to nie jest sprzeciw, i nigdzie nie napisałam, że jest inaczej. Niemniej - powtarzam tu po raz kolejny - w ustawie o związkach partnerskich nie ma NIC o możliwości adopcji. Moje pytanie dotyczyło wprost pani X czy pana Y, którzy zdecydowanie sprzeciwiają się legalizacji związków partnerskich już dziś - czy w jakikolwiek sposób uderza to w ich godność osobistą, czy coś im odbiera, czy stanowi dla nich jakiekolwiek zagrożenie? Bo jeśli nie, to skąd ten opór i sprzeciw? Skąd ta niechęć i narzucanie innym własnego widzenia świata? Z niezrozumienia, niewiedzy, braku poszanowania dla odmienności, dla zasady?

I nie mieszajmy, proszę, na tym etapie pojęć, bo legalizacja związków partnerskich nie jest równoznaczna z wyrażeniem zgody na adopcję, a zasłanianie się tym zagadnieniem jest zwykłym zamydlaniem oczu. Pozwolę sobie zresztą przypomnieć słowa ,,światłej" posłanki Pawłowicz, która sprzeciwiała się związkom homoseksualnym jako nieprzydatnym społeczeństwu i nieestetycznym (dla mnie to ona jest nieestetyczna), podobne głosy pojawiły się zresztą nawet w tym wątku, zatem absolutnie nie zgodzę się, że społeczeństwo w pełni akceptuje homoseksualistów jako takich. A nazywanie ich chorymi psychicznie już nie pozostawia mi cienia wątpliwości.

Jeśli takiej możliwości obawiają się w przyszłości, to znaczy, że już dziś należy odbierać innym prawo do przywilejów, które ustawa gwarantowała, żeby już nie powiedzieć, że do własnego, pełnego szczęścia? Będą się opierać kiedy przyjdzie na to czas, ale ten czas nie nastąpił na tym etapie.
Poza tym muszę ponownie przypomnieć, że ustawa o związkach partnerskich dotyczy również, a może przede wszystkim, par heteroseksualnych.

Oczywiście, zresztą w życiu raczej daleka jestem od uogólnień, nie zgodzę się jednak ze stwierdzeniem, że homoseksualizm jest u nas powszechnie akceptowany. Moja powyższa wypowiedź była jednak odniesieniem do Twoich słów:

z którymi się po prostu nie zgadzam.

A ja zacytuję mojego dziadka, osobę 71-letnią, rodowity Ślązak z dziada pradziada i wydawałoby się, że jest za tradycją,a jednak usłyszałam takie słowa- "Joł żech myśloł, że ta platforma baje bażej postępowa. Co im te związki wadzą?"

Jak widzi ministra Gowina, posła Żalka i PiS z Solidarną Polską razem wziętych, to aż z irytacji do telewizora mówi.
Uważa, że jak ludzie się kochają, a nie chcą ślubu, to krzywdą jest odrzucenie tej ustawy.

Witam.

Dyskusja trwa nadal, ja swoje stanowisko już wyraziłam.
Dzisiaj poczytałam w necie wypowiedzi w powyższym temacie.
Wypowiedzi potwierdzają/utwierdzają moje myślenie.

Polecam szczególnie artykuł w npolityce, którego fragment zacytuję:

"Mimo, że Robert Biedroń zapewniał, że w żadnym razie nie chodzi o dążenie do umożliwienia adopcji związkom homoseksualnym, takie niebezpieczeństwo co rusz się z tej debaty wyłania.

Wyraził to wprost poseł PO John Godson, który zapowiedział swój sprzeciw wobec wszystkich pięciu złożonych w Sejmie projektów:

    Uważam, że to jest próba legalizacji małżeństw homoseksualnych, a za jakiś czas próba legalizowania adopcji dzieci przez związki gejowskie (...) Jeżeli pozwolimy, aby ta ustawa powstała, dlaczego na przykład nie utworzyć ustawy o związkach poligamicznych? - powiedział.

Każdy, kto uważnie przyjrzy się sprawie i przytomnie rozejrzy po tym, co dzieje się w Europie lub USA, dostrzeże bez trudu, że kraje, w których homoseksualiści adoptują dziś dzieci przechodziły wiele lat temu dokładnie przez takie same dyskusje. Wystarczy przeanalizować przypadek Francji. Od miesięcy setki tysięcy Francuzów protestuje przeciwko rządowym planom umożliwienia gejom i lesbijkom adopcji dzieci. W ostatniej manifestacji wzięło udział blisko milion osób. To jednak, mimo wszystko, mniejszość. Z sondażu La Lettre de L?Opinion wynika, że 65 proc. Francuzów popiera małżeństwa homoseksualne, a 53 proc. opowiada się za umożliwieniem im prawa do adopcji dzieci. Skąd taka powszechna akceptacja? Sprawę demaskuje wpis na blogu europosłanki SLD Lidii Geringer de Oedenberg z września ub. roku:

    Wysokie poparcie do pewnego stopnia "przygotowała" (po prawie 10-letniej batalii politycznej) regulacja z 1999 r. umożliwiająca zawieranie związków partnerskich (PACS). Związki hetero i homoseksualne otrzymały wtedy część praw z tych, jakie mają małżeństwa. PACS jednak nie dawały prawa adopcji dzieci przez pary tej samej płci
- pisze eurodeputowana, szczycąc się przy okazji, że SLD-wski projekt ustawy o związkach partnerskich oparty został właśnie na wzorze francuskim.

Podkreśla też, że na 27 państw Unii Europejskiej 14 wprowadziło już jakąś formę legalizacji związków homoseksualnych. W pięciu pary te mogą zawierać małżeństwa i adoptować dzieci, w dziewięciu mają prawo do związków partnerskich. Rząd Donalda Tuska, jako dyrektywowy prymus UE, wzorowo podpisujący wszystkie unijne zalecenia nie chce pozostawać w tyle. Im bliżej do kolejnych eurowyborów, tym więcej będzie chciał zdać więcej egzaminów z posłuszeństwa.

Działania lobby homoseksualnego obliczone są na lata. Środowiska mniejszościowe doskonale zdają sobie sprawę, że mentalizowanie społeczeństwa wymaga długofalowych działań. W liberalnej Francji "batalia polityczna" zajęła dziesięć lat. Polska jest już na właściwej ścieżce. Przed nami dekada homoseksualnej propagandy. Miejmy nadzieję, że nie przesiąkniemy nią na tyle, by podzielić los 14 innych krajów Unii Europejskiej. Skutki są bowiem nieodwracalne."

EDIT:
No to mamy cytat za cytatem

Co do tej nieszczęsnej adopcji przez pary homoseksualne.... to, że by chciały, nie znaczy że NAWET już w związku partnerskim, tak będzie!!
W tylu postępowych krajach tego nie ma, a w Polsce miałoby być? Wolne żarty!

Miriam, jedno z homoseksualnej pary ma wypadek samochodowy, jest nieprzytomne, jak ustanowi pełnomocnictwo u lekarza? Albo w tym wypadku umiera w młodym wieku bez ustanowienia testamentu? Druga połowa zostaje z niczym.

Jeśli chodzi o kredyt - dwie niespokrewnione osoby, których nie łączy wspólnota zameldowania (przeważnie od co najmniej 36 miesięcy) nie mogą ot tak dostać razem kredytu.
A uwaga, że może to  i lepiej bo potem jedno nie musi spłacać długów drugiego, jest na poziomie nie wiem czego ... Zabrońmy wspólnych kredytów małżonkom, w razie jak się związek rozpadnie, to jedno nie będzie musiało spłacać długów drugiego ...
wiele małżeństw robi intercyzę przed kredytem współmałżonka ? Chyba w Ameryce w Polsce większość małżeństw bierze większe kredyty na wniosek wspólny bo jednemu z małżonków samodzielnie brakuje zdolności kredytowej ...

W 2006 roku był to koszt 70 zł, ile aktualnie nie wiem, ale liczę, że gdzieś około 150 - 200zł, więc nie są to jakieś wielkie pieniądze, no nie dramatyzujmy! Drażni mnie właśnie taka dziwna ludzka mentalność - najlepiej usiąść, narzekać i płakać, niech inni robią za nas! Nie(!), umiesz liczyć, licz na siebie, masz trochę oleju w głowie - zadbaj o swój własny interes, bo nikt nie zrobi tego za ciebie!

Kwestia dziedziczenia jest ogólnie bardzo śliską sprawą, nawet w przypadku małżeństw. Przykład: znajoma rodziców, po śmierci męża odziedziczyła połowę majątku wspólnego, a połowa majątku poszła do podziału pomiędzy nią, a rodzeństwem zmarłego. Nie było jej stać na to, aby zatrzymać dom, bo nie miała 200tyś na spłatę rodzeństwa męża - takie jest prawo.

A to trzeba czekać na wypadek, aby takie pełnomocnictwo ustanowić..?
Wydaje mi się, że jesteśmy na tyle myślącymi ludźmi, że pewne sytuacje losowe powinniśmy brać pod uwagę, a nie czekać, aż coś się stanie. Ludzie(!) w jakim wieku Wy żyjecie, że o takich możliwościach nie wiecie?! Poraża mnie taka bezradność, trochę własnej inicjatywy, zainteresowania! Zawsze w takich sytuacjach powtarzam - myślenie nie boli!!!!

Wtedy to już tylko można co najwyżej usiąść i rozpaczać nad własną głupotą, bo co innego pozostaje..? Testament jest po to, by spisać go za życia i w ten sposób zabezpieczyć partnera na wypadek własnej śmierci.

W Ameryce nie mieszkam, a taką intercyzę mam. Tam gdzie w grę wchodzą naprawdę duże pieniądze (ja ich nie mam dla jasności), tam ludzie się zabezpieczają, po to, by w razie niepowodzenia, komornik nie zajął całego dorobku małżeństwa. Znam kilka takich przypadków - na męża jest firma, na żonę dom, samochód. W razie niepowodzenia, komornik zajmuje tylko tę część, która należy do dłużnika. Część współmałżonka pozostaje poza zasięgiem komornika.

Wy, to znaczy kto..?

I tak oto wielkimi krokami, nadszedł kres narodowego optymizmu, ehh....:D Ale na pociesze dla wszystkich tych, którzy zwątpili i nie mają nadziei - pamiętajcie(!) wszystko co piękne rodzi się w bólach.:cool:

A czy 97% społeczeństwa żyje w nieformalnym związku...? Nie! Te środki zachowawcze dotyczą przede wszystkim tych, którzy żyją w nieformalnych związkach.
Myślę, więc jestem ? ostrożny, zachowawczy, przewidujący. Nie myślę, bo cierpię na umysłowe lenistwo i intelektualna bezradność, to później ponoszę tego konsekwencję - proste!

A żyjesz w nieformalnym związku jak osoby, które nie dziedziczą po sobie, którym potrzebne jest pełnomocnictwo..?
Nie.... Twój mąż dziedziczy po Tobie ustawowo (Ty po mężu), Twojemu mężowi nie jest potrzebne Twoje pełnomocnictwo, by od lekarza dowiedzieć się jaki jest Twój stan zdrowia, po co Ci więc testament czy pełnomocnictwo? Czytaj ze zrozumieniem, co inni piszą...

Nie wiem czy idiotka, bo jeśli nie masz oszczędności, to strata żadna, ale jeśli masz, to w przypadku Twojej śmierci pieniądze przepadają. Mąż, dzieci nie dostaną nic, ot taki ekstra prezent dla państwa!