Chłopak, narzeczony z problemem alkoholowym...

Opowiem Ci jak to u nas wygląda. To wtedy może dojdzie do mnie absurd jaki sobie sama funduje.
Narzeczony pracuje w wojsku. Od roku. Zajmuje się dokumentowaniem wydarzeń jakie mają miejsce w wojsku. Tj. fotografuje to.
Już dzięki swojej pracy wygrywa konkursy fotograficzne mimo, że wcześniej nie miał z tym nic do czynienia.
Dla niego nie ma rzeczy niemożliwych. Jak mówi, że zrobi to zrobi. Jak coś się popsuje - naprawi. Jak coś zaplanuje - realizuje.
Gdy remontowaliśmy mieszkanie. Spędzał ze mną wieczór, a rano wstawał i od 6 malował pokoje. I robił to perfekcyjnie.
Oprócz wojska jest instruktorem nauki jazdy. Zresztą bardzo dobrym. Nie ma szkoły. Klientów ma z polecenia.
Wszystkie pieniądze oddaje mi, choć tego nie wymagam. Sobie zabiera na jakieś drobiazgi.
Ja naprawdę nie powinnam narzekać.
Nie robię teraz obiadów bo zapach mięsa odrzuca mnie od kuchni. Nie ma problemu. Obiady robi narzeczony. Oczywiście pomagam. My sobie pomagamy. Współpracujemy.
Porządki też razem. On ciężkie dla mnie podłogi, odkurzanie, na mokro. Ja kuchnię, łazienkę oraz wc. Nikt nikomu nic nie wydziela. Robi się samo. W godzinkę ogarniamy całe mieszkanie.
Widzę jak dba o swoje dzieci.
Terminowo płaci alimenty.
I również codziennie słyszę jak kocha mnie i brzuszek. Pyta co jadłam. Czy mam owoce, jogurty. Jak nasze zwierzęta.
Teraz się szkoli z fotografii. Jestem dumna. Mam dużo czasu na rozmyślanie. Postanowiłam się uspokoić. Bo nerwy nic mi nie dadzą.
Zaznaczam, że jeszcze cokolwiek by się nie działo udaje nam się zawsze coś odłożyć. Za 2 miesiące ślub. Bez kredytów.
My i najbliższa rodzina.
Wyglądałam się.
Uff.

Jak u Was Laseczki?[/quote

Z tego opisu wynika, ze Twojego partnera można pozazdrościć Dlaczego? Bo jest ambitny, dla mnie to bardzo istotna cecha, można być mniej zdolnym, a ambicjami się wszystko nadgoni, ma wiele zainteresowań, to również sprawia, że facet zyskuje na atrakcyjności.
Co najważniejsze, nie czujesz tego okropnego lęku, że jestescie zdani na  łaskę rodziców, MOPS-u, znajomych itd.
Hmmm, tylko troszkę nasuwa mi się pytanie (choć możesz się zezłościć na mnie), dlaczego partner jest po rozwodzie?
W sensie czy to było rozstanie w pokoju, "nie bo do siebie nie pasujemy, do widzenia", czy jednak był jakiś problem na rzeczy.
To tylko tak babska ciekawosc się we mnie odezwała.

Eks żona przedstawiła zaświadczenie, że jest w ciąży. On poczuł się do odpowiedzialności i postanowił wziąść ślub. Jak się okazało w dniu ślubu ciąży w ogóle nie było.
Ale ślub się odbył.
On postanowił jednak spróbować. Bardzo szybko pojawiły się dzieci, ale na pewno nie 9 miesięcy po ślubie.
Dzieci są jego oczkiem w głowie.
A żona? Zaczęła go zdradzać. Dlaczego? Nie wiem. On na początku wybaczał bo zdrad było kilka. W końcu i on dojrzał. Złożył pozew o rozwód.
Oczywiście to może być bujda, prawda?
Ale ta kobieta rozwodzi się właśnie drugi raz bo i drugiego małżonka zdradziła z kolegą z pracy, jeszcze obecny mąż gdy się wszystko wydało zadzwonił do mojego narzeczonego. A chwile wcześniej dzwoniła córka bo w tamtym mieszkaniu wybuchła mega awantura między jego eks żoną a tamtym mężczyzną.
Z powodu właśnie jej zdrady.
A zdradziła go z kolegą z pracy, również żonatym...tylko ten tej oszukiwanej żony nie zostawia ("ludzki pan").
I tak eks żona jest jeszcze żoną obecnego a sypia z cudzym.
Niestety uczestniczą w tej szopce dzieci. I my. Bo chcąc nie chcąc co jakiś czas informacje rykoszetem docierają i do nas...
Ale jest jeden plus tej chorej sytuacji. Eks żona dała nam spokój.
Gdy się związaliśmy mój narzeczony dostał kilka SMS na temat mojej wątpliwej reputacji. Tego nawet nie mógł napisać mój eks.
Oczywiście gdy na dany numer próbował zadzwonić nikt nie odpowiadał.
Gdy to nie odniosło skutku, SMS zaczęłam dostawać ja. Najpierw obelżywe wobec narzeczonego, a potem obrażały i mnie.
Pogroziłam paragrafem i policja i jest cisza.

Myślę, że ona wylewała pomyje dość długo na mojego narzeczonego gdy byli małżeństwem, a on złożył jednak ten pozew i to w najmniej dla niej oczekiwanym momencie.
I póki był sam to ok. Bo był kilka lat. A jak już się zakochał to szlag ją z deka trafił. Mimo, że sama czasu nigdy nie traciła. Bo tak w głębi serca myślę, że ona wie co straciła.
On jest bardzo za rodziną. Będzie zamiatał ulice a na rachunki zarobi.
A takich facetów niestety jest coraz mniej.
To nie jest tak, że ja jestem na nią zła czy uprzedzona bo to jego eks. Nie mniej te SMS a treść ich bardzo wskazuje na to, że to jednak ona (nie dawałam się w nich sprowokować a odbiorca się dosłownie ze złości gotował - choć w ogóle nie powinnam reagować) pozwala mi mieć o niej takie zdanie, a nie inne.

W ogóle po tych swoich przeżyciach nie miałam ochoty na wiązanie się z kimś po przejściach.
Ale od niego bije tak dobra energia i spokój. Co tylko się potwierdziło.
Zatem zaryzykowałam. Nie żałuję.

Czyli co chciala go wziac na dziecko. Nie kumam takich bab.
A podobno niektorzy "zdradzanie" maja we krwi...
A w jakich okolicznosciach sie pozanliscie?

Wow, piękna historia. Ostatnio właśnie rozmawiałam z koleżankami na temat zapoznawania się par i doszłyśmy do wniosku, że bardzo szczęśliwe związki są  z polecenia. Ktoś kogoś chce wyswatać. Bliskie koleżanki na pewno nie chcą dla nas źle i nie podsuną nam agresorów.
Coś chyba w tej teorii jest.
Musiało bardzo zależeć Twojemu partnerowi na Tobie, bo czekał i jeszcze w dodatku starał się!
Mój eks też bardzo długo czekał, znosił moje ciągłe wahania uczuć, tyle tylko, że pokazał mi nie tylko miłość, ale także agresję
Dla nas też nadejdzie lepszy czas

Chyba na to nie ma reguły. Znam pary, które związały się jakoś tak wcześnie i do dziś sa razem, ale wiadomo, że każdy człowiek ma zapisany inny scenariusz Pewnych rzeczy nie da się przyspieszyć .
Jak tam dzisiejsze samopoczucie Zielony_Domek?

to jest po prostu straszne, okropna choroba.

Juz cierpialam i cierpie dlatego ucieklam. Ucieklam bo go kocham.
To juz nie jest kwestia silnej woli.
Zal mi takich ludzi, ktorymi zawladnal alkohol i inne substancje.
Ale to o czym piszesz to nie jest milosc, to wspoluzaleznienie.
Czytalam ze wspoluzaleznione kobiety wola zeby partner zmarl niz dopuscic do siebie mysl ze maja odejsc. Tak jest z moja mama, nie odejdzie....

Sa slabi ale nikt swiadomie nie popada w uzaleznienie, to sie rozwija podstepnie.
Nikt swiadomie nie pije alkoholu aby sie uzaleznic, co prawda powinien przemyslec jakie beda tego konsekwencje. Ale czy ktokolwiek z nas pijac piwo, wino czy od czasu do czasu mocniejsze trunki mysli ze moga go uzaleznic? Nie... myslimy ze "mnie to nie dotyczy".

I wiesz co dopiero teraz jak daję komuś innemu rade widze rozwiazanie mojego problemu

No wlasnie kazdy nałog mimo ze jest inny, jednak jest taki sam i tak samo trzeba z nim walczyc...

Dziś ok. Dziękuję. Jesteś kochana.
Jutro mam kontrolne ważenie i tylko tego się boję. Ale dość o mnie.

Laski nie wierzcie w ich słowa!
niunia77 a ten Twój to już perfidia zupełna, przepraszam Cię.

Coś Ci Słoneczko napisałam na maila

Oooo... dzięki że ktoś pamięta o mnie:).U mnie chyba dobrze:)Związek ,znajomość,przyjaźń (nazwijmy to jak chcemy) z moją sympatią rozwija się (odpukać) bardzo fajnie.To nie jest tak że moje wątpliwości o których pisałem wcześniej zniknęły,wcale nie,lecz próbuję sobie nie zaprzątać nimi głowy.Cały czas bardzo uważam żeby się nie zakochać (haha to się tak łatwo mówi), bo gdzieś w tyle głowy boję się i już.Jednocześnie muszę stwierdzić że na trzeźwo ,jak odjąć to moje chore myślenie,to to co się dzieje w moim życiu teraz jest tak piękne...Nie myślałem że fakt jak ktoś się o Ciebie martwi ,pamięta by Ci na dobranoc wysłać smska itp... może być takie przyjemne i że nie wszystko sprowadza się do seksu.Bardzo pomaga mi to forum,przeglądam je co dzień i korzystam z dobrych rad.Nie ukrywam że jest to dla mnie coś nowego.Ale staram się jak najwięcej jej mówić to co czuję,nawet takie coś "wybacz mi ,ale przy Tobie nieraz zapominam języka w gębie" i fajnie że póki co mnie rozumie,przynajmniej nie okazuje mi niczego złego.Niczego nie przyśpieszam,nie narzucam się,staram się słuchać dużo,być po prostu miły i opiekuńczy ,a tego wszystkiego się dopiero uczę.Pozdrawiam was serdecznie.

Nie wyjdzie z tego, nie dożyje ;-).

Moj ojciec nie dożył 38 urodzin.

I prawidłowo

Co u mnie?Sama nie wiem niby ok ale bardzo duzo watpliwości mnie dopada,ciągle nie wiem czy w końcu chcę czy nie chce się rozwieść,i czy to miłość czy wspóluzaleznienie.Termin sprawy się zbliża więc pasuje coś zdecydowac.Alko oczywiście bardzo się stara,przekonuje do siebie,ale czy da się odbudować zwiazek bez zaufania?A ja mu nie ufam.Łukasz ty jesteś z drugiej strony barykady,miło sie Ciebie czyta,zyczę ci powodzenia z nową miłościa,
Niunia a jak nastrój u ciebie?Twój alko nie robi nic żeby przestać pic i zawalczyć o związek.Jak mój mąż pił i miał mnie gdzieś to wbrew wszystkiemu chociaż wtedy wiedziałam czego chcę a czego nie,wszystko było proste bo ciągle sobie powtarzałam po co chcieć kogoś kto ciebie nie chce,woli wódę to ok...

niunia77, wybacz mu i żyj dalej. Nie jesteśmy w stanie wszystkiego zaplanować. Musi wiele lat upłynąć aby kobieta zrozumiała, że nie jest jakąś czarodziejką i nie zmieni swojego mężczyzny. Ba, Twój partner właściwie jak był z Tobą nie poczynił żadnych kroków aby poprawić swoją sytuację. Założę się, ze nie raz powiedział ci, że sem sobie da radę, że nie potrzebuje żadnych psychoterapeutów. Dlaczego polecam ci wybaczenie? Tylko jeżeli szczerze mu wybaczysz, oczyścisz się. Uwierz mi, że tak jest naprawdę, wiem to z autopsji. Póki nie wybaczyłam eks mężowi (zrobił mi wiele złego) miałam silne lęki, bałam się różnych absurdalnych rzeczy. Wreszcie podjęłam ogromne ryzyko i wybaczyłam mu, jest znacznie lepiej. Oni też są ludźmi, też chcą kochać, też się boją , też są ludźmi.

Alkoholizmu neistety nie jestesmy w stanie zwalczyc, trzeba skonczyc ten zwiazek, takim osobom nie mozna pomoc moim zdaniem.. niestety

Kochani zdrowych,spokojnych i koniecznie bezalkoholowych swiąt wam życzę,buziaki

Dołączam się do życzeń zdrowych i spokojnych Świąt.

hej moj problem wyglada tak : moze od poczatku, tak chyba bedzie najlepiej jestem w zwiazku z mezczyzna ktory ma problem z alkoholem, w chwili obecnej nie pije jest po terapii, regularnie chodzi na mitingi....ale czy jego hustawki nastrojow to normalne? Jestesmy razem okolu roku na poczatku zwiazku zdarzylo mu sie dwa razy zapic. WYBACZYLAM. To choroba z ktora mozna walczyc a on chce...wiec dalam mu szanse. Po terapii zamieszkalismy razem wraz z mooja 4 letnia coreczka. Wszystko mialo byc pieknie, lecz nie do konca jest. Podziwiam go za trzezwosc za to ze brnie do przodu. Tylko dlaczego mnie tak rani. Podaje przyklad z wczoraj. Kazal wyjsc mi i mojej corce z domu nie zwazajac na to ze mala jest chora a na zewnatrz bylo okropnie zimno...poznniej przepraszal, przyznal ze nie panuje nad tym co mowi, ze nie chce zebysmy sie wyniosly, a wszystko zaistnialo w wyniku glodu alkoholowego... Czy zawsze tak juz bedzie ze w trakcie takiego glodu najbardziej ucierpimy na tym ja i corka????? Czy to prawda ze alkoholik tak ma ze wine, ciezar z siebie zrzuca na kogos innego, by jemu bylo lzej???? Prosze o odp

Prawda. Zawsze znajdzie winnego

Facet, który za dużo pije, to po prostu facet,

Witajcie, pewnie gdzies natknelyscie sie na moj watek, ale sprawa ciagnie sie dalej... chodze na terapie dla wspoluzaleznionych, moj "byly" chce sie leczyc tylko wtedy jak pije, jak jest trzezwy to stwierdza ze zadnego problemu nie ma, miesiac temu kazalam mu sie wynosic mimo  ze bardzo go kocham, 4 lata- nie potrafie ot tak skerslic, zapomniec, u mnie jest jeszcze moja corka 10-letnia, ktora nigdy ojca nie miala a jego pokochala jak wlasnego...jest mi ciezko, bo on nas utrzymywal, nie mam pieniedzy procz alimentow, dopiero zalazlam prace ale wierze ze bedzie dobrze...a On- dzwoni, dopytuje sie co u nas, kilka dni temu zrbilam blad, spotkalismy sie na miescie na rozmowe... wrocilismy do mnie do domu... nie nie bylo seksu, ale calowal, mowil ze kocha, ze tesknil, dziecku obiecal!!!!!!!! ze wroci mimo moich wczesniejszych prosb zeby nie obiecywal dziecku czegos czego nie jest w stanie spelnic...3 dni razem z piwami... wrocil do mamy... wiem ze teraz od dwoch tyg nie pije... to malo...powiedzial ze nas nie skresla, ale musi sobie sam z tym poradzic... jestem swiadoma ze nie poradzi sobie... mama ma tylko jego i nie wazne w jakim stanie przyjdzie ona zawsze otworzy drzwi... ja powymienialam zamki w drzwiach, jest mi ciezko bez niego, bez pieniedzy... ale wierze ze wyjde na prosta... problem?? nie umiem powiedziec definitywnie ze to KONIEC naszego zwiazku, ani jemu ani sobie, on tez tego nie zrobil...

Witaj,

Wiem o czym mówisz, życie z alkoholikiem jest niezwykle ciężkie, z czasem jednak cierpliwość się wyczerpuje i związek staje się bardzo toksyczny. Uważaj żeby nie czuć się jak w pułapce, bo to przecież nie o to chodzi. Mówią, że prawdziwa miłość przetrwa wszystkie przeciwności losu, ale tak do końca nie jest. Jeżeli już widzisz jego problem to zanim wszystko zabrnie za daleko pomyśl może o tym, czy nie warto się zwrócić o pomoc do osób, które zajmują się tym, tzn. do jakiegoś ośrodka leczenia uzależnień. Mogę Ci napisać o jednym, o którym słyszałam pozytywne opinie - spam, mają swoją stronę w Internecie, więc z łatwością znajdziesz więcej informacji. Pamiętaj, że skoro jest możliwość aby przeciwdziałać tej chorobie, to zawsze trzeba próbować. Mam nadzieję, że uda Wam się i będziecie szczęśliwi!