Chłopak, narzeczony z problemem alkoholowym...

Ty chciałaś się leczyć, dlatego Ci się udało. Nikt nikogo nie zmusi siłą.

Ja rowniez trzymam za Ciebie. Jakbys chciala pogadac badz sie wyzalic to napisz na e-maila.

Nami targa teraz niedowartościowanie,czujemy się gorsze, brzydkie, że za mało dałyśmy od siebie, że byłyśmy za dobre. Targają nami negatywne emocje na nasz temat. Ja to już w ogóle dobrze, że jestem odseparowana, bo zaczynam minimalizować wady faceta i najchętniej postawiłabym go na piedestale. Właściwie, to posłuchałam wszystkich wokół - koleżanki i rodzice, bo to oni mi ciągle powtarzali, ze nie warto, a sama nadal nie jestem przekonana czy dobrze zrobiłam...

Mysle te ze moj na pytanie dlaczego nie jestesmy razem odpowiada, obrazila sie i nie wiem o co jej chodzi.
A ja sie katuje myslami ze zrobilam tak i tak a moglam inaczej, ze bylam za zimna i oschla. Ale nie ma co, damy rade!!!

Kochana.
Ale nawet te dobre chwile...
Czy warto za nie ponosić taką cenę?
Tj. niepewność, odór alkoholu, brak stabilizacji, strach, niemoc, kilometry między oknem a oknem - kiedy i czy w ogóle wróci, poczucie winy, bezsilność.
W Twoim wieku byłam w ciemnej dupie, przepraszam za określenie.
Szkoda lat i życia.

Jest szansa na życie z kimś z kim można coś zaplanować. Coś zrobić. I wiesz, że to zrobi. Ba, wyjść do klubu i napić się drinka.
To jest możliwe.

Spraw sobie dziś jakaś przyjemność.
Spacer. Książka. Coś czego zawsze sobie odmawiałaś.
Cokolwiek.

Ja jestem troszkę w innej sytuacji niż wy. Mój facet nie pił bardzo dużo. Upijał się tylko czasem. Miał inny problem. Wybuchowość. Zaczęłam się potwornie martwić o relację partnera z dzieckiem. Marzyłam żeby świetnie się dogadywali i owszem spędzali razem bardzo dużo czasu, ale czasem partner według mnie zbyt bardzo nakrzyczał na małego. Raz bardzo nakrzyczał na mnie jak jechaliśmy autem. Pamiętam, że czymś bardzo go zdenerwowałam. Innym razem jak go zdenerwowałam odjechał z piskiem opon autem. No i jeszcze dziwna gadka do mojej koleżanki, w nerwach powiedział kiedyś, że jej "wpier" po tym jak wtrąciła się ona w nasze sprawy.
Dla mnie chyba najwiekszą wadą był brak poczucia bezpieczeństwa. Właściwie nigdy nie było kasy, mój dochód był znacznie większy niż partnera a i tak ciągle chodziłam goła i jeszcze zastanawiałam się co tu zrobić aby jeszcze jakieś źródło gotówki znaleźć. To jest coś strasznego, kiedy masz dziecko chcesz dla niego jak najlepiej a ciągle nie ma kasy. Nikomu tego nie życzę. I plany... no właśnie. Do tanga trzeba dwojga. Trzeba razem planować wspólną przyszłośc. Mój facet mieszkał ze mną 2 miesiące i ani razu nie podszedł do mnie i nie zapytał czy ma się dołożyć do rachunków. Potem ja cała we łzach powiedziałam, że nie czuję sie przy nim bezpiecznie po czym on stwierdził, że skoro teraz kłócimy sie o kasę, to co będzie potem? Dodam, że nie jestem jakąś paniusią. Pracowałam, gotowałam, sprzatałam.
Nikomu nie zyczę tej niepewności : jak zachowa się partner? Czy będzie miły jak przyjdą znajomi? Czy nie zdenerwuje się na moją matkę jak mu zwróci uwagę? A jak mu zwróci uwagę to jak zareaguje? Czy znów zwyzywa ją od leni? Takie życie to bomba zegarowa

Widzi, ale cóż... powiedział, że poradzi sobie sam, sam wyeliminuje problem. Nie umiem tak żyć, w takiej huśtawce, nie potrafię normalnie funkcjonować, bo sama jestem niestabilna emocjonalnie.

Twój eks partner czy alkoholik czy mój eks mają wspólny mianownik = destabilizują nasze całe życie, pojmowanie rzeczywistości. Wszystko wygląda i funkcjonuje jak w krzywym zwierciadle.
Chodzisz na paluszkach, paluszek prosto w dupie non stop, a tu ciągle źle i ciągle nie tak.
U mnie:
- dom lśnił na błysk - "za sterylnie"
- dom lśnił na błysk, ale nie poprasowane - "ale z Ciebie fleja"
- proponuje sam pizzę na wynos na obiad po czym - "mogłem zostać u babci i coś normalnego zjeść"
- zostawił mnie w obcej mieścinie i pojechał, gdy wrócił - "zawsze przyciągam poturbowane baby"
- biegam z nim i w pewnym momencie on staje, ja mogłabym biec dalej, ale chce z nim pogadać, co słyszę - "nie możesz dalej sama biec, co jesteś taka niesamodzielna?"
- daje mi auto w środku zimy ze śniegiem po kostki na ulicach na letnich oponach, ja młody kierowca nawet radzę sobie świetnie, ale niestety auto odmawia posłuszeństwa na jakiejś zaspie w zatoczce parkingowej i boksuje się z nim, jest Boże Narodzenie, wołam go telefonicznie by mi pomógł, przychodzi naburmuszony, wściekły, złorzeczy, rzuca "kurwami", miał jeszcze jechać w tym dniu na służbę - po całej tyradzie gdy ja jestem w proszku (bo teraz w swoim aucie mam opony zimowe i wiem jaka to różnica tylko trzeba je mieć i do jasnej cholery zamontować na zimę) mówi - "zostaję dziś w domu, widzę, że się BARDZO cieszysz" - fakt, po tej szopce na ulicy człowiek już nie ma sił na nic, a poczucie winy rośnie
- jestem na tydzień u jego babci bo moje mieszkanie w remoncie - sam mi to proponuje - jednego dnia myję babci łazienkę tak po prostu na błysk, od podłogi po sufit, nie oczekuję za to pomnika, ale może chociaż zwykłego dziękuję lub poklepania po ramieniu, że dobra robota, albo coś, a co słyszę - "też korzystasz z tej łazienki"
- nie kochamy się już nie wiem ile, może z miesiąc, w zasadzie jestem prawie z tym pogodzona, nic nawet na ten temat już nie mówię, nie szkodzi, on to robi za mnie jak się kładziemy - " co, smutna jesteś, pewnie tak skoro Cię nie pieprzę"

Wymieniać dalej?

I odwalałam Rejtana w drzwiach jak to coś chciało mnie zostawić...
No cóż, było, minęło, NIE WRÓCI.

Zielony Domek, moja psycholog jak posłuchała mojej historii, to terapie skierowałą raczej na akceptację partnera, na poszukiwanie tego co dobre. Powiedziała mi, że szukam ideału, a ideałów nie ma, że tak naprawdę muszę zaakceptować faceta takim jaki jest.

z tym porządkiem to coś mają wspólnego ci faceci. Mój mnie opieprzał, ze sama duzo bałaganię , a potem wszystkich upominam, że brudno.  Moze i miał rację. Kurcze, już sama nie wiem. Tak bardzo bałam się bliskosci, że moze podświadomie prowokowałam go aby był tyranem. W końcu tylko przy takim facecie mogłam czuć sie swojo. Przecież on ciagle mówił po 20 razy dziennie, że mnie kocha. Chyba popadam w jakąś paranoję, bo zrobiłam z niego jakiegoś potwora

Śmiem twierdzić, że ta Pani psycholog się myli.
Oczywiście, że nie szukasz ideału, tylko kogoś kto się nie wytrząsa, nie krzywdzi. Wystarczy.

Dzisiaj z rana zadzwonil moj z obcego numeru, chyba wiedzial ze od niego nie odbiore. Zlozyl mi zyczenia, po czym zapytal czy moze przyniesc mi kwiatka. Powiedzialam ze nie, ale w glowie sobie pomyslalam "Ty idioto pytasz mnie o takie rzeczy, zamiast zwyczajnie przyniesc". Po tym jak powiedzialam ze sie nie spotkamy powiedzial do mnie "wiesz ze Cie bardzo kocham?". Odparlam tak wiem, po czym on mi na to "chyba nie wiesz jak bardzo". Musialam sie rozlaczyc bo odrazu oczy napelnily sie lzami.

Czas uzdrowic swoje emocje.

Hej Łookasz, myślę, że niunia77 nie obrazi się na nas za te wpisy.
Nadal ponosisz konsekwencje swojego wyboru jakim było picie i teraz los generalnie Tobie oddaje, to co zapewne kiedyś czuli Twoi bliscy teraz czujesz Ty. Mam na myśli strach.
Ale zarówno Ty, jak i ona ryzykujecie, Ty, że ona się rozmyśli, ona, że Ty wrócisz do alkoholu.
Początki mogą być trudniej skoro przecierasz szlak pierwszy raz na trzeźwo.
Postaraj się zdystansować, jak najwięcej z nią rozmawiać, ale nie zadręczać, bądź sobą i nie przerywaj leczenia.
Po to przestałeś pić by wieść normalne życie. Weź byka za rogi i powalcz o swoje szczęście i pamiętaj jak łatwo można kogoś skrzywdzić.
Pamiętaj o szczerości.
Co ona powiedziała jak przyznałeś się do alkoholizmu?

tak, tak niunia77, czas uzdrowić emocje, zadbać o siebie. Dziś byłam z mamą na zakupach, kupiłam śliczne buty i modne spodnie. Wieczorem planuję zrobić śliczny manicure. Chcę znów wyglądać pięknie  bo od momentu rozstania niestety zaniedbałam się. Dla faceta chciałam wyglądać cudownie, teraz jestem sama i brak mi motywacji. A te weekendy sa najgorsze, kiedy jest wolne i natłok myśli.
Czy lepiej troszkę się czujesz niunia77?

Ja jutro się odniosę bo padam na pyszczek.
Ahoj!

Nie męcz się z tym człowiekiem. Z czasem będzie coraz gorzej. Wiem coś o tym. Sama przechodzę traumę , mam męża alkoholika i tak jak twój chłopak mój też w narzeczeństwie popijał, ale ja zawsze łudziłam się że po slubie bedzie lepiej. A teraz 4 dzieci, dom na kredyt, i wiele innych zobowiązań, ciągłe awantury, wyzwiska od najgorszych,po co mi to było. Jedno co mnie trzyma i podtrzymuje na duchu to dzieci. Dlatego nie zastanawiaj się nad tym zostaw go.

Też chciałam dzisiaj zrobić coś dla siebie. Byłam ze znajomymi w klubie. Było super. A teraz wróciłam do pustego domu i jest fatalnie. Ale wiecie co ? Cały wieczór czekałam na smsa od niego, na jakiś znak.... Kiedy to mi w końcu przejdzie ? Staram się zrozumieć, że nie może być moim partnerem bo mnie w końcu zabije. ale serduszko puka...

Może porozmawiaj z kimś kto Wam/Ci pomaga w terapii AA bo przyznam szczerze aż nie wiem co doradzić. I czy w ogóle powinnam.
Zgadzam się natomiast z tym co napisałeś:
- konieczność mitingów AA - to chyba do końca życia, prawda? Choć wiem, iż jest to dobrowolne.
- szczerość i konsekwencja
- upór - no postaraj się tego nie spieprzyć, sam widzisz jak jest fajnie i bardzo miło, to co, że "aż za bardzo"
- oczywiście, że jej ciężko sobie to wyobrazić i tu się zatrzymam nie chcę być złośliwa

****
Laseczki miłej niedzieli, mnie zasypało kompletnie i jestem zmęczona, ale to wynika ze stanu

LIDKA7 pisałaś o tych skowroneczkach, a potem o czymś zupełnie odwrotnym.
Daje sobie rękę uciąć, że lada chwila ta nowa panna doświadczy czegoś podobnego.
Masz na tacy podane wszystko by móc psychicznie się od niego odciąć, naprawdę musisz tego chcieć.
Inaczej faktycznie się nie uda.

niunia77 poradzisz, poradzisz. Jeszcze trochę czasu i jak najwięcej zajęć z energią skierowaną ku sobie.

zuza08 napisała krótko, aczkolwiek treściwie.

Musimy uwierzyć, że zasługujemy na to co najlepsze, na pewno nie na popłuczyny.

W takich momentach pomaga lista tego co jednak się wydarzyło złego, skuteczny kubeł zimnej wody na takie dylematy.

Nie pil ale wybuchal i byl agresywny. Nie wiesz czy kiedys w amoku by Cie ne pobil.

Faktu, że wychowuję pokolenie alkoholika nie da się zamazać, ale mam nadzieję , że nie byłaś uszczypliwa i nie miałaś na myśli że wychowuję ALKOHOLIKÓW. Ale co tam, jutro nowy dzień mój małżonek mam nadzieje że wytrzeźwieje i wyjedzie do swojej pracy. A ja kolejne 2 tygodnie bede miała spokój, i spokój. Aż do weekendu kiedy znów wróci. I to trwa ładnych parę lat. A ja sobie ciągle tłumacze że muszę sobie z tym radzić, dla dzieci szczególnie tych najmłodszych- bo one jeszcze nic nie rozumią a tatuś jest dla nich najj.Fakt nigdy na nie nie krzyczy, zawsze przytula - nawet jak jest pijany czy na kacu. Gorzej ze mną, dla mnie nie szczędzi słów, a nawet gróźb.   A o leczeniu nie ma mowy - "bo nikt mu do głowy nie będzie pier.... głupot".

Zuza, kolezance nie chodzilo o to ze wychowujesz alkoholikow tylko DDA. Jesli nie wiesz co z tym idzie w parze to poczytaj na ten temat. Ja jestem DDA i szkoda mi takich dzieciaczkow.
Nie wiem czy wiesz ze dzieci alkoholikow wychowujace sie w takim otoczeniu sa 4 razy bardziej narazone na popadniecie w nalogi. Czy Ty myslisz ze one nie slysza jak on sie do Ciebie zwraca?

Święte słowa...........
"Ale jeżeli sama sobie taki los wybrałaś, twoja rzecz. Tylko jeżeli będziesz chciała mieć z nim dzieci, to wtedy już co innego. Nawet jeżeli ci się uda, że urodzą się zdrowe, to będą uczestniczyły w tragedii twojego małżeństwa. To przeżyją gehennę, która zaciąży na ich psychice w sposób nieodwracalny. Bo tego, co się będzie działo w twoim domu, nie ukryjesz przed twymi dziećmi. A to wszystko, na co ty będziesz patrzyła, co dla ciebie będzie trudne do zniesienia, widziane oczami dziecka urasta do rozmiarów katastrofy. Dzieci twoje będą patrzeć na swojego ojca, którego będziesz wlokła po schodach do mieszkania, którego będzie zabierać policja. Będą patrzeć na ciebie bitą i poniewieraną przez ich ojca. Będą słyszeć z jego ust słowa, których ty sama nie jesteś w stanie słuchać". ks Mieczysław Maliński

Po raz kolejny to wrzucam, przeczytaj....
http://www.malinski.pl/?inc=read&id=930

Dziewczyny głowy do góry !!! Ja dzisiaj mam jakiś przypływ dobrej energii mam nadzieję, że jutro się nie odwróci przeciwko mnie.

Tak jak opisałam w swoim wątku poszłam dzisiaj do kina z moim dzieckiem i prawie byłym mężem, o tym pisałam tam.

Wam chcę powiedzieć, że stroiłam się na to spotkanie jak na randkę.
Fakt, może i przyświecała mi myśl, a masz popatrz sobie co straciłeś. Patrzył.
Ale chodziło o coś innego. Wiecie, jak fajnie się poczułam jak inni faceci się za mną oglądali ?! Kobiety zresztą też. To jest boskie uczucie.Daje taka adrenalinę, że ho !!!
I gwarantuję, że nie patrzyli dlatego że wyglądałam jak dziwak- wyglądałam fajnie i atrakcyjnie, a co najważniejsze sama byłam z siebie dumna,że tak mi wyszło !

Proponuję : wizyta u kosmetyczki, jakiś fajny nowy ciuch, a potem spotkanie z koleżankami na kawie w jakimś centrum.
Zamiast się zamartwiać szukajmy nowego samca, wiosna idzie !

Wiecie co ten za przeproszeniem bydlak zrobil? Sprzedal za bezcen bardzo drogie perfumy, ktore dostal ode mnie na urodziny. A dlaczego je sprzedal? Bo zaciagnal na wodke dlug ktory musial szybko splacic. I zadzwonil do mnie po rozgrzeszenie, tlumaczac ze i tak ich nie uzywal. Rece opadaja, jakby wpadl w moje rece to bym go rozszarpala!!

Ja na poczatku tez zaniemowilam, potem ogarnela mnie wscieklosc.
Dodam tylko na koniec ze sam chcial te perfumy...
W dupie z nim, w dupie z perfumami

Nie wiem jak ja moglam tyle czasu sie z nim zadawac i nie widziec tego co z niego za typ

Trzymam kciuki by ta złość nie minęła.

Dziś mam obniżony nastrój. Mój narzeczony wyjechał na tygodniowe szkolenie. Ostatnio byłam dość nieznośna.
Przykro mi bo to naprawdę wyjątkowy facet a ja czasem sama nie wiem o co mi chodzi. Oczywiście wszystko mogłabym zrzucić na hormony, które w ciąży regulują absolutnie wszystkim. Chwilami nic się nie dzieje, a mnie ogarnia fala irytacji wprost nie do opisania.
Gdybym jeszcze miała powody. Ale nie. Pomoże, wyręczy, jest, dba, troszczy się.
Mam tydzień na refleksje.
I wyciszenie.

Szczerze?
To dostałam jakiejś fazy na martwienie się na zapas.
Kwestia pieniędzy. Oboje zarabiamy nieźle. Konto mamy wspólne. Nikt niczego nie ukrywa. Wszystko jest jasne.
Czasem wydatków jest mniej, czasem więcej.
A ja dostaje paniki, że nie starczy nam do 1ego.
Co generalnie nigdy się nie zdarzyło.
I często czegoś nam "żałuje". To żałosne wiem.
Może trochę dlatego, że pracuje w banku gdzie szykują się zwolnienia grupowe i mimo, że pracuje tam 6 lat i do czegoś doszłam, a także mam umowę na czas nieokreślony to jednak to gdzieś tam we mnie siedzi...
Pracuje nad tym i umiem się wyluzować. Staram się ze wszystkich sił.
Albo denerwuje się gdy wiem, że coś sobie kupiłam do jedzenia a ktoś niechcący to zje. Partner lub jego dzieci. Czuję się wtedy dziwnie. Tak jakby moje potrzeby były nieważne. To rzecz jasna bzdury. Bo wszystko można dokupić. Wychodzą ze mnie jakieś kompleksy chyba.
Stać mnie nawet na uszczypliwą uwagę. Naprawdę nikomu nic nie żałuję ale czasem sama jestem zaskoczona swoją reakcją. Umiem przeprosić.
Jedyne co może mnie usprawiedliwić to to, że w ciąży tak wiele mi nie smakuje.
Aż chce mi się z tej bezsilności płakać.
Myśmy dziś rozstali się w zupełnej zgodzie. Nie po to jednak walczę o normalność w swoim życiu by takie zachowania z mojej strony ignorować.
Mój partner to nie ktoś kto siedzi na przeciwko mnie i ćwierka serenade do ucha jaka jestem cudowna, śliczna, mądra.
On działa. On czynami pokazuje miłość i zaangażowanie. Przy nim zupełnie niczego się nie boję.
Dlatego mi wstyd.
Także wtedy gdy on przychodzi rozmawiać mimo że ja zawiniłam. Bo ja się zacinam. Czasem uciekam. W porę umiem się opamiętać. Wtedy przepraszam. Choć on tego nie oczekuje. Oczekuje, że przestanę męczyć siebie i jego przy okazji.
Walczyłam kiedyś z toksyną. Teraz muszę powalczyć sama z sobą.

Niunia77 i onaona dzięki za szczerość ale uwieżcie nie wszystko jest takie proste jak by się chciało. Nie jest łatwo po 20 latach wspólnego dorabiania się, wspólnych zobowiązań zostawić to i odeiść - tylko dokąd. A mój mąż ciągle powtarza pracuje i pije bo ma za co.
Ale dziś właśnie pojechał do swojej pracy i mam cichą nadzieję że 2 tygodnie będę miała cisze i spokój. A potem może znów trochę skruszy się i będzie w miarę przyzwoici, ale nie na długo...