Chłopak, narzeczony z problemem alkoholowym...

Aj to trochę kłopotliwe pytanie:).Ale cóż muszę być szczery do końca.Po prostu się zakochałem i szukałem w necie czegoś o sygnałach wysyłanych przez kobiety do mężczyzn.Nie dziw się.Swoje latka mam ,ale emocjonalnie jestem szczeniakiem.Mój rozwój emocjonalny zatrzymał się wtedy kiedy zacząłem pić.Poprzednie związki (oprócz narzeczonej było kilka) to nie było na trzeźwo.Teraz tak mam na trzeźwo pierwszy raz i nie bardzo wiem co mam zrobić.Ale to chyba nie w tym temacie miejsce na takie wynurzenia.A za swoimi ambiwalentnymi odczuciami nie przejmuj się,doskonale je rozumiem.Pozdrawiam serdecznie.

Zielony_Domku jak to sie stalo ze w ogole weszlas w ten zwiazek? Twoj partnet wczesniej nie pil czy dobrze sie maskowal?

A u mnie po staremu. Tzn na codzien praca i dom, w weekend szkola i czas leci. Juz myslalam ze odpuscil, bo 3 dni nie dawal znaku zycia, ale wczoraj zaczal wydzwaniac przez pol wieczora.
Mam teraz na glowie magisterke wiec jak narazie pisanie pracy pochlania moje mysli. Ale jak narazie to taka ucieczka od mysli o nim. Tesknie. Brakuje mi go. Boje sie ze go spotkam i znowu sie wszystko zawali.... Jakie to jest cholernie poplatane, po tym co uslyszalam powinnam go znienawidzic a jest inaczej

No wlasnie, my juz jestesmy tak skaleczone psychicznie ze boimy sie alkoholu.
A powiedz mi jak reagujesz na spozywanie alkoholu przez swojego obecnego partnera?
Wiesz bo ja sie boje ze moge w przyszlosci miec obsesje na ten temat, ze bede bala sie zaufac. A jak zobacze picie bliskiej osoby dopadnie mnie strach ze wszystko powtorzy sie na nowo...

Wiec widze ze musze isc na terapie, bo to samo nie przejdzie. Ty jestes po dlatego inaczej na to patrzysz

Oby sie to nie rozwinelo. Nikt na wlasne zyczenie nie zostaje alkoholikiem. Ja uslyszalam rade od osoby ktora w to popadla. KONTROLUJ SIE I TO CO ROBISZ. Taka przestroga. Ja tez bylam taka madra, potrafilam doradzac, miec pretensje do mamy. Glosno wyrazalam ze ja takiego czlowieka kopnelabym w dupie. A zycie dalo inna lekcje.
I co robi cos z tym? Zapewne nic

A co na to wszystko Twoja mama? Moja jak widziała zachowanie moich partnerów mówiła "Uciekaj" i powiedziała wyraźnie, że chce aby jej dziecko miało lepsze życie. Dziś jest troszkę lepiej, tato się uspokoił, ale jakieś piętno na mojej psychice się odcisnęło, szczególnie w relacji z mężczyznami.
Co twoja mama mówi?

Moja mama mowi "przeciez wiesz jak wyglada zycie z takim czlowiekiem, dlaczego sie w to pakujesz". Tez uslyszalam uciekaj...

Nie umiem przestac myslec o tym czlowieku. Dlaczego tak sie dzieje, ze zamiast go znienawidzic ja bylabym w stanie mu wybaczyc te przykrosci i wyzwiska, gdyby tylko - no wlasnie - przestal pic. To jest chore. Sama zaprzeczam sobie. Sama uwazam ze jak sie kogos kocha to sie go nie rani. Ten czlowiek mnie zranil, ale łudze sie i staram wytlumaczyc jego zachowanie choroba. Zapewne dzieje sie tak dlatego, ze on dlugo o mnie zabiegal. Wczesniej tego nie bylo z innymi facetami. W koncu poczulam sie atrakcyjna i dla kogos wazna. Na niczym nie moge sie skupic, mysle tylko o nim, o tym co robi, jak sie czuje
Pomimo tego ze uwazam sie za atrakcyjna kobiete, ciagle zylam w cieniu innych. Bylam okropnie niesmiala. Dla kobiet i facetow bylam przyslowiowa "ciotka dobra rada". Faceci pytali mnie np co maja zrobic zeby ktoras z moich kolezanek zwrocila na nich uwage. Ja mimo tego ze ktorys mi sie podobal taka rada sluzylam. Uwazalam ze dlaczego mam nie pomoc skoro "on mnie nie chce, woli ja". Tlumilam w sobie wszystkie uczucia. Znajomi zawsze mi mowili dlaczego taka fajna dziwczyna jest sama. Probowali mnie swatac. Tak bardzo brakowalo mi drugiej osoby przy boku, ze ogladajac glupie filmy chcialo mi sie plakac ze ja nie mam sie nawet do kogo przytulic, patrzylam na inne pary z zazdroscia. Ze maja siebie... Jak jakis chlopak sie mna zainteresowal to nigdy nic z tego nie wychodzilo bo ja nie chcialam. I nagle bylo boom, poznalam Jego, przypadkiem, na imprezie. Odrazu cos nas ku sobie przyciagnelo. Mial dla mnie "to cos" w sobie. Ten czlowiek dal mi to czego zawsze pragnelam, bliskosci. Przytulal, calowal, dbal. I pomimo ze przez jego uzaleznienie zaczelo sie dziac coraz gorzej, tak ciezko mi z tego zrezygnowac. Boje sie, panicznie boje sie ze juz nikogo tak nie pokocham, ze juz mnie to w zyciu nie spotka kto bezinteresownie pokocha mnie.

LIDKO7 ja wiem ze u mnie byloby tak samo. Tzn. mialabym nadzieje na lepsze jutro, robilabym wszystko zeby nie pil, a po paru latach kiedy bylabym juz wrakiem czlowieka zrezygnowana zyciem stwierdzilabym ze trzeba odejsc. To jest klasyczny model par z problemem alkoholowym.....
I czytajac Wasze posty kiedy piszecie ze odchodzicie po paru zniszczonych latach utwierdzam sie w przekonaniu ze trzeba uciekac.

Jak ja bym chciała aby mój mąż tak zmądrzał. Dla naszej miłości, dla nas dla syna. Ale on uważa, że nie ma problemu bo wypija piwko dwa dziennie, czasem ćwirtkę na wzmocnienie ale wszyscy to robią to po co ja się czepiam ???

Wydaje mi sie za kazda z nas modli sie i prosi Boga o to by nasz maz/chlopak tak zmadrzal...

Dziewczyny czy Wy nie rozumiecie, że na wszystko potrzeba czasu?
Że to nie jest hop siup.
Pytanie czy autentycznie chcecie się wyzwolić.
Te powroty do nich i ślepa wiara, że to coś zmieni to strata czasu. A życie macie tylko jedno.
Spisać sobie co Wam najgorszego zrobili i czytać aż do znudzenia jak telepnie.
Sam niepijący alkoholik co napisał?
1. Dobrze, że rzuciła go narzeczona bo by jej życie zmarnował
2. Jedyne marzenie było picie i picie.

Czy to jest za mało?

A'propos. Żeby było zabawniej spotkałam dziś mojego eks alkoholika.
Nawet zamieniłam z nim parę słów.
Ale co czułam patrząc na niego: odrazę.
I znowu mi się za samą siebie wstyd zrobiło.
Dwa. Jego twarz spuchnięta po alkoholu. Cera do tego z jakimiś wypryskami.
I ten zapach. I to tłumaczenie, że jedzie tam i tam (sam przyznał) w celu załatwienia pogrzebu kogoś z rodziny gdzie doskonale wiedziałam, że to kłamstwo.
Tylko teraz to mam kompletnie gdzieś.

Jeżeli mógłbym wtrącić słówko,powiem wam z własnego i nie tylko własnego doświadczenia.Alkoholik nie przestanie pić dla KOGOŚ.Alkoholik ma szansę nie picia jak będzie to chciał zrobić tylko i wyłącznie dla SIEBIE.Oczywiście nieraz potrzebne jest potężne rąbnięcie tyłkiem o ziemie.Może to być to utrata rodziny,dla mnie był to dopiero strach przed śmiercią (pokrętne to bo sam chciałem się zachlać na śmierć).Nie pozjadałem wszystkich rozumów i nie jestem terapeutą,ale naprawdę wiara w to że alkoholik przestanie pić dla kogoś to nieporozumienie.Dużo zależy od tego co dla alkoholika jest ważne.Dla jednych jest to groźba utraty pracy,dla innych to że nie mogą wytrzymać sami ze sobą,jeszcze dla innych zabranie prawa jazdy,a dla mnie jak już mówiłem był to strach że umrę.Znam takich których to nawet nie powstrzymało od picia i już ich na tym świecie nie ma.Opatrzność Boska nade mną czuwała inaczej nie pisał bym tu z wami,czuję to.Pozdrawiam i głowa do góry,chorobę alkoholową da się zatrzymać (nie wyleczyć) na każdym etapie.Mam kilku znajomych którzy powychodzili z kanałów i żyją pracują,zakładają rodziny,warunek trzeba tego bardzo bardzo pragnąć.

Napisałaś, że dał ci bliskość, której pragnęłaś, zauważ, że tej bliskości już dawno nie ma. Sama napisałaś, że zaczął cię wyzywać. Gdzie ta bliskosc?

Bliskosc byla po kilkudniowym ciagu. Nasz zwiazek tak wygladal, np tygodniowy ciag picia, ja wtedy sie z nim nie widzialam a potem jak trzezwial sielanka, najwspanialszy facet pod sloncem. Po dwóch tygodniach znowu ciag picia potem sielanka. Az w koncu doszlo do tego ze mnie wyzwal bo zblizal sie kolejny ciag a ja nie pozyczylam na piwo. Zeby nie bylo, wczesniej tez nie pozyczalam, tzn wczesniej nie chcial pozyczac bo zawsze skads tam mial. Tak wiem ze tej bliskosci juz nie bylo, narastal zal i pretensje. Dam rade, wierze w to ze dam rade

Przypilnuję Cię, słowo daje.
Wiesz jakie mam podejście do alkoholików, ale słowo naszego kolegi co na razie wygrywa z nałogiem to sama esencja z drugiej strony barykady, jak to właściwie jest!
Nie jak MY sobie to wyobrażamy, czy jak MY chciałybyśmy by było. On nam na tacy daje to co alkoholik w czasie picia ma w głowie.
Już wiemy, że ma jedno - %. To i tylko to.
To boli i boleć będzie, ale daj sobie ten czas. Wiem, że smutno bo wiosna, bo świat się budzi do życia. Ja rozstałam się w kwietniu. Bezwzględnie podaruj sobie ten czas, pozwól tym wszystkim emocjom przez Ciebie przepłynąć, nic nie hamuj.
Pamiętam, że czułam się tak jakbym wymiotowała piaskiem. Choć nie wierzyłam w koniec takiego samopoczucia ono nadeszło.
W maju ogromnym wysiłkiem odbyłam dwie wycieczki nad morze byle tylko nie myśleć, sama sobie to organizowałam, często jechałam tylko na spacer, obiad i wracałam.
Wyglądałam jak zonk, czułam się jak parch, ale co miałam zrobić?
Bardzo pomagają zwierzęta, szczególnie konie. Jejku, tak mi ich w ciąży brakuje, że nia masz pojęcia. Wypłakać się w grzywę konia to bezcenne doświadczenie. A przy tym są tak zajmujące, że wyłączasz się na maksa, wracasz do domu mega poztywnie zmęczona. Polecam.
Kochana, zajrzyj do literatury. Proszę, postaw siebie na piedestale bo inaczej na siłę Cię tam posadzę
Mam wielką ochotę by Ci pomóc, byś w końcu poczuła ulgę i pewność, że podjęłaś najlepszą decyzję życia.
Tak jest, uwierz.

Zaczęłam od tego parę lat temu: http://www.kobieceserca.pl/index.html

Tylko dlaczego to jest tak, że miłość do alkoholika tak bardzo uzależnia ???? Nie można się z tego wyrwać ?

To nie tylko co czujemy do alkoholika uzależnia, celowo nie używam słowa "miłość".
To samo trzyma kobietę przy mężczyźnie, który ją poniża i bije, to samo trzyma kobietę u boku hazardzisty, ćpuna, przemocowca, narcyza i wszelkiej innej patologii.
To nic więcej jak uzależnienie, a z każdego jak wiecie można wyjść. I tu jest odpowiedź na nasze pytanie.
Czemu nie oderwiecie się czy ja nawet na pewnym etapie życia nie umiałam się oderwać, odpowiedź jest prosta: bo nie chciałam. W momencie gdy już absolutnie nie miałam sił, przynajmniej resztki spożytkowałam na odcięcie się.
A czemu to uzależnia?
Bo na początku jest super, gdy już wpadamy jak śliwka w kompot coś się zaczyna dziać, wtedy zapala się małe czerwone światło w głowie, ale my rzecz jasna, Matki Teresy i samarytanki w jednym lekceważymy lub jakąś pokrętną logiką próbujemy to sobie wytłumaczyć, bo bynajmniej nie robi on tego, że miał zły dzień, że zapewne JA coś zrobiłam i CZYMŚ go zdenerwowałam, ale gdy pomyśli się czym no to na to odpowiedzi już nie ma, za to pojawia się ta ślepa durna miłość w drugiego człowieka i błędne myślenie: skoro ja go nie krzywdzę no bo kocham, a on kocha mnie (tak mówi) no to na pewno nie chce mnie skrzywdzić, ble ble ble.
A my co powinniśmy zrobić? Po pierwszym wyskoku gdy powinniśmy takiego delikwenta kopnąć w dupę bez mrugnięcia okiem!
A nam zapalają się całe latarnie w głowie i nadal NIC z tym nie robimy.
I tego trzeba się nauczyć.
Żadnych odstępstw.
Naprawdę można.
Wystarczy chcieć.

Ja ciebie przestrzegam bardzo, bardzo mocno, bo ja dwa razy miałąm burzliwy związek choć wchodząc w ten drugi byłam przekonana, że tym razem bedzie cudownie.

Zielony_Domek chyba kluczem do wyzdrowienia jest pełne zrozumienie, że podjeło się słuszną decyzję. Ja odeszłam od mężczyzny, który nie pił. Opisywałam swoją historię w jednym wątku. Partner był wybuchowy, czasem za bardzo zdenerwował sie na dziecko. W chwili złości potrafił powiedzieć rzeczy, że włos się jeżył na głowie, np. raz do mojje koleżanki powiedział, że jej wpier.... Nie mówił przykrych rzeczy do mnie, ale najczęściej do mojej matki, siostry, niektórych koleżanek. Mijają 3 m-ce od rozstania, a ja nadal sie bardzo obwiniam, że za mało dałam mu miłości
A na terapii u psychologa, to już w ogóle dostałam mętliku. Pani psycholog próbowała mnie pogodzić z byłym partnerem i im bardziej próbowała tym bardziej ja nie chciałam. Hmmm, może to jakaś nowa metoda terapii?
Uważm, że samo odejście od faceta, to namiastka sukcesu, bo co z tego, że odejdziemy jeśli nadal się zastanawiamy czy przypadkeim nie przesadzamy? A może nam się tylko wydaje, że partner nas rani? A może to nasza wina, bo za mało się starałyśmy? My nadal z takim myśleniem jesteśmy "chore". Być może czas nam pomoże....
Generalnie ja do dziś zastanawiam się czy nie przesadziłam z oceną partnera.
Zaczęłam go uważać za lenia (nie chciał czytać, rozwijać się, bardzo małe aspiracje zawodowe, potem coraz mniej pomocy w domu). i co? ja matka Zbawicielka chciałam kolejne etaty zawodowe brać na siebie aby było wiecej kasy.
Zastanawiam się kiedy wreszcie pojmę , że ten mężczyzna mnie krzywdził swoim zachowaniem

To znaczy niunia77, że nadal mamy bardzo chore myślenie, ja jednak wierzę, że czas nas wyleczy. Zobacz, jak długo znosiłysmy pewne zachowania. Nie wiem jak u ciebie szybko objawił się alkoholizm partnera. Mój mężczyzna pierwsze przejawy wybuchowości pokazał na samym początku zamieszkiwania razem, a ja nie miałam pojęcia co robić. Chciałąm mu pomóc, proponowałam poradniki psychologiczne (ale on wcale nie czyta), potem psychiatrę i psychologa. Wiedziałam jednak, ze agresja sama nie minie.
Musimy niunia77 zrozumieć, ale to chyba wymaga czasu...

Musisz pokazać mu ze twoje zdanie to nie przelewki i jak chce być  z Tobą  szczęśliwy to musi się wziąć za siebie. Pokaż mu ze nie żartujesz albo terapia albo koniec z wami. Może rozstań się z nim na chwile by zrozumiał że to nie są rzucane słowa na wiatr. Tylko mocne potrząśnięcia mogą tu zadziałać. Szkoda Twojego życia na takie męczarnie. Z drugiej strony też nie można zostawić kochanej osoby w potrzebie jednak tym sposobem można mu pomóc.

Dziewczyny jak pisalam wyzej problem polegal na tym ze on nie widzial swojego problemu, uwazal ze pije tak jak wszyscy i w kazdej chwili moze z tym skonczyc. Ze bez terapii odstawi alkohol jak zechce.
Znacie to ?
"Alkoholizm to jedyna choroba, która będzie Ci wmawiać, że na nią nie chorujesz..."

Prosby, grozby, placz nic nie pomogly bo on dalej twierdzil ze nie ma z tym problemu.
Jakie z tego wnioski, on nie chce odstawic alkoholu.
Pisalam rozniez wyzej ze sama jestem corka alkoholika i wiem jak takie zycie wyglada. Moja mama powiedziala ze woli abym byla sama niz w zwiazku z kims takim, bo ona jest od 30 lat i zyc jej sie nie chce. O malo nie popadla w depresje.
Problem polega na tym ze rodzina boi sie odejsc, boi sie ze alkoholik sie zapije i bedzie miala go na sumieniu. Nawet ja sie tego boje dlatego dalej mieszkam z rodzicami. Mieszkam z nimi bo nie chce zostawic mamy i mlodszego brata samych sobie.
A trzeba odejsc, trzeba pozwolic alkoholikowi wybrac. U mnie rodzina jest tak uwiklana ze o odejsciu od ojca nie ma mowy

Popelnilam blad bo juz taki warunek postawilam, on poszedl 2 razy i zrezygnowal, a ja nie odeszlam, wiec pokazalam mu ze rzucam slowa na wiatr. Grozilam ze jak nie powroci do leczenia to odejde i w koncu jak mnie pierwszy raz wyzwal to odeszlam

Świete słowa w każdej rodzinie alkoholowej. nie zgadzam się tylko z tym, że alkoholizm to jedyna choroba, której człowiek sie wypiera. Myślę, że tak jest z wieloma poważnymi przypadłościami na tle psychologicznym. Są osoby, które zdają sobie sprawę, że coś jest nie tak i to leczą. Moim zdaniem sa to osoby o duzym pokładzie pokory. Niestety jest cała masa ludzi z problemami, którzy nigdy nic z nimi nie zrobią, a szkoda.

niunia77 napisałam to troszkę z autopsji z tą pokorą. Sama miałam dość duże problemy z depresją i nikt nie musiał mnie siłą zaciagać do psychologa, ponieważ poszłam tam sama. Nie przejmowałam się co pomyślą inni. Dodatkowo czytałam też wiele poradników na temat DDA. Chciałam zrozumieć swoje niektóre zachowania. Partner też był DDA, chciałam nauczyć się go kochać taką zdrową miłością. Po rozstaniu miałam do niego pretensje, dlaczego nie poszedł ze mna na terapię, to mi odpowiedział "Trzeba było mnie wziąć siłą za rekę". Takie gadanie po fakcie. Teraz jest sam i nie idzie na żadną terapię. Zastanawiam się czy to mozliwe aby samodzielnie wyleczyć się z agresji. On twierdzi, że cały czas nad sobą pracuje...

Wiesz... chciałabym wierzyć, że samodzielnie można. Chciałabym wierzyc, że w ogóle można, że to nie siedzi juz tak głęboko w człowieku, że można to jeszcze wykorzenic. Niestety brak mi cierpliwości, ponieważ we wcześniejszym związku byłam z przemocowcem i miałam tak silną depresję, że myslałam że już nigdy z niej nie wyjdę. Najgorszemu wrogowi nie życzę takiego stanu.
Powiedz mi niunia77 czy to twój pierwszy taki burzliwy związek czy miałaś może poprzednio już jakieś problemy z innymi facetami?

Ja też mam 25 lat. Tyle tylko, że ja nie pokierowałam moim życiem zbyt dobrze. Wyszłam za mąż za przemocowca i miałam z nim dziecko. Potem się rozwiodłam, poznałam drugiego partnera, ale z masa problemów (z emocjami i ogólnie z zyciem).
Także naprawdę wszystko przed tobą i masz szanse lepiej pokierować swoim zyciem.
Jesteś gotowa aby wreszcie się zająć sobą? Na tym własnie polega terapia kobiet, które kochają za bardzo.

Dziewczyny, ależ wy mi jesteście bliskie w tej kwestii. Przez lata borykałam się z podobnym problemem.. najgorsze co może być, to być w tym wszystkim samej. A tak niestety zazwyczaj jest, boimy się komukolwiek powiedzieć o problemie, bo najzwyczajniej się go wstydzimy i naiwnie łudzimy się, że same sobie ze wszystkim poradzimy. A to nieprawda.
U mnie tak było, odtrącałam wszystko i wszystkich i nie najlepiej się to mnie skończyło. Dziś mogę z całą pewnością powiedzieć - tak, jestem szczęśliwym człowiekiem, w szczęśliwym związku, ale uwierzcie mi - jeszcze pare lat moim jedynym marzeniem był skok z mostu:/ Mialam dużo szczęscia - trafiliśmy pod opiekę wspaniałych specjalistów, dzięki którym na nowo czuję, że żyję. Wiadomo, że alkoholik na zawsze pozostaje alkoholikiem, aczkolwiek jesteśmy żywym przykładem, że chcieć to móc. W razie czego polecam wam dziewczyny klinikę - spam Ja podejrzewam, że będę im wdzięczna do końca życia. Trzymam z was mocno kciuki, ja dałam radę, więc wy tym bardziej.

Widziałąm wszystko! U mnie było bardzo źle. On był jak psychopata jakiś. Wmawiał mi rzeczy, które nigdy nie miały miejsca, np. jak siedzielismy w pubie, to powiedział, że w środku był wtedy jakis jego kolega i że ja się ciągle na tego kolegę patrzyłam, prowokowałam. Okazało sie to nieprawdą.
mówił do mnie, że zaden facet by mnie nie chciał, że siebie nie szanuję, że jestem wulgarna. Miał dziwne zachowania, np kiedyś wróciłam sama późno do domu (nie pamiętam dlaczego), to potem kiedys jak wracalismy do domu (tez było ciemno), to on mnie przewrócił na ziemię i powiedział, że mam uważać bo ktos mnie moze w taki sposób napaśc.
Przed slubem jak chciałam zerwać zaręczyny, to przyszedł do mnie ze strzykawka w rece i powiedział, że w srodku jest środek poronny (byłam wtedy w ciąży). To miała być terapia szokowa dla mnie. Teraz jestem w trakcie uniewaznienia małżeństwa.
Drugi partner na początku traktował mnie jak księżniczkę, mimo wszystko czułam się jakoś nieswojo. Potem dopiero wyszło, że potrafił na mnie w nerwach krzyknąc, raz mną lekko szarpnął. Bałam się tego drugioego związku, ciągle chciałam uciec, zerwac. Dlatego etraz tak bardzo obwiniam sie za jego rozpad. Ehhh, naprawdę nie warto dzieciom fundować takiego losu, one na to nie zasługuja, a sa zdane tylko na nas.