Czy pytacie partnera o pozwolenie na wyjście?

Sorki, zwykle nie wyrażam się w imieniu innych osób, ale myślę, że o coś takiego chodziło. Nie wiem jak jednym słowem można to nazwać...

Remi, ale dlaczego matka ma być zawsze winna??? Bo tak jest wygodniej? A jeśli facet jest w pubie na piwie, a to jej dziecko wypadnie z wózka, to analogicznie powinna być jego wina. Przecież to się zupełnie kupy nie trzyma...

Edit: Hehehe, Cat, w jednej chwili miałyśmy dokładnie tę samą myśl .

Remi, ale tu nie ma mowy o zaniedbaniu, pozostawieniu dziecka bez opieki czy jakimkolwiek braku szacunku czy obojętności w stosunku do mężczyzny czy dziecka. Czy co, jak mam męża i dziecko, to powinnam ze wszystkich przyjemności w życiu zrezygnować???

Remi, przesadzasz:) I to bardzo
Tak jak Olinka pisze: nie wychodźmy nigdzie przez 20 lat oboje siedźmy i trzymajmy dziecko za rękę
ps. a czy mam mieć wyrzuty jak opuszczę dom a mąż zachoruje?

No dokładnie o to chodzi Dlatego nie ma co opierać się na stereotypach czy na zachowaniu niektórych dziewczyn, bo wiadomo, że nie każda taka jest.
Mój niby nie lubi tańczyć, ale ze mną mu się spodobało I on trochę już kluby zna, ja dopiero poznałam jeden Także tu też nie będzie problemu, żebyśmy chodzili razem.

Na pewno matka ma wyrzuty sumienia, gdy coś się stanie dziecku w pracy czy jak będzie na imprezie, ale jak jest to wypadek losowy, to jaki wpływ na to miała? Gdyby była obok mogłoby być to samo. A jeżeli zawinił ojciec, to cóż tu mówić, to on był wtedy nieodpowiedzialny.

No właśnie. Być może wiele osób by miało na początku jakieś pretensje do partnera, po prostu przez szok, bo jednak nikt nie chce, by dziecku stało się coś złego. No, ale jak przychodzi otrzeźwienie, to chyba już wiemy, że to nie jest wina partnera i nie jest jasnowidzem, nie mógł tego przewidzieć. Chciałabym mieć szklaną kulę, ale niestety nie mam

Remi, a nie sądzisz, że właśnie dlatego mówimy o sobie ,,dorośli", żeby w różnego typu kryzysowych (w tym również domowych) sytuacjach potrafić sobie samodzielnie poradzić, a nie bezsensownie obrzucać się wzajemnymi winami? To naprawdę NICZEMU nie służy, wmawianie komuś bzdurnego poczucia winy także.

ja wiem co to znaczy alkohol bo miałam go przez całe dzieciństwo w domu   i jakby mi chłopak oznajmił(osoba kochająca) że to mój problem że mam na tym punkcie fioła a on sobie wychodzi bo chce się napić to coś słabo tą miłość widzę...

...aż z tego wszystkiego zadzwoniłam i sie zapytałam swojego jak on się czuje gdy wiercę mu dziurę w brzuchu o piwo czy imprezy zakrapiane alkoholem a przyznam się szczerze że często przesadzam, no i w odpowiedzi usłyszałam że dobrze robię i że on wie że ja się o niego wtedy martwię...i jak wychodzi to często oznajmia mi że idzie czy to na piwo czy to na grubszą imprezę...

Koliber, problem, o którym piszesz znam i naprawdę to rozumiem, ale dojrzałam już do tego, że nikt nie powinien ponosić konsekwencji za czyjeś złe dzieciństwo, zły związek czy cokolwiek innego, jeśli rzecz jasna to nie on sam się do tego przyczynił. Nie ma bowiem w związku czegoś takiego, jak odpowiedzialność zbiorowa, a jeśli jest, to coś należy z tym zrobić. I to ja sama, zamiast kogokolwiek tym obciążać, powinnam nad tym solidnie popracować.

Warto znać kobiece motywy postępowania i myślenia. Cały czas korzystam z waszych wypowiedzi i muszę przyznać, że mądrze i konkretnie pisze. Dziś nauczyłem się, że wolność dla kobiety będącej w związku to ważna sprawa. Szanuję to i dziękuję każdej z osobna, która wypowiedziała się w temacie Plus wielki dla kobiet.

Remi, może nie tyle chodzi o wolność w ścisłym ujęciu tego słowa, co raczej o nie narzucanie nam określonych ról i oczekiwanie, że w ich imię wszystko inne powinnyśmy bezwzględnie porzucić i poświęcić. Zależy nam, aby zamiast podporządkowywać, to szanować i akceptować to, co jest dla nas ważne, a przy tym starać się nam ufać - z naszej strony to naprawdę nie jest żaden egoizm, zwłaszcza, że zwykle równolegle dbamy o nasze domy i naszych mężczyzn (tak wnioskuję, na pewno jednak mogę to powiedzieć za siebie). Weź też, proszę, pod uwagę, że wypowiadały się tu zadowolone ze swoich związków kobiety, nie żadne desperatki, które wychodzą z założenia, że nieważne jaki, byleby był . To też chyba o czymś świadczy, prawda?

Remi - dobrze, że to zrozumiałeś.
Dodam jeszcze, że wolność w związku dotyczy obojga partnerów. Ja nie chcę być ograniczana i nie ograniczam partnera. Rzecz jasna, wszystko w granicach. W granicach rozsądku i poszanowania parnera.

Nie, nie, nie, Remi, pomieszałeś wątki i pojęcia. W związku współczesna kobieta stawia na szacunek i zaufanie, nie na cwaniactwo. Pewność siebie nie ma nic do rzeczy w tej konkretnej dyskusji. Chyba tylko pod tym kątem, że pewny siebie facet nie będzie zabraniał niczego kobiecie z powodu własnych kompleksów...

Szacunek i zaufanie! Kobieta oferuje to mężczyźnie i w zamian oczekuje tego samego. A więc kobieta traktuje mężczyznę jak równego sobie np. w kwestii opieki nad dzieckiem, mężczyzna traktuje kobietę jako samodzielną, niezależną jednostkę, o sprawnie działającym mózgu, która może bezpiecznie wyjść sama i nie potrzebuje męskiej asekuracji, żeby obronić się przed stadem innych adoratorów lub innymi wyimaginowanymi zagrożeniami...

Mylisz romantyzm z ubezwłasnowolnieniem, a tradycje z miejscem kobiety w kuchni

O poglądach na opiekę nad dzieckiem już się nie wypowiem, ale uśmiałam się zacnie

Problem Twój, Remi, jest taki, że w Twoim założeniu, kobita ma być Ci powolną Nie ma specjalnie prawa lubić tego, czego Ty nie lubisz, kobiecie "nie wypada" już bawić się na dyskotekach, ona powinna zająć się domowym obejściem. Jeżeli znajdziesz taką, której to pasuje, to super! Ważne, żeby się odpowiednio dobrać, ale nie wymagaj od wszystkich by takie były.

Koliber jak już sama zauważyłaś to problem z alkoholem masz Ty i nikt więcej Nie możesz przerzucać swoich demonów na chłopaka, bo to nie jego problem tylko Twój.

Zadam pytanie - która pójdzie na disco, na balety  i zostawi męża w domu z dzieckiem, albo który facet to zrobi?
Czekam na odpowiedzi.

Jeśli nie widzisz z powyższych postów, która to zrobi to niewiele zrozumiałeś z naszej twórczości...

Ale niech będzie. Powtórka.
Ja. Bez wahania. Po to wybrałam sobie na partnera osobnika odpowiedzialnego, żebym mogła zostawić go z dzieckiem w domu i iść na balety. Żeby się nie martwić i nie mieć wyrzutów sumienia.
On. Zostawi mnie samą z dzieckiem w domu i pójdzie na imprezę do znajomych. I będzie się dobrze bawił. Bo po to związał się z samodzielną kobietą, żeby móc gdzieś wyjść bez obaw, że jak jego w domu zabraknie to barbarzyńcy chałupę splądrują.

No i chwała bogu, Vinnga i Bullitt już odpowiedzieli za obie płcie.
Nic więcej dodawać nie trzeba.

Jaka współczesność?! Od zarania dziejów mężczyzna-samiec miał być silny, sprawny i dużo porządnie polować miał. A jak jeszcze miał własne kozy to już w ogóle książę. To, że kozy zamieniły się na nieruchomości, a sprawność na logiczne myślenie i zarabianie pieniędzy nie oznacza, że to coś innego. No i geny, dlaczego kobiety podświadomie nawet wolą umięśnionych i wysportowanych mężczyzn? Bo taki jest zdrowy, a co za tym idzie, jest nośnikiem dobrych genów.

Ja Męża nie mam i dziecka też nie, ale długoletniego partnera, który na domiar złego (albo dobrego:P) jest zagramanicą. Chodzę, wypatruje diska we wsi i chodzę namiętnie, od dyskotek po domówki. Zawsze w gronie przyjaciół i bawimy się przednio

Remi, szczerze mówiąc jestem strasznie zdziwiona, że istnieją młodzi faceci jak Ty, którzy nadal tak myślą. Byłam przekonana, że to poglądy pokolenia moich dziadków... Choć moi dziadkowie akurat są całkiem "nowocześni" jak na swój wiek Naprawdę nie rozumiem dlaczego uważasz, że w związku należy być do siebie przywiązanym, najlepiej przykutym kajdankami. Kocham mojego faceta, on mnie, ale mamy oboje swoje własne życie. Dużą część dzielimy ze sobą, ale jesteśmy w tej kwestii zgodni, że czasem należy nam się od siebie wzajemny odpoczynek. Byłam jakiś czas temu na babskiej imprezie z moimi koleżankami ze studiów. Wróciłam dość pijana i wesoła, opowiedziałam mojemu co się śmiesznego wydarzyło i poszłam spać. On z kolei był na obiedzie ze znajomymi kilka dni temu, który to obiad przeistoczył się w imprezę i wrócił w efekcie o 5 nad ranem. Też mi poopowiadał jak było i tyle. Naprawdę powinnam być zła, że poszedł tam sam? Mi to nie przeszkadzało, mogłam sobie przynajmniej w domu sama poszaleć, potańczyć i pośpiewać. Oczywiście, że czasem chcę z nim pobyć tylko we dwoje i zdarza się, że ma plany, żeby wyjść z kolegami, a zostaje ze mną. Ale nie zawsze. Tu właśnie pojawia się kompromis: ja się nie czepiam, że wychodzi, ale czasem go proszę, żeby ze mną został. I wtedy on zostaje i spędzamy wieczór razem. I muszę przyznać, że Twoje zdanie na temat roli matki i ojca mnie wręcz zmroziło. To co, baba ma z dzieciakiem w domu siedzieć i nigdzie nie wychodzić? Może jeszcze mężowi (koniecznie mężowi, przecież przed ślubem razem mieszkać nie wolno, a co dopiero mieć dzieci...) ma codziennie obiadek gotować? Cieszę się, że mój facet ma zdrowe podejście do tematu i nie wyobraża sobie, żebym to ja się wszystkim zajmowała. Nie chce być niedzielnym ojcem, chce aktywnie uczestniczyć w wychowaniu dzieci, jak się kiedyś pojawią, a i gotujemy na zmianę. Ja co prawda częściej, ale jedynie dlatego, że naprawdę to lubię. Nie no, po prostu mi się w głowie nie mieści, że można tak stereotypowo myśleć. Na dodatek takie myślenie nie ma żadnych logicznych podstaw. I naprawdę nie widzę powodu by w życiu nie kierować się tym, co się lubi. Czy aby przypadkiem wszyscy nie dążą w życiu do szczęścia i spełnienia? I nie podoba mi się też jak generalizujesz. Że współczesność jest be, że to samo zepsucie. Tak, jest o wiele więcej swobody, ale każdy decyduje o tym jak z tej swobody korzysta. Nie oznacza to, że wszyscy są powierzchownymi materialistami. I wyobraź sobie, że nie każda kobieta leci na bogatego, umięśnionego i wysokiego przystojniaka. Ja poleciałam na studiującego informatykę kurdupla, bynajmniej nie bogatego, a i na siłowni nie wyciska (jak to stereotypowy informatyk). Kocham gościa, bo jest fantastyczną osobą i tyle. A i on kocha mnie taką jaką jestem, dlatego też chcemy, żeby ta druga osoba czuła się przy nas swobodnie i była sobą. Nie chcemy jej ograniczać, zmieniać. Skoro lubi robić to czy tamto: niech robi, dlaczego mam jej tego bronić?

Myślałam, że to już było omówione, ale jeśli życzysz sobie powtórki - ja wychodzę (nie na disco, bo nie lubię, ale na piwo, do kawiarni z koleżankami, na koncerty) i zostawiam męża w domu z dzieckiem. Jeśli moje dziecko zachoruje, bez żalu odwołuję/przerywam zabawę i biegnę do dziecka. Mój mąż nie wychodzi na imprezy, bo takowych nie lubi, ale sama go wypycham, żeby poszedł do kawiarni z ciekawą książką, czy pojechał na weekend w góry.

Ja dzieci nie mam, ale CAŁY DOM również zostawiam na pastwę męża- łącznie ze zwierzyńcem ;p
Mój mąż..... chyba jak większość mężów tu, nie dość że nie ma nic przeciwko moim wyjściom, to sam mnie do nich zachęca, bo twierdzi, że powinnam się spotykać ze znajomymi.

A tak w ogóle..... będąc w związku i dzierżąc te wszystkie OBOWIĄZKI domowe, nie mam poczucia, że ja jestem Panią Domu, a mąż mi CZASEM POMAGA. Ale oboje mamy takie samo poczucie odpowiedzialności za wszystkie sprawy dotyczące domu i naszego związku. I tak jest nam .....zdrowo

Remi - nie dały Ci do myślenia wpisy wielu kobiet na tym forum? Tych, które piszą jak to było cudownie, jak one tylko domem sie zajmowały, tylko mężem, były dobrymi żonami, "odstawiły "znajomych/przyjaciół. A potem nagle trach! Dookoła pustka, nie ma do kogo ust otworzyć, brak życia poza domowymi pieleszami etc. I rozpacz.
Takich wpisów jest wiele i świadczą o tym jak źle się dzieje kiedy kobieta rezygnuje z własnego życia.

Zgadzam się z Olinką, że takie postawy jakie tu prezentuje większość kobiet nie oznaczają, że kobiety przestały być romantyczne ani, że nie dbają o swoich partnerów. Powiem więcej, im lepiej czuję się we własnym życiu (także tym poza związkiem) tym lepszą jestem żoną.

W jednym muszę się zgodzić, że nowoczesne kobiety jak się to szumnie nazywa chcą się upodobnić do mężczyzn, osiągać to co oni, robić to co oni, być jak oni. I szczerze współczuję tym zagonionym do domu mężczyznom podczas gdy ich dziewczyna, czy żona balanguje na dyskotekach. Ja nie zaprzeczam możliwości wyjścia, do przyjaciółki, na impreze firmową, ale balangowaniu wiecznym po imprezach stanowczo mówię - nie.

To, że mężczyzna lepiej potrafi opiekować dziecko, czy gotować co nie jest wcale jego naturalną domeną to fakt. I tyle.

Dzisiejsze kobiety nie są romantyczne wcale. Na ostatnich 10 kobiet które zapytałem o to czy są romantyczne - tylko 3 razy padła odpowiedź że tak. I to były kobiety różniące się od siebie statusem społecznym, charakterem, wszystkim. Dodam że 2 twierdzące z tej trójki, że są romantyczne nie miały krzty romantyzmu w sobie.
Dzisiejsze nowoczesne kobiety są przede wszystkim wyrachowane, zorientowane na karierę a nie rodzinę, do rangi kultu wynoszą słowo - swoboda i podpinają pod to wszystko co im nie pasuje, żądają od mężczyzn bycia męskim,przystojnym,rozmownym, zaradnym jednocześnie zaganiając go do pieluch i domu - ideałem - męski pantoflarz, bardzo często nastawione na stwierdzenie - liczy się to co ja chcę, a reszta nie ważna... Taki jest obraz, więc wcale się nie dziwię że liczba rozwodów rośnie szybko - każdy mężczyzna prędzej czy później ucieknie, albo kobieta znudzi się tym, co sama z mężczyzny stworzyła.
Czy ktoś jeszcze wie co to jest kobiecość? Po wpisanych kobiet na tym forum mam spore wątpliwości.

Podpisuję się.

No chyba, że Remi sobie wyobraża, że my tańczymy i chlejemy ZAMIAST zająć się domem/mężem/dziećmi. Spieszę zapewnić, że mojemu dziecku niczego nie brakuje, w domu jest czysto, mąż ma codziennie obiad z dwóch dań plus sałatkę i deser. Ale i ja, jak wracam z pracy zmęczona i zmarznięta, mogę liczyć na masaż nóg, podaną do łóżka kolację i grzańca.

I nie rozumiem, skąd pomysł - i w ogóle te dziwaczne wnioski - że teraz kobiety są jak mężczyźni, że liczy się wzrost i kasa, no i że nie ma już romantyzmu? Jeśli dla Remiego romantyzm to zaszczuta, zamknięta w domu kobieta, no to... współczuję.

Zresztą powoli zaczynam się zastanawiać, czy nasze wpisy mają sens, bo to już kolejna strona, a Remi nawet nie rozumie, o czym mowa...

EDIT: O.K., po ostatnim jego wpisie zyskałam pewność, że nie ma sensu. On chyba chce nas powkurzać i poprowokować, bo wczoraj było, że matka jest lepsza od ojca i jak to tak można, dziecko z ojcem zostawić, a dziś, że mężczyźni potrafią się lepiej opiekować dziećmi

....a wszystko zaczeło się od niewinnego: "Kochanie, czy MOGĘ DZIŚ zerwać się z łańcucha na 30 minut?"

Toksyczne związki istniały zawsze

Romantyzm jest przereklamowany. Cóż to za filozofia kupić babie kwiatek, zapalić świeczkę. To po prostu jakaś tam atrakcja, ale romantyzm. E, mnie to jakoś nie ruszają takie klimaty.

Zdarzają się potencjalnie romantyczne rzeczy, ale to jak się dzieje, jest fajne, potem przemija i nie ma co się w tym tak rozpamietywać.

Dla mnie o wiele ważniejsze są spontaniczne, szalone z lekką nutką adrenalinki jakieś nietypowe sytuacje związkowe. Romantyzmu mi w porównaniu z takimi sytuacjami wcale nie brakuje.

Olina - romantyczna, jak mówi, Dorota - uznaje to za przereklamowane, luc - raz na 1,5 roku zrobiła romantyczny gest - jak na razie to romantyczne kobiety mniejszością....

Zauważyłem, że od paru lat mężczyzna w oczach kobiet to nie mężczyzna. To partner. Jest takie określenie na typ mężczyzny o jakim piszecie w tym temacie, czego się chce - mężczyzna metroseksualny. To typ coś ala piłkarz Ronaldo. Typ mężczyzny który idzie na solarium, stoi rano przed lustrem długo, zmienia fryzury, ciuszki zgodnie z modą. Taki obecnie nowoczesny mężczyzna, spojrzeć wystarczy na TV. Niby to się podoba, bo on dba o siebie, ale wkurza, że spędza więcej czasu przed lustrem niż kobieta, bo dla niej to niemęskie.
To każdy widzi, że dziś kobieta ma coraz więcej męskich cech - tych psychicznych a mężczyzna coraz więcej kobiecych... To jest wynikiem owego przejścia z mężczyzny na partnera. Tylko kto powinien być ozdobą - kobieta mężczyzny, czy mężczyzna kobiety...

Dla mnie to zniewieściałość męska, wybieram siebie i swoje tradycyjne poglądy, choć wiem, że typ mężczyzny jak ja jest na wymarciu. Mam to jednak w nosie.

Ps. Olina - nie napisałem by rezygnować z wszystkiego i się zamykać, przeczytaj posty moje tu dziś. Ja akceptuję wychodzenie czasem, imprezy firmowe, spotkania poza gronem męża i z nim zawsze...

Trochę chyba namieszałeś. Jak partner, to od razu typ metroseksualny?
Mój mąż zapewne jest totalnym przeciwieństwem opisanego przez Ciebie mężczyzny. A jest dla mnie 100 % partnerem.
Nie jest też romantyczny, raczej pragmatyczny i praktyczny.

Remi - piszę partner bo nie wszystkie kobiety są w związkach małżeńskich.
Zrobiłam tę romantyczną rzecz pół roku temu, a nie półtora. To raz. Dwa, to robię różne rzeczy dla mojego męża, choć nie na codzień. Pytałeś o ostatnie.

Nie rozumiem dlaczego uogólniasz pisząc o zniewieściałych mężczyznach. To, że mężczyzna dba o siebie jest zaletą, nie wadą. Oczywiście nie mam na myśli typów: Ronaldo, choć jak sie komuś on podoba to jego sprawa.
Mężczyźni zniewieściali występowali zawsze. Czy obecnie jest ich więcej? nie wiem. Jednym kobietom się podobają, innym nie.
Tak samo jak któraś kobieta nie uznaje romantyzmu, a inne to lubią. O czym to świadczy? Moim zdaniem o różnorodności, a ja różnorodność lubię bo dzięki temu jest ciekawiej.

Jako typ wyklęty Mars przyznaję, że informuję moją Wenus z wyprzedzeniem jeśli planuję jakiś wypad z podobnymi do mnie przez szacunek. W zamian otrzymuję to samo. Nie ma to nic z pozwalaniem tylko z ustalaniem czy takie a nie inne wyjście nie koliduje z naszymi wspólnymi planami. Moja żona jest moją Żoną a nie partnerką bo te mam w interesach.

No dobrze, ale KTO broni być mężczyźnie mężczyzną?! No proszę Cię, jak się taki jeden z drugim dają wodzić za nos to ich problem. A ja myślę, że ten trend nie wziął się z zacierania granic, a stąd, że kobieta może porządnie tupnąć nogą i nie zgodzić się na tyranię, na usadzenie w kuchni, na łaskę pana. Kobiety powiedziały "nie" i poszły swoją drogą, a faceci, zamiast przewartościować i doganiać, zamknęli się w sobie i biadolą, płacząc do poduszki, że "baba już się mnie nie słucha". Bo nagle się okazała, że jedyny "respekt" jaki mięli to "tradycyjny" model rodziny i zaszczucie kobiety. Taki "cwaniaczek" co dużo skacze i wymachuje kijaszkiem, ale jak mu się kij zabierze i kopnie w kostkę to kuli się w kącie i płacze.

Kto jest winien wykastrowania mężczyzn? A no oni sami się wykastrowali, bo coś ich przerosło, bo nie byle g*wnem już kobiecie nie zaimponuje, bo jak nie on to dziesiątki innych.

Remi, Ty masz chyba jakiś bardzo poważny problem Jesteś niski, chudy, brudny i nikt nie kocha Cię za Twoje wnętrze??
A najbardziej podobała mi się Twoja wypowiedź o zaganianiu faceta do domu i wychodzeniu na nocną imprezę no poezja Bo facet to oczywiście bydło domowe i przed wyjściem na potańcówkę, trzeba pamiętać, żeby je zagrody domowej zgonić

Ale, ale. Tak tu prawisz o tym romantyzmie, to napisz, co dla Ciebie jest romantyczne? Jak sobie wyobrażasz kobietę romantyczną, co robi, jak się zachowuje itp.

Ja, np, jestem baaardzo romantyczna. Weltschmerz every day Osobiście wolę Renesans i Średniowiecze. Romantyzm jest przereklamowany