Indywidualizm w związkach

Bardzo dobry temat

Otóż na indywidualizm w związku i czas dla siebie najlepsze jest małżeństwo Ty chodzisz do pracy, on chodzi do pracy, widujecie się wieczorem

Też miałam z tym problem...
Generalnie od zawsze uważam, że związek dzieli się na 3 strefy: mój "kawałek podłogi", jego "kawałek podłogi", wspólny "kawałek podłogi". Zawsze strzegłam jak oka w głowie, aby linie ograniczające obszary tych stref były zawsze grube i wyraźne. Niestety 99% facetów których spotkałam w swoim życiu, zupełnie tego nie rozumiało i nie akceptowało. Wybaczałam pierwsze wtargnięcie na mój teren. Za drugim razem czułam się mniej komfortowo, dosłownie tak, jakby jakiś intruz wtargnął na moją posesję. A za trzecim razem miałam ochotę intruza dopaść i skręcić mu kark.  

Od lutego jestem w związku z mężczyzną 11 lat starszym, który urzekł mnie tym, że zaakceptował, zrozumiał i przede wszystkim podzielił to, co inni uważali za widzimisię. Dużo ze sobą rozmawiamy, spędzamy ze sobą weekendy + jedno popołudnie w tygodniu, ale czas na pracę, szkołę, zainteresowania, przyjaciół i masę innych spraw, zawsze umiemy wygospodarować. Kiedy Grzesiek chce pójść z kolegami do pub-u, ja umawiam się na ploty z koleżankami. Kiedy chce się ze mną umówić w terminie, w którym ja coś wcześniej zaplanowałam i nie chcę tego przełożyć, to nie spotykam się z odmową. Grzesiek organizuje sobie czas inaczej i po prostu znajdujemy inny najbliższy termin, który przypasuje nam obojgu. Jak jestem u niego i ma ochotę pograć na x-boxie, ja nie zachowuję się jak rozkapryszona księżniczka i nie strzelam focha, który jest alternatywą na nudę, tylko sięgam po książkę, albo sama zaczynam grać w scrabble na telefonie... Uwielbiam chodzić do teatru, na różnego rodzaju wystawy i wernisaże, za czym Grzesiek z kolei nie przepada, ale za to rozumie moje zamiłowanie i nie obrusza się, kiedy w taki sposób organizuję sobie czas. Tak samo ja się nie obruszam, kiedy chce iść na KSW, czy obejrzeć mecz z kolegami... Czasem potrzebujemy przestrzeni. Potrzebujemy zaczerpnąć powietrza i to wcale nie oznacza, że skoro nie pierdzimy w jeden stołek przez 24h, to nasza miłość jest słabsza. Kochamy się bardzo i bardzo się cieszymy, że tworzymy związek, który satysfakcjonuje obie strony.

Tu nie chodzi o to, że chce z kimś spotykać się raz na tydzień czy dla lansu na facebooku (jak ktoś wyżej napisał), ale z potrzeby bliskości i miłości. Nie chodzi też o to, że każdy wieczór chcę spędzać sama, ale jeśli akurat źle się czuję czy mam taką potrzebę to dlaczego mam miec z tego powodu wyrzuty od chłopaka? Podam przykład, wstaję w jedyny wolny dzień o 11, kąpie się, szykuję, patrze, 13.00 sms co on zrobil nie tak i czy się obraziłam bo od rana sie nie odzywam..i takie rzeczy mnie odstraszają.. Tymbardziej na początku znajomości.
Taki związek, jaki opisała Kruszyzna uważam za idealny, w takim czułabym się po prostu komfortowo Pozostaje "tylko" znaleźć podobnie myslącego mężczyznę

No może nie znajdziesz takich egzemplarzy za każdym rogiem, ale ewidentnie istnieją. Wystarczy trochę poobserwować i w sumie po pierwszych kilku dniach możemy ocenić, z jakim typem mamy do czynienia. U mnie zawsze zapalała się czerwona lampka, gdy facet telefonował, ja nie mogłam odebrać, on nagrywał się na pocztę i za 5 minut dzwonił znowu. Zupełnie tak, jakbym nie wiedziała, jak się oddzwania. Strasznie drażniły mnie też sms-y z podziękowaniami za miłe spotkanie, które otrzymywałam 30 sek. po pożegnaniu się. Nie zdążyłam jeszcze na dobrą sprawę rozsiąść się w autobusie, a tu "znowu on"... I w dodatku te sms-y były pisane w takiej tonacji, jakbym co najmniej uratowała komuś życie. Takie sytuacje, które opisałaś, też świadczą o tym, że z facetem coś jest nie w porządku...

Do wszystkich tych, co piszą "po co Ci w ogóle związek, skoro wszystko sama możesz robić", to Wam, za przeproszeniem, jest potrzebny partner, żeby iść do kina, na zakupy, czy gdziekolwiek?!
Związek to nie jest wiszenie na sobie 24/7, jedzenie sobie z dzióbków i robienie wszystkiego razem. Związek to partnerstwo, zrozumienie siebie nawzajem, spędzanie miło czasu razem, ale i opowiadanie sobie z pasją co się robiło jak się nie widzieliśmy. Związek to wspólne zainteresowania i oddzielne i zrozumienie dla nich.

Autorka jest indywidualistką i nie chce stracić tej indywidualności, bo z jakiej racji ma z niej rezygnować? Nie napisała, że luby TYLKO sama do kina chodzić, tylko, że nie ma z tym problemów, bo robi co chce.

Dla Ciebie, Autorko, najlepszy będzie partner ze swoim życiem prywatnym i pasjami, który tak jak i Ty, będzie miał własne zainteresowania,  razem będziecie się uzupełniać, a nie sobie przeszkadzać i ograniczać.

Takie porady odnośnie tych sms, dają bardzo często faceci innym facetom na różnych odpowiednikach tutejszego forum, tylko że dla mężczyzn. Stąd może często takie wymuszone podziękowania, bo myślą "że tak trzeba"

Co do problemu autorki, oczywiście że nadajesz się do związku, tylko musisz znaleźć kogoś kto potrafi sobie samemu wypełnić czas i spędzić go np na swoich zainteresowaniach, zwłaszcza jeśli nie zawsze pokrywają się z zainteresowaniami partnerki i vice versa.

Dziekuję za wszystkie odpowiedzi Utwierdziły mnie w moich przekonaniach, mam czas, będę czekać na kogoś kto uszanuje mój (nie ukrywam) pokręcony charakter i indywidualność Nie ma co robic krzywdy sobie i innym , którzy szybko się angazują.

Do Remiego: masz rację, bardzo podobają mi się faceci , którzy maja swoją pasję, uwielbiam słuchac jak o niej opowiadaja, co ciekawego robili, a nie "co tam? bo ja siedze", dodatek brzmi dość negatywnie, ale przyznaję rację

Ja mieszkam z narzeczonym. Oboje uwielbiamy swoje towarzystwo, choć codziennie mamy czas dla siebie. To znaczy siedzimy w jednym pokoju, co jakiś czas porozmawiamy o czymś przy okazji, ale ciągle wykonujemy swoją robotę, ja np. czytam fora, narzeczony sobie czyta coś o sprzęcie. Trwa to może 2h, czasem jak kompletnie nas wciągnie to więcej. No a czasami zdarza się, że cały dzień wszystko robimy razem. Nie wyobrażam sobie widywania się dwa razy w tygodniu, tż (jak akurat muszę jechać do rodziców na badania na 3 dni) strasznie tęskni, ja również. Generalnie uważam, że spotykanie się choćby codziennie nie musi oznaczać zajmowania się drugą osobą przez cały czas. W ogóle najlepiej to ze sobą zamieszkać, wtedy życie wygląda najlepiej. Jest czas na pracę, obowiązki, miłość i hobby.

Makaron spaghetti z sosem czosnkowym, boczkiem i jajkiem Czasem dodają ser, zioła, zamiast boczku bekon... Ale generalnie ten kierunek

Uważam, że "podział podłogi" na moje, twoje i nasze jest jak najbardziej "zdrowy". Związek to nie więzienie, każdy jest odrębnością, które łaćzy wiele róznych wspólnych spraw,ale mimo to zostaje grunt osobności.
W moim zwiazku nie ma reguł kiedy się widzimy i ile np. w ciągu tygodnia. Czasem jest tak, że widzimy się dzien po dniu po 4 godz. a czasem tak, że mamy przerwę kilka dni- bo...każdy z nas chce oddychać, każdy ma chwilę dla innych ludzi lub chwilę wytchnienia w samotności. mi to odpowiada i mojej połówce tez i dobrze, że tak jest

Świadomość, że ktoś potrzebuje odetchnąć od partnera, nie jest fajnym uczuciem.

Chyba kwestia szanowania czasu i słów danej osoby, co podstawowe. Ja rozumiem odebranie smsa, czy telefon, ale nie kilka razy podczas spotkania... To brak szacunku dla kogoś.
Święta - kwestia dogadania się, jeśli ktoś chce w kręgu rodziny, szanować to, tak samo jak mężczyzna powie - święta spędzam z rodziną - będziesz, będzie mi miło cię gościć, nie będziesz, uszanuj to, że ja chcę spędzić w gronie rodziny ten dzień.

Bo to znaczy, że ów partner męczy.

Jeśli mnie kocha, okazuje mi to w sposób, który uskrzydla, a nie męczy.

Jeśli dowiaduje się, że męczy, to mu przykro - widzi, że zrobił coś nie tak. A jeśli był sobą, to znaczy, że będąc sobą mnie męczy. Czyli nie pasuje do mnie. A to smutne dla tego, kto się zdążył zaangażować.

Każdy człowiek na dłuższą metę jest męczący... Poza tym wspólne życie, nie polega na całodobowym okazywaniu miłości.

Właśnie, ja też nie rozumiem osób mówiących: 'Po co Ci związek jak chcesz się widywać raz na tydzień i sam iść do kina'?. Ja widuję się z chłopakiem raz na tydzień ze względu, że on mieszka 20 km ode mnie, on ma pracę, ja mam szkołę. Częściej nie mogę, bo mam swoje życie, muszę pozałatwiać swoje sprawy, muszę mieć czas żeby się pouczyć...On też ma swoje życie. Ja tak na prawdę nie rozumiem jak niektórzy mogą spotkać się prawie codziennie. Codziennie będziecie się widzieć jak zostaniecie małżeństwem. A teraz jest czas dla Was. Ja również potrafię wyjść sama do kawiarni, do kina czy na zakupy. Nie lubię takiego ciągłego wiszenia na drugiej osobie. Jak by facet chciał się ze mną codziennie spotykać czułabym się tak jakby mi odbierano moją przestrzeń życiową...

Autorka watku jest najzupelniej normalna

Kazdy potrzebuje czasu dla siebie, jedni wiecej, drudzy mniej. Objawem niepokojacym jest, gdy osoba jest tak uwieszona na partnerze/ partnerce, ze nic sam/a robic nie moze. Takie nastawienie jest zwykle nie dowodem zaangazowania w zwiazek ale niezdrowa obsesja, ktora konczy sie paranoidalna zazdroscia i brakiem jakiegokolwiek szczescia.

Milosc nie polega na przebywaniu non stop z ukochanym/a ale na wspolnocie celow.

Inaczej też na to spojrzysz, gdy się zakochasz;) Ja do momentu, gdy poznałam swojego chłopaka także byłam dosyć niezależna (albo raczej lubiąca własne towarzystwo:)) Nie wyobrażałam sobie dzielenia mojego świata z kimś innym. I wszystko się zmieniło, gdy się zakochałam. Teraz najchętniej każdą wolną chwilę spędzałabym z moim ukochanym, a z każdej wiadomości od niego cieszę się jak głupia:) ale to też wynika z tego, że widzimy się tylko 2 lub 3 razy w tygodniu. W sumie to chyba dobrze, bo nigdy nie mamy siebie dosyć i znajdujemy czas dla siebie, jak i dla partnera;)

Dziwne jest to co piszecie. Jakby tak faceci pisali to bym zrozumiał bo to oni są zwykle tymi "wolnymi ptakami" w związkach. Być może jak ktoś wspomniał nie jesteście dostatecznie zakochane. No ale głowa do góry bo większość facetów jest właśnie taka jaka wam odpowiada.

Przecież wiadomo, że się nie przebywa z partnerem 24h na dobę i ma się dużo czasu dla siebie. Od czasu do czasu można przecież zrobić coś samemu ale jeśli będziecie notorycznie olewać faceta i troszczyć się tylko o siebie to taki związek się rozpadnie. Jaki jest główny powód rozwodów? Właśnie to, że partnerzy się od siebie oddalają. Długo pracują, wieczorem nawet razem posiłku nie zjedzą, wyjazdy, każdy sobie rzepkę skrobie, dzieci i nić wiążąca ludzi pęka w pewnej chwili bo się okazuje, że nie mamy nic wspólnego.

Indywidualistko
ja podejmdę do tematu z troszkę innej strony
Zawsze miałam bardzo silne poczucie niezależności - mam grupkę sprawdzonych od lat przyjaciół, z którymi uwielbiam spędzać czas i których bardzo cenię, ale ogólnie rzecz biorąc na co dzień kontakty z ludźmi nie były mi jakoś niezbędnie potrzebne do życia nie mówię, że byłam samotniczką, po prostu potrafiłam sama zorganizować sobie czas, zająć się sobą, i czasem, gdy ktoś próbował w to ingerować, wkurzałam się.
Spotykałam się z facetami, i najczęściej rozstawałam się z nimi właśnie dlatego, że weszli z butami na teren, na który wcale nie chciałam ich wpuszczać.
Później poznałam mojego obecnego partnera. Mieszkał w innym mieście, więc siłą rzeczy mieliśmy dla siebie tylko i weekendy, i to nie wszystkie (moja praca na to nie pozwalała). Do czego zmierzam? On nie naciskał, nie wpychał się na siłę do mojego życia. I w końcu ja sama poczułam , że potrzebuję go więcej i częściej
Teraz od ponad roku mieszkamy razem. Nie jest idealnie, ale bardzo się kochamy. Aktualnie przez pracę nie widujemy się tak często, jak byśmy tego chcieli, ale powiem Ci, że nasz głód siebie jest większy, niż kiedykolwiek wcześniej Co nie zmienia faktu, że kiedy chcę wyjść z przyjaciółkami sama, mówię mu o tym, i nie ma żadnego problemu.

To tak dla Ciebie   żebyś wzięła pod uwagę i tę opcję, że Twoje podejście troszkę się zmieni, gdy trafisz na odpowiedniego partnera Tylko tyle Pozdrawiam

Wcale nie jest dziwne, że czasem mamy (może nie wszyscy) potrzebę odetchnięcia, odpoczynku od partnera. Nie jest też tak, że jak spotkamy tego jedynego to już chcemy tylko z nim być. Oczywiście trochę generalizuję bo widzę, że nie u każdego tak jest.

Autorko - jak najbardziej Cię rozumiem. Życzę Ci żebys spotkała osobę, która w podobny sposób będzie odbierała wspólny związek.
Odpoczynek od partnera nie znaczy, że nas męczy w negatywnym znaczeniu słowa. Po prostu czasem trzeba pobyć samemu. Na szczęście istnieją mężczyźni, którzy to rozumieją. Mój mąż wie, że czasem tego potrzebuję i wtedy albo ja gdzieś sama jadę, albo on zabiera dzieci i wyjeżdża. Czasem każde z nas wychodzi osobno. To dobrze robi obu stronom. Na codzień wcale się razem nie męczymy. Może dlatego, że oprócz wspólnego życia mamy też "własny kawałek podłogi" jak ktoś tu trafnie określił.

Ethics - troszkę przerysowałeś. Nie chodzi o "olewanie" faceta, ani o brak troski. Chodzi właśnie o ten "własny kawałek podłogi".

Nikt chyba nie pisze o olewaniu. Tylko o tym, że każdy powinien mieć przestrzeń dla siebie i np wyjście z koleżankami nie jest niczym złym jak jest się w związku i nie trzeba non stop patrzeć na komórkę.
Co nie zmienia faktu, że też uwielbiam spędzać czas z moim facetem .

Jak miałam 17 lat byłam z chłopakiem, kochałam go, tak mysle, nasz związek był normalny, taki oparty na przyjaźni, niestety nasze drogi się rozeszły z jego winy (zdrada). Później spotykałam się , randki itp, ale z nikim nie byłam przez dłuzszy czas. W końcu zaczęłam być z pewnym chłopakiem, ale to było bardziej na siłe, żeby potem nie żałować, że nie spróbowałam, a nie z zakochania.. długo to nie trwało (miesiąc chyba), bardzo mnie ograniczał, byl zazdrosny. I teraz juz sama, czekam aż mnie naprawdę trafi strzała amora Tylko nie wiem czy to sie kiedyś przytrafi bo od zawsze przyciągam facetów, którzy zupelnie mi nie pasuja. (charakter oczywiscie mam na mysli)