Rozstałam się z chłopakiem praktycznie z dnia na dzień. Tuż po naszej 3 rocznicy. Zostawiłam go,bo doszłam do wniosku, że każdy kolejny rok to będzie marnowanie życia. Jego i mojego.
Główną przyczyną był brak jego zaangażowania w rozwój tej relacji. A nie owijając w bawełnę - miałam już dość tego, że po takim czasie wciąż stoimy w jednym miejscu. On nie chce ze mną zamieszkać. Gdybym miała własne mieszkanie, to bez problemu by się w nim zadomowił. Ale wynajmować ze mną nie chce, bo "szkoda mu kasy". Mieszka w miejscowości niedaleko miasta, w którym ja jestem i "nie będzie tracił pieniędzy na dawanie komuś pieniędzy, kiedy on ma dom". Kiedy pytałam, jak zatem wyobraża sobie nasz związek, powiedział, że ja mogę przeprowadzić się do niego. Do mamusi, tatusia, całej rodziny, nagle wpadnę ja, jego dziewczyna. Na to nigdy się nie zgodzę. Poza tym dodał,że najpierw by mi uległ i ze mną zamieszkał, a później pewnie zaczęłabym go namawiać na ślub. Rozumiecie? Mnie się wydawało,że bycie razem to wspólne cele, dążenie do tego, żeby być razem zawsze i wszędzie. A on zachowuje się,jakby to robił z łaski.
Czy ja naprawdę jestem jakimś potworem? Kto tutaj jest winien?
Podobne tematy
- ALASKA
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
Witam Cię bardzo serdecznie. Absolutnie nie jesteś żadnym potworem. Jesteś rozsądną, młodą kobietą i Twoje oczekiwania w stosunku do partnera są jak najbardziej "normalne" i uzasadnione. To On tak na dobre nie dorósł do stałego związku. Dla niego wspólne zamieszkanie kojarzy się - tak tak napisałaś - z namawianiem na ślub. A on na to nie jest gotowy. I nie wiadomo kiedy będzie. On chciałby związku, ale bez zobowiązań. Ty pragniesz stabilizacji. Wiem, że napewno jest Ci bardzo ciężko, ale sama widzisz, że jeżeli chodzi o wspólne oczekiwania, było Wam nie "po drodze". I zgadzam się, że kolejny rok to bylo by marnowanie życia. Ale tylko TWOJEGO. Przytulam Cię do serducha, Kochana. Jestem od Ciebie straszliwie dużo starsza. Mam 51 lat. Ale możesz liczyć na mnie w tych trudnych chwilach. Podaje Ci mojego maila: alaska1961@interia.pl
Widzisz ja mam odwrotna sytuację... Moja była zerwała ze mną 5 dni temu, w dzień naszej 3 rocznicy.... U mnie było odwrotnie, to ja planowałem, to ja myślałem.... cóż za szybko dorosłem dla niej widocznie. Ale to nie moja wina że gdy jestem z kimś dłuższy czas chcę zapewnić jej jakiś dobrobyt? To jest nie dojrzałość ;/ i ciężko coś na to poradzić ;/ Trzymaj się ciepło ;]
Bardzo dobrze zrobiłaś. Widać, że myślisz i nie dasz sobie w życiu kitu wcisnąć. Tak trzymać!
- Myszeczka23
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Też uważam, że dobrze zrobiłaś, bo związek pod jednym dachem z teściami w ogóle by nie wypalił.
Też uważam, że dobrze zrobiłaś, bo związek pod jednym dachem z teściami w ogóle by nie wypalił.
Zgadzam się, oprócz nazywania jego rodziców teściami - przecież on nie chce ślubu (!), więc to nie teściowie naszej autorki...
Cel wspólny jest ważny. Ja gdy zaczelam sie spotykać ze swoim facetem nie od razu ale tak po paru msc sie pytałam jakie ma priorytety na przyszłość, jak nas widzi razem. Dla mnie najwazniejsze byly takie priorytety 1. Mieszkamy u mnie, ze względu na to ze mojej mamy chorej nie zostawię, taka byla umowa miedzy mna a siostra, ja się mama opiekują na codzien. 2. Slub będzie ? 3. Dzieci będą ? 4. Nawet jeśli sie jakoś nie dogadamy do zamieszkania u mnie to w pobliżu cos wynajmiemy. To bylo dla mnie najważniejsze pytania. Na szczęście mamy takie same priorytety 
A czy oprócz tego mieszkania coś jeszcze Ci w nim nie pasowało? Nie każdy ma taki charakter że będzie okazywał zaangażowanie, może Twój chłopak był skryty w sobie? Czy było Ci z nim na ogół dobrze?
Jak to się mówi że docenić można kogoś nawet po stracie tej osoby. Przykład wzięty np z mojego życia. Pomysl czy naprawdę było tak źle?