Czy pytacie partnera o pozwolenie na wyjście?

Nie wyobrażam sobie takiego uwiązania. Poza tym lubię kiedy mam wieczór tylko dla siebie, albo kiedy idę z kolegami z pracy na piwo. Lubię męskie towarzystwo i źle by mi było, gdyby były mi to zabronione.

Witam ! Pozwolę i ja dorzucić swoje trzy grosze do tematu. U mnie było tak że żona mówiła do mnie tak: Nie planuj sobie nic na piątek..Idę do knajpy z koleżankami. To nie koniec bo żonka chciałaby być zawieziona pod drzwi lokalu.'' O której wrócisz?''Nie wiem, jak będzie słabo to przed 22.Jakby coś to zadzwonię żebyś wyjechał po mnie.Najczęściej zabawy udane.Parę drineczków, dziewczyna uchachana od ucha do ucha. Mężuś został z dzieckiem, a żoneczka luzuje się . Oczywiście , mnie także kochana zawozi na imprezy i stamtąd odbiera.Ufamy sobie i małżonka nie musi się mnie o nic prosić , zresztą vice-versa.

Staz malzenski mamy spory, ponad 20 lat sie uzbieralo.Nawet mi nigdy przez mysl nie przeszlo, zeby pytac CZY MOGE WYJSC.Owszem, informowalam wczesniej, ewentualnie pytalam, czy nie ma jakis planow na ''cos razem''.

Kiedy Mloda byla ''pieluchowa'' tez nie bylo problemu.Byl takim samym rodzicem jak ja, zmienial pieluchy(fakt, nie mowil ze pachna truskawkami), kapal, dojadal butelki za kaszka manna, wychodzil na spacery i zostawal z nia , kiedy ja mialam ''babski dzien''.Ba, bywalo, ze nawet pytal, czy aby nie potrzebujemy jakiegos pojazdu, on chetnie porozwozi towarzystwo do domow.Jakis taki normalny (pod pewnymi wzgledami oczywiscie)chlop mi sie trafil.

A znajome i kolezanki takowe mam.Nie wyjda, bo maz w domu, bo jak to dzieci zostawic.Po pracy zakupy, obiady, sprzatanie, pranie , prasowanie i tysiac piecset innych spraw.Sytuacja z dawnych czasow.....planujemy w pracy wyjscie na kawe z lampka wina, chetnych sporo...im blizej wyjscia, tym mniej.Zostaje nas 3(trzy).Fryz, makijaz, nastroj, spotykamy sie gdzies w miescie, wybieramy lokal i jest super.Tematy, smiechy....moje chlopie w roli taksowkarza.Na drugi dzien w robocie-no i jak bylo?Swietnie.........komentarze za plecami-moglabys tak?Bo ja w zyciu....tak sama do kawiarni(!!!)jak to wyglada?Mezowie to ich chyba nie kochaja......moj to by mi w zyciu nie pozwolil............ja to po pracy zakupy zrobilam, zjedlismy obiad, maz sie polozyl, bo po pracy zmeczony, ja pozmywalam naczynia,pralke wstawilam, potem druga, w miedzyczasie pomylam podlogi, ugotowalam obiad na dzis, potem kolacja, dzieci do lozek, pomylam gary, potem jeszcze prasowalam i przygotowalam ciuchy dzieciom.No i padlam, bo juz bylo po 23, nawet w tv nie popatrzylam, bo nie mialam sily.A patrz, one sobie na winko wyskakuja........a ja po pracy wpadlam do domu, zjadlam obiad, poogladalam tv, wzielam prysznic i poszlam na ploty.Maz mnie przywiozl do domu, dziecie spalo......w zlewie talerze z kolacji......no coz, jeszcze sie nie wysypuja.

Nie, nie , nie.Dlaczego mam rezygnowac z czegos, co mi sprawia przyjemnosc?Jestesmy tak rozni, kazde z nas ma inne zainteresowania.Potrafimy to zrozumiec i kazde z nas ma czas dla siebie,nie umiejszajac przy tym czasu, ktory spedzamy wspolnie.I jakos sobie nie wyobrazam mojego slubnego przy babskim stole, zasluchanego w tematy ciuchow, babskich dolegliwosci i plotkowania o Krysce czy innej Ance.Ani siebie podniecajacej sie w Obi nad superswietniezajefajna wiertarka tudziez inna tego typu zabawka.

To tyle.Ide wylaczyc tv.Pytac nie musze czy moge, bo moj chrapie

W zasadzie wątek zaczyna przypominać opisywanie absurdów małżeństwa, ale skoro checie to czytać, to piszę. Chociaż na 99.9999% dojdziemy do jakiś bzdurnych wniosków.

Wiesz... może nie chodzi o szantaż. To raczej jest na zasadzie że sam się poczuwam aby nie iść w sobotę na piwo, bo ona siedzi z dziećmi całymi dniami, więc byłbym złym mężem gdybym poszedł. (Tak -- wiem jak bzdurnie to brzmi, ale takie mam realia). Mógłbym stawiać sprawy ostro, przechodzić przez "fochy" i dopinać swego. Ale dla "piwa" mi się nie chce. Szkoda nerwów. Więc dla świętego spokoju rezygnuję z piwa/spotkaniaKlasowego/wyjazdu do kolegi po fachu.

Co do innych spraw... jeśli dotyczy kwestii damsko-męskich, to zawsze jestem winny z definicji, czyli zazdrość żony jest uzasadniona, bo facet zawsze zdradza i gapi się na inne baby. Moja żona jest seksi i inni też się na nią gapią, więc obiektywnie jest wszystko ok. Tutaj zawsze przegrywam i też z tym się trzeba było pogodzić.

Nie czuję się jednak "pantoflarzem", bo w sprawach, które nie dotyczą dzieci i zdrady mówię co chcę i robię jak uważam za stosowne. Prawie wszystkie marzenia się spełniły, wiem na czym w życiu stoję i stąd optymizm. No i nawet czasem żal mi żony jak rozbija się o twardą rzeczywistość.

Piwo z kolegą to są właśnie te dwie najgorsze sprawy (1) obciążenie dziećmi (2) jakaś forma zdrady (hihiihi... bo zabieram cenny czas rodzinny, albo w domyśle dwóch facetów w barze nie może tylko rozmawiać i tylko pić piwo -- musi być sriptiz choćby nie wiem co).

Każdy ma jakieś wady. Odbije się rykoszetem kiedyś na pewno. To jest właśnie ten model! Nie uważam się za posłusznego...

Mieliśmy opiekunkę przez dwa lub trzy lata. Żona wtedy studiowała jeszcze i nie było innego wyjścia, bo ja musiałem pracować.

Nieraz siedzę cały dzień, jak ona idzie do fryzjera, kosmetyczki, do rodziców 60km dalej. Nie ma z tym problemu. Czasem nawet wydaje się to wymarzone zajęcie -- nie trzeba się stresować, planować, denerowować, trwożyć przed bankructwem, konkurencją, rozwojem, bla bla bla -- są dzieci, park, obiadek, plac zabaw. Ale z drugiej strony wtedy człowiek zaczyna byle bzdurę traktować jak poważny problem. 

Ja się nigdy nie wypalę i nigdy nie będę miał choroby psychicznej. Nie potrzebuję się resetować. To co się wypaliło, to romantyzm. Nie ma go. Poszedł z dymem. Żona ciągle powinna się resetować, a nawet użwa takiego sformułowania.

Ależ Ci ludzie się kochają, prawda? Pewnie gdyby się tak nie kontrolowali (z miłości rzecz jasna), to wszyscy uprawialiby seks gdzieś w tajemnicy.

U mnie jest podobnie -- np. trzy dni fochów, a na drugi dzień wyjazdu zagranicznego tęsknota. Tylko po co były te trzy dni fochów? Potem jak powiem, że wracam dzień później niż było założone, to na nowo złości. Ale powiem Wam, że się nie kłócimy tak aby ktoś krzyczał, ani nie mamy cichych dni.

Ej Catwoman! Grasz przecież na takich samych strunach co ja z żoną, tylko u mnie to jest doprowadzone do granic absurdu -- jakby muzyka była na większą amplitudę.

I mi też się tak kojarzy. Dlatego przez gardło mi nie przejdzie pytanie w stylu "Kochanie! Czy mogę...". U mnie to raczej wygląda tak, że mówię "W przyszły czwartek jadę na tydzień..." albo "Za miesiąc jest impreza firmowa...". No i wtedy się zaczyna "bal", przez który trzeba przejść.

Moja żona też ma wymagania. Chciałaby abym robił wiele rzeczy tak jak ona sobie tego życzy, a ja robię tak jak chcę. I tez jest dobrze. W najgorszym przypadku pomaga pytanie "Czy uważasz, że dodałem Ci pracy, czy raczej pomogłem?".

W moim przypadku kawa z koleżanką to byłaby waga zwykłej zdrady. Czyli seks i kawa to to samo. Jedno i drugie zdrada.

Możecie mnie buntować. Bardzo lubię słuchać co ludzie myślą. Moja żona zrekrutowała opiekunkę sama -- gdzieś szukała, było kilka kandydatek, w końcu wybrała. I było ok, super. Mi się jedynie oberwało, że niezbyt neutralnym tonem mówiłem "Dzień dobry".

Po drugie żona kiedyś mówiła, że się poświęca. Od razu powiedziałem jej "Nie wolno się poświęcać. Nie chcę abyś się poświęcała. Zatrudniamy opiekunkę, idziesz do pracy.". Ona na to "Ale ja tak chcę.". I od tej pory mam spokój -- sama wie, że tak wybrała. O poświęceniu nie ma mowy.

Dokładnie tak mówi moja żona. Ale naprawdę trzy dni udręki, aby w jeden wieczór skoczyć na piwo, to jest tylko głupie wyniszczanie związku. Potem narzeka, że nie jest romantycznie, ale trudno mi jeździć za kwiatami, jak płacąc za nie przypomni mi się tyle przykrych rzeczy.

Tak wiem. Powinna się czuć najbezpieczniej na świecie i chyba tak jest.

Ale jak mówi, że jeśli nie wrócę z imprezy firmowej przed 22, na której muszę być obowiązkowo, to coś-tam-coś-tam się stanie (nie pamiętam co mówiła), to mnie chce szlag trafić! I co potem robię? Siedzę do samego końca, mam jej zdanie "gdzieś" -- w końcu i tak śpi w domu i nikomu nie szkodzi, że wrócę późno, a następnego dnia i tak będę musiał przejść przez żale i fochy. Tutaj nie ma logiki, ale bezinteresowne, krótkowzroczne, oparte na niskich emocjach (zazdrość) wyniszczanie związku.

Catwoman pyta się jak było dawniej. Jak się poznaliśmy z żoną (miałem wtedy 19 lat), to od razu wiedzieliśmy, że będziemy razem. Jak ktoś oglądał film "Co się wydarzyło w Madison County", to zrozumie zdanie "Taką pewnoś ma się tylko raz w życiu". Na początku było cudownie. Potem żona zaczęła być zazdrosna. Jeszcze na studiach jak nie było dzieci poszedłem z kolegą do kina -- wtedy robiła już jakieś wyrzuty (jakbyśmy na pornola poszli, choć było to ambitne kino psychologiczne). Potem pojawiły się małe dzieci, ja jeździłem do pracy (nie było mnie od 7 rano do 20 wieczorem), ona miała opiekunkę, teściową, studia. Jakoś przez to przeszliśmy. Po 9 latach pojawiło się trzecie dziecko. Jeszcze mniej czasu. No i stopniowo doszło do tego co jest teraz. Krok po kroczku. Zdarzenie po zdarzeniu. Taki drobny przykład -- kilkudniowy wyjazd miał się przedłużyć o jeden dzień. Dzwonię do żony, a ona na tę informację trzasnęła słuchawką. Czy tak się postępuje wobec osoby, którą się kocha? Przecież nie bawiłem się tylko pracowałem. Co z tego, że jechaliśmy tylko firmę oglądnąć. To było ważne.

I dodam jeszcze, że nie jestem typem który ogląda mecze na sofie. Jak jestem w domu to 100% czasu poświęcam rodzinie. Dzieci od 10 lat codzienie wieczorem myję (tylko jeden mały chłopczyk jeszcze został w takim "serwisie"), zawożę starszych do szkoły, odbieram ich, zawożę ich kolegów/koleżanki pod dom. Nie marnuję czasu i jak będę stary to nie będę żałował, że przez palce przeszło ich dzieciństwo.

Myślę, sam, o Twojej żonie. Że nie ma jednak poczucia bezpieczeństwa. Ty robisz wszystko co możesz, a to za mało. Bo ona jednak cierpi z powodu Twojej nieobecności, chce więcej Ciebie.

Walka z nią jest złym pomysłem.
Wysyłanie jej do psychologa także (bo jest sygnałem: on uważa, że coś ze mną nie tak) tylko pogorszy sprawę.
Może jednak ten romantyzm?

Może jej lęki wynikają stąd, że nie widzi, żebyś był zakochany? Wie, że kochasz, ale nie czuje zauroczenia, zakochania. Widzi, że dbasz o nią i dzieci, ale może myśleć, że to bardziej z obowiązku, boś odpowiedzialny. No i kochasz, tak spokojnie, jak starzy ludzie. Zresztą nie musi myśleć, nie musi werbalizować. Czuje. Nie wie jak bardzo się przyczyniła, ale wie jaki jest stan obecny. I teraz - Tobie jest ciężko zacząć to zmieniać, ona nie może odpuścić, walczy o Twój czas jak o niepodległość.

Nie masz ochoty na eksperyment? Uromantycznić Wasze życie, okazywać jej miłość na więcej sposobów niż do tej pory. Może się okazać, że jej napięcie związane z Twoją nieobecnością opadnie. Gdybyś zbudował taką jej pewność siebie - i Ciebie - że pewnego razu sama by zapytała: a nie masz ochoty iść z Krzyśkiem na piwo? - czy to nie byłoby piękne?

Artemido- przeraża mnie Twoje myslenie.Zdaje  mi się,że wywodzisz się z tej grupy kobiet,które zajmowały się wychowaniem dzieci dokąd nie poszły one do szkoły a może dłużej...
Żeby nie było,że jestem temu przeciwna- ok jeśli to ma być czyimś życiowy celem...
Ale nie dajmy się zwariować na litość boską! Nie można zostawić dziecka ze sprawdzoną opiekunką bo nagle wyjdzie z niej demon i pobije/okaleczy/zabije dziecko? Dobra matka widzi co dzieje się z jego dzieckiem i potrafi zauważyć czy dziecku z opiekunką jest dobrze.
Takie matki,które są przekonane,że TYLKO ONE potrafią NAJLEPIEJ zająć się swoim skarbem są...kurczę...toksyczne.Nie rozumiem co tak potwornie nieodpowiedzialnego było w tym,że dziedek powiedział dziecku,że auto jeździ na wodę? Okaleczył je psychicznie czy fizycznie?Zachorowało przez to? Albo przez zdrabiania? Nie jestem propagatorką takich zachowań ale nie można każdemu z rodziny czy znajomych fundować kursu mądrego i odpowiedzialengo macierzyństwa w Twoim wydaniu.I co? Jak kursu  nie ukończy to zabronisz mu kontaktów z dzieckiem?

I tekst,że dzieci to najcenniejsze skarby i najawżniejsze osoby - ech....Sama mam dziecko i moje dziecko nie jest najważniejsze- jest tak samo ważne jak ja i mąż.Jest członkiem rodziny,w której WSZYSCY SĄ WAŻNI.Nie uważam bym była złą matką a takie wychowanie daje wspaniałe efekty.Nigdy,przenigdy nie musiałam się wstydzić zachowania mojej siedmiolatki- jestem dumna z jej empatyczności,wrażliwości i mądrości.
Sądzęże mało która kobieta chce być tak "doskonała" jak ta Twoja przemiła rodzinaMało kto chce mieć mieć czyściutkie mieszkania i być w nim sama z dzieciakami( bo o tatusiu nić nie wspomniałaś).Gdybym jako dziecko miała mamę,która wciąz gdzieś przy mnie jest to bym oszalała,czuła się wciąż kontrolowana,przekonana o tym,że niczego sama zrobić nie potrafię i że mama musi przy mnie wciąz czuwać bo jestem nieporadna.A ja uwielbiałam to gdy jako dziesięciolatka wracałam do pustego domu bez rodziców.Mogłam zrobić im niespodziankę w postaci umycia naczyń,poscielenia łóżek czy posprzątania.Ty nie wiesz jak czują się te dzieci- Ty sie tylko domyślasz.Takie priotytety jak to śliczne i czyste mieszkanie są dla mnie chore...

Twoja stopka z cytatem Wilde'a baardzo pasuje do Twojego postrzegania świata...

Oczywiście, że nie pytam o pozwolenie :-) po prostu informuję, że gdzieś wychodzę. Informuję z wyprzedzeniem ze względów praktycznych (opieka nad dzieckiem i być może plany partnera na ten dzień). Podobnie jest z nim, mówi mi, że umówił sie z kimś gdzieś i idzie, a ja nie robię scen, nie rwę włosów z głowy, nie grożę rozwodem i nie biczuję się rzemieniami ;-)

Myślę, że to chory związek, gdy osoba musi się tłumaczyć, że gdzieś wychodzi. Ja i mój partner szanujemy siebie i oczywiście mówimy sobie gdzie i z kim idziemy. Jestem spokojniejsza jak wiem gdzie jest mój partner i vice versa. Nie dzwonimy do siebie co pół godziny, bo domyślamy się, że to jest denerwujące. Często to osoba, która wychodzi dzwoni i pyta "jak tam". Ale z drugiej strony co to za problem, że "meldujemy się" swojemu partnerowi? Jeżeli się kogoś kocha to chyba logiczne, że się o tę osobę niepokoimy i chcemy mieć pewność, że jest z nią wszystko ok. Jeżeli nie wiem gdzie jest mój rodzic też do niego dzwonię i to chyba nie jest dziwne. Podobnie jest z dzieckiem.
Chore jest to, że traktujemy związek partnerski jak coś co ma być traktowane na innych prawach niż np. miłość do członka rodziny. Jakoś do tego rodzaju miłości podchodzimy sztucznie (bo zakładam, że jak tworzymy związek to się kochamy).
Bez spiny kochani. Przesada nigdy nie jest dobra - ani w jedną (chora zazdrość), ani w drugą stronę (lekceważący brak zainteresowania).
Takie jest moje zdanie na ten temat:)
Pozdrawiam!

nie pytam o pozwolenie mówię że tego i tego dnia wychodzę i tyle,tak jak napisała Sundari my też nie wydzwaniamy do siebie 15 razy dziennie,ani nie piszemy stu smsów jak to niektórzy robią

Sam, być może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale jest w Tobie mnóstwo żalu (co chwilę przebija w Twoich słowach), on się kumuluje, rodzi frustrację, niby sam siebie przekonujesz, że dla wyższego dobra jesteś w stanie zrezygnować z tego nieszczęsnego piwa, a jednak to Cię gnębi i coraz bardziej pogrąża. Taka nieuzasadniona zazdrość działa na związek destrukcyjnie, unieszczęśliwia ograniczaną stronę, a jednocześnie niesamowicie męczy ograniczającego. Owszem, dla świętego spokoju i dla wspomnianego wyższego dobra można z wielu rzeczy zrezygnować, ale czy aby na pewno warto się unieszczęśliwiać? Żyjesz jak na łańcuszku, w złotej klatce, z której nie wolno się wychylić, bo... No właśnie, bo co? Bo zostaniesz ukarany złością lub milczeniem?
Myślę, że taką postawą, jaką nam opisujesz, sam dajesz żonie przyzwolenie na takie zachowania jakich doświadczasz, ale na litość boską - jeśli nie nadużyłeś jej zaufania, a tym samym jej zazdrość jest bezpodstawna, to dlaczego jej na to pozwalasz?

--zacytowałam tylko fragment, ale zgadzam się w zupełności z wypowiedzią gojki. Czy życie, związek, macierzyństwo polega na pucowaniu domu?? Moja znajoma, która jest psychologiem kochającym dzieci powiedziała; "W zlewie są brudne naczynia? Na podłodze stos książek? I co z tego! To może poczekać. Wolę ten czas spędzić z moimi dziećmi. "

Ja uważam, że nic tak człowieka nie uzdrawia lub pozwala zachować psychiczne zdrowie jak RÓWNOWAGA. Każda skrajność jest zła.
Rodzinka, o której pisze Artemida przypomina mi mormońską twierdzę, a ciekawym jest również, że Artemida pisze ZAWSZE broniąc kobiety- choćby jej najgłupszego czy najpodlejszego zachowania, faceci się mają dostosować i przepraszać na każdym kroku, że żyją. Toxic......

No, ale z postow Sama po prostu patrzy rezygnacja... Dal sie zdominowac swojej zonie, ktorej zachowanie jest absolutnie toksyczne i tak sobie wegetuje, probojac cos tam sobie na boku, jak ona nie patrzy. W sumie, zalosna egzystencja.

Czy aby na pewno? Czy czasem nie jest tak, że te które zajmują się tylko domem i rodziną, i muszą pytać o pozwolenie na cokolwiek, po prostu nie udzielają się na forach? Rzadko kiedy te kobiety się skarżą, a już na pewno przyznają do swego położenia. Często one po prostu uważają, że - tak powinno być, taka kolej rzeczy, więc nie biorą nawet pod uwagę że to coś złego.

ja również

to już stereotyp zależy JAKIE kobiety i JACY faceci

Moim zdaniem szczęśliwa: sama tak mówi, obcy i rodzina tak myślą. Tylko czasem ponoszą ją emocje i robi głupoty. Nie ma na to rady. Niektórzy tak mają.

Jednego z kierowników żona absolutnie nie chciała puścić na spotkanie firmowe, a przecież ten gość wiele czasu spędza w terenie i ciągle go nie ma w domu. Takie chece.

Z ciekawością przeczytałem, że nie tylko kobiety tak ślepo postępują. Choć facet, który tak "po babsku" robi fochy wydaje mi się jak okaz zoologiczny -- nie spotkałem nikogo takiego, a kobiet dość dużo.

Raczej nie są problemem prawdziwe rzeczy, ale zwykłe kierowanie się emocjami. Proste jak drut -- idę na imprezę, wrócę późno. Rodzina idzie spać. Nie upiję się. Rano wstanę tak samo jak oni. O co więc pretensje?

Sumienie mówi mi, że wtedy zacząłbym się spalać. W związku chodzi o to, aby iść razem przez życie. Na początku marzy się o tym, aby po prostu razem żyć, być, kochać się. Potem ktoś stawia wymagania. Potem ktoś uznaje, że pewien szczegół wymaga poprawienia. Poprawiamy ten szczegół i okazuje się, że do doskonałości pasowałoby jeszcze dwa szczegóły naprawić. Nie wchodzę na tę drogę.

Faktycznie tak napisałem. Może dupnie.

No pewnie że jest mnóstwo żalu. Najwięcej napięcia urosło jak się dzieci pojawiły. Żona siedzi z nimi cały czas, więc potem jest problem z wyrywaniem czasu rodzinnego na "samolubne piwo". Na scieżkę wojenną wkroczyć nie czas. Z zewnątrz wyglądamy jak "cacuśna" rodzinka.

Na pewno to się zmieni. Już powiedziałem żonie, że razem nie będziemy w firmie pracować, że musi się czymś zająć -- albo praca albo własna działalność. Tak będzie. Nie wyobrażam sobie inaczej. Pomogę jej we wszystkim.

inforumujemy siebie i tyle, kazdy ma prawo do wyjscia z kolegami kolezankami.

odkad jestem zona mojego meza zajmuje sie domem i obecnie urodzilam mu dziecko. pracuje generalnie w domu (przy komputerze) ale czesto tez poza domem. Choc moj maz twierdzi, ze moja praca to jakby hobby a nie pelny etat. Wiec pasuje jakby do Twojego opisu.
W pierwszym miesiacu po urodzeniu maz zostal razem z nami i pomagal mi sie opiekowac malenstwem. No dobra ja mu pomagalam bo sam robil przy dziecku wszystko oprocz karmienia. i modlilam sie, zeby juz poszedl sobie do pracy bo ze wszystkiego mnie wyreczal, organizowal po swojemu. Cieszylam sie jak zaczal wychodzic po kilku tygodniach na silownie, basen. I sama do tej pory go zachecam, zeby zamiast prosto po pracy jechal na silownie i na sale pocwiczyc z kolegami. O piwie nie ma mowy bo jest niepijacy.
Kazde z nas ma swoje pasje oboje mamy swoje wlasne sposoby na spedzanie wolnego czasu ale chyba po to jestesmy w zwiazku, zeby tez sporo tego wolnego czasu spedzac wlasnie razem.

Teo nie pochwalilam sie maluszkiem tutaj na forum bo jakos nie wiedzialam jak i gdzie poza tym dopiero od konca sierpnia mialam okazje tu wpasc. Polecam wpis na moim blogu z konca sierpnia.

_____________________________________________________

Wieczne Miasto BG

A ja właśnie pokłociłam się o to z facetem. To moj pierwszy chłopak i dużo się jeszcze muszę nauczyć, wiem. Ale wracając do meritum. Otóż, O co niedzielę do godziny 19 ma halę. I trochę po 19 z reguły jest na gg. A dzisiaj czekałam na niego do 21, nie zjawił się, założyłam że  w takim razie może poszedł z jakimś kolegą na piwko czy coś. I poszłam sobie do koleżanki. I wróciłam od niej jakiś czas temu. I on mi zrobił awanturę, że nie raczyłam go poinformować gdzie jestem... A na mój identyczny zarzut odpowiedział, że siedział w domu, po prostu nie wchodził na gg więc nie miał o czym mnie informować...I wg niego to naturalne, że powinnam napisać, gdzie idę... Sama już nie wiem. Nigdy nikomu się z niczego nie tłumaczyłam, skoro byłam wolna. I może ma trochę racji ale czy to powód, żeby aż tak się denerwować?

Sam, sądzę, że najtrudniej jest zmieniać coś, co od dłuższego czasu w pewien, określony sposób funkcjonuje, ale próbować zawsze warto. Wiesz, gdybym na początku swojego małżeństwa - dla świętego spokoju i dla wyższego dobra - odpuszczała, zrezygnowała z tego wszystkiego, co było dla mnie wówczas ważne, to nie wiem w jakim punkcie byłabym dzisiaj. Przypuszczam, że byłabym przepełnioną żalem, sfrustrowaną, zahukaną i uwiązaną do domu kobietą. Niestety mój mąż wyniósł ze swojego rodzinnego domu zupełnie inny model żony i jej roli w związku niż ja tego chciałam, dlatego musiałam włożyć naprawdę dużo pracy, aby zrozumiał na czym polega związek partnerski, w którym oboje powinniśmy umieć się odnaleźć. Na szczęście byliśmy jeszcze na tyle młodzi, a tym samym na tyle elastyczni, że nie było to specjalnie trudne, za to do dziś uważam, że nie tylko można, ale wręcz należy w każdej sytuacji dążyć do własnego zadowolenia, żeby nie powiedzieć szczęścia. Oczywiście powinno się przy tym szanować uczucia partnera, liczyć z jego emocjami, obawami i potrzebami, niemniej zdrowy (!) egoizm jest nam do osiągnięcia własnej, wewnętrznej harmonii absolutnie niezbędny. Ludzie często też zapominają, że małżeństwo to związek dwojga ludzi i aby ten związek poprawnie funkcjonował, to każde z nich (z osobna) musi się w nim czuć po prostu dobrze - żadna inna sytuacja niestety się nie sprawdza.

kate1234
To, co piszesz jest pełne sprzeczności: zależy Ci na nim, ale się nie angażujesz.... hm. Może Ty po prostu jeszcze nie wiesz, czego chcesz, do poważniejszego związku i innego faceta jeszcze nie dorosłaś. Może dać sobie samej czas?/..

Co to znaczy, że masz JUŻ 23 lata?

Moim zdaniem nie da się go "przestawić" ani "wytłumaczyć". On poddaje się emocjom i działa nie licząc się z innymi. On nigdy nie pomyśli co Ty czujesz.

Masz rację Olinka! Dokładnie tak samo uważam. Niestety nie wszyscy tacy są: można spędzić życie walcząc, ale też można oddać trochę terenu, bo to się bardziej opłaca.

Dla własnego zdrowia i przyjemności polecam zrezygnować z portali społecznościowych typu facebook. Nic sensownego do życia nie wnoszą a wiele niszczą. Ludzie nawet nie zauważają, jak wpadają w maszynkę wzajemnej zazdrości, rywalizacji czy towarzystw wzajemnej adoracji. Ktoś pochwali się na facebooku nowym samochodem, daleką wycieczką, czy dzieckiem i w wielu budzą się odruchy, że on/ona to ma szczęście, też tak chcę, ale mu zazdroszcze itp.
Życie bez facebooka jest dużo łatwiejsze, skupiamy się tylko na sobie, nie zwracamy uwagi na czyjeś rewelacje i nie motywują nas one do podobnych działań.

PS. Już poprawione

Wiem, że może zabrzmi to dziecinnie. Ale ja jestem spragniona miłości, uczucia. Nikt nigdy o mnie nie dbał. Boję się, że jak z nim zerwę zostanę sama do końca życia.
Eh sama się wyniszczam
Czemu nie mogłam trafić na normalnego chłopaka, tylko znowu toksyczny ktoś.Szczęście nie jest mi pisane.

I nie chcę być brana za desperatkę, bo on przez większość czasu jest naprawdę świetnym chłopakiem.

Tego Ci oczywiście życzę.
Dodam jednak trochę dziegciu, żeby nie było tak kolorowo
Z moich obserwacji wiele ludzi (faceci wiodą tu miażdżący prym) wmawia sobie, że mnie się coś takiego nie przytrafi.
Nigdy nie mów nigdy i zanim poprzestać na wierze, lepiej zadziałaj, żeby to Twoje nigdy miało większe szanse na spełnienie.

Smutne, że romantyzm Was się sfajczył. A może warto go odbudować. Tak samo, jak warto czasem odskoczyć od codzienności w ramiona znajomych i pysznego piwka

Chwali się.
Do pełnego obrazka jednak brakuje jeszcze Twojego wcielenia pt: ja tylko dla siebie, czyli samolubnego sama.
Skoro jesteś super tatą i super żywicielem rodziny, to dlaczego nie pozwolisz sobie na nagrodę w postaci wieczoru dla siebie? Ja absolutnie nie namawiam do dezercji od rodziny, ale tak chociaż raz na jakiś czas zrobić sobie przyjemność.

Poważny związek nie znaczy pozbawiony humoru. Tutaj słowo poważny znaczy, że traktujemy się z szacunkiem, wysłuchujemy swoich racji, wyzbywamy się egoizmu na rzecz drugiej osoby i otrzymujemy zbalansowaną wymianę.

A poważny nie może być normalny i na odwrót?:)

No może, ale ja zawsze odbierałam, że jak ktoś jest z kims " na poważnie" to znaczy ze mysli o rodzinie, dzieciach itp. Nie każdy związek musi kończyć się ślubem.

Ja żylam sporo czasu bez slubu,ani zadnego formalnego świstka, ale w poważnym stałym związku,bez szceniakowatych wyskoków