Zostawi mnie??

Spoko ze nie ma nikogo trzeciego.Ja tylko wyrazilem swoja opinie.

U mnie tez nie bylo nikogo trzeciego przez pol roku ciagle sie wypierala itp dopiero wyszlo na jaw jak zonka z nim wpadla.

W Twoim przypadku nie musi byc tak samo.Pozdrawiam

Chce zmiany u NAS w zwiazku...  no jesteśmy razem...dalej...ale nie wiem jak to wyglądać będzie bo jakoś nie widziałam żeby powiedział to stanowczo... nie wiem czy cos jeszcze bedzie z tego..

dzis podjęłam ostateczną decyzje... nie chce z nim być
Koniec
widziałam tylko jego zalety a nie dostrzegałam wad... zaślepił mi oczy a on ni był wart mnie bo pił robił problemy tyle razy mu wybaczałam jak cos przeskrobał...
a on zamiast ze mna pogadac jak widział ze mam jakiś problem to zerwał pozniej dał nam szanse teraz znów sie nie odzywa
i przez jego zachowanie tez u mnie cos wygasło.. już sobie z tym radzę pozbierałam sie do kupy... za dużo tego wszystkiego bylo... i to nie jest na pewno moja wina bo ja po prostu ze względu na jego sytuację chciaąłm zeby widział że ma mnie że moze na mnie liczyć zamiast sie cieszyć że ma taka dziewczyne która go nie przekreśliła ze względu na jego przeszłość i teraźniejszość to on tak podle mnie potraktował...

wiadomo ze jeszcze mnie serce boli gdy przypominam sobie nasze wspólne chwile (te dobre).. i szkoda tyle czasu
ale nie mogę inaczej postąpić...muszę żyć dalej
Możliwe ze to było przyzwyczajenie skoro tak szybko jest ze mną lepiej...
może po zastanowieniu przypomniałam sobie ile krzywdy mi wyrządził ile mu rzeczy złych wybaczyłam mimo to dalej z nim byłam...
Miałam go ale tak na prawdę nie czułam ze go mam... dziwne
po prostu nie uszczęśliwiał mnie tak jak facet który kocha
zawsze gdy rano wstawałam zadawałam sobie pytanie "co będzie dzisiaj? jaki numer mi wywinie?"
bałam się każdego dnia z nim spędzonego mimo to dalej byłam nie dostrzegałam w nim żadnych błędów tłumaczyłam sobie ze to pewnie moja wina że tak się zachowuje albo że go rozumiem bo miał ciężką sytuacje
po prostu dziś stwierdzam że mnie bardzo ranił i za późno to dostrzegłam
nie doceniał mnie, moich starań, że chce mu pomóc że ma mnie i ze zawsze może do mnie przyjechać, wygadać się...
może to mnie od niego uwolniło
też się sobie dziwie.. nie wiem co się dzieje ze mną ... wieczorami jest mi ciężko, kiedy siedzę sama i w tedy myślę o nim... ale pocieszam się tym że życie na tym polega... że ludzie maja gorsze sytuację niż ja... Mam 2o lat wszystko przede mną
mam nadzieje że juz nie długo całkiem to po mnie spłynie i olewać go będę tak jak on mnie
na dzień dzisiejszy jest dobrze i z dnia an dzień będzie coraz lepiej

A mnie się wydaje(może się mylę), że teraz jesteś w "euforii", sporo do Ciebie dociera(nakręcając się jakie to świństwo Ci zrobił), a już za chwilę, znowu wpadniesz w dołek. A później od nowa i tak w kółko przez jakiś czas. A mówię to z własnego doświadczenia i z relacji dziewczyn z jakimi miałam okazję tu porozmawiać, które były w podobnej sytuacji. I najważniejsze aby w tych chwilach załamania, gdy będzie Ci go najbardziej brakować, nie złamać się. Nie dzwonić, nie pisać, nie robić mu wyrzutów a już na pewno nie prosić o ponowną szanse dla Was. I dopiero wtedy, po jakimś czasie będziesz mogła powiedzieć, że naprawdę się uwolniłaś od niego. Zresztą sama poczujesz różnice między tym co czujesz dzisiaj a tym co poczujesz za jakiś czas. No chyba, że Twoja wypowiedź z pierwszego posta była zupełnie nie prawdziwa, wtedy ok, może to co teraz czujesz się utrzyma. Inaczej nie uwierzę, że po trzech latach nic Cię nie rusza, chociaż sama pisałaś że jesteś osobą wrażliwą. Tak czy inaczej-trzymaj się i powtarzaj to co tu napisałaś-jesteś młoda i jeszcze całe życie przed Tobą i wiele dobrych rzeczy na Twojej drodze:-)