Cześć wszystkim 
Założyłam tu konto, bo mam problem ze sobą. Mam 21 lat i problem ze związkiem. Z moim chlopakiem jesteśmy razem ponad rok. Wcześniej miałam nieciekawe doświadczeniaz chłopakamii. To może od początku... Mój kontakt z tatą zawsze był trudny. Krzyki, awantury, czepianie się mnie o najdrobniejsze rzeczy, wyzwiska. Pamiętam, kiedy jako dziecko dałam tacie zrobioną oprzez siebie laurkę, na co on powiedział: "I co ja mam z tym zrobić?". Wiem, że to głupstwo, ale chodzi mi oto, że byłowiele takich sytuacji, kiedy czułam się przez ojca odtrącana. Kiedy byłam nastolatką, miałam bodajże 15 lat, spodobał mi się jeden chłopak. Pisaliśmy, wszystko zmierzało do tego, że będziemy ze sobą, on był bardzo miły, mówił rożne rzeczy, kiedy nagle..urwał kontakt. Strasznie to wtedy przeżywałam, próbowałam zrozumieć,wytłumaczyć dlaczego tak się stało, pytałam go o to, na co odpwoiedział, że przecież nic mi nie obiecał, jest zajęty itd. No i kontakt i tak się urwał. W liceum poznałam chłopaka. Starał się o mnie przez kilka miesięcy, adorował. Kiedy w zgodziłam się z nim umówić, pocałowaliśmy się, to następnego dnia widziałam, że coś jest nie tak. Po kilku dniach poprosiłam go o spotkanie i wyjaśnienie oco chodzi. Wyjaśnił, że on poprostu tak ma, że mu się odwidziało. Kolejny zawód. Ja wiem, że mojej sytuacji nie można porównać z niektórymi dramatami, które widzimy tutaj na forum. Ale do rzeczy. jak już pisałam, mam teraz chłopaka. Kiedy poznaliśmy się, on bardzo się starał, był naprawdę kochany, zresztą nadal jest, kupuje mi kwiaty, pamięta o różnych okazjach,planujemy zamieszkać razem. problem jest jednak taki: mnie co chwilę nachodzą myśli, że jemu nagle coś się odwidzi. Każde jego pogorszenie nastroju interpretuje jako znak, że jemu nie zależy, że się znudził, że po prostu zakocha się w kimśinnym, że coś mu odwali. Najczęściej nie daję mu tego odczuć, nigdy mu nie mówiłam o moich obawach, bo wiem, że mogłoby mu być przykro, a ponadto nie chcę mówić mu, że czuję się niepewnie... Piszę tutaj, bo te myśli naprawdę mnie męczą i sprawiają, że płaczę z byle powodu, wszystkim się przejmuję. Z góry dziękuję za odpowiedzi
Podobne tematy
- balin
- Ban na dubel konta
- Nieaktywny
Pamiętaj, że w tym wieku mężczyźni w większości przypadków nie są gotowi do związku do końca życia. U mężczyzn stabilność przychodzi tak około 25 roku. Wielu mężczyzn uważa, że to nawet później po 30. Dlatego nie podchodź w Twoim wieku tak śmiertelnie poważnie, do tego co robią chłopcy w Twoim wieku. Ważniejszą sprawą jest podejście do ojca. Myśle, że tu potrzebujesz terapii i przepracowania tematu, bo ma to przeogromny wpływ na Twoje związki z mężczyznami.
3 2017-07-09 16:37:52 Ostatnio edytowany przez Naprędce (2017-07-09 20:04:01)
Asiu radzę Ci wzmocnić swoją samoocenę, zaniżoną -z tego co piszesz- głównie przez Ojca.
Rozglądnij się może na początek za kilkoma polecanymi przez innych książkami na ten temat (takie propozycje znajdziesz choćby na tym forum), i za każdym razem kiedy najdą Cię "te myśli" zajmij się lekturą.
Umiejętnie, w kilku zdaniach zarysowałaś swój obecny problem i jego źródła- w związku z tym jestem prawie pewny, że stosunkowo szybko będziesz w stanie wyciągnąć odpowiednie wnioski z tejże lektury i stopniowo poprawiać swój stan.
Kilka uwag ponadto:
- porównywanie pierwszych kontaktów damsko-męskich i szkolnych fascynacji, z miarę dojrzałym związkiem nie ma większego sensu,
- Twój chłopak jest z Tobą rok i do tej pory nie masz mu nic poważnego do zarzucenia
(a przynajmniej nic na ten temat nie piszesz).
Problem w tym, że jeśli zaczniesz przesadzać w tym umartwianiu się na zapas, to on może to odczuć, a to z kolei może zniechęcić go do Ciebie.
Uważam, że Twoja intuicja trafnie Ci podpowiada, że rozmowa z nim o tych rozterkach to dyskusyjna sprawa (niekoniecznie szkodliwa -dyskusyjna).
Obciążyłabyś go wtedy bagażem swoich negatywnych doświadczeń, za które nie jest odpowiedzialny.
Bo chociaż teoretycznie można sobie powiedzieć: "skoro jesteśmy w związku to jest to nasza wspólna sprawa" itp., to jednak ta sprawa ma źródło w Twojej przeszłości, a nie w Waszej teraźniejszości.
Jego osoba ma się nijak do tej sprawy, ale prawie na pewno w jakiś sposób będzie musiał się do tego ustosunkować i najprawdopodobniej zmieniać w jakiś sposób swoje zachowanie w stosunku do Ciebie. I zauważ, głównie w tych momentach, kiedy niespecjalnie będzie miał na to ochotę lub siłę (np. w chwili "pogorszenia nastroju" itp). Taka "ingerencja" niekoniecznie może mu odpowiadać- ja osobiście w nieco podobnej sytuacji miałem mieszane odczucia.
Chcę Ci przez to powiedzieć, że to nie jest tylko kwestia tego że chcesz uniknąć (jeśli dobrze zrozumiałem) jakiegoś zrażenia się niego do Ciebie (kiedy dowie sie o Twojej "niepewności").
Myślę, że może być wręcz przeciwnie- tzn. bardziej prawdopodobne jest to, że będzie Ci w jakiś sposób wdzięczny, że to powiedziałaś. Bo jeśli pewne Twoje zachowania mu sie nie podobają, lub budzą jego wątpliwości, to po takiej rozmowie, być może będzie mógł je lepiej zrozumieć i miejmy nadzieję zaakceptować, lub nawet w jakiś sposób Ci pomóc. Wydaje mi się, że większośc ludzi woli mierzyć się z "widzialnymi", opisanymi problemami, a nie z jakimś nieokreślonym niewiadomo czym.
Jednak to co napisałem w poprzednim akapicie to odrębna sprawa, dlatego jeśli zdecydujesz się poruszyć ten problem, zrób to uczciwe - nie przerzucaj na niego odpowiedzialności za Twoją "niepewność".
Bo nawet jeśli zareaguje dojrzale i przyjmie Twoje "widma przeszłości" po części i na swoje barki, bez żadnych pretensji w Twoją stronę, to może wtedy poczuć się w jakiś sposób "winny" i zacznie szukać w sobie wydumanych braków, a to może skomplikować jeszcze bardziej tą relację i w efekcie najprawdopodobniej ją osłabić.
Jeśli zaś unikniesz wyżej wymienionej komplikacji, związek może zostać wzmocniony, bo umiejętne rozwiązywanie tego typu trudnych problemów wiąże ze sobą partnerów jeszcze bardziej.