Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

witam
prosze o rade co dalej robic jak sobie radzic z nerwica .
mecze sie juz 4lata chodze do psyhologow psyhiatrow zapisuja leki ale nie jest lepiej tylko coraz gorzej ataki paniki strach przed ludzmi niepokoj w glowie .

ja siebie nie akceptuje    a zaczelo sie wszystko od odchudzania  udalo sie zjechac 45kg tylko ze nie widze roznicy caly czas boje sie jejsc bo jak juz cos zjem to odrazu mam w glowie panike ze tyje  do takiego stopnia ze zmuszam sie do wymiotowania

tylko  jak mam siebie zakceptowac co zrobic by bylo lepiej  . wogole nie jem tylko pije kawe +papierosy asertin 50+ zomiren 1mg . czasem jak ucichnie paranoja w glowie to zjem 1-2 jajka przez caly tydzien  i paranoja wraca wstrent do siebie jak mozna bylo zjesc

znerwicowana_Karolcia
przez 2lata z nikim o tym nie rozmawialem pozniej  sie otwarlem przed przyjaciolka i ta pojechala zemna do pani psycholog gadka szmatka tak naprawde leki polecila kolejna panią psycholog  bylo ok prZypisala leki  6 miesiacy do niej chodzilem po czym poszedlem nastepny raz a ta w prost mi powiedziala ze rozmawiala z tamta pania psycholog i jestem trudny przypadek a w dodatku mam ciezki charakter i zyczy mi powodzenia w dalszym leczeniu . zalamka wstrent do lekazy . po 2 miesiacach poszedlem do inego psychologa i chodze do nie go caly czas  przepisuje recepty zmienia dawki jest strasznie bo nie ma zmian lub ich nie widze i to wieczne uczucie ze zle wygladam tyje jak bym cos zjadl

Troszkę dziwi mnie to co piszesz,ponieważ Psycholog nie leczy lekami,lecz -terapią.Nie może wypisywać recept ponieważ nie ma na to zezwolenia.To nie lekarz,lecz Psychoterapeuta.Wiem ponieważ sama chodziłam.

Witam :)Proszę serdecznie o pomoc drodzy forumowicze, gdyz nie umiem sobie normalnie poradzić ze swoim życiem.Mam 22 lata , jestem studentką psychologii i jestem zrozpaczona. Byłam kiedys na imprezie i paliłam zioło, nigdy mi nic nie było a wtedy dostałam strasznego ataku lęku, drgawek wymiotów i zabrało mnie pogotowie do szpitala, podejżewam ze dali mi jakiegoś dopalacza.-to był mój pierwszy atak. i teraz mam pytanie- CZY TO MOŻLIWE ŻE JAKIEŚ GÓWNO MOGŁO MI COŚ USZKODZIĆ W MÓZGU ?wielu ludzi pisze że wlasnie po narkotykach działy im sie takie rzeczy... Wcześniej chorowałam na depresje i bulimie ale wyszłam z tego dość szybko i żylam normalnie. W wakacje zamiast wyjść do ludzi, ukrywałam sie w domu, bałam sie wyjść do sklepu. Kiedyś miałam doła, kóciłam sie z chłopakiem, a że na wszystko moim złotym środkiem był lek to wziełam jakieś leki mojego ojca, tyle że niestety znam sie na chemi i jak przeczytałam skład dostałam kolejnego ataku-to był drugi. Nie chciałam przyjąc do wiadomości że moge być chora, ja ? ale no jak to , przecież ja studiuje psychologie, mam pełno zajęć z psychiatrii, nie powinny mnie takie rzeczy spotykać, a jednak. Za namową matki udałam sie do jakiejś bioenergoterapeutki  pochodziłam do niej krotko ale kobieta postawiła mnie szybko na nogi. 2 miesiące spokoju. Niestety teraz rozstałam się po 2 latach z facetem i jest znacznie gorzej. W pracy mam urlop bo dostaje ataków, ciągle mam czarne myśli, niepokój, nie radze sobie z tym wszystkim. pije krople walerianowe, biore ziołowe leki na uspokojenie, nic mi to nie daje. Mam dopiero 22 lata, jestem na czwartym roku studiów, boje sie że przez ta chorobę nie będe mogla normalnie życ. Jestem załamana. jeszcze do niedawna bylo mnie wszędzie pełno, teraz boje sie ludzi, zaniedbałam się,wszystko stało mi sie obojętne, nie mam siły żeby walczyć. Ostatnio poszłam do tej samej bioenergoterapeutki i po krótkiej relaksacji (niby takiej hipnozie) czuje sie jeszcze gorzej, a wizyta u psychiatry dopiero za tydzień. Macie jakieś sposoby kochane nerwusy na wyciszenie sie ? Ja juz tak dłuzej nie moge, jestem jeszcze bardzo młoda a czuje że przegralam swoje życie.

Witajcie chwilę mnie tu nie było jak się czujecie?
Ja mam ostatnio chwile słabosci nie mogę się powstrzymać nie robić czegoś 2 raz... ;(
Boję się,że coś stanie jak czegoś nie zrobie i robię to,żeby nie mieć tego lęku..
A Wy jak sobie radzicie?

Marteczqaaaaa- masz obeznanie w tych zaburzeniach, więc powinnaś udać się do psychiatry. No i podjąć równolegle psychoterapie. Wiesz, chyba każdy z nas szukał powodu zaistniałych problemów, ale z drugiej strony co Ci da znalezienie? Celem powinien być powrót do zdrowia.

Heja kochani, ja dziś wziełam wolne, choroba mnie zmogła (przeziębienie, dla jasności) ;-P

Nie mam konkretnych rad, ale ja wybrałam leki. Był straszny problem z ich dobraniem, ale paro okazała się całkiem ok. Myślę, że późną wiosenką zacznę odstawianie, a póki co korzystam z okresu "no fears, no tears ;-P", no i lęku nie miałam od początku brania dopasowanego leku, ale pojawiły się inne dupne uczucia, jak np chwile przygnębiania, bóle głowy, wsiomiwisizm, brak motywacji ect.

Marteczqaaaaa - hej , witaj wśród swoich .Na początku powiem Ci że nie - nic Ci się nie porobiło po jakimś " skręcie " w mózgu , gdyby tak było to połowa młodzieży była by..... , no nie kończmy bo z tą młodzieżą to różnie dziś bywa. Myślę ze to " coś " mogło spowodować uaktywnienie choroby - nie żeby spowodowało chorobę bo ona jest w Tobie od dawna a to mówi Twój wpis  . Sama napisałaś że wszędzie było Cię pełno a teraz " boisz się ludzi " . Oj joj , skąd ja to znam ??? Ja też teraz chcę się wyciszyć a to powoduje we mnie jakieś stany emocjonalne czyli jakiś lęk czy nawet strach. Ale dlatego że chcąc się wyciszyć ja o tym myślę , analizuję , próbuję zrozumieć - a mój organizm broni się przed nowym , moje emocje mówią mi wręcz - "  no stary , tyle lat żyłeś w napięciu " na obrotach " , latałeś jak nakręcony a teraz chcesz się mnie pozbyć ??? O , nie ma tak lekko , gościliśmy w tobie tyle lat a teraz co - na bruk ???? " No i bronią się jak mogą - jakimiś atakami duszności , zdenerwowaniem . " miękkimi " nogami czy " płonącą " twarzą . To są nasze emocje , moje emocje - moja część i teraz trzeba spróbować je " oswoić " , powiedzieć - może nie jesteście takie złe ale kurcze dajcie mi trochę luzu bo ja cierpię .
Nie biorę prochów - to jest moja decyzja i powiem szczerze że - jest coraz lepiej . Tak , bo ja tego chcę - też myślałem że tabletka wszystko załatwi - nie załatwi , może jedynie dać chwilowe ukojenie a reszta należy do mnie . Piszę o sobie a tak naprawdę mam na myśli Was wszystkich którzy jesteście w podobnej sytuacji . nerwuska23 napisała "  Kiedyś czytałam o danym leku i miałam wszystkie objawy już po dwóch dniach " - nooo , ja też i pani lekarz jak jej powiedziałem o ulotkach to wręcz na mnie nakrzyczała że skoro wiem lepiej to po co do niej przychodzę ?????
Marto - nie walcz z własnymi emocjami , to jest walka sama ze sobą czyli " bratobójcza " walka nie prowadząca do " wyzwolenia " a tylko potęgująca napięcie . Bardzo ciężko jest żyć w zgodzie z emocjami , wiem , nie jedno przeżyłem ale na Boga - skąd ten bioenergoterapeuta ???? Ludzie , ludzie - czemu sobie to robicie ???? No i jeszcze leki taty - ta, a jak , tato nie umarł od tych prochów to i mnie nie zaszkodzą . Ehhhhh - studentka i to psychologii a wyczynia takie głupoty - wybacz że tak piszę ale myślę że za dużo w Twoich poczynaniach bałaganu . Piszesz :  " Ja juz tak dłuzej nie moge, jestem jeszcze bardzo młoda a czuje że przegralam swoje życie. " nawet nie wiesz jak bardzo sie mylisz !!!! A gdybyś jak ja pożyła sobie z tym czymś dwadzieścia parę lat - co byś powiedziała ???? Teraz jest dostęp do PSYCHOTERAPEUTÓW  którzy naprawdę potrafią zdziałać cuda tylko trzeba im na to pozwolić . I może głupio to zabrzmi ale wg. mnie cała sztuka polega tu na tym by sobie uświadomić że nic złego sie nie dzieje oraz że to tak naprawdę my powodujemy te stany - nasze myśli i nasze odczucia . Jak to zrozumiemy to już jest połowa sukcesu i żadne prochy nie będą potrzebne. To nie ciało choruje - to nasze myśli i emocje - pokochajmy je jak swoje bo one są nasze . Pozdrawiam i - na pewno piękna młoda i mądra kobieta a pisze o jakiejś " przegranej " . Przecież tak naprawdę to Ty nie zaczęłaś jeszcze " grać " , nie zaczęłaś życia tak naprawdę więc ....????

Czesc dziewczyny mam na imie Monika przyszlam tutaj z moim problemem bo nie wiem co robic. Mieszkam w szwecji z mezem a moje problemy pojawiaja sie jak zostaje sama w domu, jak maz jedzie w delegacje, boje sie do tego stopnia ze panicznie placze przy rozstaniu z nim nie moge spac mam kolatania serca bole i dusznosci w klatce nie wiem co robic nie wiem czy to nerwica bylam na to chora w dziecinstwie co mozecie mi poradzic boje sie o tym rozmawiac z lekarzem. Nie wiem czuje sie jak wariatka maz tez nie wie co ma robic kiedy ja tak placze.. napiszcie cos prosze was o wyrozumialosc...

Jejku... nie wiedziałam, że nerwica ma aż takie stadium! Ja mam tylko problemy z zasypianiem, jakieś lekkie lęki i w sumie najbardziej problemy z żołądkiem, w sumie nie miałam psotawionej diagnozy, ale wydaje mi się, że to wszystko na tym tle jest.. jak myślicie? Praca, szkoła, to szalone tempo że wszędzie trzeba być przed czasem może to powodować?

anita_kowal, nie bój się, a skoro sama widzisz, że coś nie gra w fazie wstępnej to zacznij się konsultować z psychologiem.
Anstawia- hej ;-), głowa do góry, poradzisz sobie. My sobie wszyscy poradzimy. Ah te dzieciństwa nasze, no różowe to one nie były.

W moim przypadku to było wpisane w geny i fakt, że piekło rozpętało się w sytuacji kiedy dowiedziałam się o nielojalności partnera oraz na drugi dzień po piciu wina. No i oczywiście to zadziało na niekorzyść, ale jakby to nie było to, to inny obciążający problem były zapalnikiem.
Od młodości wszystko strasznie przeżywałam. Pamiętam strach przed zajęciami w podstawówce (dużo większy niż inni), strach przed wystąpieniami publicznymi na studiach, strach przed rozmowami z klientami w pracy. No i te bóle różnego rodzaju i obawy o choroby przewlekłe bądź śmiertelne. Nawet horrorów nigdy nie mogłam oglądać.

Zastanawianie się czy zaczną trząść mi się ręce, czy może głowa, sztywność wszystkiego, ah miłe wspomnienia.
No, ale żeby nie było że jesteśmy gorsi, to mamy coś bardzo cennego. Wrażliwość pozwala przeżyć życie pełną sobą też jeśli chodzi o te piękne rzeczy. Tyle pozytywnych uniesień  przeżyłam, ah ;-)

Powiem wam kochani,że z lękiem nie walczy się  na siłę.To słowa mojego lekarza,oraz  Psychologa do którego wcześniej chodziłam.Zawsze mi powtarzano,że mam próbować walczyć,lecz małymi kroczkami.Podam jeden z przykładów.

Np,pójść na Targowisko i kontrolować własne lęki i zachowanie,,,czyli coraz głębiej wchodzić między ludzi..lecz gdy zacznie mi się coś robić,to pomału wracać w miejsce mniej zatłoczone.I takie próby stosować kilka razy.To samo w innych otoczeniach.

Chyba większosć osób nerwicę, czy objawy lękowe ma z przeszłości, oraz  z dzieciństwa.Wszystko się latami rozwija a później wybucha.

Dlatego często lekarze pytają swoich pacjentów o przeszłość...głównie dzieciństwo.

Hmm.my tak naprawdę chyba dużo nie wiemy o tym,skąd się biorą niektóre objawy.Ostatnio czytałam ciekawy temat...Mianowicie kobiety cierpiące na" klaustrofobię" to zazwyczaj kobiety,które maja za sobą długi poród.

Nie czytalam ale moze poszukam dzis znow nie spalam czuje sie tak zmeczona no ale nic nie zrobie jedyne pocieszenie ze dzis wraca moj maz i dzis zasne spokojnie dzieki ze odpisujecie wiem ze nie jestem sama....

Jak tam u Was? Umiecie swój lęk przedtrzymać mam nerwicę natręctw ii chce mi się np brac jakiś przedmiot po kilka razy itp ..
Ma ktoś taką nerwicę z Was? jak sobie radzicie?

cóż za wieczór. Czuje się jakbym miał zaraz zsunąć się z łóżka, takie falowanie w głowie ;/

Marcin zjedz jajko sadzone...

Sekret to naprawde godne polecenia obejrzalam to dzis poplakalam sie ale moze naprawde musze o tym wszystkim pomyslec dzieki

Dziś jakiś taki senny i bólowy dzień. Główka boli ;-(

Anstawia. Ból głowy ciąg dalszy. Rozumiem, ze leków nie bierzesz? Jak walczylam z lękami bez leków, to najgorszym rozwiązaniem, bylo dla mnie analizowanie tych objawów. Im więcej się o tym myśli tym bardziej się to rozwija. Niestety weź tu nie myśl, jak masz lek i tak kolko graniaste.

Sluuu leków nie biorę. Nie chodzę na terapię, czasami gadam sobie z pewną psycholog, mogę do niej w każdej chwili zadzwonić. Ona główny nacisk kładzie na zmianę myślenia o sobie. Poprzednia zresztą to samo ze mną przerabiała, tylko, że wtedy ta moja nerwica aż tak nie była widoczna, bo byłam wtedy w związku i jakoś się musiałam trzymać. Teraz jestem sama i dla samej siebie trudno mi się złożyć do kupy. I pojawiły się lęki, co teraz będzie?
Za tydzień mam wizytę u kardiologa. Mam nadzieję, że powie mi, że z sercem jest wszystko w porządku, problem jest w głowie. Bo kto będzie taki wyrozumiały w pracy i zaakceptuje to, że czasami muszę zwolnić? Nie mówiąc już o tym, że wiele ludzi nie traktuje poważnie tego typu zaburzeń.

Nerwuska23 a co tobie pomaga? Teraz, gdy nachodzą mnie duszności i lęki, to mówię sobie, że to tylko myśli, nic mi nie jest. I powoli mija, ale nie wiem co będzie, gdy zemdleję, jak ostatnio.

Nerwicę znam z autopsji.
Na chwilę obecną problemem nie jest nerwica,ponieważ biorę liki.
Problemem są leki które więcej psują niż naprawiają.
Oczywiście,objawy nerwicy zmalały,można żyć .
Problem w tym że inhibitory MAO czy SSRI,osłabiają serce itd

Leki brać muszę,nie mam wyjścia.
Ciekawy jestem jak to jest z tym osłabianiem serca?
Czy chodzi o to że biorąc tabletki przez wiele lat,duże dawki
osłabiamy swoje serce na trwałe?
Czy może chodzi o to że prze okres leczenia jesteśmy osłabieni
potem lek odstawiamy i nasze serce odzyskuje kondycje?

Wie ktoś jak zmienić dietę w trakcie leczenia aby wzmacniać to co prochy osłabiają?
Niedawno znalazłem w sklepie sok z noni,źródło serotoniny.
Czy mogę pić ten sok w trakcie terapii inhiboitorem SSRI?

Pytam ponieważ np inhibitorów MAO nie wolno łączyć z żółtym serem lub mięsem czerwonym.
Można się wykończyć

hmm.Nie wiem w jakim stanie trafiłaś do Psychologa,ponieważ ja osobiście z takimi objawami jak duszności i napady lęku,miałam od razu zaznaczone,że terapia może potrwać nawet do dwóch lat-jeśli chodzi o pełne wyleczenie.Ty chodziłaś parę miesięcy,po czym objawy powróciły.Udałaś się do Psychiatry,ryczałaś a ten ci powiedział,że leki nie są potrzebne? nie ukrywam,że chyba lekarz pomylił powołania.Teraz masz duszności,ataki paniki i właściwie tak na prawdę się nie leczysz.Masz tylko leki przepisane ze szpitala-lecz szczerze to nie jest żadne leczenie.Czekasz na wizytę u kardiologa.No,ale nie leczysz nerwicy.

Moim zdaniem powinnaś podjąć znów leczenie czy to u Psychologa,czy Psychiatry.Mówisz,że miałaś jeden atak i sobie radzisz.Wiesz-na tym jednym ataku może się nie skończyć...a może również nadejsć taki dzień,że sobie nie poradzisz.Jestem zdania,że lepiej chuchać na zimne,a nie czekać,aż się objawy nasilą.

Uderzyło mnie zdanie psychiatry we wpisie Anstawia a mianowicie " Na końcu powiedział, że leki nie są mi potrzebne, bo radzę sobie. " - no cóż drodzy państwo , każdy z nas jakoś sobie radzi inaczej byśmy byli bezwolnymi manekinami . Lekarz ma za zadanie poprzez terapię czy to lekami czy psychoterapię poprawić nasz komfort życia . To że to " radzenie " kosztuje nas wiele sił i energii to my wiemy a powinien to wiedzieć również lekarz i najnormalniej w świecie pomóc jak to " radzenie " poprawić a tu mam wrażenie ze ten lekarz to raczej minął się z powołaniem . Nie wolno sie poddawać , są jeszcze inni lekarze i psychoterapeuci - na pewno są bo to co nas spotkało to dotyka olbrzymią masę ludzi więc nie jest czymś nienormalnym a wręcz przeciwnie tylko nie każdy do tego sie przyznaje.

Witaj Stokrotko!
Cieszę się, że sobie radzisz. Zresztą ja wiedziałam, że tylko na początku jest trudno, a potem już jest lepiej
Nie mam pomysłu jak poradzić sobie z drżeniem rąk. Ale ja myślę, że nikt poza tobą tego nie widzi. Poza tym jesteś nowa, masz prawo drżeć
Serdecznie Ci dziękuję za Twoje wsparcie.
Stosuję różne metody relaksacyjne. Dziś byłam na masażu, kolejny mam za dwa tygodnie. Oprócz tego popijam melisę i piszę codziennie sobie pozytywne afirmacje.
Dzisiaj złapało mnie przeziębienie. Poza tym, boli mnie... dusza. Brak miłości, lęk przed samotnością...
Mam czasami kontakt z psychologiem. To już drugi psycholog, który mówi mi to samo: zmiana myślenia. Czyli terapia behawioralna. Staram się pokochać siebie

Stokrotko też miałam trzęsawki dłoni minęło kiedy w końcu przestałam zwracać na to uwagę Trzymam kciuki za Nas wszystkich A zmiana myślenia czasami jest nie do pokonania jak( otoczenie ) nadal to samo

Powiem tak znam 2 sposoby sprawdzone na 10000%,które pomogą CI wyjść z nerwicy. Sama się z tym borykałam/ dalej borykam bo jak wiadomo w ciężkich chwilach chociaż troche wraca. Nie moge powiedzieć ,że jestem chora bo nie czuje już tych okropnych lęków, omdleń, kołatań serca, martwienia sie ze zaraz umre itd. 1 sposob to METODA 1000 KROKÓW. W internecie mozemy znalesc duzo na ten temat i za 50 zł wykupic taką oto metode,robimy codziennie pewne zadania,czytamy pewne teksty. Kazda metoda opracowana jest pod nasza osobowosc i chorobe. Po zakonczeniu jej zapomnialam co to nerwica. Wiadomo żeby podleczyć się też ze strony organizmu a nie tylko odczuć,brałam leki. 1 tabletki o nazwie KALMS. Dostepne w kazdej aptece za okolo 9 zl za listek. Tabletki nie sa chemiczne są oparte na ziołach/ziołowe. Pomagają wyciszyć się,zasnąć ale nie czujemy że cos bralismy. Probowalam innych,tez tych reklamowanych za kazdym razem czulam sie jak na prochach. Na prawde polecam sama wiem jaka to meczarnia jak nie mozesz nikomu wytlumaczyc jak na prawde sie czujesz.

Witam Was dziewczny. 
Ja także mam ogromny problem. Mam 20 lat. W tym roku poszłam na studia, mieszkam razem z koleżankami w mieszkaniu ponad 150km od mojego domu i rodziny. Od zawsze mam problem z komunikowaniem sie z ludźmi. Strasznie sie denerwuje, pocę się, czerwienie nawet najmniejszą drobnostką. Nie wiem czy mam nerwicę, ale coś we mnie siedzi. Pogłębiło się to właśnie teraz kiedy wyjechałam i muszę radzić sobie z wszystkim sama. Nie potrafię zawierać nowych znajomości. Na co dzień wśród moich najbliższych znajomnych i rodziny jestem wesoła, energiczna, zawsze uśmiechnięta, nikt nie powiedzialby ze cos ze mną jest nie tak. Kiedy muszę zrobić coś sama , rozmawiać z kimś, nawet zwykłe wyjście do sklepu powoduje stres, coś mnie blokuje w środku.
W dzieciństwie chorowałam na mutyzm. walkę wygrałam w klasie podstawowej. Może zostało to pokonane przeze mnie, ale jestem pewna, że slady po tym  jakieś zostały.

Oprócz tego boję się spać w nocy, często się budzę . Kiedy zostaje sama w domu także mam lęki. Na niczym nie moge się skonentrować, mam problemy z pamięcią, czuję się beznadziejna.  Często boli mnie glowa, czasami mam takie dni kiedy mam problem z złapaniem glebokiego oddechu..

Problem też miałam z podjęciem studiów. Na moje wymarzone studia nie poszłam, ponieważ (moze to glupie) nie miałam koleżanki z którą mogłabym zamieszkać. Dlatego poszłam na studia do innego miasta , ze względu na to ze szla tam moja kuzynka.  Teraz wiem ze to największy błąd mojego życia. Kierunek ok, taki jak chcialam ale wiem ze ta uczelnia niczego mi nie da. Miasto jest beznajdziejne, studentów w nim nie ma poniewaz wszyscy wyjechali. Nikt nie mówił, że będzie lekko, ale nie tak wyobrażałam sobie życie studenckie. Tutaj brak jakichkolwiek perspektyw... Jestem załamana , nie wiem co robić, czuje się beznajdziejnie. Bardzo ciężko mi z tym życ, przeszkadza mi to w zyciu codziennym. Często  lubię sobię usiąść i popłakać, to mi pomaga... Nie jestem w stanie opisać wszystkiego tutaj. Bardzo ogólnie opisałam mój problem.  Za jakąkolwiek odpowiedź z góry dziękuję.

Witajcie!
Też odsunęłam się od wszystkich ludzi. Nie mam ani jednej bliskiej osoby, a do rodziny mam 1200km, bo mieszkam w Holandii.
Teraz widzę, jakie to było bezsensowne. Żywiłam i zywię urazę do każdego, z kim się pokłóciłam. Paliłam za sobą mosty. Rozwiodłam się.
Teraz żałuję utraconych kontaktów, a paniczny lęk doprowadził do tego, że boję się nawiązać nowe bliższe znajomości.
Ale powoli zaczynam dostrzegać moje postępowanie i to, jaką krzywdę sobie wyrządzam. Niestety, konfliktów nie da się uniknąć, a wśród ludzi trzeba żyć. Kiedyś za bardzo skupiałam się na innych. Teraz postanowiłam, że będę się skupiać na sobie. Uważam, że relacje z ludźmi są mi potrzebne, dlatego małymi krokami będę coś robić w tym kierunku. Nie chcę już uciekać. Chcę się zmierzyć z moim lękiem.