Rada dla wszystkich porzuconych i cierpiących

Jak ktoś nas nie kocha to i tak nie wróci nawet gdybyśmy milczeli 100 lat i o nic nie żebrali:)

Naned, zgadzam się z tym, co napisał ten facet, którego słowa zacytowałaś. Dokładnie tak jest- nigdy ale to nigdy nie należy poniżać się przed kimś i przede wszystkim przed sobą samym błagając kogoś uczucie, o uwagę. W taki sposób pompuje się tylko ego takiej osoby, a sobie robi się krzywdę, bo po takich "zabiegach i zakusach" człowiek wychodzi, jak przetrącony i z małym poczuciem własnej wartości. Trzeba umieć sobie powiedzieć "nie, to nie, ja niczyjej łachy nie potrzebuję, niech ten człowiek znajdzie sobie taką, którą uzna za godną siebie i jego starań, skoro ja taka osobą dla niego nie byłam, to trudno itd."
Że będą wracać, jeśli dobrze czuli się w naszym towarzystwie.
Może i będą wracać, a może i nie będą- któż to wie? Różnie zdarzyć się może.
Niemniej jednak, chociaż facet ten, na którego słowa się powołałaś, ma świętą rację, to ja od siebie dodam jeszcze, że nie można traktować jego słów , jako sposobu na daną, niedostępną dla nas osobę. Czyli że ja ciebie też teraz potrzymam, bo wiem, że prędzej czy później wrócisz do mnie- czegoś takiego robić nie można, bo w ten sposób człowiek dalej ustawia się w pozycji osoby wyczekującej na cudza łaskę i niełaskę. Czekanie w napięciu jest frustrujące, poniżające i stanowi rodzaj wykańczalni za życia. Trzeba po prostu nie czekać i nie bać się tego, że ktoś nami wzgardził, że odpuścił nas sobie i to na zawsze- jeśli tak nawet się stanie,  to trudno, bo i z cierpienia składa się życie- nie należy bać się także i cierpienia. Ono uczy pokory i mądrości życiowej. Gdy mija cierpienie wychodzimy w końcu na prostą, ale już jako całkiem inne osoby, bardziej przystosowane do życia i mające więcej sił, by zmagać się z trudnościami i kłodami, jako ono nam rzuca pod nogi.
Nigdy nie należy walczyć o nikogo, bo jeśli jest się w normalnym zdrowym i przyszłościowym związku, to nie ma konieczności walczenia o związek. Jest tylko codzienna praca nad relacją, wzajemne staranie- o żadnej walce o czyjeś zasrane względy nie ma mowy.
Dalej- może ta osoba wróci, a może nie. Załóżmy, że wróci, jednak i wtedy nie należy skakać z tego powodu pod niebo z radości, lecz przyjrzeć się temu, z czym ten ktoś do nas wrócił. Czy dalej ma dla nas ochłapy i byle co? Czy dalej chce kontynuować coś, co dla niego było wygodne? Co takiego ta osoba ma nam do zaoferowania? Czy aby na pewno jest sens przyjmować kogoś takiego z powrotem?
Trzeba też brać pod uwagę i to, że jeśli milczenie ze strony danej osoby było celowym zabiegiem mającym na celu złamanie nas i doprowadzenie do skrajnej rozpaczy i stresu, to chyba dobrze byłoby zadać sobie pytanie, co do wartości człowieka, który podobno nas kochając, robi nam takie świństwa i aż tak bardzo chce naszego cierpienia. co to za człowiek? Kto  robi takie rzeczy? Kto i jakim sposobem mógłby czerpać z czegoś tak chorego przyjemność i satysfakcję? Czy naprawdę warto czekać na łaskę takiego człowieka?
Nie ma tego złego, co na dobre by nie wyszło, jednak żeby przekuć to powiedzenia na własną korzyść, czasem trzeba radykalnie zmienić swoje spojrzenia na niektóre sprawy, a w szczególności, na niektórych ludzi. Zamiast idealizować kogoś, może należałoby raczej strącić kogoś z piedestału i zacząć dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie chcieliśmy widzieć?
Naned, nie czekaj na zasrany telefon- żyj swoim życiem i niech dzieje się, co chce. Wesołych świąt.

Odpowiedziałam w TWOIM wątku.
I owszem - do kochania NIE DA się przymusić... szczególnie, jeśli oboje wystawiają swój związek na próbę.
Na tym forum często przewija się zdanie: "jeśli coś kochasz - puść to wolno... " z założeniem, że jeśli kocha to samo wróci.
Dawnymi czasy mówiono jeszcze: "kijem Wisły nie zawrócisz". Myślę, że jakiekolwiek żebranie o uczucia może jedynie odebrać resztki godności...

Czyli on zakonczyl zwiazek jak dobrze rozumiem.

własnie takich słów potrzebowałam. Bradzo podoba mi się w jaki sposób to napisałas i trafiło to do mnie od razu.  Rozstanie było dla mnie bardzo trudne, do tej pory jeszcze nie umiem sobie do końca z tym poradzić, ale teraz wiem, że jak tylko napadną mnie jakieś wątpliwosci i bede miała gorszy dzień to sięgnę po tą notkę.

brokenheart20, cieszę się bardzo, że moje słowa tak bardzo podbudowały Cię i utwierdziły w tym, jak masz się zachowywać, gdy znalazłaś się teraz w jakiejś trudnej dla Ciebie sytuacji. Ja mam dość jasno ustalone poglądy na pewne sprawy i w najmniejszym nawet procencie nie dbam o to czy komuś spodobają się moje rady, czy nie. Jeśli ktoś lubi sobie pofilozofować,  to niech to sobie robi- ja z tym problemu nie mam. Moje rady są zawsze bardzo konkretne i przede wszystkim praktyczne- w dupie mam wyższe dywagacje albo krytykę moich postów. Trzymaj się i patrz przede wszystkim na własny komfort psychiczny, a nie na cudzy, zwłaszcza, gdy dana osoba nie przejmuje się Twoimi uczuciami. Wszystkiego dobrego.

Perfekcyjnie objasnione i zgadzam sie z Toba.

Byłam w związku, który początkowo wydawał mi się idealny i przede wszystkim wymarzony. Zakochałam się i  byłam kochana. Przynajmniej na początku odnosiłam takie wrażenie, bo mój były chłopak naprawde był bardzo czuły i często  zapewniał mnie o swoim uczuciu. Jednak po pewnym czasie wszystko zaczęło sie psuć. Zaczęło sie od tego że nie mógł znaleźć pracy, do tego jeszcze był chory i nie mógł się przemęczać więc praktycznie nic nie robił. Naprawde starałam  się go wspierac najlepiej jak umiałam, pocieszałam go, byłam przy nim jednak nic to nie dało. Powoli zaczął się ode mnie oddalać, przestał okazywać uczucia, nie poznawałam go. Zniknął człowiek, z którym byłam na początku pozostał tylko ktoś kto traktuje mnie z obojętnością i chłodem. Wiele razy zwracałam mu na to uwagę, że źle się  z tym czuje, żeby wziął się w garśc bo nasz związek upada lecz i to ne przyniosło żadnych rezultatów. Męczyło mnie to, zżerało od środka, nie byłam szczęśliwa. Zerwałam z nim, myslałam że może jakoś to na niego podziała, wstrząśnie nim i sie opamieta. Lecz i to przyjął z obojętnością i to chyba zabolało mnie najbardziej. Nie zrobił kompletnie nic żeby to naprawić ani żeby mnie zatrzymać, po prostu nawet nie zareagował. Winę oczywiście zwalił na mnie bo to ja go zostawiłam. Nie zrobiłabym tego gdyby chociaz troche zainteresował się też moją osobą nie tylko swoimi problemami. Nie chciałam być gdzieś w tle, chciałam byc dla niego ważna. Nie rozumiem dlaczego przez to wszystko stał się taki obojętny, nie mogę sobie z tym poradzić bo naprawde go kochałam. Wiem, że pewnie ktoś napisze że w takim razie wcale go nie kochałam ale to nie prawda, bo tylko ja wiem co czuje. Potrzebuje jakiejś rady bo już sama nie wiem co o tym myśleć. Nie byłam idealna ale nikt ni jest, każdy ma swoje wady ale nigdy nie traktowalam go z taką obojętnością. Boli mnie to bo naprawde wiązałam z nim duże nadzieje. Potrzebuje jakiegoś obiektywnego zdania i kopa żebym mogła się z tym uporać i chociaż spróbować to zrozumiec.

popłakałam się jak głupia to czytając. Trafiłaś tak idelalnie jakbyś cały czas towarzyszyła nam w tym związku. Dziękuje Ci bardzo za odpowiedz.

Cieszę się w takim razie. Najważniejsze jest to, żebyś przestała się tak męczyć- czasem jest  tak, że pewnych rzeczy człowiek nie jest w stanie przeskoczyć, choćby nie wiem, jak się starał. Wyciągnij wnioski z tej znajomości i nigdy więcej niczego nie ciągnij na siłę, bo tylko się bez sensu umordujesz, a i tak nie dokonasz tyle,ile mogłabyś osiągnąć z inna osobą wspólnie. Jeśli zaczniesz być z kimś i po jakims czasie stwierdzisz, że męczysz się w tej relacji, że znowu ciągniesz kogoś za uszy, to natychmiast przestań to robić. Raz albo z w porywach dwa razy powiedz tej osobie, jak krowie na rowie o co Tobie chodzi, czego ci brakuje i jesli nie zobaczysz żadnej zmiany w zachowaniu tej osoby, to daj sobie spokój z takim związkiem. Ty będąc w związku powinnaś chodzić po ścianach i po suficie ze szczęścia, wstawać naładowana energią, a nie kapcanieć z dnia na dzień i walczyć z wiatrakami. Nie masz 80-ciu lat, żebyś musiała zyć na zwolnionych obrotach. Będzie dobrze, tylko uwierz w siebie i niczego się nie bój. Wszystkiego dobrego.

Gdyby było mu źle, to na pewno szukałby z Tobą kontaktu i starałby się przyjść do Ciebie, tym razem, z konkretna ofertą, np. z wiadomością, że pozbierał się i ma pracę. Powiedziałaś mu przecież dokładnie o co Tobie chodzi, nie zniknęłaś z dnia na dzień bez słowa wyjaśnienia- tak więc niczego sobie nie wyrzucaj.
Dla chcącego nic trudnego- strata Ciebie powinna być dla niego odpowiednim wzmacniającym go do działania bodźcem. Zamiast tego, on zapewne, pogrążył sie jeszcze bardziej w swojej niemocy i ubolewa nad swoim niezwykle cięzkim zyciem oraz towarzyszącym mu pechu.
Nie obwiniaj się o nic, bo on nie przez Ciebie stracił pracę, a Ty nie jesteś jego matką, która miałaby pocieszać biednego chłopca. I tak to robiłaś, chociaż nawet nie byłaś jego zoną ani narzeczoną- więc bez przesady. nie ma sensu wcielać się w role, do których nas nie powołano. Śmieszy mnie  i dziwi np. sytuacja, gdy kobieta nie będąc żoną ani nawet narzeczoną faceta, idzie do niego i nie dość, że zaspokaja go w łóżku, to jeszcze wysprząta chłopu mieszkanie, przywiezie z domu własną wałówkę i nagotuje facetowi żarcia na cały tydzień, podczas gdy chłop nie poczuwa się do niczego w odniesieniu do tej kobiety.
Niech każdy pilnuje swojego miejsca i najlepiej jest nie wychodzić przed szereg.
Dzięki tej sytuacji przekonałaś się naocznie, że faktycznie tylko byś się z tym człowiekiem męczyła. wiecznie byłyby z nim jakieś problemy, bo albo straciłby pracę i przezywał ten fakt przez wiele długich miesięcy, albo działoby się coś innego, a Ty ciągle musiałabyś skakać koło niego, zawijać rękawy i żyć za siebie i za niego. Z takimi ludźmi do niczego w życiu się nie dochodzi, a Ty nie miej żadnych wyrzutów sumienia, bo i tak wykazałaś się ogromnym poświęceniem, troską i wsparciem. On, gdyby sytuacja była odwrotna, na pewno tak by się nie zachował. Nigdy nie mogłabyś pozwolić sobie na luz, na jakies własne słabości, bo to przecież na Twojej głowie stałby cały dom i bez ciebie wszystko by się zawaliło.
Daj sobie spokój- facet nie nadawał się do związku, bo nie potrafił radzić sobie z przeciwnościami zycia, na dodatek był typem depresyjnym, więc nie ma siły- Tobie też udzielałaby się jego depresyjność. Tak byście sobie dziadowali wspólnie, a nie żyli pełnią zycia i z rozmachem, jak przystało na młodych i dorabiających się czegoś w życiu ludzi.
A gdyby przyszły dzieci?
Nie, moja droga- tak nie da się żyć.
nie rób niczego w jego kierunku, bo jedyne, co osiągniesz, to tylko to, że utwierdzisz go w przekonaniu, iż mamuśka czuwa, a on dalej może sobie spokojnie poużalać się nad własnym losem.
Szybko żałowałabyś swojej słabości, bo wróciłabyś dokładnie do tego samego, od czego uciekłaś.
Jeśli on będzie chciał Ciebie odzyskać, to przyjrzyj się dokładnie, co on ma Tobie do zaoferowania. Nie rzucaj mu się od razu na szyję i ciesz się jakby świat nagle zawirował Ci przed oczami. Może bowiem okazać się, że on dalej ma dla Ciebie to, co miał do tej pory. Prędzej czy później, Ty przy swoim temperamencie i tak znowu byś od niego uciekła- ludzie tak łatwo i tak szybko sie nie zmieniają- uwierz mi.

Brokenheard20 napisalas właśnie sedno sprawy. Ty prosilas o uczucie tak jak ja. A dla niego to gówno warte. Ja prosilam mężu poświęc mi i dziecku naszemu dzień w tygodniu, weź wolne jedno popołudnie bo Nam ciebie brakuje! A tu dupa. Wiesz co mi powiedział po rozstaniu, ze ja go zadręczylam. Czym? Pytam czym? Zęby maz poświecił czas dla rodziny. A on wolał spać u mamusi bo taniej i wygodniej. Serce pęka! Pękło na 1000 kawałków i co???? I nic ?! Nie zrozumiem tego nigdy. Tacy ludzie powinni mieć prawnie zakazane zakładać rodziny! On mi się w twarz śmieje ze ma pracę, jeździ na kursy a mi powiedziała żyj sobie dalej tą miłością. Ale wiesz, mam wsparcie w rodzinie i wiarę, ze dam radę. A tymczasem przytulam mojego aniołka 6 letniego i to mój świat. Julkaxx przeczytaj mój post, zobacz jak to było. Choć sytuacja brokenheard20 jest mi bliska i twoje slowa wspierają i podbudowują! Dzięki dziewczyny

Zafirku, przeczytałam i postaram się jakoś Tobie pomóc- może mi się uda, zobaczymy.
Z tego, co nam tu opisałaś wynika, że Twoje małżeństwo właśnie się posypało, a wcześniejsza jego agonia trwała jakieś dwa lata, a może nawet i pięć lat. Ty nie za bardzo dajesz sobie radę z całym tym bajzlem i chociaż doskonale rozumiesz, że ten związek i tak nie miał przyszłości, to jednak teraz, gdy stanęłaś oko w oko z wizją rozwodu, nagle zrobiło Ci się smutno i dziwnie pusto. To normalne uczucia- to żal za czymś, co minęło i już nie wróci.
Niczego sobie nie wyrzucaj -  to nie Twoja wina, że tak się między wami stało. Ty byłaś w tym związku sobą i miałaś określoną wizję tego, jak, Twoim zdaniem, powinien wyglądać Twój związek. Dążyłaś do tego, by Twoje wyobrażenie i marzenie stało się rzeczywistością.
Może nie zawsze potrafiłas być sprytną dyplomatką i może troszkę za często okazywałaś zniecierpliwienie, ale raczej trudno jest się Tobie dziwić, bo rzeczywiście, mało która kobieta wytrzymałaby spokojnie tak przebiegające małżeństwo.
Można i nawet trzeba zrozumieć polskie beznadziejne warunki bytowania, problemy ze znalezieniem sensownej pracy i tego, że małżeństwo nie polega tylko i wyłącznie na wspólnym spędzaniu czasu wolnego, na trzymaniu się za rączki i oglądaniu zachodów słońca oraz na uprawianiu nieziemskiego seksu od każdej porze dnai i nocy- życie dyktuje inne warunki. Trzeba wstać rano i zabrać się do roboty, trzeba pójść do pracy i zarabiać pieniądze, trzeba zająć się domem i dzieckiem itd. Wiadomo jak jest- tylko idiota będzie myślał, że manna sama spadnie mu do garnka.
Twój mąż ciężko pracował, ale w pewnym momencie zaczął uciekać w swoją pracę od obowiązków domowych, od żony i od dziecka. Na początku mogło wynikać to z tego, że faktycznie był przemęczony, ale potem wkradła się miedzy was rutyna i szare życie zabiło romantyczność. a może tej romantyczności tak naprawdę nie było i to od samego początku?Napisałaś, że właściwie nie macie żadnych wspólnych pamiątek, praktycznie żadnych wspomnień, do których chętnie wraca się pamięcią, znikomą ilość zdjęć, zero prezentów- pod tym wzgledem właściwie jest bida z nędzą. Jesteś osobą wykształconą, więc masz jakieś wyższe oczekiwania   od życia i może niekoniecznie zadowalała Ciebie rola woła roboczego, którym w istocie byłaś. Niby nie pracowałaś zawodowo w taki stały regularny sposób, ale ciągle przecież miałaś ręce pełne roboty w domu i przy dziecku. Sama remontowałaś chałupę, sama jeździłaś na zakupy, sama naprawiałaś męskie rzeczy, gdy się zepsuły albo latałaś po sąsiadach, by Ci pomogli. Niby miałaś męża, a tak naprawdę, gdy przyszło co do czego, to właściwie  go nie miałaś.
Byłaś więc sama- trudno więc Tobie się dziwić, że momentami wymiękałaś i miałaś dość wszystkiego serdecznie.
Taki stały wewnętrzny konflikt w jakim tkwiłaś utrzymywał się całymi latami, aż w końcu zaczęłaś mieć problemy zdrowotne. Nabawiłaś się nerwicy wegetatywnej i nawet zaczęłaś chodzić do psychologa, bo nie dawałaś sobie rady w tym nienormalnym, według Twoich kryteriów, małżeństwie. Wcale Ci się nie dziwię i skoro nabawiłaś się z tego wszystkiego aż nerwicy, to ja wyobrażam sobie, jak bardzo musiałaś się i  to całymi latami, mordować.
Dobrze, że doszło między wami do takiej sytuacji, jaką macie teraz, bo chociaż Tobie jest teraz bardzo ciężko,  to jednak, gdy okrzepniesz w nowej roli, w nowych realiach, gdy pogodzisz się z tym wszystkim, to sama przekonasz się, jak bardzo odpoczniesz, jak świetnie się któregoś dnia poczujesz.
Nie ma niczego gorszego od wiecznego wyczekiwania w napięciu i szarpania się z koniem, który na dodatek jest narowisty.
Im więcej Ty wysiłku wkładałaś w reanimację waszego małżeństwa i im mniej dostałas tego, czego oczekiwałaś, tym bardziej męczyłaś się i wykańczałaś nerwowo. dodatkowo ciągle musiałaś nadrabiać miną, czasem przełknąć gorzką pigułę niepowodzenia i wiecznie zagryzać wargi licząc do dziesięciu,żeby nie wybuchnąć- nic dziwnego, że nabawiłaś się nerwicy.
Teraz masz szansę uwolnić się od tego zasranego czekania na czyjaś łaskę i niełaskę.
Przez jakis czas będzie Ci bardzo ciężko, tak ciężko, jak nigdy dotąd jeszcze Ci nie było, będziesz chodziła niemalże po ścianach z tego bólu, ale potem  to wszystko gdzieś w Tobie pęknie i zaczniesz wypuszczać z siebie wszystkie te toksyny.
Gdy będzie już po wszystkim, to sama sobie będziesz się dziwiła, że mogłaś znosić tak przebiegające małżeństwo i że tak długo wytrzymałas tego rodzaju absurd, absurd rozmijający się totalnie z Twoim wyobrażeniem związku.
Facet Ciebie nie kocha i ja sądzę, że tak naprawdę on nigdy nie kochał Cię taką romantyczną miłością, szaloną i namiętną- pod tym względem u was zawsze było miernie. Może ten facet takim jest człowiekiem, a może Ty nie byłas tą jedyną i tą dla niego wymarzoną i wyśnioną, a może nie ma czegoś takiego, jak ta jedyna, wymarzona i wyśniona? Nieważne- nie pasowaliście do siebie i pod wieloma względami dzieliła was przepaść-  to musiało więc pęknąć w któryms momencie.
On ma dwa poblokowane telefony, które nosi przy dupie i zagląda do nich co 15 minut, nie nocuje w domu i robi uniki oraz ucieka od rodziny, dla Ciebie jest ordynarny i chamski. Moim zdaniem on ma jakąś babę i albo jest to jedna boczna dupa, albo jest ich nawet i kilka. To niemożliwe, żeby zdrowy młody mężczyzna tak długo wytrzymał w celibacie, gdy na dodatek żona go nie kręci. On ma boczne baby.
Potem jeszcze  coś do Ciebie napiszę- teraz muszę przerwać, bo mam coś do zrobienia.

No właśnie za długo to trwało. Mój maz jest typem egoisty. On pracował dużo ale nie po to żebyśmy my coś mieli- uciekł w ta pracę. Czy kogoś ma? Nie zdziwiloby  mnie. Ale wspolczuje tej następnej. Bo to samolub. On uciekał wogole od ludzi- ma to w genach po ojcu. W domu miał wszystko podane i zalatwione. On beze mnie nie poszedł nigdzie. Nawet dzień przed wyprowadzką mu buty kupilam-takze chodzi w pamiątce;)Jak mu na koniec powiedziałem, ze mam w dupie jego kasę i ma kupować sobie i dziecku jeść to kupił 3 paszteciki w puszce;) no śmiech. Tyle sytuacji niewyobrażalnech było, ze głowa mała. Jak teraz to opowiadam bliskim to nie wierzą, ze tak się dorosły facet zachowuje. No ale tyle lat tuszowalam. Tyle lat to znosilam. A przede wszystkim ustępowalam. Tez z wielu rzeczy zrezygnowalam- bo rodzina byla najwazniejsza. Brat mi niedawno powiedzial , ze powinnam medal za wytrwałość dostać.
Zas z tym celibatem nie do końca. Był czas ze nie spalismy razem-w łóżku. Na bzykanie miał zawsze ochotę. I chyba to go tak długo trzymało. Po to pewnie się męczył z przyjazdami, hehe.
A jeśli chodzi o nerwy jest lepiej. Łykam sobie jakieś ziołowe specyfiki, popijam meliskę i jest lepiej. Juz nie chodzą cala roztrzesiona, ze PAN i władca wróci z pracy, a może nie wróci...itp
Także optymizm maluśkimi kroczkami wraca. Ale po takiej traumie to juz mi na zawsze ubytek na psychice zostanie.

Nerwica, której się nabawiłaś w tym cudownym małżeństwie ma spore szanse na stałą remisję, jednak by to mogło się zadziać musisz uwolnić się od tego zasranego czekania w napięciu, czekania na to, co zrobi książę udzielny, a czego nie zrobi. Matkowałaś dorosłemu chłopu i przymykałaś oczy na dziadostwo, świeciłaś oczami za piotrusia pana- wszystko to robiłas z własnej i nieprzymuszonej woli. Dziś masz  efekty swojej długoterminowej głupoty- zapamiętaj sobie więc do końca zycia- nigdy ale to nigdy nie świeć oczami za jakiegoś nieudacznika, bo skoro będziesz to robiła, to w zamian dostaniesz jedynie lekceważenie i pogardę takiej osoby, a sama, prędzej czy później będziesz żałowała swojej głupoty.
Wiesz jak to bowiem działa? Ja Ci to wytłumaczę.
Taki człowiek, jakim jest Twój mąż, czyli samolubny bufon, on doskonale wie, że zachowuje się mocno nie fair wobec kogoś, że powinien inaczej, ale wykorzystuje cudza dobroć i ambicję. Skoro on o czymś takim  wie, zdaje sobie sprawę z tego , że jest zwykłą świnią w stosunku do kogoś, to jak sądzisz? Co taki człowiek może myślec sobie na temat osoby, która nie dość, że pozwala skakać sobie po głowie, to jeszcze tuszuje jego dziadowanie? Toż wiadomo, że taki człowiek tylko będzie wbijał się w jeszcze większa pychę i jeszcze bardziej rozwydrzał. Na koniec wyciągnie łapę i będzie darł się na cały gardło "więcej, więcej, daj mi więcej jeszcze, bo ja z głogu zdechnę, no daj, no daj". Ty dasz takiemu, a jego kałdun to worek bez dna.
Tak nie da się żyć, taki związek potrafi tak człowieka ze wszystkiego wyprać, że gdy wreszcie Bóg się zlituje i przyśle pomoc np. w postaci jakiejś kolejnej baby, to chociaż początkowo człowiek czuje się fatalnie, to jednak potem przychodzi wielka i upragniona ulga. Tak jakbyś zdjęła sobie z karku ciężkie jarzmo.
Nie czekaj na tego człowieka i niczego już nie spodziewaj się po tym panu, niczego dla siebie dobrego.
Niech idzie do swojej mamuśki i niech on zyje tak, jak jemu pasuje. Skoro Ty, jego zdaniem, jesteś beznadziejną zoną, to niech on poszuka sobie lepszej  albo niech żyje sam- Ty tym się zamartwiaj, bo on o swoją dupę będzie potrafił się zatroszczyć, jak głód i smród zajrzą mu w oczy. Ty martw się tylko i wyłącznie o siebie, o swoją córkę, o swojego brata i o własnych rodziców, jesli ich masz. O samoluba się nie matrw, bo on Tobą się nie przejmuje. To jego sprawa gdzie i do kogo on polezie albo nie polezie. Ty masz dosyć takiego małżeństwa i masz święte prawo do tego, by mieć dosyć takiego miernego wegetowania.
Skoro on uważa, że inna   go uszczęśliwi, to niech idzie do tej innej- wolna droga.
Nie czepiaj się jego portek, nie pompuj jego i tak rozbuchanego ego- niech on lezie, gdzie giry go poniosą.
Ty nie czekaj i nie zastanawiaj się nad tym czy on zadzwoni, czy nie zadzwoni i czy na kolację żarł toksyczny pasztet za nędzne grosze, czy też nafutrował się dobrym żarciem. Niech jego matka skacze koło niego albo jakaś inna dzielna Polka.
Masz córkę i chwała Bogu masz jeszcze dla kogo żyć i normalnie funkcjonować. Nie ma  żadnego powodu, żebyś Ty musiała plątać się komuś w życiu, kto opędza się od Ciebie, jak od uprzykrzonej muchy,  bo za chwilę on powie Ci jeszcze dosadniej. I po co ci coś takiego?
Dbaj o swoje zdrowie i niczego się nie bój.
Facet na pewno obraca inne baby- dlatego tak bardzo obrósł w piórka. On ma plan B i dlatego bimba sobie z waszych kłopotów.

Hej.Pare razy czytalem wszystkie posty ktore tutaj zamiescilas no i rady Julki ktora jest madra kobieta.Przeanalizowalem wszystko po kolei co pisalas o waszym zwiazku i o jego zachowaniach wobec Ciebie.Pisalas ze nie mial pracy i ze zdrowie mu nie dopisywalo i nie wiem czy sie staral o te prace czy nie bo nie napisalas.Pytam bo chcialbym wiedziec czy byl to typowy koles co czeka az mu wszystko na tace spadnie czy probowal cos robic w tym kierunku.Bylem w tej samej sytuacji co twoj ex tyle ze ja musialem sie do niej wprowadzic i szukac tej pracy.Piszesz o braku zainteresowania z jego strony pod wzgledem uczuc i napisze ci cos jako facet.Bedac w ostatnim zwiazku mialem pare roznych spraw do ogarniecia ktore z czasem byly by uregulowaneczego rowniez tez nie moglem sie doczekac i nie byla to tylko jedna zwiazana z szukaniem pracy ale i dwie czy trzy inne.Byl moment kiedy zastanawialem sie jak to wszystko ogarnac by mialo rece i nogi no i oczywiscie zadowolic moja partnerke by nie czula sie samotna.Kupowalem kwiaty bez okazji gdy do niej przyjezdzalem,zabieralem na spacer itp. ale widzisz wy kobiety potrzebujecie ciagle zapewnienia milosci ale czasami inne sprawy nie pozwalaja by na 100% pokazac wam ze tez jestescie wazne.Nie pisze tutaj by bronic twojego ex tylko pisze ci co ja czulem w tamtym momencie,pogubilem sie bo za duzo bylo wszystkiego naraz.Ale staralem sie rowniez by poswiecic swoj czas dla niej ale widocznie za malo.Najbardziej zalezalo mi na tej pracy choc ja pozniej znalazlem i bylem bardzo zadowolony to i tak bylo za malo bo na sie juz odkochala.Wiem ze powiesz ze to trwalo juz dluzej ,ten jego brak zainteresowania Toba ale jezeli dochodza do tego inne aspekty to uwierz mi ze czlowiek potrafi sie pogubic a my faceci tak mamy ze nie pozwolimy sobie pomoc.Druga sprawa jest twoj okres po zerwaniu.Czemu zastanawiasz sie dlaczego on stal sie obojetny na to wszystko?  Przeciez to Ty zakonczylas ten zwiazek i pogodzil sie z twoja decyzja.Nie podobalo Ci sie jego stosunek do Ciebie i to zakonczylas i on to zrozumial.Nie chodzi tutaj o dume czy honor ktorym sie teraz posluguje tylko o to ze zrozumial twoja decyzje i tyle.Nie raz czytalas pewnie ,ze o milosc nie ma sensu walczyc ze skoro ktos nas nie chce takim jakim jestesmy to akceptujemy to i tyle.Wolalabys zeby ci teraz nad glowa skakal i plakal o przebaczenie? Doszedl do wniosku ,ze jak nie to nie.I nie bede Ci pisal ze pewnie go nie kochalas bo domyslam sie ze kochalas a on jak dla mnie poprostu sie pogubil a ze byl przyzwyczajony do twojej obecnosci nic z tym nie robil bo moze za slabe sygnaly mu dawalas ze zwiazek sie sypie.Nie mam zamiaru Cie krytykowac bo skoro podjelas taka decyzje to musisz sie czuc szczesliwa z tego powodu ,ze sie uwolnilas.Wazne bys nie zalowala bo on raczej sie nie odezwie.Wytrwalosci Ci duzo zycze i duzo zdrowia.

Nigdy nie bede stal po stronie mojej plci bo tylko probuje obiektywnie stwierdzic co o tym mysle takze spoko
Co do tematu to zgodze sie z Toba o tym wspieraniu sie i okazywaniu uczuc choc na chwileczke.Teraz widze ze ze twoj chlopaczek jest zupelnie inny jak ja skor nawet nie chcial bys przyjechala do niego gdy on byl chory,taki troche egoista.Nie wiem czy kiedykolwiek on by sie zmienil skoro nawet bedac z Toba nie probowal tego naprawic,chodzi mi o moment zerwania.Ja zdazylem napisac jeszcze list tydzien po rozstaniu,ze szkoda ze tak sie stalo i ze bedzie mi brakowalo tych wspolnych chwil co Ty jako kobieta zrozumialabys jako male zaczepienie w celu ratowania tego co zostalo zakonczone.Dodalem ze rozumiem jej decyzje i tyle.Nie mamy kontaktu ze soba bo ona chciala odpoczac i zapomniec choc nic zlego jej nie zrobilem ale spoko i w tym przypadku nie mam zamiaru sie odzywac jako pierwszy.Pogodzilem sie z koncem i ide do przodu,czasami czuje maly bol ale musze dac rade.Co do ciebie to pewnie za jakis czas Ci przejdzie i nie winie Cie za te decyzje bo to twoje zycie i nie bylas naiwna tylko zakochana,pewnie po uszy.

Ja też myslalem bardziej by znalesc prace niż o niej i to ci mowie z reka na sercu. Przeprowadzilem sie do niej i na tym mi najbardziej zależało, byla ona tez ale szukaniem pracy wiedzialem ze w końcu nasze życie sie zmieni na bajke. Jestem facetem i jako mezczyzna musze miec prace by przeżyć i by sie utrzymać. Wtedy rowniez bylo by kino ktore jej brakowalo a chcialem, uwierz mi ze chcialem odreagowac te wszystkie ciezki dni razem z nia na Walentynki przy kolacji we dwoje. To byl dzien w którym zobaczylaby kogoś innego, kochającego na 100% bo mam w końcu te prace i damy rade ze wszystkim. Żałuje że nie poczekala jeszcze miesiac z decyzja bo by miała pieknie. Mówiłem jej o tym ale wytlumaczyla sie ze mialem szanse pokazać jej jak ja kocham. Uwierz mi ze miałaby to gdyby nie moja glowa martwiaca sie o znalezienie pracy. Ja twojego ex rozumiem i zaluje ze nie jesteś moja ex bo bysmy inaczej pogadali :-P

No ale mój list nic nie zmienił. Nawet nie napisała czy dostała choć dorzucilem kartke na urodziny ktora miała za tydzień.
Co do uczuć to wiem ze tak bo pamietam jak dzis gdy byliśmy kupic cos tam sklepie to ja sie tulilem do niej a nie Ona do mnie i to było tydzień lub dwa przed koncem.

A co do Walentynek to chcialem ale mi nie pozwolila choc mówiłem jej jaki mialem plan. Za malo.

Wiadomo że o niej myśle i tesknie ale nic nie moge juz zrobić.

To ja moge to samo do ciebie napisać, że czemu tak szybko odpuscilas.

Ja go tako nie bronie tylko wyrazilem swoje zdanie powodu dla ktorego był zagubiony i nic nie robil. Nie mam nic do ciebie i za nic cie nie winie. Podjelas decyzje i tyle a jak go kochasz i nie możesz zapomniec to napisz i zobacz jego reakcje i w tym bede ci zyczyl powodzenia.

Ten cytat dotyczy sie osób porzuconych. Przecież to Ty zerwalas.

Oj nastroszylas sie jak mewa widze. Nie dasz sobie wytłumaczyć ze wiem ze masz racje. Nie mam nic do ciebie tylko próbuje postawic sie na miejscu twojego ex.praca byla wazniejsza by ja znalesc niż ukpchana. Chciał moze zapewnic byt ale nie zdazyl. Takie jest moje zdanie. Pisze to bo idealnie do niego pasuje i tak ja bym to odczuwal.

nie nastroszyłam się jak mewa, wyraziłeś swoje zdanie-rozumiem to.
tylko stale starasz się podkreślić, że to ja sie poddałam i ja zerwałam. uwierz, że to nie przyszło mi łatwo.

A co ja mogę zrobić ?
nie czuje się odpowiedzialna za rozpad tego związku mimo ze ja to zakończyłam .
co mi to da ze do niego napisze skoro on nawet nie starał się po tym jak mnie stracił tego naprawić . pokazałabym mu tylko swoją słabość a to i tak by nie zmieniłoby jego zachowania w stosunku do mnie. julka odpowiadając wczoraj na moje posty miała rację pisząc, ze żałowalabym tego ze pierwsza się odezwałam bo dalej znalazłabym się w tym samym miejscu. nie zrobię nic, on doskonale wie dlaczego to zakończyłam a mimo to milczy. widocznie dobrze czuje się z tym ze nie jesteśmy razem. pozostaje mi zapomnieć i zacząć normalnie funkcjonować, bez niego.

Słucham się serca i to właśnie ono kazało mi to skończyć. Wypowiedzi julki tylko idealnie potwierdziły to jak jest w naszej sytuacji. czasami mam też wrażenie ze to wszystko mogło się zepsuć przez to ze znalazł sobie kogoś innego, to by wiele wyjaśniało. tłumaczylo by jego obojętnośc i to ze nie starał się wogóle tego naprawić. pytałam go czy ma kogoś innego jeszcze jak byliśmy w związku ale zaprzeczył w sumie nie mam pewności czy mówił prawdę. Co o tym myślisz? jesteś facetem, więc wiesz czy to zachowanie może też sugerować ze pojawił się ktoś inny. może dlatego tak łatwo się z tym pogodził i nawet nie starał się mnie zatrzymać. a może po prostu szukam jakiegoś wytłumaczenia dlaczego tak postąpił..

Nie wiem jak wy znosicie ten ciężki okres po rozstaniu, ale ja fatalnie. Pomimo, że staram się bardzo trzymać i wmawiam sobie, że dam radę. Najgorsze są soboty i niedziele . A jak kończę pracę i czas iść do domu to mam pustkę. Zawsze spieszyłam się bo to obiad , posprzątać trzeba , jakieś zakupy zrobić , a teraz ......PUSTKA . Wlokę sie noga za nogą do domu i wydaje mi się wszystko bez sensu. Znajomi mają swoje życie więc nie zawracam im głowy swoimi problemami, a jak już to wysłuchają i co mają zrobić...wracają do swojego życia. Wzięłam sobie nawet dodatkowy etat ale i to nie pomaga. Sobotę i niedzielę to bym najchętniej całą przespała. Staram się nie myśleć o nim ale nie zawsze to mi wychodzi. Cisną się wspomnienia i chce mi się płakać. Przeraża mnie fakt , że moje życie będzie takie zawsze.

Ma czy nie ma tego nie wiem. A co do kobiet to dobrze ze nie wszystkie sa takie same.