Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

A dlaczego stałaś się innym człowiekiem, skąd nerwica? To choroba i jak każda ma swoje żródło.
Tylko, że przychodzi niespodziewanie i uderza nagle.
To trudne dostać młotkiem w głowę i być dalej jak kiedyś

Byłam u neurologa, dostałam leki, dzisiaj mija 2 tygodnie jak je biore, mozarin i afobam...poprawy nie ma:(

Ja też brałam kiedyś mozarin. Co prawda niedługo, bo jeszcze wtedy do końca nie wierzyłam że mam problemy emocjonalne? wolałam wierzyć że to coś zupełnie innego. Już tak dokładnie nie pamiętam jaki okres czasu je brałam ale chyba ponad 2 tyg. Lekarz mi mówił że na efekty działania leku trzeba poczekać ale ja byłam w gorącej wodzie kąpana i przerwałam leczenie. Gosiu Ty jeszcze się nie poddawaj. Poczekaj jeszcze trochę, a może za parę dni poczujesz poprawę. A jeśli nic się nie zmieni to poproś o zmianę leku. Masz dla kogo żyć dlatego bądź silna. Chcesz żyć tak jak dawniej, chcesz się zmienić, a to już jest bardzo dużo.  Ludzie polecają bloga- http://szaffer.pl/ Ja też go przeczytałam i uważam że jest rewelacyjny. Dał mi dużo do myślenia, przeczytaj go sobie?. wypróbuj też metod, które Stokrotka84 zawarła w pierwszym poście.
Pozdrawiam
: )

22jula22 proszę odpowiedz, mi do tego co napisałam.

Dzięki dziewczyny za rady...życzę Wam zdrówka i sobie też;)
22jula22: czasami naprawde ktoś zupełnie obcy lepiej wysłucha niż rodzina..powiem Ci że osoba zupełnie zdrowa nie jest w stanie sobie wyobrazić co czujemy. Tak jak ja nie potrafie sobie wyobrazić jak można uzależnić się od alkoholu czy narkotyków a można , sama tego nie doswiadczyłam to nie wiem. A ludzie mają z tym mega problemy;/ Masz to forum i tu znajdziesz wsparcie:) Mi również jest ciężko , przezywam inne dolegliwości  niż Ty ale Ciebie rozumie bo wiem jak człowiek się męczy i marzy o normalnym funkcjonowaniu. Wiem też , że wszystko jest w naszych główkach ale jak się tego pozbyć...mówienie weź się w garsć nie działa.
Oglądałam ostatnio program w internecie, facet bał się psów , meczył się kilka lat..podobno godzinna sesja mu pomogla u terapeuty. Wydaje mi się , że moze zmiana psychologa może coś wnieść u Ciebie, może masz dobrego psychologa ale mało skutecznego.

Witaj świeży narybku, witajcie starzy wyjadacze. Jestem mega szczęśliwa, kiedy widzę jak fajnie się wspieracie i motywujecie do walki z nerwicą. Ostatnio trochę szperałam w sieci i znalazłam bardzo ciekawą technikę dotyczącą pokonywania stresu i lęku. Oczywiście wcześniej przetestowałam kilka razy na sobie i przyznaję, że warto spróbować.
Technika nosi dość trudną nazwę SUBMODALNOŚĆ i została zaczerpnięta z wiedzy NLP (programowanie neurolingwistyczne). A oto opis w/w techniki:

    1. Wyobraź sobie sytuację, w której zwykle się stresujesz/denerwujesz/martwisz/cokolwiek. Niech to wyobrażenie będzie dokładne ? zobacz to co wtedy widziałeś, usłysz to, co słyszałeś, wczuj się w to wyobrażenie. Poczuj emocję, której chcesz się pozbyć. Do następnego kroku przejdź dopiero wtedy, gdy rzeczywiście odczujesz ją w Twoim ciele.

    2. Określ, w którym miejscu w Twoim ciele odczuwasz tą emocję. Pokaż ją sobie ręką.

    3. Teraz dokładnie określ, jak ta emocja wygląda. Przede wszystkim zastanów się jaką ma formę? Czy jest to ciało stałe, ciecz, czy gaz? Co to jest? Następnie użyj poniższej listy submodalności:

    a. Wzrokowe:kształt (kula, kwadrat, bez kształtu, ??), wielkość (zaznacz rękoma), kolor, czy się rusza (jeśli tak to w jaki sposób, w jakim kierunku?);

    b. Kinestetyczne:ciężkość, temperatura, dotyk powierzchni (szorstki, gładki, ??);

    c. Słuchowe:czy wydaje jakiś dźwięk?, głośność, tempo, ton.

    4. Następnie chwyć to uczucie dłonią i wyciągnij je z Twojego ciała, kładąc je przed Tobą. Gdy emocja leży przed Tobą, nie wpływa na Ciebie.

    5. Zmień każdą submodalność tej emocji na taką, która Tobie najbardziej pasuje. Nowa forma uczucia ma być dla Ciebie przyjemna i relaksująca. (np. kolor możesz zmienić z czerwonego na błękitny, stan skupienia z ciężkiego ciała stałego na lekki gaz, temperaturę z gorącej na chłodną, itp.). Przejdź przez każdą submodalność, powoli i uważnie zmieniając ją na pożądaną.

    6. Gdy zmienisz wszystkie submodalności spójrz na tą nową emocję i zadaj sobie pytanie ? czy ta emocja jest już taka, jaką chcę mieć w swoim ciele? Jeśli tak, przejdź do kolejnego kroku. Jeśli nie, wróć do kroku nr.5 i dodaj tam to, czego jeszcze brakuje tej emocji.

    7. Teraz chwyć to nowe uczucie i włóż je do swojego ciała, w to samo miejsce gdzie było stare uczucie. Poczuj jak przyjemnie się tam osadza, relaksująco oddziałując na całe ciało. Przez chwilę wyobrażaj sobie, jak ta emocja tam zamieszkuje.

    8. Ponownie wyobraź sobie stresującą sytuację z początku ćwiczenia (tym razem już z nową emocją) i zaobserwuj, jak się teraz czujesz.

Recz jest naprawdę warta uwagi, bo regularne treningi tej techniki wyzwalają w ciele i - przede wszystkim - w mózgu automatyzm myślowy. Kiedy człowiek regularnie ćwiczy wizualizacje stają się trwalsze, a nasze myśli automatycznie "przerabiamy" z negatywnych na pozytywne.
Ja w myślach zamieniałam czarną, magmową bryłę negatywnych emocji (która była bardzo gorąca i oślizgła), w kulę wypełnioną niebieską,letnią wodą, która wędrując na powrót do mojego ciała, wypłukiwała wszystkie złe emocje.

Technika działa na mnie podobnie do treningu Jacobsona. Relaks niemal jak po dobrym alkoholu. Na pewno warto ją wypróbować.
Pozdrawiam

Sysia- boisz się, że już zawsze będziesz mieć tą chorobę ale musisz uwierzyć że jest to wyleczalne i wziąć się w garść. Dużo osób tak mówi a my na to odpowiadamy ?no łatwo Ci mówić?. Ale taka jest prawda! Nikt za nas tego nie zrobi! Jeśli nie weźmiemy się za siebie to nasze życie będzie cały czas tak wyglądać,  a jedyne co osiągniemy to to że jeszcze bardziej pogrążymy się w depresji.  Już parę razy się powstrzymałaś! Próbuj częściej a dojdziesz do momentu że nerwica natręctw będzie Ci obca

Dokładnie większość tak mówi,że przejdzie ale to nie jest takie łatwe co jest w nas... i siedzi gdy odczuwamy lęk robimy daną czynnosc bo po prostu tak zwalczamy lęk ,żeby minął ale przy możliwej okazji on znowu wraca...

Muszę się wziąść za siebie... piszę tak i wierze w to ,ze dam radę... chodz za chwile będzie okazja do danej czynnosci i pewnie ją powtórze....

Hej! Krótkie sprostowanie: poczułam się ?Córką-świr?, jak to wtedy określiłam, w oczach mojej mamy kiedy postawiła między nami granicę (zdrowy l chory). Powiedziała że ona jako zdrowy człowiek mnie nie potrafi zrozumieć. Oczekiwałam innej reakcji zwłaszcza ze strony osoby która mnie kocha i chce dla mnie jak najlepiej. Nie pokazałam jej tego co tutaj piszę żeby sobie trochę poczytała w wolnej chwili, żeby jej się nie nudziło. Chciałam żeby zrozumiała przez co przechodzę, bo byłoby mi 100 razy łatwiej gdybym miała obok siebie kogoś kto mnie rozumie, a w chwili załamania i zwątpienia potrafiłby mnie sprowadzić na ziemię.

Pozdrawiam : )

kasiuniunia Pytałaś czy wyleczyłam się z boreliozy.Jestem w trakcie leczenia,pod koniec listopada będę robiła kolejne badania,wtedy się okaże.Leczenie też może potrwać bardzo długo,ponieważ,kleszcza miałam 20 lat wcześniej.I powinnam już wtedy iść do lekarza,minął by mnie pewnie cały ten koszmar który teraz przechodziłam,przez ostatnie 5 lat.A przez 2 lata każdy lekarz przypisywał mi nerwicę.Jak szłam do lekarza i mówiłam,że drętwieją mi ręce,nogi,mam bóle głowy,od razu stwierdzana była nerwica.Na początku nie zdawałam sobie sprawy co to jest,więc się cieszyłam,że to''tylko''nerwica i nie jest mi nic poważniejszego.Ale szybko przestałam się cieszyć,kiedy koszmar się tylko powiększał,zaczęły dochodzić problemy z sercem,uderzenia gorąca,bóle głowy itd.porobiłam masę badań w tym tomografię głowy, rezonans, echo serca,przeróżne badania z krwi i jak u większości z was prawie wszystko wychodziło ok.Więc zaczęłam chodzić po psychiatrach,psychologach,podjęłam leczenie,ale objawy nie przechodziły,więc szukałam dalej,aż znalazłam.Wyszła borelioza,od razu szpital i leczenie.Ale nie zostałam do końca wyleczona tylko przeleczona,i po jakimś czasie bakterie boreli znów dały o sobie znać wyniki były jeszcze gorsze.Pójście do pracy czy sklepu to było jak wejście na szczyt,ale to może zrozumieć tylko ktoś kto sam przez to przechodził.
Stokrotko pewnie myślisz,że znów nie potrzebnie mieszam niektórym osobą w głowach.Ale wiesz tak sobie pomyślałam,że gdybym nie wiedziała,że mam boreliozę i że coś takiego istnieje,leczyła bym się dalej na nerwice,bez żadnej poprawy,więc ''mieszając''niektórym tutaj w głowach może jednak komuś pomogę.Jest już coraz więcej lekarzy,którzy mają jaką świedzę na temat tej choroby.Niedawno jedna pani doktór powiedziała mi,że jest bardzo dużo osób,które leczą się na nerwicę a mają zupełnie coś innego.A pani zakaźnik u której byłam 2 tyg temu powiedziała,że nerwica powinna być stwierdzana na samym końcu,po wykluczeniu wszystkich innych chorób,i do tego nie wystarczy zrobienie morfologi,czy tomograf.

Po co Wam te badania ? nie wystarczą same tabletki ?

Borelioza może mnie dotyczyć bo miałam wiele kleszczy w życiu, ale fakt że każda osoba z linii żenskiej miała tą przypadłość w moim przypadku świadczy o tym że to nerwica. ;-(

Stokrotko ja już sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć.Fakt,że jestem bardzo skupiona na sobie i swoich dolegliwościach.Przeczytałam teraz dokładnie to co mi napisałaś i mam wielki mętlik w głowie.Tyle czasu twierdzono,że mam nerwice,później wyszło,że to od boreliozy,a teraz czytając,to co Ty napisałaś mam ochotę zaprzeczać przed lekarzem,że te objawy to nie borelioza tylko nerwica.Ja chcę mieć postawioną prawidłową diagnozę.Nie zupełnie jest tak jak piszesz,że słucham ludzi którzy piszą dokładnie to co chce usłyszeć.Ja po prostu uwierzyłam w to co mi wyszło w badaniach,i uwierzyłam,tym osobą które w tym kierunku mnie leczą.Nigdy nie chciałam tu świadomie nikomu mieszać w głowie.Tylko chciałam podzielić się z innymi własnymi
przejściami.Nigdy nie twierdziłam,że ktokolwiek tu z Was ma to co ja.Jedynie,że może warto to sprawdzić,aby nie przeoczyć czegoś istotnego.
Masz rację,że szukałam tu zrozumienia,ponieważ też cierpiałam jak większość z Was i też z tym walczyłam.Na początku wylewałam morze łez,modliłam się,użalałam nad sobą,opowiadając o swoich dolegliwościach zatruwałam życie swoim najbliższym,szukałam wsparcia,zrozumienia,słów pocieszenia.Przeżywałam koszmary.Przerabiałam swoje życie,od czasów dzieciństwa,aż do teraz.Szukałam powodów,przez które tak się ze mną porobiło.Zrozumiałam,że niewiele osób potrafi mnie zrozumieć.Nie miałam siły już z tym walczyć.Ciężko było mi wyjść z domu do pracy nie mówiąc już o jakimś kolwiek życiu towarzyskim.Jednak dzień po dni wstawałam rano,szłam do pracy,w drodze do domu robiłam zakupy,chociaż nie raz pójście do sklepu przerastało moje możliwości.Wychodziłam z dziećmi na spacer.A wieczorem cieszyłam się,że tyle udało mi się zrobić.Zapisywałam w zeszycie jakie to ''sukcesy'' odniosłam w danym dniu.Wiem,że to głupio brzmi,bo pójście do pracy,spacer czy też zakupy to nic nadzwyczajnego.Później zaczęłam wyznaczać sobie nowe cele,postanowiłam,że w każdy piątek będę spotykać się z jakąś znajomą.Na początku zawsze umawiałam się u siebie,bo tak mi było wygodniej.Myślałam wtedy,że jeśli źle się poczuję,to jestem u siebie.Ale z czasem to ja zaczęłam odwiedzać koleżanki.Gdybyście wiedzieli jak ja się cieszyłam po powrocie z tych spotkań i znów opisywałam to jako sukces.W końcu to ja wyciągnęłam parę razy męża do kina.Taka zwykła codzienność a sprawiała mi tyle radości.tak małymi kroczkami wyznaczałam sobie coraz większe cel,nie twierdzę,że zawsze wszystko udawało mi się osiągnąć,bo to nie była by prawda.Ostatnio kiedy jechaliśmy na Wszystkich Św.byłam taka szczęśliwa,że spotkam się z rodziną,cieszył mnie ten wyjazd i nagle przypomniało mi się, jakim to było koszmarem w poprzednich latach.Jak bardzo się denerwowałam takim wyjazdem,jak po drodze wszystko mi drętwiało,jakie miałam problemy z oddychaniem,myślałam wtedy tylko o tym,żeby się znalejść w domu, położyć się i usnąć aby o niczym nie myśleć,niczego nie czuć.A teraz taka podróż była radością,nie myślałam o swoich dolegliwościach,podziwiałam mijane widoki za oknem samochodu.Teraz mam w głowie kolejne pomysły,ale na razie to tylko takie plany.
Stokrotko:czytając to,co do mnie napisałaś,zrobiło mi się bardzo przykro,kiedy zapytałaś czemu nie założę osobnego wątku,poczułam się odrzucona jak jakiś intruz.Nawet ludzie z podobnymi problemami mnie tu nie chcą.A z drugiej strony ,Twoje słowa potrafią sprowadzić człowieka na ziemię i dają do myślenia.Naprawdę mądrze piszesz,tylko ja po prostu tu nie pasuję.
Ja naprawdę nie chciałam tu nikomu za

żanetka- Głowa do góry ;-P Stokrotka nie chciała Cię krytykować, tylko wytłumaczyć to co sama przeżywała. Jak jesteśmy chorzy bardzo się na sobie skupiamy, a to ma odwrotny skutek do zamierzonego. Patrzysz czy nie będziesz miała ataku - i go wywołujesz. Chodzi o to by mimo tej cholernej choroby kierować swoje myśli do otaczającego nas świata i ludzi.

No i jeszcze jedno. Co do lekarzy to ja się Tobie nie dziwię. Ja podczas weryfikacji swojego stanu mialam 3 różne diagnozy:
neurolog : migreny
kręglarz: kręgosłup szyjny
psychiatra: nerwica

pewnie jakbym odwiedziła lekarzy innych specjalizacji to też by mi coś wyczarowali.

Ja własnie mam ten problem ,że użalam się nad sobą mówię np do mamy boje się ,ze mi to nie przejdzie..
Dlaczego to po prostu samo nie może przejsc..

Stokrotko84 serdecznie Ci dziękuję za ten tekst o tej dziewczynie:) krzepiące... trzeba próbować właśnie na tym przykładzie pozbywać się tych swoich dolegliwości:D na pewno to mega ciężkie...

Sysia : ja identycznie jak Ty ciągle do mamy stwierdzam"...mi to już nigdy nie przejdzie" , ,,czemu to mnie właśnie spotkało,, taki nasz los, ciągłego użalania się a może i potrzeby usłyszenia ,że przejdzie, że będzie szansa na normalne życie.

Żanetko: nie usiłuję Cię przekonać, że masz nerwicę. Jestem niemal pewna, że kilkanaście lat temu miałaś ogromnego pecha, ugryzł Cię kleszcz i przez lata cierpiałaś na niezdiagnozowaną boreliozę. Przeczytałam trochę historii na ten temat i faktycznie - bardzo wiele osób chorych na boreliozę przeszło podobną drogę. Niemniej jednak lata cierpienia fizycznego zrujnowały Twoją psychikę, podkopały wiarę w siebie i sprawiły, że wszystko poza chorobą przestało mieć większe znaczenie.
Nie chcę żebyś zaprzeczała lekarzom. Przeciwnie - powinnaś wreszcie jakiemuś zaufać i uwierzyć, że będzie w stanie Ci pomóc. Jeśli zaproponuje Ci kurację, spróbuj doprowadzić ją do końca i ewentualnie po tym czasie oceń, czy Twój stan zdrowia się polepszył, czy nie. Miotanie się pomiędzy lekarzami i różnymi diagnozami to katastrofa dla Twoich nerwów i psychiki. Bo i właśnie, o tą ostatnią powinnaś zadbać szczególnie. Wiem, że chodzisz do psychologa, ale z Twoich słów wynika, że nie odczuwasz większej poprawy, że nadal czujesz się bardziej rozchwiana, niż stabilna. Spróbuj popracować nad pozytywnymi afirmacjami - samodzielna kuracja też daje dobre efekty.

I dobrze, że się dzielisz, dobrze, że wreszcie komuś zaufałaś. Problem w tym, że w pewnym momencie Twoje słowa zaczęły wyglądać na manipulację. Za wszelką cenę próbowałaś zwrócić na siebie uwagę. Tak bardzo chciałaś znaleźć tutaj pokrewną duszę, że rozsiałaś widmo "bardzo groźnej boreliozy", którą łatwo można pomylić z nerwicą. Nie pisałaś o swoich emocjach (jak teraz - w ostatnim poście), tylko o złych lekarzach, błędnych diagnozach i złości na cały świat, z powodu Twojego stanu. Wybacz, ale takie podejście jest zaraźliwe. Negatywne emocje człowiek chłonie, jak gąbka. A ludzie znerwicowani przyjmują takowe od innych i żywią się nimi, jak najlepszym pokarmem. Czytając Ciebie widziałam oczyma wyobraźni swoją mamę, która lata temu przyjęła postawę cierpiętniczą i połowę każdego dnia spędza w łóżku narzekając na złą...pogodę. Wracając do domu od lat słyszę tylko: za zimno, za gorąco, za wilgotno, za wietrznie. Jakkolwiek latem jest jeszcze znośnie, tak zimą cała rodzina przeżywa z mamą prawdziwe męki. Już nie tylko pogoda jest zła, ale mama zaczyna wszystkich straszyć, że najpewniej ma raka płuc, jelit, żołądka i szlag wie czego jeszcze. Spędza całe dnie w łóżku, płacze i znajduje masę wymówek, żeby nie pójść do lekarza, czy chociażby na chwilę wyjść na jakiś spacer, albo w ogóle świeże powietrze. To trwa od lat i wszyscy jesteśmy bezsilni wobec jej manipulacji. Kiedy miałam "rzuty" silnej nerwicy moja mama robiła wszystko, żeby poczuć się gorzej ode mnie. Nawet szykowała się do trumny mówiąc, że jest już "na wykończeniu". Zamiast wesprzeć mnie w trudnych chwilach - rozsiewała bardzo złe wizje.
Dopiero terapeutka wyjaśniła mi, że najprawdopodobniej mama choruje na niezdiagnozowaną depresję i że to nie jest moja wina. Nie powinnam myśleć tylko o jej zdrowiu, ale skupić się na sobie i chronić swoją psychikę.  Twoją postawę odbierałam podobnie i stąd taka reakcja, a nie inna.

Żanetko: odbierasz moje słowa, jak atak na Ciebie, choć moim zamiarem było coś przeciwnego. Chciałam żebyś zrozumiała, że nie jesteś tu sama, że Twoje problemy traktowane są z szacunkiem, ale bez tolerancji dla licytacji ?na choroby?, czy tego, kto ma większą rację. Jesteśmy w wątku dotyczącym nerwicy i borelioza nie powinna go dominować. Miałam dość idealistyczne wyobrażenie, że ten wątek będzie inny niż wszystkie tego typu. Że tutaj skupią się nade wszystko pozytywne emocje, że ludzie będą czerpać siłę z przeżyć innych, dzielić się sukcesami i poprawą jakości swojego życia. Moja wizja rozjechała się z Twoją, bo odniosłam wrażenie, że dążysz do czegoś zupełnie przeciwnego. Bardzo wiele pisałaś o swoim cierpieniu, o wędrówce po lekarzach, o konieczności dodatkowych badań. O emocjach, które w Tobie siedzą, o niezrozumieniu przez bliskich i o walce napisałaś dopiero teraz, w ostatnim poście. Bardzo się cieszę, że wreszcie wyszłaś poza stalowy pancerz boreliozy i pokazałaś, że starasz się, walczysz, masz chwile radości i zwątpienia i że de facto jest już z Tobą lepiej niż kiedyś.  Oswoiłaś potwora i taką postawą dajesz sobie i innym nadzieję.

Pierwszy raz czytam u Ciebie słowa takie jak: radość, sukces, szczęśliwa, cieszyłam się, podziwiałam widoki, mam kolejne pomysły i plany. Nie rozumiem czemu wcześniej nie byłaś tak szczera i tak prawdziwa. Atmosfera choroby zdominowała Twój internetowy wizerunek. A przecież masz życie poza nią i to o wiele lepsze, niż można by przypuszczać. Nie chciałam Cię stąd wyganiać, chciałam żebyś spojrzała dalej, poza czubek własnego nosa i dostrzegła, że inni też tu są, cierpią i próbują sobie radzić, każdy na swój sposób.  Pomysł na założenie wątku o boreliozie podtrzymuję nie dlatego, że chcę się Ciebie pozbyć, ale dlatego, że poczytałam trochę i zobaczyłam, że ludzi podobnych Tobie jest multum (czego dowodem jest relacja Kobiety powyżej).  Zrobisz, jak uważasz. Nie wiem czy tu jeszcze napiszesz, ale ja trzymam za Ciebie kciuki i życzę Ci wszystkiego najlepszego.
Pozdrawiam

Mdłości i ból głowy ;-(

Marcing90 : napisał ,,czuje się niewyspany ciągle. boli mnie głowa szum w uszach, zwiedziłęm już kilkunastu lekarzy i Diagnoza: NIC PANU NIE BĘDZIE. A mi ciągle jest słabo, mam zaburzenia równowagi. STOKROTKO czy to są tylkomoje wymysły?????????????????????,,,

A to powyżej co napisałeś, to już w ogóle jakbym sama o sobie pisała;/

Witajcie!
Dzisiaj miałam pierwszy atak Atak paniki, serce kołatało i nie chciało przestać. Osunęłam się na podłogę. Po chwili, cała roztrzęsiona pojechałam na pogotowie. Ciśnienie bardzo wysokie, dostałam kroplówkę. Zostałam wypisana po około 4h. Dostałam skierowanie do kardiologa oraz tabletki, które mam zarzyć w razie kolejnego ataku.
Cieszę się, bo przy okazji przebadali mnie całą i reszta jest w porządku.
Nerwica serca No cóż, trzeba żyć dalej i myśleć pozytywnie.

Ja właśnie tak dokładnie juleńko się czuję, brak chęci na wszystko, zero radości(kiedyś potrafiłam cieszyć się z drobnostek) ,nie mam sił na nić, ciągłe zmęczenie, oszołomienie, kręci mi się w głowie, nogi się plączą ...najchętniej bym przeleżała cały dzień;/ nie wiem co mnie doprowadziło do takiego stanu, nie mam sie czym stresować, załamywać... mam dobrą pracę, dobrego męża, cudną córcię... obecnie jestem na macierzyńskim. Ja już sama nie wiem gdzie szukać pomocy.. Super , że Tobie się udało przezwyciężyć ten stan , jak ja bym chciała zeby mi ktoś do głowy nakładł żebym stanęła na nogi:( ale do mnie nic nie dociera. ehhh...

Anstawia:  Masz dokładnie jak moja mama;/ z tym , że ona co trzeci dzień lądowała na pogotowiu, robione miala echo serca, ekg chyba z 10 razy i 3 razy zakładany holter i wszystko ok z serduchem więc okazało się ze nerwica serca...ona nie wierzyła ze takie objawy może mieć przy nerwicy ... a jednak, broniła się przed lekami, a jak w koncu wzięła to nie ta kobita.. przestała się zamartwiać wszystkim (bo leki przy okazji ją wyciszyły), serce się uspokoiło a ona wróciła do normalnego życia ...ale było ciężko, co chwila ciśnienie mega wysokie, puls ogromny, serce kołatało, zatrzymywało się , później szybko biło , cała czerwona się robiła ...ale juz jest b. dobrze. Tobie też tego życzę:)

Anstawia- Witaj nerwusku sercowy ;-P mam nadzieje, że szybko Ci dobiorą leki.
kasiuniunia- o niebo lepiej ;-P, wczoraj zostałam zniszczona.

Sluuu, też mam taką nadzieję. Poczytałam o tym co zdiagnozowali mi lekarze, czyli AVNRT - arytmia serca. Choroba genetyczna. Ataki u chorych się zdarzają kilka razy w roku. Leki pomagają tylko w trakcie ataku. Jedynie zabieg udrożnienia żył okołosercowych niweluje problem. Wizytę u kardio mam za niecały miesiąc.
Powiem wam, że trochę się przestraszyłam tym co mi się dzisiaj stało

Miewam i patrząc na innych ludzi, u mnie zdarza się to zdecydowanie częściej. Chodziłam na terapię, wiem co pomaga, ale czasami mnie to przerasta. Głównym moim problemem, są relacje z ludźmi. Na ludziach opiera się mój światopogląd. A jak ktoś ma jakieś zaburzenia emocjonalne, to przysysam się do tej osoby. Dzisiaj rano odkryłam, że mam takiego wampira energetycznego w pracy. Postanowiłam uciąć kontakt. A potem prawie zemdlałam nie wiem, czy to miało jakiś związek, ale dało do myślenia.

Marcing90: tak biore mozarin i mirtor obecnie i w razie potrzeby mam afobam.. badania robiłam dwa lata temu wtedy zaczeły się problemy z oddychaniem i to potworne zmęczenie -wszystko przebadałam , rezonans, wszelakie usg, morfologie chyba co miesiąc robiłam, tarczyce i wszystko ok , wtedy dostałam leki i trochę się polepszyło, później zaszłam w ciąże i na czas ciąży leki odstawiłam i czułam się fantastycnie, wszystkie profilaktyczne badania były w porządku, toksoplazmoza, borelioza-wyniki ok, nic kompletnie mi nie dolegało, teraz jestem 5 miesięcy po porodzie i niestety znów to samopoczucie z tym , że dodatkowo zawroty głowy, bezsilność i brak chęci na wszystko , no i biorę to co napisałam na początku...jest mi mega ciężko:(

Nie byłabym taka pewna, że ktoś ma spokój psychiczny a oszukuje się. Jedno drugie wyklucza.
Ja mam w pracy koleżankę, która mówi wysokim tonem, dużo gada, opowiada różne historie, obgaduje wszystkich naookoło za plecami, a jak kogoś widzi to go klepie po ramieniu jak super koleżanka, pali w trakcie pracy, ma wszystko gdzieś... a mi się ciśnienie podnosi gdy jestem w pobliżu takich osób. W sumie to trochę się cieszę, że idę do tego kardiologa. Metody relaksacyjne typu joga, medytacja, zmiana myślenia mi nie pomogą dopóki serducho będzię non stop na wysokich obrotach. Nie jestem w stanie sama tego opanować.

Paskudny wieczór;/ głowa boli mnie ;/

Cześć Stokrotka84 - będzie dobrze , jestem o tym przekonany . U mnie w pracy zmiany - cała firma aż huczy że mam objąć nowe kierownicze stanowisko i pomimo że już dwa razy byłem kierownikiem to jakieś obawy gdzieś tam są . Ale - ja lubię wyzwania , lubię mieć na sobie ciężar odpowiedzialności i nie zakładam nigdy że nie podołam bo to nieprawda - wiara przenosi góry i tu wiara w sukces to połowa sukcesu dlatego trzeba wierzyć że będzie ok i żadna nerwica nie przeszkodzi w odniesieniu sukcesu jakim jest pokonanie własnych obaw czy lęków. A najciekawsze że wszyscy wiedzą że ja dam radę a ja sam wzbudzam w sobie jakieś obawy - bezpodstawne obawy ale jednak. Tak więc - pierś do przodu i do boju , świat jest piękny a my chcemy czerpać  i czerpiemy z tego świata wszystko co najlepsze mimo że czasem mamy słabsze dni . Pozdrawiam.
Marcinie - nie wszystko co nas spotyka to nerwica , czasem złe samopoczucie to efekt zmiany pogody , nie możemy we wszystkim szukać nerwicy bo ją w końcu znajdziemy . Byłem wczoraj u pani doktór oczywiście psychiatry , uśmieliśmy sie oboje jak powiedziałem jej o obawach w przyjmowaniu leków ale w jednym mnie poparła - jak pan nie chce brać leków to proszę nie brać , to pana decyzja a pan chce dla siebie najlepiej . Tak więc prochy od miesiąca leżą w kącie a ja mimo że samopoczucie takie sobie to tłumaczę że to jest przejściowe , że nic mi nie dolega tylko to są moje myśli i moje obawy które muszę przemóc a POTRAFIĘ TO ZROBIĆ .  Od razu jest lepiej - nie możemy cały czas myśleć o nerwicy i doszukiwać sie nerwicy bo nigdy nie wyjdziemy z tego błędnego koła . Jesteśmy jacy jesteśmy - a jeżeli komuś to nie pasuje to po prostu jego problem a nie nasz. " Uszy do góry " i nie dawaj się myślom co Ci dolega a zobaczysz że od razu będzie lepiej.

Witam,

ja też cierpię na to paskudztwo. Odczuwam kłucia w klatce piersiowej, a potem myślę o najgorszym. Był czas, że nic mi nie dolegało, myślałam, że mam to już za sobą, ale niestety znowu powróciło. Czy w ogóle da się nerwicę pokonać raz na zawsze? Czy już zawsze będzie obecna w życiu i będzie się pojawiać w najmniej oczekiwanej chwili?

Stokrotko 84 gratuluję!!
A ja odpoczywam, w nocy miałam dawno zapomniany "rzut lęku", ale już jest dobrze. Uczę się akceptacji tego co mnie spotyka i wyłapuję chwilę szczęścia! Coraz częściej rozumiem, że szczęście miewa odcienie szarości, a nie tylko czerń i biel.  Wiem, że dasz radę, bo zwycięstwo zapisane jest w walce a nie tylko w wygranej. A Twoja walka o siebie jest imponująca! gorąco pozdrawiam

znerwicowana_Karolcia- gratulacje podejścia. Witaj wśród nas.
Hymm dodam Ci jeszcze, że zazdroszczę męża. Jak ja bym chciała by ktoś mnie w tym wspierał. No, ale sama siebie też mogę wspierać, wiec tak robię.