Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Chciałam podzielić się z wami swoimi doświadczeniami.Otóż od kiedy zaczęłam leczyć się na boreliozę,czuję się naprawdę lepiej.Ustąpiło szybkie bicie serca które najbardziej dokuczało mi rano,zawroty głowy są mniejsze,nie czuję tego ciągłego niepokoju.Wiem,że jeszcze długa droga przede mną.Ale jestem teraz szczęśliwa,że mogę normalnie funkcjonować,Za tydzięń mam wizytę u zakaźnika i będę powtarzała badania.Gdybym jednak tak bardzo uwierzyła,że to tylko nerwica,brała bym depresanty,które możliwe,że by mi pomogły jednak maskowały by tylko prawdziwą chorobę.

Wiam ! Mam nerwice lekowa od lipca tego roku mam uczucie jak by ciagle nie mogla dobrze odechu zlapac i brak ulgi czy ktos ma podobnie prosze o odpowiedz i pomoc co robic. Na terapie jestem juz zapisana ale panstwowo dopiero.po.no
wym roku.

Wydaje mi się,że przy nerwicy lękowej.. leki pomogą natomiast nerwica natręctw tak jak ja mam dużo pracy muszę od siebie dać ale to nie jest takie łatwe...

Biore faxolet.

Wiesz co to jest pierwszy lek biorę go od lipca.. stopniowo zwiększyłyśmy dawkę..

Wiesz co nie wiem, teraz byłam miesiąc temu.. i zwiększyłam dawkę, mówi,że to są początkowe dawki jeśli będzie potrzeba to się zwiększy..

Hej dziewczynki Jestem na czysto to prawda Sluuu Ale postanowiłam przeczekać bez leków dużo czytam Książka polecona przez Stokrotkę - Pokonać lęki i fobie- bardzo ciekawa i pouczająca polecam przy wszystkich zaburzeniach Ostatni mój post - bardzo dołujący ale nie jest źle Chyba był to jednodniowy kryzys Dzisiaj złapała mnie jakaś infekcja nerek lub pęcherza Lecz nie gonię na ostry dyżur (też dobry objaw) Jest niedziela czekam do jutra biegając co chwila siusiu Boli mnie nerka (chyba) i mam 37 temp ale samopoczucie ogólne ok Pozdrawiam Wszystkich

Sysia 001 jeszcze jej nie skończyłam, ale sposoby walki z nerwicą tam opisane moim zdaniem można odnieść do każdego rodzaju tej ; larwy; Natrętne myśli np są wspólnym mianownikiem wszystkich nerwic

Męczę się z tympoprostu masakrta nie wiem czy psychiatra mipomoże czy wogólem kiedyśmi to odpuśći jestem załamana poprostu do tego mam depresie jak by byłomało

tylko nie wiem jaki jest dobry skuteczny

A one coś pomagają bo ja biorę hydroksyzinium czy jakoś tak

no własnie ale po nim się tylko spji a możesz polecić jakiegoś psychiatrę? a ten trzeci lek pod jakim kontem dobierają

Mazowieckie Warszawa

Raz lepiej Raz Gorzej;/ Czas chyba na zmianę psychiatry bo ten lek pramolan nic nie pomaga. Bez niego jest tak samo jak znim

Witajcie .
Nie było mnie tu trochę ale obserwuję forum i pokuszę się o parę uwag.
Uderzyło mnie jak strasznie dużą uwagę niektóre osoby przywiązują do lekarstw - niestety ale one nie rozwiążą Waszych problemów . Ja też idąc do psychiatry uważałem ze dostanę tabletki i to czyli nerwica minie - jak jakieś przeziębienie . Niestety - nie ma tak lekko . I - któregoś pięknego dnia tydzień temu powiedziałem sobie - słuchaj Mirek , to nie twój organizm szwankuje , to twoje emocje którymi możesz i potrafisz rządzić . To ty decydujesz czy np. się denerwujesz - oczywiście że nawyki wypracowane przez lata nie poddają się tak łatwo ale to o czym napisałem pozwoliło mi odrzucić psychotropy bo uznałem że ja tego nie potrzebuję . Mechanizm jest prosty - wstaję rano i gdy coś zaczyna się ze mną dziać - myślę - to ty to wywołujesz poprzez swoje myślenie więc spróbuj myśleć inaczej a przede wszystkim POZYTYWNIE . Jestem przekonany że większość z Was cierpi bo dopuściła do siebie myśl jak ciężko cierpi z powodu choroby . To powoduje że zanikają u Was mechanizmy obrony - brak pewności siebie , myśli że zaraz coś nas spotka w sensie " zaraz sie zdenerwuję czy coś zacznie sie negatywnego dziać " - i na 100 % to się dzieje .
Ja też cierpię , bardzo ale postanowiłem sie nie poddawać - przetestowałem i branie lekarstw po których moja wola walki słabła bo no przecież JESTEM CHORY  wiec muszę żle sie czuć . Ale również przetestowałem myślenie - Mirek , uśmiechnij się , nie potrzebujesz lekarstw . Nie masz wpływu na to co sie dzieje bo to działa twoja podświadomość a przede wszystkim nie musisz być i nie jesteś ideałem - co inni pomyślą to jest ich problem - więc czy warto zaprzątać sobie głowę tymi bzdurami ????
Ładnie brzmi to co napisałem - cały czas zmagam się z nerwicą ale uważam ze prochy to zła droga , tak - chwilowo ogłupią i pozwolą dorażnie coś przetrwać ale niestety problem tkwi w nas , w naszym myśleniu a nie w organiżmie a lekarstwa wpływają na organizm a nie nasze myśli .
Pozdrawiam Was serdecznie - postarajcie sie myśleć pozytywnie - jesteście jedyni w swoim rodzaju a przede wszystkim żadne z nas nie jest winne temu co nas spotkało - to życie spowodowało , życie i nasze emocje nad którymi my mamy władzę więc - " uszy do góry " , uśmiech na usta a na pewno będzie lepiej - sami sie przekonacie .
Marcinie - żaden lek Ci nie pomoże jeżeli nie zmienisz trybu myślenia . Będziesz je zmieniał jak ja po to by dojść do wniosku że to bez mojego pozytywnego nastawienia strata czasu i szkoda zdrowia bo żaden lek nie jest dla nas obojętny . Musisz wyrwać się z myślenia o chorobie , musisz myśleć że nic Ci nie jest i nie unikać ludzi a wręcz lgnąć do nich - wiem że to ładnie brzmi a trudne jak nie wiem co - ale wówczas pomyśl że jesteś normalnym człowiekiem i że każde z tych kogo spotykasz ma takie same emocje więc to nic niezwykłego .
Jutro będzie nowy dzień , lepszy dzień bo my tego pragniemy i tak będzie .

Kasiu - No tak -mocz OK więc nerki powodują albo nie że jesteśmy tacy jacy jesteśmy. Uhm - bo to jest rola nerek - prawda ??
Wiem - żartujesz . Eh życie życie .

Witajcie .
Na którejś z wizyt u psychologa pan mi powiedział - " panie Mirosławie , ma pan olbrzymi potencjał i  PAN SIĘ ROZWIJA  - widzę to jako psycholog."
No tak - pierwsza myśl to chyba nie rozwija ale już raczej zwija bo 47 lat to jakby nie młodzieńczy wiek . Powiedziałem mu o tym i co usłyszałem ?? " Rozwija się pan bo chce pan zmiany , wyrwać sie ze schematów , pozbyć sie czy ograniczyć tego co pana ogranicza i co panu przeszkadza żyć " .
No to facet mnie powalił i teraz w pracy jak ktoś coś mi mówi że coś jest nie tak to ja odpowiadam :  BO JA SIĘ ROZWIJAM  , bo zaczynam wykorzystywać swój potencjał - a organizm się broni przed zmianami , w końcu wypracowałem sobie jakiś szablon postępowania a organizm nie chce zmian - ale kurcze to jest mój organizm , to ja decyduję co ze mną sie dzieje i on ma mnie słuchać a nie odwrotnie. Od razu śwat staje się inny , piękniejszy a troski jakby mniejsze.
Jesteście ludżmi bardzo młodymi , całe życie przed Wami więc NIE POZWÓLCIE BY COŚ WAMI RZĄDZIŁO - ja na to pozwoliłem i dziś tego bardzo żałuję . Nie wolno unikać ludzi , nie wolno uciekać przed wyzwaniami - będzie trudno na początku , będzie nawet tragicznie ale tylko na początku i gdy zrozumiecie co się dzieje Wasze lęki będą coraz mniejsze aż w końcu znikną tak po prostu i " złapiecie " sie na tym że nic sie nie dzieje. I dopiero wówczas sie zadziwicie : jak to , przecież ja mam się bać bo mam nerwicę !!!!Ta - a kto powiedział że mam sie bać ????Mój rozum ??? Ale przecież on jest mój i ma mnie się słuchać a ja nie chcę się bać i tak będzie , z czasem ale będzie.
Nie pozwólcie by zawładnęły Wami myśli - jestem kimś gorszym bo .... , czy myśli JAKI JA JESTEM CHORY - bzdura , nie jestem chory tylko mam taką chwilową przypadłość która minie jak ją poznam i nauczę sie z nią radzić . Przecież : JA SIĘ ROZWIJAM i to normalne że nowe wywołuje jakąś reakcję ale jak nowe nie będzie nowe - wszystko minie i naprawdę zacznę żyć pełną piersią czego Wam i sobie życzę. Miłego dnia - z uśmiechem bo i świat do Was sie śmieje .

Na koniec - bardzo mądre słowa które usłyszałem od psychologa : NIE ODPOWIADAM ZA TWOJE UCZUCIA - nie odpowiadam za to co o mnie pomyślisz czy jak coś odbierzesz , ja mam czyste intencje więc jestem w porządku . Nie odpowiadam za to jak mnie widzisz - jestem jaki jestem a jeżeli coś widzisz nie tak to twój problem a nie mój . Nie odpowiadam za twoje niepowodzenia - nie jestem zbawcą świata i nie muszę a wręcz nie chcę żyć twoimi troskami bo swoich mam dość . Nie odpowiadam za to czy ci się podobam - nie muszę bo każdy ma swój gust a jeżeli nie podobam to nie mój problem i nie wiesz co tracisz bo JA JESTEM BARDZO WARTOŚCIOWYM CZŁOWIEKIEM i chcę żyć pełnią życia a jak świat to odbiera TO NIE MÓJ PROBLEM . Trzymajcie się - koniecznie z uśmiechem .

Kasiu Kasiu Kasiu - to skrzywienie " zawodowe " codziennie do pracy pobudka o 4.10 więc godzina 6 to już baaardzo póżno. Ale piszę z wyrka - dobrodziejstwo posiadania laptopa .

Hej Jula - ale jazda , dobija Ciebie fakt że jesteś młoda ????  Nie , pewno że nie ale trapisz się że - jak piszesz - nerwica robi z Tobą co chce . Ale wiesz co ??? Piszę to naprawdę serio - nerwica robi z Tobą co chce BO JEJ NA TO POZWALASZ !!!!! Powiesz - w jaki sposób ??? Ano w taki że mówisz - " boje się przyszłości " , że swoje życie podporządkowałaś myśli - mam nerwicę , Boże co to będzie ???? Nic nie będzie , życie Ci ucieknie - jak mi . Wreszcie do mnie dotarło że - czym ja tak naprawdę sie przejmuję ?? No czym - że ktoś zobaczy ze " mam nerwa " ??? I co z tego , przecież to jest część mnie , ja o to sie nie prosiłem a skoro już jest muszę nauczyć sie z tym żyć . Najgorsze co można zrobić to  UCIEKAĆ PRZED NERWICĄ , zamykać sie w sobie i myśli - myśli , myśli , myśli - ciągłe myśli co mi jest . Nie wolno tak , nic mi nie jest , moje życie a raczek okoliczności tak na mnie wpłynęły , ktoś zagrał moimi uczuciami ale to nie znaczy że mam sie tym przejmować . Szkoda ze tak póżno to ja zrozumiałem , szkoda - Jula , Ty dopiero startujesz w życie , piękne życie . Zobacz - ROZWIJASZ SIĘ - podejmujesz piękne wyzwania i jestem przekonany ze nikt nie wie co czujesz - to nasze myśli nas dołują a ludzie najczęściej nie wiedzą że coś nam dolega .
Na razie tyle - dziś niestety praca , eh życie , życie .

Julcia - każdy ma obawy , każdy nie wie co go czeka ale jest takie powiedzenie - co nas nie zniszczy to nas wzmocni . Zauważ - jesteś młodą osobą , silną , mądrą a przede wszystkim wiesz co Ci jest . Ja jak powiedziałem znajomym że mam nerwicę to popatrzyli się na mnie jak na wariata - no ale przecież JA UWAŻAM ŻE TO JEST WIDOCZNE , JA UWAŻAM ŻE KAŻDY ZWRACA NA TO UWAGĘ , JA UWAŻAM ŻE LUDZIE GAPIĄ SIE NA MNIE JAK NA DZIWADŁO  i tak można ja ja ja - tak , ja a jak się okazuje to innym nawet to nie przyszło do głowy . My sami nakręcamy nasze emocje , zaczynamy uciekać i unikać ludzi czy sytuacji - wiec nie dziw się że jak piszesz " trzęsę sie jak galareta " - Jula to nie Ty sie trzęsiesz , to Twoje myśli o obawy tak dają znać o sobie i potrzeba stawić temu czoła - nie raz ale tysiąc razy a to po prostu minie ale nie wolno sie poddawać.
Najważniejsze - to nie przejmować się , przyjąć jak swoje bo to jest nasze , znaleść sobie jakąś pasję - ja mam rower , jakąś bratnią duszę której możne wszystko powiedzieć , wszak łatwiej coś unieść na dwóch barkach . I cieszyć się życiem - a wiem jak to trudno , oj wiem. Dziś praca - najpierw złość bo 4 weekend z kolei w pracy ale - godzina roboty a za to 8 godzin płatne po 100 % , dzień wolny do odbioru i dodatek do premii - no i jak tu nie być zadowolonym ??? Wszystko ma plusy i minusy - my musimy szukać plusów , musimy sobie tłumaczyć - jesteśmy wyjątkowi i wspaniali . Tu nie chodzi o jakieś samouwielbienie , o nie ale jeżeli my będziemy myśleć " jestem do niczego " to i świat zacznie nas tak postrzegać . A my jesteśmy wspaniali i jedyni w swoim rodzaju i mówmy o tym innym a wszystko sie ułoży nawet nie będziemy wiedzieć kiedy.
Miłej soboty - oczywiście z uśmiechem - hej .

Od dziś zacząłem zmniejszać dawke pramolanu

DUży spadek nastroju ;-(((, a jestem na targach wśród ludzi ;-(((

" Cieszę się ,że doszedłeś do takiego stopnia bo ja jakoś na razie nie mogę " , " i myśli jak czegoś nie zrobię to coś się stanie " - jest to potwierdzenie moich wcześniejszych słów - nasze myśli są naszym największym wrogiem , albo nie wrogiem ale przyczyną naszych utrapień. My myślimy że coś w nas jest nie tak natomiast otoczenie nie ma o tym pojęcia , nie zauważa by coś było z nami nie tak ale nasze myśli powodują w nas niepokój i obawy. Mimo takiego podejścia jak piszesz nadal odczuwam dyskomfort przebywania wśród obcych ludzi i nie jest to dziwne bo ja wypracowałem w sobie taką reakcje przez długie lata . A zaczęło sie niewinnie - jakaś odmowa udziału w jakimś spotkaniu , unikanie uroczystości rodzinnych czy spotkań towarzyskich bo coś może być nie tak . I oto doszedłem do takiego momentu że narada u dyrektora powoduje może nie panikę ale olbrzymi dyskomfort bo ja swoimi myślami że coś sie stanie doprowadziłem do takiej reakcji . I - żadne lekarstwa tu nie pomogą , mogą jedynie załagodzić objawy , tu musi się zmienić nasz tryb myślenia .
Sysiu - piszesz " Cały czas mnie coś zatrzymuje,że nie daje rady " - to coś to jesteś TY , Ty i Twoje obawy ale one biorą się stąd że brak Ci wiary w siebie , uważasz sie za gorszą co jest kompletną bzdurą . Tu potrzeba czasu i naszego samozaparcia , musimy sobie tłumaczyć ze tak naprawdę nasze obawy nie mają żadnych podstaw , zgoda one są bo jesteśmy ludżmi tak skonstruowanymi ze je mamy ale MY JE WYOLBRZYMIAMY  i to jest nasz problem . Musimy myśleć w kategoriach - no i co z tego ze ja tak zareaguję , co z tego ze ktoś to zauważy - następnym razem będzie lepiej aż któregoś razu te objawy nie wystąpią i to dopiero nas zadziwi. Też miałem i czasem mam chwile zwątpienia ale - to co nas dotyka jest normalne bo jesteśmy ludżmi bardzo wrażliwymi i uczuciowymi i czasem te uczucia budzą w nas lęki i niepokoje. Nie wolno unikać ludzi , nie wolno odmawiać spotkań towarzyskich , nie wolno zamykać sie na świat bo wówczas wypracowujemy jakieś schematy zachowań i będziemy tak uciekać do końca życia . Nie - jesteśmy normalnymi ludżmi i mamy prawo zyć jak wszyscy dlatego - a co mi tam co sobie ktoś pomyśli ja i tak zrobię co będę chciał wbrew moim obawom a to będę poczytał sobie jako mój sukces i krok do wyzwolenia z obaw i lęków. Pozdrawiam i - piszesz nieprawdę ze nie możesz do czegoś dojść , zrobiłaś olbrzymi krok naprzód bo podjęłaś wyzwanie i stąd terapia . Tu potrzeba wiele kroków , wielu spotkań i dużo samozaparcia ale to da efekty z czasem tylko nie wolno się poddawać . Trzymam kciuki za Ciebie - i za Wszystkich co tu piszą.

Masz rację Mirosław.. tylko do wychodzenia do ludzi nie mam problemu, tylko mam nerwice natręctw.. czynności wykonuje chodz nie chce ale muszę bo wtedy lęk się zmniejsza i jest ok.. Musimy dać wszyscy rade w końcu ludzie z tego wychodzą..

Cześć wszystkim
?Julcia - każdy ma obawy , każdy nie wie co go czeka ale jest takie powiedzenie - co nas nie zniszczy to nas wzmocni .?
To prawda? aczkolwiek każda porażka sprawia że czuje się fatalnie (ale nie zamierzam się poddawać- co to to nie )?
Mirosław- dla Ciebie ucieczką od zmartwień jest jazda na rowerze. Dla mnie taką odskocznią była jazda samochodem, a dokładniej elką ;P Czułam się świetnie za kierownicą, od początku szło mi bardzo dobrze, zero stresu- wiedziałam że obok jest instruktor więc w razie czego naciśnie hamulec.  Na egzaminie było tak samo- egzaminator obok mnie więc nie ma się co martwic- nikomu nie stanie się krzywda. Zdałam bezbłędnie za pierwszym razem. Schody zaczęły się kiedy wsiadłam do samochodu gdzie, obok mnie nie było już nikogo kto mógłby w razie czego wcisnąć hamulec, czy zwrócić uwagę. To ja byłam odpowiedzialna za wszystko w 100%. Na egzaminie zero stresu, po egzaminie z prawkiem w ręku, każda jazda była dla męczarnią- śmiechu warte?
Jako że ostatnio czuję się o wiele lepiej, postanowiłam wziąć się w garść i wrócić do tego co kiedyś sprawiało mi taką frajdę. Miałam długą przerwę dlatego chciałam poćwiczyć z moim chłopakiem? oczywiście na początku gdzieś gdzie nie jeżdżą samochody a parę takich miejsc by się znalazło. Niestety nie podszedł on do tego z takim entuzjazmem jak ja. Poczułam się okropnie? Później mnie przepraszał, chciał ze mną jechać ale już byłam za bardzo zdenerwowana?  nie było to zbyt motywujące, ale spróbuje innym razem?

Sluu- mam nadzieje że już jest lepiej. Daj znać jak sobie poradziłaś. Nie zazdroszczę Ci tego jak się czułaś, ale samego wyjazdu owszem. Uwielbiam podróżować..bardzo mnie to uspokaja. W przyszłości chciałabym zamieszkać za granicą, odciąć się od tego wszystkiego  i zacząć życie od nowa.

Sysia001- ?czynności wykonuje chodź nie chce ale muszę bo wtedy lęk się zmniejsza i jest ok.? wcale nie musisz ich wykonywać? jak chcesz z tym skończyć i żyć normalnie to musisz zmusić się by tego nie robić. Wiem że to trudne, ale powtarzając czynności parę razy lęk się wcale nie zmniejsza tylko to Ty wmówiłaś sobie że jak to zrobisz to lepiej się poczujesz. Wszystko zależy od nastawienia. Wykonujesz czynności parę razy pod rząd i czujesz ulgę? a za chwile obwiniasz się za to. Błędne koło. Spróbuj nastawić się w ten sposób że nie będziesz tego robić już nigdy więcej. Na początku będzie Ci cholernie ciężko ale w końcu się to skończy! Ja tak robie od paru miesięcy. I nie wiem jak Wam ale mi osobiście złość daje porządnego kopa do działania. Jak boje się gdzieś pójść to wtedy staram się nad sobą nie użalać tylko jestem na siebie wściekła. Uświadamiam sobie jakie to głupie i że krzywdzę przez to samą siebie. Kiedyś jak się czegoś bałam to nie wychodziłam z domu, a później użalałam się nad sobą. Teraz jak boje się czegoś zrobić, gdzieś iść to i tak to robię. Sysiu, spróbuj? uwierz w siebie ? przypomnij sobie lata kiedy byłaś wolna od nerwicy? przypomnij sobie jak się wtedy czułaś. Dasz radę!!!

Pozdrawiam Was

22jula22 .. Masz wielką rację gdy to czytam,myślę dam radę.. a jak przyjdzie co do czego to pewnie coś zrobie.. ale to jest moja głowa muszę jakoś przemóc... Ty od jak dawna tak robisz i jaką masz nerwicę..

Sluu- Mamy raz gorsze dni a raz lepsze, czasem jest tak ,że o super nie mam takiego lęku będzie wszystko ok, a potem znowu nas dopada.. Miejmy nadzieje,że będziemy mieć więcej sukcesów..

Witam  mam 31 lat i nerwy to codzeęność  dla mnie mam dziewiątkę dzieci, ostatnio problemy  i zmęczenie skumulowały się i przestaję panować nad sobą czasu dla siebie nie mam wcale mąż wiecznie w pracy a i tak niestarcza na podstawowe rzeczy, boje sie że zrobię krzywdę dzieciom jak nie zapanuje nad sobą  .

22jula22- Jakie mam objawy ? Mycie rąk, branie przedmiotów do ręki odkładanie i jeszcze raz branie, liczenie .. do jakiś liczb potem wracanie.. poduszke po kilka razy poprawiam, przechodze przez próg potem się cofam...
Jest to męczące....  I radzisz sobie ? bez problemu.. ?

Hej. Dziś opowiem wam całą moją historie. W 2007 roku postanowiłem pojechać do Szczecina na zlot największych żaglowców świata, nocowałem u siostry przez 3 dni. To stało się 4 sierpnia, idziemy sobie pod scene ,, eska hity na czasie '' w pewnym momencie złapałem siostre za ręke i poprosiłem abyśmy poszli w cichsze miejsce bo mnie głowa boli. Po odejściu niespełna 50 metrów nagle usiadłem na trawe z bardzo silnym bólem głowy;/ Miałem mrowienie w głowie, wrażenie jakby głowa miała mi wybuchnąć, ciągłe siostra polewała mi głowe zimną wodą. Natychmiast zadzwoniono po karetke, która przyjechałą szybko. Przewieziono mnie do szpitala ( takiego obsukrnego w likwidacji) nie zrobiono mi żadnych badań;/ powiedziano mi tylko że to za głośna muzyka;/ Po wyjściu rodzice zrobili mi rezonans magnetyczny głowy w którym nic nie wykazało, a głowa dalej mnie bolała. Przez rok nie wychodziłęm z domu, panicznie bałem się wszystkiego, także chodzenia do toalety. W między czasie odwiedziłem psychiatre który stwierdził silną depresje lękową, przepisał mi atarax 100mg. Czułem się po tym leku troszke dobrze, lecz objawy nigdy mi nie ustąpiły. W 2010 i 2011 roku miałem powtarzane rezonasny ale i też nic nie wyszło poza Torbielą w zatoce przynosowej. Do dzisiejszego dnia czuję się już lepiej,ale tak na 70%.

Witam wszystkich...cieszę sie , że trafiłam na to  forum..Otóż czasami dobrze jest się wygadać komuś zupełnie obcemu.. a ja szukam rozmów, pomocy, sama nie wiem juz co robić jak sprawić aby żyć jak dawniej. Otóż z energicznej, pełnej życia i pomysłów kobiety stałam się kims zupełnie innym.. nerwica mnie zmieniła, sprawiła ze tylko istnieje a nie żyje a istnieć nie znaczy żyć:( Zwaliła mnie z nóg sama nie wiem kiedy;/ mam zawroty głowy, ściśniety żołądek, nic nie mogę jeść , totalny jadłowstręt..brak siły na cokolwiek, ciągłe zmęczenie i to napięcie wewnątrz mnie przerażające:( mam malutkie dziecko, którym nawet nie mam sił się zająć.. co robić, jak żyć, jak to zmienić?

Gosiulka Ty kochana do lekarza i to biegusiem masz małe dziecko zrób to dla niego (najpierw 1 kontaktu po wykluczeniu podstawowych chorób może jakiś dobry psycholog?) Żanetka a czy Ty już wyleczyłaś się z tej boleriozy? Sluuu gdzie jesteś smutno tu bez Ciebie