Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Carpathia- mądra z Ciebie kobieta. Działanie zapobiegawcze to podstawa.

dziś zumbowałam ;-P padam, ale prę do przodu.

Jaja sobie robiłam Jestem z powrotem w podskokach Czasami poranne myśli są GŁUPIE Tęskniłam za Wami Sluuu UWIELBIAM Ja dzisiaj poza pracą w salonie nic nie robiłam ale i tak się cieszę bo nie mam MYŚLI... I nic czego dzisiaj dowiedziałam się od klientek nie zaprząta moich myśli (wieczna analiza) jest ok;) http://latricja.blogspot.com/ lubię to!!!:)

rossanka- może byłaś ze mną ;-P

Ma ktoś nerwice natrectw? i powie jak sobie radzi?

jeszcze jeden problem to to ze mój tato pije i tez jak mojego męża nie ma mama w pracy a ja myśle tata pijany kto pojedzie ze mna na pogotowie ale teraz troszke mam dystans do tego bo moja psycholog mów ze mam sąsiadów i na pewno pomoc znajdę a moj kardiolog mnie  uspokaja ze od szybkiego bicia serca odrazu nic mi sie nie stanie.

Też miałem takie myśli kto pojedzie ze mną na pogotowie, straszne zamęczanie siebie było;/ Ale przeszło mi jakoś, Wiadomo niekiedy są takie myśli niestety;/

zuzia264- dasz radę, może trzeba będzie inny lek dobrać. Cieszę się, że korzystasz z psychologa. Oczywiście że to cywilizacyjne przekleństwo, ale my sobie radę ramy!!!

Dziś znów sauna i jacuzie ;-P Dam popalić tej popapranej lękowej koleżance. Buzka nerwuski

zuzia264 - raczej smo mi przeszło, może dlatego że na przeciw mnie jest osp i pogotowie ratunkowe, i jakoś się oswoiłem. Sam jestem strażakiem od 6 lat

kotella - prześlij mi na maila: marcing90@o2.pl

Witaj Kotella! Miło, że do nas dołączyłaś! Czekam na Twoją historię, a o książki również poproszę (mail pod nickiem), bo dodatkowej wiedzy nigdy za wiele Pozdrawiam

Sysia001- no to na przykładzie: Załóżmy że musisz przed snem poukładać ubrania na fotelu bo nie zaśniesz. Zostaw je specjalnie na kilka dni i nie dotykaj choćbyś miała nie spać i tak z każdym natręctwem, aż do znudzenia.

Witam wszystkich bardzo ciepło, Już dwa razy próbowałam wysłać swojego posta i nie udało mi się. I tu dostała w nos moja perfekcja pisałam 2 godziny, poprawiałam, sprawdzałam a tu pstryk i zniknęły jak bańka mydlana. Zniknęłam na jakiś czas, ponieważ wyjechałam i musiałam się zmierzyć z samotnością która jest moją zmorą. Nie boję się tłumu, tylko samotności. Dałam radę, przeżyłam z niewielkimi problemami, ale to nic. Chciałam się z Wami podzielić niedawnym wydarzeniem z mojego życia. Nikt z mojej rodziny oprócz męża nie wie, albo woli nie wiedzieć że mam nerwicę lękową. Boją się, że jak ktoś zapyta to będą musieli przyznać, że mają chorą psychicznie osobę w swoim najbliższym  otoczeniu. Wolą mówić, że od dziecka jestem po prostu inna. Ja również starałam się to ukryć, udając że to problemy natury fizycznej itp.. O co nie trudno przy zespołach genetycznych jak moje...
Ale to czy mam okresy remisji czy zaostrzeń to w dużej mierze sprawka mojej nerwicy, wbrew wszystkiemu...
Otóż kilka tygodni temu musiałam przejechać z moją siostrą i jej mężem prawie 1000 km samochodem, tak bardzo się starałam żeby nic się nie wydarzyło, że oczywiście się wydarzyło.. Miałam atak panicznego lęku, zamarkowany oczywiście somatyką: biegunka, potworny ból brzucha itp....Moja siostra stała jak wryta, nie rozumiała co się ze mną dzieje, a ja się rozpłakałam i potrafiłam tylko powiedzieć: tak mam czasami i nie chodzi tu tylko o moje choroby, ale rówież o to co się dzieje w mojej głowie. To są moje emocje i część mnie czy się to komuś podoba czy nie. Siostra zadzwoniła do mnie po paru dniach i zaproponowała mi co tygodniowe widzenia na skypie ( od 25 lat mieszka za granicą). Zawsze bardzo za nią tęskniłam, zastępowałam mi matkę w dzieciństwie, ale oddaliłyśmy się od siebie w wyniku odległości, zmiany stylu życia itp... Z czasem zaczęłam ukrywać moje problemy i czułam się coraz bardziej wyizolowana. Teraz kiedy to wszystko się "wydało" czuję olbrzymią ulgę , która  zastąpiła po części wstyd i bezradność. Wiem, że ona nadal mnie kocha i chce mi pomóc, tak jak potrafi. Na tyle na ile zrozumie, moją chorobę... Na tyle na ile ja pozwolę... Tak wiele zależy ode mnie, muszę tylko sama sobie pozwolić na słabość i to żeby ktoś się mną zaopiekował i zaakceptował mnie taką jaka jestem....Zmiana sposobu myślenia to proces na całe życie, kolejny raz odkrywam to co inni po prostu wiedzą, mają, czują...ale to nic. Warto pójść tym tropem i kolejny raz odszukać siebie. Wiem, pomimo że nadal mam lęki i źle się czuję, że potrafię odczuwać radość i z przyjemnością słucham swojego śmiechu, który  jest najpiękniejszą muzyką jakiej dane mi było słuchać. Cieszę się, że jesteście i że mogę się z Wami podzielić tym co mi w duszy gra. Powoli uczę się brać i dzielić. Dzielić nie dawać to dla mnie olbrzymia różnica. Dziękuję za piosenkę " Don't give up" -  wyłam kiedy jej słuchałam, ale to były łzy nadziei ... Tego nam wszystkim życzę,
Dzisiaj adoptuję kolejnego kotka, będzie towarzyszem dla mojej kici, która straciła towarzyszkę zabaw kilka tygodni temu. Z okazji u mnie impreza piekę tort bezglutenowy i bezmleczny - ostatni był pyszny, chociaż dwa wcześniejsze się nie udały za bardzo..  pozdrawiam

Ale wlasnie wykonywanie tych czynnosci sprawia ,ze dalej to robie a nie wychodze z tego..

Nie jesteś jedyną która zmaga się z neurotycznym perfekcjonizmem. Mam podobnie, ale ostatnio mniej się tym przejmuję. Wiem np.  że posty które tutaj piszę nie są do końca poprawne stylistycznie i gramatycznie. Kiedyś bym je obsesyjnie poprawiała, a dzisiaj zostawiam takimi, jakie są. 8888: pozwól sobie na błędy, to jeden z "kroków do wolności".

To błąd! Oczywiście nie namawiam Cię, żebyś od dziś chodziła i na prawo i lewo rozpowiadała o swoich problemach, ale kiedy jesteś w towarzystwie i gorzej się czujesz to "ukrywanie" swojego stanu powoduje wzrost napięcia. Jeszcze bardziej się nakręcasz i zastanawiasz, czy ktoś odkryje Twoją tajemnicę.
I jeszcze jedno: nie jesteś chora psychicznie, tylko nadwrażliwa. Możesz powiedzieć, że miewasz dolegliwości na tle nerwowym i czasem reagujesz tak, a nie inaczej. Uwierz mi, w dzisiejszych czasach ludzie miewają tyle stresów, że wątpię czy kogoś to szczególnie zdziwi. Raczej pokiwają głowami ze zrozumieniem.

Tak bardzo się starałaś, że nerwicy dostałaś. Następnym razem podobne wydarzenie powinnaś potraktować na odwrót. Jak wiesz z książki Judith Bemis nerwicą rządzą paradoksy. Zamiast usilnie starać się powstrzymać napływające emocje....oczekuj ich, zaproś je do siebie i powtarzaj sobie: "przyjmuje wszystkie swoje dobre i złe emocje. Jeśli będę musiała biegać z tego powodu do każdej,napotkanej toalety - trudno, będę biegać. Jeśli wszyscy to zobaczą - trudno, niech zobaczą!". Traktuj każde takie wyzwanie, jako okazję do przećwiczenia własnych, wewnętrznych dialogów. Powtarzaj sobie, że im dłużej i częściej będziesz ćwiczyć, im więcej małych wyzwań sobie stawiać - tym będzie Ci łatwiej. Oswajaj lęk, nie wstydź się go, niech stanie się Twoim przyjacielem. Ja już niejednokrotnie podejmowałam ze swoją nerwicą taką właśnie polemikę i wiele razy udawało mi się ją pokonać, w ten właśnie sposób.
Kiedyś widziałam program o terapii poznawczo-behawioralnej. Terapeuci zabierali swoich podopiecznych w miejsca, które budziły ich przerażenie i szczegółowo analizowali poziom ich lęku (w 10 stopniowej skali). Pierwsze wyjścia trwały 10 minut, później były dłuższe i dłuższe, aż wreszcie pacjenci sami zaczynali tam chodzić. Lęk stopniowo malał. Jak widzisz - ćwiczenie czyni Mistrza.

No widzisz. Sama się przekonałaś, że przyznanie się do słabości przynosi wielkie ukojenie. Moja rodzina i bliscy znajomi wiedzą o moim problemie. Jeszcze się nie spotkałam z ich strony z dyskryminacją, czy złośliwością. Wszyscy okazywali empatię, zrozumienie i współczucie. Zawsze chcieli jakoś pomóc. Paradoksalnie takie wydarzenia (z Twojego punktu widzenia kompromitujące) mogą Ci pomóc w nawiązaniu jeszcze bliższych relacji z siostrą.

Koty i psy działają bardzo terapeutycznie. Sama mam kotkę i w trudnych chwilach niejednokrotnie pomagała mi przetrwać, dlatego gratuluję decyzji. Cieszę się razem z Tobą!
Pozdrawiam

Wyslij mi Kotella jeśli możesz jakieś poradniki.. na temat nerwic... Ty masz lękową więc troszkę jest może inna ale ja mam natrectw.. chciałabym poczytać coś na temat..

zuzia264- gratulację ;-P
kotella-czekam na Twoją historię, a ten pomysł spotkania fajny. Może kiedyś umówimy się na zbiorowy napad paniki ;-D, wszyscy strzelimy sobie 3 melisy pod rząd, hehe i żadnej to nie będzie dziwić.

Witam ponownie, Mój nowy kotek strasznie się boi, siedzi pod tapczanem od wczoraj i nic nie je ...A ja już mam napady paniki i biegunkę ..... Czy" kociarki " - mają jakiś pomysł jak sprawić żeby kotek poczuł się lepiej...
Nawet sobie nie zdawałam sprawy, że tak bardzo będę to przeżywać, próbuję sobie tłumaczyć, że będzie dobrze, że to chwilowe i nic nie pomaga....ale się boję...
pomocy!

Z internetu nie ściągam książek, kupuję w formie tradycyjnej. Na pierwszej stronie tego wątku widnieje spis, który posiadam. Oprócz niego mam jeszcze tylko kilka, ale mniej znaczących więc nie będę ich wymieniać.
Co mnie interesuje? Konkret. Nie chciałabym kolejnych poradników w których wiele rzeczy się powtarza. Inne punkty widzenia, nowatorskie podejścia, aktualne badania na temat zaburzeń lękowych, alternatywne sposoby radzenia sobie ze stresem, neurotyzmem, perfekcjonizmem - to mnie interesuje. Zdaje się na Twój gust, po prostu wybierz ze swojej kolekcji najlepsze i podeślij. Będę ogromnie zobowiązana!

Współczuję i rozumiem tym bardziej, że problemy z pracą to ostatnio również moja zmora. Jak będziesz miała siły i chęci to opisz swoją historię, porażki, sukcesy, przemyślenia. Każda historia wzbogaca ten wątek, każda jest inna i niepowtarzalna. Dzięki tym opowieściom nie jesteśmy sami.

Pozdrawiam

Stokrotka, nerwica jest wyleczalna?
pani doktor mi powiedziała ,że jest to długie leczenie... ja chce normalnie w końcu żyć..

To,że czytasz dużo książek nie daje Ci to więcej do myślenia o objawach?

zuzia264 - ja na uspokojenie piję melise a także biorę tablrtki na uspokojenie na bazie melisy

Dziękuję za reakcję zuziu 264 w sprawie mojego kota, dzisiaj trochę się uspokoiłam. Całe życie mam zwierzaki, ale one tak jak i my mają różne osobowości, a ja tak bardzo się boję po śmierci mojej kici, żeby nowy kotek się zaaklimatyzował i dobrze czuł. Paradoksalnie właśnie zaadoptowałam kotka podobnego do mnie. Ja też nie lubię zmian i reaguję na nie wycofaniem i odmową jedzenia, lub sensacjami jelitowymi.. Mój terapeuta powiedział mi kiedyś tak po prostu: Jeśli nie akceptuje Pani rzeczywistości jaka jest wokół to nic dziwnego że Pani nie przyjmuje pożywienia lub je odrzuca. To co nas karmi, utrzymuje nas przy życiu, a jeśli nie akceptujemy życia, to odrzucamy to co nam pozwala przetrwać..- prosta sprawa. Niby prosta, ale nie dla mnie....
Wiedzieć to co innego, niż umieć zastosować...Chociaż zgadzam się z tymi którzy mówią że wiedzieć warto, a szczególnie warto poznać " przeciwnika" - bo może on wcale taki groźny nie jest, też ma swoje słabe strony, które warto poznać, a może z czasem nawet mu będziemy wdzięczni, że się pojawił w naszym życiu..?
Jak już wszystko wczoraj ze mnie " wyleciało" - to razem z burzą jelit i nudnościami usiadłam w kuchni i pomyślałam co by tu zjeść, przecież warto żyć, a wyczerpana kici nie pomogę.. A tu mąż pisze smsa i pyta o kicię. Pisze ,że mam się nie martwić, jak wróci to spróbujemy zająć się nią razem i wtedy mi ulżyło... Potem zajrzałam na forum i nawiązałam kilka owocnych kontaktów i wiem, że tak kicia może się zachowywać na początku .... I poczułam, że nie jestem sama, że tylu ludzi chce mi pomóc.. i ugotowałam zupkę i nawet coś zjadłam..
Popijając ziółkami na uspokojenie..

życzę miłego dnia, mimo wszystko..

Sluuu myślę że nadszedł czas zmienić leki Na mnie asertin zadziałał dobrze poza dolegliwościami jelitowymi iiiiiii już wiem dlaczego po pracy musiałam się zdrzemnąć Od tamtego tygodnia zmniejszyłam dawkę o połowę i z biegunką lepiej z ospałością także Umysł mam zdrowy jak nigdy dotąd Boję się aż cieszyć za bardzo ale jestem tak szczęśliwa że muszę Wam opowiedzieć otóż WRÓCIŁAM JESTEM SOBĄ od 2 dni robię wszystko na co przestałam mieć ochote od jakiś 8 mies (malowanie przemeblowanie ) ale najlepsze jest to że robię to wszystko nie dlatego aby zapomnieć o NIEJ tylko dlatego że chce mi się WSZYSTKO chcę mi się żyć i pisząc to cieszę rogala sama do siebie Dzisiaj już jestem bez leków Nie biorę nic i jelitka cichutko KOCHAM ŻYCIE POZDRAWIAM

Czasami leki są potrzebne... niestety.

zależy w jakim nurcie będziesz leczona
a) behawioralno poznawczy- najczęściej zalecany przez psychiatrów to raczej nauka o tym czym jest lęk.
b) analityczna- grzebanie w dzieciństwie, teraźniejszości i pytanie które usłyszysz będzie "Dlaczego tutaj przyszłaś? " "Czego oczekujesz od niej/jego?

i jeszcze jest kilka innych nurtów

witam jestem tu nowa odnosze sie do włascicielki postu stokrotki. choruje na depresyjna fobie juz od 5 lat dopiero od 2 lat zrozumiałam ze przez ta chorobe nie moge normalnie funkcjonowac zaczełam leczyc sie lekami seronim ale one nie pomagały i znowu nowe lecz i tez bez poprawy teraz mam nowy lek ale boje sie go brac przez skutki uboczne które sa okropne. dopadła mnie straszna choroba pomózcie. pozdrawiam

Witam serdecznie, Sysiu001, jeśli chodzi o przebieg terapii, to nie warto się zastanawiać i porównywać jak wygląda ona w naszym czy innym przypadku. Najważniejsze żebyś nabrała zaufania do terapeuty i uwierzyła, że chce Ci pomóc. Pewnie zrobiłaś monitoring okolicy, kto jest do dyspozycji, jak pracuje, jakie ma doświadczenie. Z mojego doświadczenia wyglądało to bardzo różnie: Pierwsza terapia to kilka miesięcy przysłuchiwania się co mówią inni i zrozumienie swojego problemu, nie negacja ale próba zaakceptowania swojej "choroby" i wiara że dzięki terapii mogę sobie pomóc. Ale bez mojej pracy, nikt mi nie pomoże nawet najlepszy terapeuta. No i udało się po 2 latach terapii, żyłam bez lęku- po za kilkoma epizodami przez 10 lat. Po tych latach objawy wróciły, bardzo chciałam aby leczył mnie ten sam terapeuta ( niestety nie miał wolnych terminów) Przerażona poszłam do terapeuty, co do którego nie miałam zaufania, ale poleciła mi go przyjaciółka - i przez pierwsze tygodnie nie działo się nic, żadnej poprawy. W końcu coś we mnie pękło i powiedziałam co mi w duszy gra: że uważam, że się nie stara, że nie pamięta wątków - tak mi się wtedy wydawało....No i poszło do przodu. Powoli, krok po kroku .........niestety po roku się przeprowadziłam do innego miasta. Spokój trwał krótko ok pół roku, ale też i życie mam powywracane do góry nogami.. Teraz znowu chodzę n terapię, zupełnie inny nurt i sposób pracy, ale się nie zniechęcam i staram się nie porównywać terapeutów i terapii. Nie z wszystkim się zgadzam, nie jestem przekonana czy droga którą obiera terapeuta jest słuszna, ale wiem, że chce mi pomóc i jest do tego profesjonalnie przygotowany(na). Daję szansę jej i sobie, staram się przede wszystkim zaakceptować moją chorobę i nie zamykać na wszelkie formy pomocy. Taka jest moja filozofia, a Ty sama musisz zdecydować, możesz pozostać lub zmienić, ale przede wszystkim warto zastanowić się i podzielić się swoimi wątpliwościami z terapeutą.  Nie wiem czy moja wypowiedź Ci pomoże, ale  mam nadzieję, że dasz sobie szansę - to o Ciebie tu chodzi, nie ma złych decyzji, chociaż początki są bardzo trudne, to warto próbować ..pozdrawiam

Jaka jest lepsza psychoterapia grupowa, czy wizyty prywatne?

Dzisiaj jest strasznie dziwne zawroty i niemoc Błagam niech ona nie wraca. Sluuu widzę że Ciebie długo nie widać co u Ciebie?

ok teraz już rozumiem Czyli zaczynam od początku bo w tej chwili jestem bez leków Tylko chyba będę musiała zmienić lek bo te biegunki były po asertinie ponieważ odkąd nie biorę ustały Pozdrawiam ...10 dni byłam w raju...

Bałaś się odstawienia? Masz rację, to bardzo ważne, żeby nagradzać się za wszystko, co uda się zrobić! Każdy mały sukces to  duży krok do przodu Trzymam kciuki

Po 2 tabletkach leku antydepresyjnego rzadko kto odczuwa poprawę. Zazwyczaj trzeba poczekać kilka dni, albo tygodni żeby organizm się przyzwyczaił. Leki psycho lub antydepresyjne to nie jest aspiryna po której ból głowy natychmiast przechodzi. Senność z czasem ustępuje, tak samo jak różne przykre reakcje żołądkowo-jelitowe, a emocje wracają.
To co odczułaś ZlaKobieto to tylko chwilowe zawirowania organizmu. Po jakimś czasie czułabyś się zupełnie inaczej (czytaj:lepiej).

Masz rację: nastawienie i nie uleganie podszeptom nerwicy to podstawa. Niemniej jednak nie wszyscy ludzie potrafią sobie od razu to przetłumaczyć. Często cierpią latami, unikają stawiania czoła lękom, zamykają się w domu, nie widzą się z nikim. Wówczas nie ma innego ratunku jak leczyć się farmakologicznie. Leki to nie jest "zło" w pigułkach, potrafią bardzo pomóc, ale wielu ludzi po prostu nie daje sobie szansy na poprawę odstawiając je jeszcze zanim zaczną prawidłowo działać.

Sluuu eksperymenty z dawkowaniem leków zawsze będą się kończyły zawirowaniami organizmu. W prawidłowym przebiegu farmakoterapii dawka antydepresanta powinna być stała, a jej zwiększanie lub zmniejszanie każdorazowo należałoby konsultować z lekarzem. Zarówno Ty, jak i Kasiuniunia macie najprawdopodobniej źle dobrane leki.
Radziłabym pomyśleć nad zmianą.
Pozdrawiam

Sysia: nie czytałam, ale bardzo się cieszę, że przełamałaś swój strach przed "objawami" i sięgnęłaś po książkę o nerwicach. To wielki krok, szczerze Ci gratuluje i mam przeczucie, że chyba lepiej się czujesz prawda?:)