Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witaj  Andzia, to co masz to sa ataki paniki-typowe symptomy. Moze byc ich wiecej, moga sie roznic ( zawroty glowy, szum w uszach, zamglone widzenie, kolatanie serca, dusznosci, drzenie i wiele innych). Najszybsza metoda na przerwanie ataku kiedy sie zdarza ktoras z dolegliwosci to oddychanie przeponowe: poloz reke na klatce piersiowej powyzej piersi, pod broda wez oddech brzuchem by zrobil sie taki balonik-reka na klatce nie powinna sie ruszyc o milimetr, wtedy oddychanie jest prawidlowe.Nalezy tez starac sie rozluznic cale cialo, nie napinac miesni bo nic nie wyjdzie. Oprocz tego nalezaloby stosowac leki z grupy inhibitorow, ktore nie uzalezniaja. Mnie i moim znajomym pomogla paroxetyna. Nie znam rimediow naturalnych, pewnie tez istnieja. Trzeba to leczyc, samo niestety nie przejdzie a ma zwiazek ze stresem jak i traumami z przeszlosci.Powodzenia!

Psycholog chyba nie moze przepisac takich lekow, tak sa na recepte. Poniewaz ja mam z tym do czynienia od parunastu lat wiec mam tez wiedze-psychoterapia sama w sobie Ci nie pomoze wyleczyc sie z atakow,zwlaszcza,ze teraz masz takie dolegliwosci, tak intensywne i obawiasz sie jeszcze dodatkowo pogorszenia czyli nakreca sie wciaz ta machina. Sprobuj isc do jakiegos psychiatry, lekarz rodzinny chyba tez nie ma upowaznienia ale dowiedz sie.

Jezeli masz taka mozliwosc to od razu do psychiatry choc psychoterapia tez powinna byc rownolegle z leczeniem farmakologicznym. Przy paroxetynie zaczynasz czuc poprawe pook 10 dniach-2 tyg. Zaczyna sie od pol tabletki i zwieksza dawke co 6 dni, w zaleznosci ile lekarz przepisze. Ja mialam dosc spora bo 40 mg czyli dwie tabletki dziennie, ale moj stan tego wymagal. To zreszta sama wyczujesz czy masz za malo czy za duzo.

Cześć!
Chciałoby się powiedzieć: "jak fajnie, że nie jestem sama z tym problemem", ale w rzeczywistości ogarnia mnie jeszcze większy smutek patrząc ile jest ludzi walczących samych ze sobą. Tak, dla mnie nerwica to walczenie ze sobą, ze swoimi emocjami. Sama cierpię na to cholerstwo od sześciu lat i czasami mam wrażenie, że już nie dam rady, że zaraz zwariuję, że coś rozwalę. Bywają dni kiedy denerwuje mnie wszystko, począwszy od nie takiego smaku kawy, po obiad, który przygotował mój facet. Do tego ciągłe wewnętrzne lęki, że zaraz coś się stanie, że zrobiłam coś nie tak, że zaraz zemdleję albo dostanę zawału. Na szczęście to ostatnie omija mnie sukcesywnie od roku, ale cały czas się tego boję [!!!]. Jest mi cholernie przykro, chociaż nie. Jestem cholernie rozgoryczona, że na prawidłową "kurację" na NFZ (tj. regularne wizyty u psychologa) nie ma szans, że trzeba kamuflować swoje emocje lekami antydepresyjnymi, które powoli stają się narkotykami, bo bez nich nie można funkcjonować. Ja tak przynajmniej mam. Rzucałam to świństwo dwa razy i za każdym razem wracałam. Raz co prawda na własne życzenie, dostarczając ttc do swojego organizmu, które jak się później okazało, u niektórych osób może wywołać nawroty lęków. Brrr na samą myśl o tym jak bałam się wstać z łóżka mam ciarki.
Jak radzicie sobie z tym cholerstwem?
I przede wszystkim: jak radzą sobie z tym wasi najbliżsi...

Pozdrawiam!

Kiedys mojej partnerce bylo trudno zrozumiec co sie ze mna dzieje. Byla przekonana ze wystarczy przestac myslec i juz. Niestety to nie takie proste. Teraz po tylu miesiacach juz wie ze z nerwica tak jest, ze czasem jest lepiej a czasem gorzej. Chociaz ja nie moge narzekac, od pol roku jest dobrze. Oczywiscie sa dni czy tygodnie ze cos mnie sciska, ze sie nakrecam, ze sie boje ale nie przeszkadza mi to w prowadzeniu normalnego zycia. Moja partnerka jak widzi ze o czyms mysle, staje sie nieobecny to pyta co sie dzieje. Czasem mi wymierzy klapsa, czasem przytuli, zajmie mnie czyms albo spyta kiedy ostatnio medytowalem i jest dobrze.
Wrocilismy wlasnie z nad morza, bylismy tez w sudetach na pare dni. Odpoczalem :-)
Co do psychologa. Chodze prywatnie. Bylem na 3ch spotkaniach. Tysiace pytan, zadnej diagnozy, zadnej terapii - jeszcze. Na nastepnym spotkaniu mamy skonczyc diagnoze i postanowic co dalej. Powiem jednak ze same spotkania juz mi cos daly. Te wszystkie pytania uswiadamiaja mi powoli ze jak wszyscy tutaj zbyt duza uwage przywiazuje do niektorych rzeczy, ze mam potrzebe by pomagac komus i nie potrafie sobie odpuscic, to znaczy kiedy widze kogos w potrzebie to nie potrafie przejsc obojetnie albo przynajmniej bez silnego zaangazowania. Nie chce z tego rezygnowac ale nad tym musze popracowac, cos z tym zrobic. Do tego asekuracyjna postawa wobec ludzi.
Sam chcialbym sie dowiedziec co u mnie spowodowalo takie podejscie do zycia i ludzi. Jestem z niego zadowolony i nie chce z tego rezygnowac ale jestem ciekaw i chce zrozumiec.
Pozdrawiam i trzymam kciuki

Dobry wieczór wszystkim,
od od lat kilkunastu, z małymi przerwami walczę z nerwicą i napadami lęku. Z różnym skutkiem, najczęściej łapie mnie to w nocy, gdy np. zdarzy mi się być samej w domu.Albo nie mogę zasnąć, albo się budzę i serce wali jak oszalałe, brakuje mi powietrza, mam wrażenie, ze zaraz dostanę zawału, albo wylewu, cała drżę, znacie to ... Zawsze mam przy sobie Validol i jakoś się żyje
Najczęściej jest to wynikiem długotrwałego stresu, wiadomo, życie ! Następuje przeciążenie systemu nerwowego i zaczyna się, eh
Od soboty biorę nowy lek ALVENTA, do tej pory był tylko pramolan. Boję się uzależnienia, a potem odstawiania leku, czy ktoś to brał ?

Endriu,
czy cały czas dajesz radę bez leków ? Gdzie chodzisz do psychologa, bo trafić na dobrego jest trudno, a ja chyba zdecyduję się na terapię, bo ciężki okres przede mną

Witaj.
Tak, udaje mi sie caly czas dawac rade bez lekow. Sporadycznie biore coś ziolowego na uspokojenie, pol dawki. Zdaje sobie sprawe ze nie wszyscy potrafia sobie poradzic bez lekow. Mnie sie na szczescie udaje. Wiele potrafie zrozumiec i sobie uswiadomic ale to jest ciezka praca nad soba i godziny analizy swojego zachowania i dotychczasowego zycia, a i tak nie wszystko potrafie zauwazyc dla tego zdecydowalem sie na psychologa.
Terapii jeszcze nie zaczalem, jestem po 3ch spotkaniach diagnostycznych. Jeszcze podobno jedno i wtedy dopiero sie zacznie. Jestem z katowic. Znalazlem tak na prawde pierwszego lepszego w internecie. Chcialem na nfz ale dlugo sie czeka, a poza tym jest malo kontraktow z nfz i najczesciej robia terapie grupowa ale to strasznie duzo czasu wymaga. Bo to codziennie przez 3 m-ce, a ja nie moge sobie na to pozwolic. Dla tego zdecydowalem sie prywatnie. 100zl za spotkanie raz w tygodniu. Teraz mam urlop, potem psycholog wiec mam przerwe.

Co do radzenia sobie to ciagle sam siebie staram sie przekonac ze to nerwy. Ciagle staram sie zrozumiec co sie ze mna dzieje. Zajmowac sobie czyms czas. Nie myslec o tym wszystkim. Od tygodnia ciagle mnie cos kluje w piersi, cos sciska i tylko zajecie sie czyms daje oddech. Pogoda tez wykancza. Te upaly nie pomagaja.

Pozdrawiam

sluu-no własnie cos jest nie tak już niewiem co mam robic ze sobą ehh to życie  z lękami

katarzynka90- u nas to trochę inaczej wygląda. Wracają lęki i depra.
bozenka- co tu robić? baa jak zawsze musimy przetrwać, przynajmniej wiemy ze ten film był grany milion razy.

Witam wszystkich jak się czujecie bo ja nienajlepiej pzdrawiam

witaj endriu- mi najbardziej dokucza lęk niewiadomo przed czym oraz jestem strasznie spięta ale to tak od niedawna mi się pogorszyło bo było całkiem niezle pozdrawiam

Super post moze ja nie mam nerwicy, ale mam inne problemy, ktore faktycznie rozwiazuje dzieki tearpii dynamicznej. Raz w tygodniu od 3 lat. Dopiero po roku zaczynalam odczuwac efekty wspolpracy. Masz racje, ze z psychoterapii trzeba umiec korzystac. Po nawet pol roku bardzo czesto dalej nie wie sie o co w niej chodzi. Jest to zmudny proces, ale doswiadczylam tego, ze sie oplaca. To moje zycie i byla najlepsza inwestycja, jaka dokonalam. Nie ma zbyt wysokiej ceny dla zdrowia i szcescia! Moj tato ma nerwice i mu pokaze ten artykul.

Witam.
Od jakiegos czasu mecze sie z lekami.Boje sie atakow ktore zdarzyly mi sie dwa trzy razy.Zawsze wesola zartujaca ja stalam sie kims innym.Unikam kontaktow z ludzmi boje sie byc sama z dziecmi.Zakupy kiedys bardzo lubilam teraz uciekam od sklepow.Nie mam ochoty na spotkania.Zaczelam spotkania z psychologiem.Co robic bymoc funkcjonowac jak wszedzie.

mała pi- super, ja też zmniejszyłam dawkę znacznie. Jest ok, choć jeszcze nie 100 %. Właśnie wróciłam z urlopu  na pięknej wyspie... było mega :-D.
Bozena- niedługo się unormuje, może wyjdź na dłużej na słońce to uzupełnisz witaminę d, mi to pomaga.

Witam, czytając to forum, dodaję sobie otuchy, ponieważ obecnie przeżywam straszny kryzys. W kwietniu przerwalam 8miesięczne leczenie antydepresantami,  w tym okresie działy się różne rzeczy, lęki, bardzo rzadkie ataki paniki ale ogólnie dawałam sobie z tym radę. Około miesiąca temu zostałam zwolniona z  pracy, na początku byłam zdziwiona że nawet sobie daję radę, ale oczywiscie byłam w błędzie. Własnie wrocilam z tygodniowych wakacji w grecji, byłam tam ze znajomymi i chłopakiem. Nie porafiłam się rozluźnić, ciągle myślałam o pracy i do tego złapała mnie straszna natrętna myśl, której nie mogę się za nic w świecie pozbyć, mianowicie że nie kocham swjego chłopaka, bo nie cieszyly mnie chwile spędzone z nim na wakacjach.  Odkąd wróciłam o niczym innym nie myślę tylko o tym. Nie mogę się skupić na niczym innym, ta myśl nie daje mi spokoju. Oddałabym wszystko żeby ona wyszła z mej głowy. Byłam pewna że już potrfaię sobie radzić z nerwica i takimi myślami. Ona wraca ddo mnie tak często że zastanawiam się czy to może prawda, że ja go nie kocham????? Ilekroć o tym pomyślę, dostaje ataku paniki, strasznie się sama nakręcam, do tego stopnia że gdy wchodzę do domu i na niego spojrzę, dostaję ataku, nie jem nic od 3  dni, nie daję sobie z tym rady:( czasami miałam takie myśli ale nigy nie przybierałyy one aż tak dużej wagi. Mieszkam za granicą, umówiłam się na sobotę do psychologa, ale ciągle mam w głowie ze ja go nie kocham i ze to koniec. Pomimo tego że jest on najwspanialszym facetem jakiego znam, jest dla mnie cierpliwy wyrozumiały, zawsze wysłucha moich zmartwień, przed wakacjami owszem kłociliśmy się, ale nie miewałam myśli takich, że to nie miłość. Teraz za każdym razem gdy probuje przywołać pozytywne wspomnienie wszystko odwracam na przekór, i widzę same minusy. Ciąglę płaczę, nie widzę sensu w niczym, a tu muszę szukać nowej pracy........nie mam siły nie wiem co robić.........

Hej wszystkim weteranom :-D i nowicjuszom,

Mija 4 lata, jak się zaczynało nie przypuszczałam, że tyle to może trwać. Miałam być już zdrowa po roku max. Jednak proces mojego zdrowienia to długa droga.

Mam nadzieje, że "starsi" w krokach do wolności pokonali bestię, jak kiedyś zajrzycie dajcie znać.
Muaaaa :-D

Dziękuje endriu1500 za odpowiedz. Rozmawiałam z chłopakiem, on o wszystkim wie, wysłuchuje, przytula wspiera, zawsze był przy mnie, gdy tego potrzebowałam. Dlatego nie rozumiem czemu mnie naszła taka myśl, mam poczucie winy, nie potrafię się na niczym skupić, nic mnie nie cieszy, nie jestem w stanie szukać pracy, ogólnie totalne załamanie. A mówię, sobie, że gdybym go nie kochała, raczej nie przeżywałabym tak bardzo tej myśli. Wydaję mi się, że to wszystko wiem, ale ta myśl wraca do mnie nieustannie........

witam wszystkich.
ja zmagam sie z depresjä od okolo 10 lat.do tego dochodzä ataki paniki.od 4 lat po nawrocie choroby biore leki antydepresyjne paroxetin obecnie 30 mg. pracuje, zajmuje sie domem. czasami jednak mam takie dni ze nie potrafie oderwac mysli od mojej choroby. jestem niä juz poprostu zmeczona.do tego dochodzi dziecko z lekkim uposledzeniem umyslowym ktöre röwniez czasami daje "popalic". na terapie chodze röwniez od 10 lat z przerwami.
czasami chcialabym miec poprostu siety spoköj.möc polezec sobie bez zmuszania sie do robienia czegokolwiek.
jak myslicie, czy bioräc leki mozna znowu zachorowac? tzn. miet nawröt choroby? möj lekarz psychiatra twierdzi ze leki dzialajä.to dlaczego mam czasami zle samopoczucie? macie podobnie ze pomimo brania leköw jest wam czasami zle? staram sie traktowac swojä chorobe jak kazdä innä ktöra jest przewlekla, ale czasami sil brakuje.....chce dodac iz stany paniki sä w uspieniu, to raczej möj naströj daje mi do myslenia.

mala Pi. bardzo dziekuje za krzepiäcä odpowiedz :-)  ja bardzo zle reagowalam na wenaflaksyne. myslalam ze splone.dlatego lekarz przepisal mi paroxat.

Witajcie. Z nerwicą zmagam się od 3 lat. Zabawne bo gdy przeczytałam kilka postów i padło zdanie "mam nerwicę od 5 lat" pomyślałam o boże  jak długo ! A przecież sama mam ją już aż 3 lata i nie wiem gdzie się podziały 3 lata mojego życia.
Nie wiem co myśleć, co mówić ani robić, zrobiłam postępy bo panuje bardziej nad sobą i sama wychodzę z domu ale na każdym kroku się kompromituję bo... Gadam głupoty? Nie wiem skąd się we mnie bierze taka pogarda do ludzi i ich problemów. Dużo przeszłam w zeszłym roku , dwie osoby, które kocham są śmiertelnie chore, jakoś niby już z tym żyję ale wiadomo, że chciałabym inaczej
Czuje się chyba emocjonalną kaleką, nie mam empatii ani szacunku do innych.

edytka1976- co znaczy że na wenli myślałaś że spłoniesz? Pytam bo miałam dosłownie to samo na niej (uczucie palenia na zewnątrz i wewnątrz). Obecnie też jestem na paro, 10 mg
WariatkaNaMedal- A chodzisz na terapie? Ja też mam uczucie złości na innych, ale nie okazuje im tego. Chodzi pewnie o zazdrość że pozornie zdają sie mieć tak błahe problemy, gdzie ja walczę o każdy normalny dzień.
aniaskura- nie ma co doszukiwać się logiki w zaburzeniach lękowych, niektórzy dostali jej jedząc popcorn w kinie i tak całą chorobę nie mogą zbliżać się do kina i kukurydzy, (zakodowało sie w podświadomości ).

Miłego dnia mili

olka- to był mój objaw zwiastujący nerwicę, z pół roku mi się pojawiały takie objawy. Po rozpoczęciu leczenia nie wróciło. Też poprzedzałam to badaniem dna oka, morfologią i neurologiem,

Witam wszystkich.

Jestem świeżakiem na forum, ale jak większość tutaj obecnych swoje już przeszłam. Od 5 lat cierpię na nerwicę lękowo-depresyjną i od prawie 3 lat nie biorę żadnych leków, bo generalnie daję sobie radę bez nich. Nie będę Was zanudzać swoją historią, bo nie po to tu weszłam i nie tego teraz potrzebuję. Trafiłam tu przypadkiem, bo jedyna dolegliwość z jaką nie mogę sobie nawet w małym stopniu poradzić, to brak siły i motywacji do podjęcia działania. Szukając sposobów na zmotywowanie się, przypadkowo trafiłam na ten wątek i zaczęłam go czytać. Większość komentarzy, które tu przeczytałam spowodowały, że prawie się popłakałam, bo przypomniały mi się najgorsze chwile z mojej walki (której swoją drogą jeszcze nie wygrałam w pełni), ale był jeden komentarz, który spowodował, że się uśmiechnęłam i aż postanowiłam się zarejestrować, żeby napisać to co właśnie piszę. A chodzi o poniższy komentarz:

Te słowa spowodowały, że choć na chwilę poczułam, że są jeszcze sposoby i możliwości, które można wykorzystać do walki, a o których nawet nie pomyślałam. Chodzi mi przede wszystkim o słowa:
"Po prostu wyjsc na dwor, zamknac oczy i poczuc chlod, cieple slonce na twarzy. Poszukac swiergoth ptakow i szumu drzew. Gotujac objad powachac go, wyczuc skladniki, poczuc pare na twarzy. Kiedy rozmawia sie z kims to nie odpowiadac automatycznie tylko wsluchac sie w slowa, powtorzyc je, wyczuc ton, popatrzec gleboko w oczy. Chodzi o to by zauwazyc te wszystkie cuda ktore nas otaczaja."

Dziękuję Ci endriu1500 za te słowa, mimo, że nie były skierowane one do mnie, ale pomogły mi z innej strony spojrzeć na ten temat i choć do rana pewnie to miłe uczucie minie, to wspaniale jest mieć teraz uśmiech na twarzy i pisać ten tekst z nadzieją na to, że jutro obudzę się z trochę większą dozą motywacji do działania.

Jeszcze raz dziękuję. A wszystkim tu obecnym życzę sukcesów we własnych bitwach, trzymajcie się mocno i nie dajcie sobie wmówić, że jesteście w jakikolwiek sposób gorsi od innych z powodu choroby. Jesteście zaje...iści !!!!!! I powtarzajcie to sobie codziennie rano na głos przed lustrem, aż sami naprawdę w to uwierzycie i nikt inny nie będzie Wam w stanie wmówić, że jest inaczej.

Same niestety w ten pędzący świat dałyśmy się wkręcić. Walczymy o to aby nie siedzieć w domu, być businesswomen ale czy nasze mamy, babcie nie mialy lepiej pod kątem spokojniejszego życia?

Witajcie

pisałam tu kiedyś pod innym nickiem ale zapomniałam jaki miałam,więc zarejestrowałam sie pod tym obecnym.

Ja też mam nerwicę
Co jakiś czas wraca,kiedyś ze -3l temu może myślałam ze zejdę bo obudziłam sie i czułam taki gorąc,tak mi duszno byłam,ledwo oddychałam
i serce mi waliło szybko,
   Rozebrałam sie prawie ze do naga,poszłąm do łazienki i tam jakoś mi przeszło
  Jednakże po paru takich razach zapisałam sie do psychiatry
Leczyłam sie prawie rok,brałam tabletki bo nie miałabym kiedy chodzic na terapie
Nazwy leku nie pamietam dobrze,gdzies w szafce zostało mi opakowanie
   W maju 2013 zaszłam w ciąże wiec na wizycie u p.dr powiedziałam o tym i musiałam odstawić tabletki a i tak była poprawa.

Ostatnio w listopadzie i 2x w grudniu znów czułam "znajome"uczucie,z tym że poszłam do internisty
w nocy sie budziłam i czułam przyspieszone bicie serca
Jeden p dr powiedział ze moge brac validol,bo bez recepty i na bazie ziół
za 2x byłam u pani dr.i skierowała mnie tez na badania-ekg,cisnienie
stwierdziła ze z sercem wszystko w porządku,ze te uczucia kłucia w klatce piersiowej to z przemeczenia
Kolejny raz taki ból czułam na koniec grudnia,ale okazało sie ze mam infekcję dróg oodechowych i stąd to odczucie.
  Mam 4 dzieci,nie pracuję ale w domu jest co zrobić i jak dzieciaki zaczynają swoje fochy itd to nieraz sie denerwuję
W nocy nie najlepiej śpię
   Po 20:00 usypiam córkę,bywa ze zasypiam
Jak sie przebudzę i wstanę to potem ciężko zasnąć a lepiej mi się drzemie w ciągu dnia jak córcia ma południowa drzemkę
...Jednak czasem wraca to znów,miewam lęki ze moge mieć zawał albo coś tam
Teraz staram się nie panikować
Słyszałam też że jak ma sie problem z oddychaniem-=tzn wzieciem głębokiego oddechu to sie nazywa hiperwentylacja
i powinno sie wtedy dmuchac do papierowej torby
i pomaga to rzeczywiście--powiedziała mi to pediatra moich dzieci,ponieważ zauwazyła to sama u mnie
Jak sie bedzie to znów powtarzać to bed zmuszona znów isć do psychiatry bo internisci jakoś to lekceważą jakby
Czasem sie czułam jak jakas hipohondryczka,że coś wmawiam sobie
   Jednak życie z nerwica nie jest łatwe,i kto tego nie ma nie wie co to znaczy

Ah mam tez niedoczynność tarczycy ale leczę to od lat,i wiem ze takie odczucia tez przez to mogą być i czeka mnie jeszcze wizyta u endokrynologa

chloe2- tak ja biorę paroksetynę (paroxinor), lek jest bardzo dobry, tylko czekaj na rezultaty ten miesiąc przynajmniej.

Fizycznie jest ok po lekach ale mam okropne myśli samobójcze i uczucie że wszystko jest do dupy...

Witam jestem nowa na forum choc choroba niestety nowa nie jest. Jako DDA przeszlam dwuletnia terapie, pomoglo nachwile. Moze dwa lata byl wzgledny spokoj, od pol roku znow mam znajome uczucie sciskania karku, kolatania serca, problemow z oddychanie, i paniki. Niestety "problemem" jest moj dom a raczej miejsce gdzie mieszkam. Nowa miejscowosc, nowe spoleczenstwo niechec do tych ludzi ...to nie pomaga. Weszlam w srodowisko wiejskie kompletnie nieprzygotowana na ostracyzm, dodatkowo jako ze mieszkam dwa kroki od sklepu gdzie jest caly pprzekroj miejscowych alkoholikow, ciagle wojny z nimi to powoduje i poglebia moja nerwice. Nie potrafie sie w domu wyluzowac, czuc bezpiecznie, komfortowo. Mam wrazenie ze dom ktory mial byc uroczym miejscem stal sie klatka z ktorej nie mam wyjscia. Ciagle sie boje kolejnej wojenk, ktorej przyczyna jest moj brak akceptacji dla pijacego towarzystwa za plotem.....ich bliskosci, jezyka, zachowania. Nie jestem w stanie cieszyc sie z nadchodzacej wiosny bo juz oczami wyobrazni widze przy moim ogrodzeniu amatorow i smakoszy napojow wyskokowych, tych spedow po kilku od rana do wieczora. To mnie dobija i niestety jest coraz gorzej....zauwazylam ze zaczynam lekko myslec o drodze ostatecznej. To narazie takie delikatne mysli ale sie pojawily i to jest niepokojace. Wydaje sie proste sprzedac dom ......tylko co dalej....nie moge przeciez uciekac a z drugiej strony nie widze rozwiazania sytuacji. Pozostaje alkohol ktory daje ulude luzu, ale na drugi dzien jedt to samo juz na sama mysl powrotu do domu i tego co mnie tam czeka cala sie spinam i panikuje. Mam tez swiadomosc ze zalewanie emocji alkoholem to prosta droga do tego by stac sie tym przed kim ciagle uciekam czyli przed ojcem alkoholikiem i takimi zachowaniami w moim otoczeniu. Nawet fakt ze moja rodzina jest zdrowa to mam wrazenie ze ja niestety robie wszystko by te relacje zepsuc....moj stan nie wplywa dobrze ani na meza ani na dzieci. Nie chodzi o to ze jestem w stosunku do nich nerwowa, ale o to ze unikam angazowania sie w zycie rodziny, rozpamietujac swoje chore emocje. Nie wiem co dalej....nie wiem co robic.......jestem juz zmeczona. Nie oczekuje tu pomocy.....raczej chcialam z siebie wyrzucic choc czesc mojego stanu...nie pomoglo! Ale wszystkim innym zycze by im sie udalo.

zgadza sie to ze mna jest cos nie tak....to cos to wlasnie chore emocje i moja swiadomosc tego,  stad tyle sprzecznosci jak piszesz. W rodzinie jestem wycofana, bo zamykam caly ten swoj stres w sobie i efekt jest taki ze nie interesuje mnie maz, corka, syn......i pomimo tego ze nie grzmie, nie wyzywam sie na nich moj stan i tak psuje relacje bo jestem jakby mnie nie bylo.....to nie pozostaje bez echa u najblizszych i nie zmienia moich emocji.

Witajcie,  właśnie ,, walczę'' po przebudzeniu. Jestem tu nowa ale zmagam się z tym co wy. Mam mętlik myśli więc mój post może być chaotyczny. Zaczęło się niewinnie...gdy po przebudzeniu otworzyłam oczy poczułam rozchodzacy się po moim ciele strach. Czułam że zawładnął mną. Pomyślałam że może przyśniło mi się coś i to dlatego tak się czuję. Ciężko mi było wygramolić się z łóżka. Po jakimś czasie wróciłam do normy, tak przynajmniej myślałam bo następnego ranka okazało się to samo. Tak dzień za dniem sytuacja się pogarszała. Doszedł wewnętrzny niepokój, kołatanie serca, mdłości, biegunki. Nie chce mi się wstawać z łóżka tak jakby coś złego poza nim miałoby się wydarzyć. Jest jak najbezpieczniejsze miejsce na ziemi mimo że tak źle się w nim czuję. Nie wybieram się na terapie ponieważ byłam świadkiem nie raz. jak leki i Pan psycholog potrafili pomóc z żadnym skutkiem. Nie będę rozwijać się w tej kwestii ponieważ jest to moje osobiste przekonanie wyrobione po samobójstwie znanej mi osoby która była ,,leczona''.  Cieszę się mimo wszystko ze są tacy psychologowie którzy potrafią pomóc bo czytałam w tym wątku że tacy istnieją i pogratulować tutaj im trzeba za fachowość.
Wszak martwi mnie to że objawy się nasilają, dziś doszło jakby duszenie gardła, ścisk w gardle. Wiele siły muszę włożyć aby wstać z łóżka, potem już to jakoś zaczynam kontrolować ale zaczynam się bać czy zawsze będę mogła nad tym panować, co dalej? Czuje się bezsilna, winna ze mimo że mam dla kogo walczyć nie starcza mi już sił. Boję się zasypiać....

Witam! Dobrze, ze nie jestem z tym problemem sam. Moja historia z nerwica zaczęła się od informacji, ze istnieje nieuleczalna choroba jaką jest HIV. Boje się dotykac klamek, butów, wszystkiego co publiczne. Uświadamiam sobie że w moim mieście żyje 750 tys ludzi i że nie ma powodu do strachu żeby spotkać jedną z 30 osób chorujących na HIV w wojewódzwie gdzie mieszkam. Staram się ją ignorowac, ponieważ niektóre osoby na forum napisały żeby z nią nie walczyć. U mnie nerwica nie przejmuję kontroli nad całym mną, więc nie jestem w takim ciężkim stanie jak niektórzy tutaj na forum. Jedyną rzeczą z którą nie mogę wytrzymać jest kłucie w głowie, pojawia się od czasu do czasu. Nie byłem jeszcze u psychologa, ponieważ wierzę w to, że uda mi się ją samą pokonać. Czy powinienem skonsultować się z psychologiem?

Racjonalizacja swoich lekow jest dobra. Uswiadamianie sobie czemu sie boimy i czego sie boimy to dobra droga. Tylko trzeba dobrze trafic bo nie da sie uszukac podswiadomisci. W tym pomaga psycholog. Widzi i dociera tam gdzie ty sam nie masz szans dotrzec. Jesli poczujecie ze stoicie w miejscu od dluzszego czasu przejdzcie sie do niego. Ja tak zrobilem swego czasu i pomoglo. W prawdzie trafilem na takiego co przez 5 sesji diagnozowal i bral kase a na koniec nie powiedzial co sie ze mna dzieje i z czym tak na prawde sie borykam ale przez rozmowe i uzewnetrznienie dotarlo do mnie kilka rzeczy. Zrezygnowalem z dalszych wizyt ale pomoglo. Polecam prosty sposob medytacji... trzeba sie skupic na swoim strachu lub napieciu i puscic mysli wolno, nie chamowac ich i pozwolic im swobodnie plynac. Czlowiek nie zdaje sobie sprawy ile blokad sobie zalozyl i jak bardzo sam siebie oszukuje i czego nie dopuszcza do swiadomosci. To pomaga zrozumiec siebie.