Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

problemowa567 - Witaj, jesteśmy z Tobą!  Myślałaś o wizycie u psychiatry?

Warto poznać nerwicę właśnie po to by dowiedzieć się z czym się człowiek zmaga i uświadomić sobie że tak na prawdę nie ma co się bać, bo oprócz dyskomfortu to ona nic więcej nie może
A walczyć na pewno się z nią nie da bo walka ją tylko umacnia i jest faktycznie gorzej.

Ale... chciałem się pochwalić małym sukcesem.
Byłem w week-end na działce, płot stawiałem. Obawiałem się przed wyjazdem czy dam radę. Czy będę na siłach. Czy nie dopadną mnie jakieś lęki, panika bo to przecież spory wysiłek i serce mi będzie waliło.
Ale przy takiej pracy człowiek zapomina o dolegliwościach. Człowiek jednak musi pracować fizycznie, coś robić. Nie przyzwyczajony jest do siedzenia przez 8 godzin na 4-ch literach i tak dzień w dzień. Przy pracy fizycznej odpoczywa, relaksuje się. I chociaż jestem styrany, wszystko mnie boli, nie umiem nawet po schodach wejść to nabrałem większego zaufania do swojego organizmu, większej wiary w swoje możliwości.
Każdego dnia, już w leżąc w przyczepie, gratulowałem sobie i chociaż czasem mnie coś zakuło, jakiś lęk się pojawił, głowę miałem ściśniętą to było na prawdę super!

Ja za słowami zulki też przestałem analizować wszystko, odpuściłem sobie. Na początku to chyba było ważne - żeby poznać siebie, swoje lęki i ich przyczynę, rozwiązać problemy, a teraz... teraz to tylko by przeszkadzało w rekonwalescencji

Ale do psychiatry chętnie pójdę jeszcze tylko tydzień

to jest własnie najgorsze że przestaje się brać leki i wszystko powraca ze zdwojoną siłą

ja na szczęscie nie mam takich objawów
mam niepokój,brak koncentracji,serce wali
na serce biorę bisocard,jestem po ablacji serca

podziwiam,ja nie dałabym rady jechac tyle czasu na 50min terapi

Nie tylko mlodzi, ja mam 40 pare

Ale... walcze i walcze z ta nerwica ale i tak sie wkrecam... ostatnio mi sie wszystko odwrocilo. To znaczy tak... bylem na dzialce dwa dzi i stawialem plot. Umordowalem sie strasznie i oczywiscie pogratulowalem sobie ze dalem rade. W poniedzialek jeszcze mi glowe i gardlo sciskalo. Ale juz we wtorek tak jakby wszystko puscilo. Siedzialem w pracy i bylo gites. Odczuwalem jedynie mrowienie w palcach u rak i nog. Czasem gdzies mnie troche zakulo i z glupia franc sprawdzilem puls. Policzylem i wyszlo 50 pare i od razu panika. Ja wxpracy kawe pije rano i przez 8 godz nie pale wiec mozna powiedziec ze bez uzywek. I zaczalem szukac po necie co to i sie naczytalem... glupota moja straszna ale co zrobic. I zaczalem sie bac isc spac. Jakos przebolalem nic i w srode od nowa... sprawdzanie itd i ciagle kontrola pulsu. I znowu strach przed polozeniem sie spac. Czwartek wolny, wstalem o 8mej i bylo pozamiatane. Moja polowka pojechala gdzies a ja probowalem sie zdrzemnac i co juz juz zasypialem to mi sie wydawalo ze albo przestalem oddychac albo mi serce sranelo i takie dziwne uczucie w glowie, takie jakby odretwienie czy cos. Tak wybila 15ta. Wstalem i ciagle ten strach. Znowu zaczalem czytac i znalazlem kilka wpisow gdzies ze nerwica tez tak sie potrafi objawic. I czasem niskim tetnem i tymi dziwnymi stanami tuz przed zasnieciem. Troche sie uspokoilem. Zadzwonilem do taty, powiedzialem mu wszystko a on zapytal: kiedy idziesz do tego psychiatry? No ide, teraz w srode pierwszy raz. Powiedzial mi tez ze u niego puls 50 to norma, lekarze jak byl w szpitalu to mieli ekg ustawiona na 45 zeby piszczalo i po ktoryms razie w nocy jak tata spal to przestali reagowac.
Ja sobie zaczalem przypominac ze zawsze mialem dluzszy oddech, zawsze bylem szybszy od innych, zawsze sprawniejszy, wydolniejszy nawet kiedy palilem. Tak bylo jeszcze pare lat temu kiedy zaczalem remont i wszystko po kolei sie na mnie zaczelo zwalac. Zawal taty, choroba przyjaciolki inperspektywa jej smierci, problemy w zwiazku, duza odpowiedzialnosc w pracy, smierc mojej starej milosci itd, itd.
W ten poniedzialek i czesc wtorku znowu przez chwile poczulem ze nadal jestem sprawny, ze nie meczy mnie wbiec na trzecie pietro.

Tata mi jeszcze powiedzial ze jestem skierowany do wewnatrz. Zebym skierowal sie na zewnatrz. Poczytalem troche i znalazlem kilka artykulow na temat nerwicowcow i kierunku w ktorym obserwuja swiat. Faktycznie tak jest. Jestesmy skierowani na obserwacje siebie i tu jest pies pogrzebany.

Zaczalem dzidiaj obserwowac swiat. Ale nie tak po prostu. Kazdy dzwiek opisywalem, co to jest, skad pochodzi. Szczekajacy pies, cwierkajacy ptak, przejezdzajacy samochod. Lezalem na lozku i slucgalem wszytstkiego. Szum wiatru. Start silnika. Nazywalem wszystko, sledzilem. Potem wstalem, wyszedlem na balkon i obserwowalem. Czlowiek w spodniach w kare, koszula w paski, lekko lysawy, oko 30tki, sandaly bez skarpetek. Idzie powoli, nie spieszy mu sie. Zatrzymuje sie na chwile. Nad jego glowa przelecial ptak, galab. Lecial do znajomych na pobliski trawnik. Golebi jest 6. Kraza wokol siebie. Cos sobie dziobia. Sploszyly sie bo obok przejechal samochod. Zielony. Jakis pan za kierownica. Jedzie z 10km/h to chyba volvo. Wyjezdza z polkola osiedlowego w lewo. Obok przeszla pani z dzieckiem... i tak falej
I musze wam powiedziec ze pomaga, bardzo pomaga.

Pozdrawiam i trzymam kciuki za wszystkich

PIGWA- Odstawiałaś leki z lekarzem?
Można zwolnić proces, można wprowadzić inny lek do samego zniwelowania uboków odstawiania.

Cześć Wam, baj the łej.

Endriu, więc masz nerwicę, czy nie ? chyba  powiedziała.....co jej zdaniem Ci dolega ?  A tym, że byłeś 15 min., to się nie przejmuj, ja byłam jeszcze krócej. Moim zdaniem  dobry specjalista, po paru zdaniach może stwierdzić, co komu dolega, dlatego nie bardzo chcą słuchać opowieści.........i dziwię się, że tak Cię zbulwersowała perspektywa zażywania leku.

Wiesz, Oni nie lubią, jak im się podpowiada, jak mają leczyć........zwłaszcza na NFZ.

A więc MEA CULPA  , sorry, trzymaj się.

Państwowa służba zdrowia. :-) Jak sobie radzisz bez leków to nie bierz. Psychiatra raczej nie będzie robił za psychologa, więc nie "pogadacie" sobie. Chyba że u prywatnego, ale będzie więcej gadał, bo mu za to płacisz. Od rozmów jest psycholog.

Witaj Nigdy
Wyrzuć z siebie wszystko kiedy tylko będziesz gotowa.
Pozdrawiam

To jest straszne, ze coraz wiecej ludzi popada w nerwicę i tp....no nic ...żyjemy w takich głupich czasach...nerwy stres, ciągłe podejmowanie decyzji..dobra zła....i tp i tak cały czas....Ale wydaje mi się ze działanie naszej podświadomości w nerwicy jest kolosalna...trzeba nauczyć się rozumieć siebie i swoje reakcję. A co nas nie zabije a nerwica to już napewnoooo to nas wzmocni Buziaki dla wszystkich nerwicowskich :*

Hej,
nerwica,i depresja to prawie moje drugie imię.
Mam to chyba od urodzenia,aż do teraz,lecz jest coraz trudniej.
Mam mega doły i nic mnie nie cieszy.
Wyjechalam z rodzina za granice,polepszyła sie nam sytuacja finansowa, a ja ciagle skrzywiona,i obezwładniona lekami .
Mam coraz to inne objawy fizyczne,wkręcam sobie rożne schorzenia.
Psychicznie nie daje rady.
Dużo mnie kosztuje udawanie ,ze jest niby ok.
Niestety dzieci to wyczuwają,i tez zaczynaja mieć zaburzenia lekowe.
Sporo w życiu przeszłam.
Ostatnio 5 mcy temu spontanicznie trafiłam sie ciąża.
Byłam w szoku,ale sie ucieszyłam,partner zmienił sie na lepsze,niestety okazała sie obumarła,przeszłam sporo stresu.
Zabieg w obcym kraju itd.
Minęło już trochę czasu,a ja coraz gorsza mam kondycje psychiczna.
Tak jakby czas nie leczył ran.
Niewiem czy to wydarzenie tak na mnie wpłynęło?
Dla odmiany partner jest corazmniek wrażliwy na moje stany.
Nie mam nawet z kim p tym pogadać.

endriu, ja już wypisałam wszystkie żale, ale na początku też tak robiłam. Teraz nie mam już takiej potrzeby ;-)

Przepraszam, że tak się "wcinam" w rytm rozmowy.. ja takze mam nerwice. Mysle, ze od bardzo dawna, ale moj internista mi to wprost uswiadomil jakies dwa tygodnie temu. Od bardzo dawna mam napady lęku w nocy, niepokoje, strach o swoje zycie.. Biore Pramolan od dwoch tyg i jest lepiej. W koncu spie.. ale mysle, ze moje rozdraznienie, nerwowosc sa wynikiem niedozywienia, braku skladnikow odzywczych.. ale nie bede sie nad tym rozwodzic, pewnie nikt nie chce o tym nawet czytac.

Przyszlam tu z innym problemem. Mam nadzieje, ze ktos mi pomoze.
Jakąś godz temu sprzątałam potłuczony słoik, który rozbił się także na takie baardzo malutke, okruszkowe kawałeczki. Sprzątając, miałam wrażenie, że mi coś wpadło do oka, ale w ogóle mnie nie bolało ani nie boli oko, ale ja mam wrażenie, że mi coś wpadło.. Stąd pytanie - czy gdyby naprawdę mi wpadł choćby mały opiłek szkła to bym to czuła bez względu na to jak mały by był? Oko nie boli, nie łzawi, nie jest zaczerwienione.. ale mam takie dziwne myśli, że "pewnie się dostało do organizmu, ale ja tego nie czuję"

Witam Wszystkich!!!
Mam pytanie: Biorę Servenon 10mg od 2tygodni i złapało mnie jakieś przeziębienie, myślicie że mogę łyknąć na noc polopirynę?? Czy ona nie wejdzie w interakcję z moim lekiem. Jak byłam na wizycie u psychiatry to byłam tak przejęta, że nawet do głowy mi nie przyszło zapytać czy można jakieś leki zażywać. Z góry dziękuję za odpowiedź.

Dzięki Sluu, tak myślałam ale troszkę panikara ze mnie , jeśli chodzi o leki.

Coś w tym jest violin. Prawie jak ja ;D

Witajcie. Trafiłam tutaj szukając sposobów na walkę z tą kochaną przypadłością jaką jest nerwica. Miło się zaskoczyłam, widząc, że po pierwsze nie jestem sama, która cierpi z powodu nerwicy (nie wszystko kręci się wokół mnie, każdy ma swoje problemy), a po drugie, że jest tyle osób, które walczą, pomimo czasem niewspółmiernych efektów do wkładanego wysiłku, i chce się dzielić swoimi małymi sukcesami, zachęcając do walki innych. Ja zmagam się z nerwicą od 2 lat, choć podejrzewam, że już wcześniej pojawiały się symptomy, ale jednak wszystko się wylało dopiero po zerwaniu z narzeczonym. W natłoku pojawiły się agresywne myśli, wobec siebie i innych, stany lękowe, bezsenność. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje, miałam wrażenie, że umrę. Zaczęłam szukać pomocy - na początku u bliskich i zaufanego księdza. Jednak nikt do końca nie mógł mnie zrozumieć (bo teoretycznie mam wszystko czego potrzeba młodej dziewczynie, bliskich, znajomych, jestem atrakcyjna itd.) Bałam się też mówić o swoich myślach. Trafiłam do psychiatry, jednak duża niechęć do leków spowodowała, że zrezygnowałam z brania ich. Zamiast tego udałam się na psychoterapię - to był dobry pomysł (czasem bez pomocy farmakologicznej się nie obejdzie). Choć na pierwsze efekty, które w dodatku nie były jakieś specjalne, trzeba było czekać, to było warto. Powoli zaczęłam rozumieć mechanizmy jakie mną kierują, emocje jakie tłumiłam itd. Psychoterapia była konieczna. Dalej korzystam z tej formy pomocy, choć moje cele się zmieniły. Objawy, z którymi przyszłam w dużej części zniknęły, ale pojawiły się nowe i wciąż jest dużo pracy, bo czasem naprawdę sobie nie radzę i mam ochotę się poddać. Zwłaszcza frustrujące poczucie, jakie mi towarzyszy to takie, że życie się toczy poza mną. Mam dużo znajomych, chłopaka, bliskich, ale często przez nerwicę ciężko mi się do kogokolwiek zbliżyć i relacje pozostają powierzchowne. Dlatego ważne jest, żeby rozmawiać, otwierać się, przynajmniej do jakiejś najbliższej osoby. Wklejam kilka rad, które mi pomagają poczuć się lepiej:
- ruch i hobby! - u mnie to taniec - porywa mnie i pozwala choć na chwilę zapomnieć o wszystkim; nawet jeśli nie mam kompletnie ochoty na ruch to kiedy już to zrobię czuję się pobudzona i żywa!; polecam salsę cubanę dla wszystkich fanów tańca - dużo ciekawych figur i integracja w grupie, dużo zabawy i przyjaznej atmosfery, bez wrażenia bycia ocenianym; dobre jest też bieganie i jak ktoś tu napisał walenie w worek i krzyczenie:)
- sprowadzanie wszystkiego do faktów/racjonalności - zwłaszcza kobiety bardzo emocjonalnie podchodzą do wszystkiego, szczególnie do sfery uczuć i relacji, dlatego łatwo jest nas zranić, łatwo popaść w nerwicę jak się non stop myśli co ktoś pomyśli, czy kogoś zranię itd. Sprowadzanie wszystkiego co się wydarza do racjonalności może pomóc. Przykładowo - ktoś jest wściekły na coś i Tobie się dostanie za to, ta osoba może nawet nie zauważyć, że Ciebie to dotknęło, a Ty przeżywasz, że ktoś Cię nie lubi, gniewa się itd. A można to wytłumaczyć - ok ma zły dzień, coś go niemiłego spotkało itd. Próba sprowadzenia swoich stanów lękowych do faktów też może być pozytywna - ok, dzieje się ze mną coś takiego w tym momencie, co mnie paraliżuje, ale można to sobie wytłumaczyć - mam w sobie jakieś negatywne emocje, boję się czegoś - to są fakty, ale nie muszę za nimi podążać i wszystkiego wyolbrzymiać - mogę to trochę odłożyć na bok i robić swoje, skupić się na swoim celu
- zaufanie Sile Wyższej; jeśli ktoś jest wierzący, ale również dla osób niewierzących polecane jest czytanie psalmów - można znaleźć tam wachlarz stanów emocjonalnych - od złości, rozpaczy, beznadziei po radość z ocalenia, nadzieję, wdzięczność oraz poczuć dobroć Boga - mi osobiście czasem trudno to przychodzi, bo utrwalił mi się w głowie taki trochę negatywny, karzący Jego obraz, ale warto dostrzec tą dobroć, bezinteresowną miłość i ile dobrego nas w życiu spotyka
- postawa wdzięczności - być wdzięcznym za wszystko i wszędzie, bez względu na sytuację - nie wiemy po co ona się przecież wydarzyła i do czego nas poprowadzi (widzimy tylko skrawek, a nie całość), dziękowanie za trudne sytuacje może nadać choć trochę siły napędowej do rozwiązywania problemów; na jednym ze szkoleń przerabialiśmy temat "Problem, czyli szansa" i teza była następująca: Problemy to najcenniejsze co nas w życiu spotyka. Dziękowanie za nie, przetrwanie najgorszego, zaufanie, że będzie dobrze i mozolne rozwiązywanie może się okazać czymś wzmacniającym, życie podsuwa nam też co raz to nowe rozwiązania, nowych ludzi, nie możemy tylko się dać załamać i zamknąć na wszystko
- wyrzucanie złości (choćby w ten worek treningowy) i nauka asertywności; ja np. nie potrafię się na kogoś otwarcie zezłościć, z wyjątkiem najbliższych i mam problem z asertywnością, co później odbija się na mnie negatywnie, bo robię to na co nie mam ochotę, spotykam się z niektórymi ludźmi, za którymi niekoniecznie przepadam, bo tak się przyzwyczaiłam i boję się porzucić stare schematy; tymczasem powiedzenie "nie" wcale tak nie boli, a wręcz przeciwnie przynosi ulgę i wyznacza granice sobie i innym, jest oznaką szacunku do siebie
- zezwolenie sobie na wszystkie uczucia i nieporównywanie się do innych, pozwolenie sobie na bycie nieidealnym (nikt nie jest i nie będzie)
- metoda małych kroczków i stawiania sobie wyzwań - powoli do celu, ale też bez przesady, nic na siłę, jeśli czujemy, że coś nas kompletnie przerasta
- zioła i prawidłowe odżywianie, zdrowa dawka snu
Pozdrawiam i życzę wszystkim powodzenia!

Endriu, trzymam kciuki zatem, żebyś trafił na dobrego terapeutę i nabrał dystansu do pewnych spraw. W kupie siła! Pozdrowienia dla wszystkich:)

Witajcie,
przeczytałem pierwsze wypowiedzi w tym wątku i Waszą wymianę doświadczeń w ostatnich dniach(nie udało mi się przebrnąć przez wszystkie strony). Pomyślałem, że podzielę się swoją historią. Ja walczę z nerwicą od około roku, ale o tym, że to nerwica wiem od kwietnia. Wcześnie oczywiście standardowo chodziłem po wszystkich lekarzach, sądząc, że mam jakąś straszną, śmiertelną chorobę. Jednak kiedy wyniki wyszły raczej dobre, dwóch lekarzy niezależnie stwierdziło, że to nerwica. Staram się po przeczytaniu różnych porad na temat leczenia właśnie te dobre wyniki badań traktować jako element radzenia sobie z atakami lęku. Czuję, że od kwietnia przeszedłem przez większość wymienianych objawów, każdy z nich mam przez kilka dni, później zmienia się na inny. Bywa to męczące, ale najgorsze są zdecydowanie ataki. One pojawiają się w miejscach gdzie jest dużo ludzi typu kościół, galeria handlowa, na uczelni trochę mniej na szczęście. Wcześniej objawiało się to poceniem, taka utratą sił i ogólnym zdenerwowaniem/zestresowaniem. Teraz niestety mam problem z chodzeniem i staniem w takich miejscach, czuję spięte mięśnie, kręci mi się w głowie i chodzę jak na szczudłach. Trochę mnie to dziwi, bo już było lepiej, nawet poszedłem na duży koncert rokowy i nic mi się tam nie działo większego. Od 1,5 miesiąca biorę tylko Neopersen Forte. Teraz zaczynam nową pracę i z jednej strony cieszę się, bo zbyt dużo wolnego czasu wcale mi nie pomagało i zajmę się czymś dłużej, ale z drugiej strony po ostatnich atakach, jeszcze bardziej boję się chodzenia tam. Przejrzałem już mnóstwo porad na temat wychodzenia z nerwicy, nie tylko tutaj i wszystko brzmi prosto w teorii. Mam duży problem z tymi atakami, nie umiem jak na razie ich ignorować, a myślenie o nich tylko je pogłębia. Powiedzcie jak u was wygląda zachowanie w trakcie takich ataków? Jak wypracowujecie w sobie ten mechanizm ignorowania urojonych objawów?
Wybaczcie, że tak się rozpisałem.

Dzięki za tak szybką odpowiedź. Spróbuję Twoich sposobów i przede wszystkim zajmowania uwagi czymś innym niż własnymi urojonymi objawami i próbą ignorowania ich na siłę. Dziś miałem szkolenie w stolicy i chociaż oczywiście odczuwałem nadal różne objawy, to nie było tak strasznie jak w ostatnich dniach. A muszę przyznać, że wszędzie było dużo ludzi (bus, samo szkolenie, metro, dworzec, pociąg), więc czuję, że to jakiś mały sukces
Myślę też, że teraz po części pogoda powoduje spadki nastroju i nasilenie nerwicy. Zauważyłem od pewnego czasu właśnie nie tyle zwiększoną liczbę ataków, co takie napady smutku, brak motywacji, ciągłe rozmyślanie o braku sensu wszystkiego. Mam nadzieję, że po tych rekordowych temperaturach takie napady ustąpią choć trochę. Tak jak pisałem wcześniej zaczynam właśnie nową pracę, więc to trochę odciągnie mnie od natłoku myśli.
Poczytam o metodzie, którą stosujesz i oczywiście wiem, że wszystko przychodzi powoli, nie oczekuję, że na drugi dzień będzie od razu idealnie. Też staram się często jeździć na działkę

Dopiero teraz przeczytałam ostatni wpis Endriu, gratulacje! Super ze radzisz sobie ;-) to wielki sukces! Masz rację z tym obserwowaniem siebie.. To jest najgorsze,co  można zrobić w trakcie ataku paniki.. Mam nadzieje, że wszyscy, którzy są na tym forum, w tym i ja, zrozumieją tę podstawową zasadę.. Bo jest ciężko, kiedy się jest nadwrazliwym, zbyt ambitnym, zbyt pomocnym.. Zbyt odpowiedzialnym... Nie myśleć o tym co nas boli.. Co nas czeka.. Z góry dziękuję za przyjęcie do grona na forum i życzę miłego dnia mimo skwaru za oknem :-)

Dzięki barbasia85 za Twoje słowa, wszystkie.
Ja też się bałem przed upałami czy dam radę wytrzymać. Na pewno sytuacje, pogoda, który są dla nas niekomfortowe wpływają na nas negatywnie i to w odczuwalny sposób. Staram się jednak zawierzyć swojemu organizmowi i w tym zakresie staram się go słuchać. Kiedy jest mi za gorąco bo się wyleguję na słońcu to staram się wysiedzieć jak najdłużej, nawet kiedy się okropnie boję i patrzę co się dzieje i jak mi organizm daje do zrozumienia, ze już wystarczy. I jak już wystarczy to uciekam do cienia i odpoczywam. Uczę się na nowo prawidłowo reagować na różne sytuacje. Fakt, czasem nerwica bierze mnie za fraki i ustawia pod ścianą ale to przecież tylko nerwica, przejdzie.
Co do wsparcia ze strony bliskich. To jest trudne dla nich. Widziałem to po mojej partnerce. Córka (21 lat) jak jej trochę opowiedziałem co się ze mną dzieje to wręcz uciekła przestraszona. Ale jak to mówią, na wszystko jest sposób. Ja nie mówię o wszystkich dolegliwościach mojej partnerce, które mi dokuczają. Dla jej i mojego spokoju przemilczam pewne rzeczy ale od czasu do czasu mówię jej tylko, ze jeszcze mi nie przeszło. Zauważyłem, że taki natłok informacji dla mojej partnerki jest bardzo ciężkim obciążeniem, nie śpi po nocach, płacze. Chcę by była dla mnie wsparciem więc staram się jej nie obciążać, wolę ją uśmiechniętą niż smutną. Tyle ile jest mi w stanie dać tyle biorę. My - nerwicowcy - żyjemy z tym na co dzień, przyzwyczailiśmy się do tego trochę - nasi partnerzy nie. Dla nich to jest dziwne, trudne do ogarnięcia, nie zrozumiałe. Tak więc od pewnego czasu dbam o jej komfort i zyskuję na tym wiele. Mogę czasem coś opowiedzieć, pożalić się i wiem, że to jej nie obciąży za bardzo. Od czasu kiedy to zrozumiałem żyje nam się wspólnie zdecydowanie lepiej. Lepiej się dogadujemy. Nie można zapomnieć, że partner/partnerka ma swoją wyrozumiałość, chce się opiekować nami ale to nie może być ponad jego siły.
Ja jestem po 3-ch spotkaniach z psychologiem. Tysiące pytań. Na razie żadnej diagnozy, żadnych sposobów radzenia sobie z tym. Psycholog po rozmowie i trochę na moje życzenie skupił się na podejściu funkcjonalnym i zobaczymy co z tego będzie. Na razie cieszę się, że mogę komuś poopowiadać co w mojej głowie siedzi

Niestety Barbasiu85 - nie napiszę bo nie używam ale chętnie porozmawiam tutaj, na forum bo i inni może przeczytają i będzie i lepiej, a ja potrafię pisać i odpowiadać na każdy temat i opisywać wszystko bez oporów. W końcu mam zapewnioną pseudoanonimowość ;-)

Witaj vivi83,
cieszę się, ze dołączyłaś do forum - w kupie raźniej jak to mówią :-)
Od razu na dzień dobry Ci powiem, że dziwię się trochę, że po 15-tu latach nic się jakby nie zmieniło. Albo miałaś kiepskich lekarzy albo Ty jesteś jakaś oporna (żart oczywiście). Tak poważnie to jak już tu wcześniej wspominałem leki są fajne ale ukrywają istotę problemu - emocje. Wiele osób tu pisało, że po odstawieniu leków mieli nawrót, nawet ze zdwojoną siłą. Wiele kobiet pisało również, że po zajściu w ciążę i potem po porodzie wszystko się uspokoiło albo zniknęło całkiem. Ja myślę, że ciąża i dziecko bardzo absorbują czas i energię i na nerwicę po prostu nie ma miejsca. Na pewno pojawia się "sens życia" co też uspokaja. Jesteście w końcu bardzo potrzebne!
Co do objawów. Ja miałem swego czasu mocną "niestabilność". Dochodziło do tego, że bałem się nierównych płytek na podłodze bo wydawało mi się, że zaraz się przewrócę. Kiedy biurkiem mi ktoś lekko zatrząsł w pracy wpadałem w panikę. Kiedy wychodziłem windy to mnie paraliżowało na chwilę, tak jakbym w szybę walnął i dopiero po chwili się ta szyba otwierała. Napady paniki kilka razy dziennie. puls i 130 w spoczynku! To były ciężkie chwile.
Ale da się z tym uporać. I z paniką i z lękami i z tymi koszmarnymi objawami ale to wymaga sporej pracy nad sobą i na prawdę bardzo trudno dokonać tego samemu bo patrzymy na siebie z obawą i ze złością i z całym tym majdanem.
Nie wiem jak to jest u Ciebie ale zastanów się czy w chwilach kiedy czujesz nadchodzące lęki, panikę, zawroty głowy, te wszystkie nieprzyjemne objawy nie próbujesz coś z nimi zrobić, uspokoić się, kładziesz się na łóżku, "wychodzisz do toalety" ... - tak? To przestań. Nie zaspokajaj tej potrzeby spokoju, nie zaspokajaj swojej nerwicy. Z nerwicą nie ma co walczyć bo walczysz ze sobą. Doskonale wiem, ze to nie takie proste. Przeszedłem przez to. Daj się po prostu nerwicy rozładować. Ujść nerwom. Nie blokuj, nie hamuj tego. Popłacz sobie, trzaśnij drzwiami, nie bój się zdenerwować - taka moja rada.

Trzymajcie się! Pozdrawiam

W leczeniu depresji, nerwicy, podstawowa sprawa jest znalezienie przyczyny i odpowiedzenie sobie czy na pewno chce sie wyleczyc. Sa ludzie, ktorzy analizuja sami, umieja dokopac sie do traum i znalezc odpowiedni sposob na przepracowanie problemu. Inni potrzebuja odpowiedniej lektury, ktora naprowadzi na droge uzdrowiennia, a jeszcze innym potrzeba specjalisty. Jesli jest prawdziwa determiacja to wierzcie mi: nerwice da sie wyleczyc.  Moge smialo stwierdzic,ze wychowalam sie w atmosferze nerwowej i od lat przedszkolnych borykalam sie z lekami  a pozniej nerwami. Trwalo to...ok 40-stu lat. Zycie w nerwicy. Wlasciwie cale zycie poszukiwalam ukojenia, odpowiedzi skad we mnie tyle agresji (zazwyczaj ukrytej)marzylam o stanie jogina-spokoju wewnatrz. Prawdziwe terapie zaczelam w wieku 37-miu lat i trwalo to ponad 10 lat. Zrozumialam,ze nie wylecze sie w rok z calego zycia i dlatego tak dlugo to trwa bo co obralam jedna warstwe to zaraz pojawiala sie nastepna, pod spodem. I tak roznymi sposobami, technikami, a czasem i lekami udalo mi sie nie miec wreszcie ciaglych, nawracajacych stanow beznadziei, ktore prowadza w kierunku jednej tylko mysli-umrzec. Przez ten czas zdobylam mase informacji o zyciu, zdrowiu, energii, ktora nas otacza i ktora jest w nas, o medytacji o radzeniu sobie z moimi stanami, o nieuciekaniu od nich choc sa tak niewygodne, straszne i niemile.   I to jest jeden z najwiekszych kluczy do uzdrowienia: pozwolic by dany stan nas zalal, doslownie. W pewnych ostrych stanach nerwicy czy deresji jest to wrecz niemozliwe bo czlowiek za bardzo sie boi,ze straci kontrole i "cos" ja przejmie,ze zwariuje. Chcialabym pomoc wszystkim, ktorzy borykaja sie z depresja czy  nerwica. Kazdy przypadek jest inny i kazdy ma inna droge uzdrowienia. Chce podkreslic tutaj,ze samo branie lekow jest do bani, to oszukiwanie siebie,ze sie leczy. Znaczy to,ze w srodku-mniej lub bardziej swiadomie-nie chce sie wyjsc z tego. Bardzo wazna sprawa jest szczerosc do bolu wobec samego siebie. I praca, praca nad psyche czy to w postaci psychoterapii, czy medytacji, czy EFT, czy dwupunktu, Konstelacji Rodzinnych Hellingera,  metoda TRE (na bazie nauk Alexandra Lowen'a) wspierajac sie lektura Osho, Eckhart'a Tolle'a jako podstawowych nauczycieli, ktorzy otwieraja drzwi wiedzy o nas samych. Mowie oczywiscie o moich doswiadczeniach i tym co mi pomoglo wiedzac tez ,ze pomoglo wielu innym ludziom. Wiem jak bardzo trudno znalezc dobrego specjaliste-w tym tez moge pomoc. Wazne jest by nie trzymac w sobie emocji, miec swiadomosc blokad i swoich ograniczen. Obserwowac sie jakby sie stalo z boku, bez komentarza, bez gadania-po prostu obserwowac. A w fizyce kwantowej juz udowodniono,ze obserwowane czasteczki atomu zmieniaja zachowanie, tylko dlatego,ze sa obserwowane. Wniosek prosty Kiedy zaczynacie obserwowac siebie proces uzdrawiania uruchamia sie. To jest niesamowite. Nie wiem czy ktokolwiek bedzie tym wszystkim zainteresowany bo z autopsji wiem,ze malo kto chce naprawde wyzdrowiec. Zycze powodzenia wszystkim!

[
Do Grinta,
myślę, że chcemy wyzdrowieć, tylko nie każdy umie sobie pomóc. Trafiłam w końcu do psychiatry, bo muszę jakoś funkcjonować i pracować. Kiedyś wystarczał mi Pramolan wieczorem i Hydroksyzyna,  gdy miałam napady paniki i lęku, ale teraz mam przeleczyć lęki nowym lekiem. Ja bym chciała, aby mi ktos pomógł, ale nie stać mnie na dłuższą psychoterapię. Mieszkam w Warszawie, dwa razy zaczynałam terapię płatną i to była porażka, terapia na NFZ to kompletne nieporozumienie, trafić na dobrego terapeutę to cud. Może ktoś zna dobrego, skutecznego terapeutę w Warszawie ?

To bardzo ciekawe dla mnie co napisalas: nie kazdy umie sobie pomoc. Tylko ja mialam na mysli to,ze czesto zdarza sie wyciagnac reke do osob z dolegliwosciami a one nie zauwazaj jej nawet, bo tak przywykly do swojej choroby,ze nie umialybyby inaczej, staje sie to ich czescia, czescia ich osobowosci, maja z tego jakies korzysci (zwrocenie na siebie uwagi, niemozliwosc zrobienia czegos, temat , na ktorym sie znaja i moga dyskutowac....)
Hydroksyzyna to silny lek otumaniajacy i nie pomaga wyleczyc wiec radzilabym dac sobiez nim spokoj. Ataki paniki i lęki wyleczysz paroxetyna-inhibitor, nie psychotrop. Nalezy brac min 9 m-cy ale czasem dluzej, lekarz powinien to okreslic.
Jesli chcesz wskaze Ci terapeute. Napisz do mnie, pogadamy

Witam wszystkich,
dobrze, że tu trafiłam, bo każdy z Was ma jakieś doświadczenia, no i można pogadać. Chyba muszę coś wykombinować i zapisać się na terapię. Teraz jest lepiej, rzadko mam napady lęku, ale czekają mnie trudne chwile. Moja Mama od poniedziałku zaczyna chemię, 2 lata temu miała operację, potem naświetlania, a teraz ma przerzuty. Ma 75 lat, myślałam, że chociaż starość będzie miała spokojną, ona  też cały czas leczy się u psychiatry. Ale cóż, trzeba znowu się zebrać w sobie i walczyć. Ale powiem Wam, że czasami bohater jest zmęczony. Tak, właśnie tak czasami o sobie myślę. Nie chcę narzekać na swoje życie, pewnie kiedyś o nim więcej napiszę, ale w wieku 53 lat, nie jest łatwo. Ktoś powiedział, że wtedy ma się przechlapane : )Z jednej strony praca, dość odpowiedzialna, czasami stresująca, Rodzice w takim wieku, że potrzebują już wsparcia i pomocy oraz dorosłe dzieci, którym pomagamy, no i wnuki. A kto nam pomaga ? wszyscy czegoś od nas chcą ) !
Jeszcze raz proszę o pomoc w sprawie dobrego terapeuty w Warszawie !
Grinta, gdzie mam do Ciebie napisać ?

dzięki,
wiadomość dotarła, odpisałam

co do pomocy innym, to nie potrafię być asertywna, ale to wynika właśnie z tego, że jesteśmy niepewni swojej wartości i myślimy, że jak będziemy mili i dobrzy dla wszystkich, to wszyscy będą nas lubili. Trochę za późno doszłam do tego, że kocha się nie za coś, ale pomimo wszystko, popełniłam błąd życiowy, bo zawsze myślałam , że muszę zasłużyć na miłość, a to nieprawda, bo każdy na nią zasługuje
ale nasze wzorce myślowe wynikają z odbierania rzeczywistości już w dzieciństwie,
właściwie to sama dla siebie jestem terapeutą, bo dawno się zdiagnozowałam i wiem co wpłynęło na moje zachowania, sposób wyrażania emocji, ocenę siebie itd.

pierwszy raz jestem na takim forum i trochę się obawiam przedstawicieli typu new age, którzy nieźle potrafią namieszać w głowie, proponują różne nowatorskie terapie, które bardziej szkodzą niż pomagają, a ludzie tacy jak my są bardzo podatni na manipulacje, no i bardzo chcemy uwolnić się z tego "obłędu"
Apeluję tu do wszystkich,
ufajcie swojej intuicji, czytajcie i wyciągajcie wnioski,
po wielu latach zmagań z nerwicą wiem, pomimo, że rzadko chodzę do Kościoła, że największy spokój daje mi modlitwa do Tego na górze, ale taka szczera, od serca i tego spokoju wszystkim życzę

Do sluuu,
poczekam na informacje od Ciebie nt. psychoterapeutki, chodziłam do kilku i nie byłam zadowolona, jestem trudną pacjentką

Smiem podejrzewac ,ze tin@ pije tu do mnie bo polecilam psycholozke, ktora zajmuje sie takze technikami EFT co absolutnie nie ma nic wspolnego z new age, przeciwnie-to bardzo szybka metoda na przepracowanie wielu traum i jest calkowicie bezpieczna.Moze ktos stosowal lub slyszal? Tu gdzie mieszkam jest bardzo czesto uzywana od wielu lat.