Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Anna82-Wspomniałaś coś o wrodzonej niedoczynności tarczycy, którą ja też mam. Napisz mi, proszę, czy pijesz kawę i w jakiej ilości? Jeśli nie, to czy wg ciebie powinnam ją tylko ograniczyć czy w ogóle wyeliminować. Jest to dla mnie ważne. Mam jeszcze inny problem z emocjami, jednak to dotyczy ciężkich przeżyć, mam na myśli stres pourazowy. Sądzę, że z tym problemem będę musiała zwrócić się do psychologa, bo inaczej nie wyobrażam sobie normalnego funkcjonowania.

WITAJCIE JAK WASZE SAMOPOCZUCIA POZDRAWIAM

WITAJCIE

Żanetko jeśli trzustka nie pracuje jak trzeba, nie obejdzie się bez LEKKIEJ DIETY .Wszystko musi być gotowane, a najlepiej by było, abyś poszła do szpitala, jak w kale jest krew, to koniecznie trzeba powtórzyć kolonoskopię.
Jeśli masz anemię przy dobrym poziomie żelaza, to chyba wystąpiła jakaś niedokrwistość. A jeśli masz EKG dobre, a serce boli, to prawdopodobnie  ból promieniuje od trzustki.
Najlepiej weż wyniki badań i od razu pojedż na SOR, a oni powinni skierować Cię do szpitala.

Zdrowia Ci zyczę i pozdrawiam WSZYSTKICH tu zaglądających.

Edit:

ŻANETA, wszystko wskazuje na to, że to trzustka .Leczenie powinnaś rozpocząć bezzwłocznie.

Kochane Kobietki, u mnie coraz lepiej. Nowe leki mają mniej efektów ubocznych i lepiej działają. Nie mam już tak ogromnych lęków, czasem tylko mnie ściska w żołądku. Codzienne spacery z psem też pomagają
Czuję się PRAWIE normalnie.Życzę Wam też tego. Pamiętajcie na swój lek trzeba trafić. U mnie dopiero trzeci zdziałał cuda Pozdrawiam Was i trzymam kciuki

Mnie się nie udało, ale paru osobom z tego wątku tak, więc nie trać nadziei, a jak Ci się nie uda, to też świat się nie zawali.....są gorsze choroby (ja tak to sobie tłumaczę ).

Pozdrawiam Wszystkich tu zaglądających .  Mała pi, fajnie czytać takie wpisy.

żanetka- dadzą Ci lek i po gliście, ważne że odkryłaś przyczynę. Ja biorę profilaktycznie lek przeciw pasożytom raz na pół roku Vermox, bo mam pieska z którym śpie.

Witajcie,
Juz od dluzszego czasu nosze sie z zamiarem napisania kilku slow w tym watku gdyz jest i byl dla mnie bardzo inspirujacy i pomogl mi zrozumiec moje leki i zaczac sobie z nimi radzic. Jestem wam za to bardzo wdzieczny! I chociaz jestem facetem to mam nadzieje ze nikt mnie stad nie wyrzuci
Moja historia z wybuchem nerwicy, stanow lekowych i atakami paniki zaczela sie niedawno, bo pol roku temu, jestem wiec bardzo mlodym uswiadomionym nerwicowcem i po cichu licze na to ze szybko sobie z tym poradze bo jak mysle co wy przechodzicie przez tyle lat to ogarnia mnie szczere wspolczucie i wielki podziw!
No wiec... najpierw pojawily sie klucia w okolicy serca, od tego zaczelo sie wszystko... zaczalem notorycznie sprawdzac tetno, niestety na szyi, to spowodowalo odczuwanie tetnienia w glowie z tego powodu i bule i przez przytykanie sobie tetnic dziwne uczucie otepienia. Wtedy zaczalem sie panicznie bac, wpadac w panike, nawet kilkanascie razy na dobe. Klucia w sercu sie poglebialy, zaczalem byc jeszcze bardziej zmeczony, mysli tak sie kolataly ze wlasciwie nic innego nie myslalem a wszystkie czynnosci wykonywalem automatycznie. Potem pojawile sie przeskoki serca co jeszcze wszystko poglebilo i byla tragefia. Na nieszczescie nic nikomu nie mowilem i tak sie meczylem 4 mce.
Szukalem w necie co mi jest ale zadawalem nie te pytania co trzeba i naczytalem sie o tylu chorobach ze glowa boli. W koncu poszedlem do lekarza rodzinnego, pani doktor mnie zbadala zrobilem padania ogolne plus tarczyca, zrobilem ekg - wszystko dobrze. I tu zauwazylem cos dziwnego... po wyjsciu od lekarza wszystko przeszlo, jak reka odjal. Cud! Niestety wszystko wrocilo, poszedlem jeszcze raz, znowu ekg i po wyjsciu znowu przeszlo. Wtedy zaczalem analizowac wstecz wszystkie zdarzenia. Wczesniej mialem podobnie z nerkami, miesiac sie meczylem, balem ze cis z nimi nie tak, a po wizycie i badaniach ogolnych - jak reka odjal. W dziecinstwie mialem pol roku dziwny ucisk w dolku. Mialem soradyczne ataki paniki, niektore az smieszne, na bilogii nsuczycielka powiedziala ze jak sie palce wcisnie pod rzebra to mozna wyczuc serce wiec sprobowalem i... nie poczulem... serce mi nie bije! I panika gotowa
Znowu szukalem necie co to moze byc i natknalem sie na nerwice. Wszystkie objawy pasowaly. Poradzilem sobie z kluciami w sercu po tym jak zauwazylem ze spinam sie strasznie, rozluzilem miesnie i przeszlo. Dodatkowe skurcze serca przeszly same chociaz potem znowu wrocily ze zdwojona czestotliwoscia, 3 doby, co 10-15 sekund, tragedia. W miedzy czasie wyjezdzalem z moja pania w gory kilka razy i tam jakby wszystkie dolegliwosci malaly.
Dalej analizowalem swoja przeszlosc i okazalo sie ze zylem przez ostatnie pare lat w ogromnym napieciu i stresie...
W 2010 kupilismy mieszkanie do odswierzenia, okazalo sie ze potrzebny jest kapitalny remont, wiec nie bojac sie wyzwan podjalem sie sam tego zadania. Moja pani chyba sie przestraszyla ogromu prac wiec po dwoch tygodniach zrezygnowala z pomocy, zreszta ktos musial sie zajac starym mieszkaniem, zakupami, dziecmi choc juz dorosle. Ale... rano do pracy... po poludniu remont, sobota, czasem niedziela i tak poltorej roku, sam, zrywanie podlog, gladzie wszedzie, plytki, podwieszane sufity, wszystkie instalacje, jak wracalem  okolo polnocy do domu to nie pamietam momentu kladzenia glowy na poduszce. Pani byla nie zadowolona bo zadnego pozytku ze mnie w nocy do tego w pracy ciezki okres, wyjazdy sluzbowe, sporo kawy, praca po nocach. Tutaj taki wazny moment, w trakcie remontu, moj tata mial zawal a potem maly wylew. Zaczalem sie bac o to ze ja tez moge miec zawal. Tata dbal o siebie i tu taki zawal. Wazne tez bylo to ze opowiedzial ze byl wieczor, poczul jakby jakas grype, osunal sie na ziemie w kuchi, ogarnal go okropny bol szczeki. Wazne to dla tego ze po kilku latach tak sie nakrecilem ze mialem podobnie, wieczor, dziwne oslabienie, bol szczeki, plytki krotki oddech i okropne poglebiajace sie kurcze calego ciala az nie bylem w stanie sie poruszyc i nic powiedziec. Okazalo sie ze to byl atak paniki, a skurcze to efekt nie pozbywania sie dwutlenku wegla, poddychalem gleboko i przeszlo.
Potem byly spacery po gorach i obawy czy dam rade wejsc, tetno przyspieszalo, sercec walilo. Potem wylot do stanow, znowu czy dam rade, czy wytrzymam w samolocie i znowu tetno wysokie i kolatanie serca. I tak sie nakrecalem, tym bardziej ze przeczytalem kiedys ze tetno wysokie to wieksze ryzyko zawalu i wylewu.
Po temoncie dowiedzialem sie ze u przyjaciolki zdjagnozowano raka, dobilo mnie to bo ten rodzaj jest wlasciwie nieuleczalny, a czas zycie max 10lat. Tragedia. Do tego doszedl kolejny stres w pracy, dostalem ogromne zadanie zbudowania nowego systemu, kilkanascie ludzi do dyspozycji i 1 milion inwestycji... obawy czy sie uda i ogromna odpowiedzialnosc. I wszystko tak naprawde zaczelk sie pod sam koniec projektu.
W ogole nie zdawalem sobie sprawy ze w takim stresie rzylem.
W styczniu tego roku zaczalem sobie zdawac sprawe ze to nerwica, wzialem od lekarza rodzinnego skierowanie dobkardiologa, wizyta i skierowanie na holtera, gdy mi go zakladali tak bylem zestresowany ze mialem puls 140, potem diagnoza... wszystko w porzadku tylko wysoki sredni puls i tu piwrwsza mysl ... nic dziwnego skoro tak sie zestresowalem. I nie bylem juz przerazony.
Potem wszedlem na to forum inprzeczytalem pierwszy post. To bylo olsnienie. Po tym jak pierwszy raz za rada z postu stawilem czola lekowin i panice i powiedzialem "no dawaj, pokaz na co cie stac, 120... malo, dawaj jeszcze, 130, super, nie boje sie ciebie..." nie doszlo do 140tu, a ja prze tydzien mialem ulge, tetno 64 w pracy bez uzywek
Zapomnialem o tych wszystkich radach stad i leku ale jak same wiecie, nerwica to podstepna bestia, czycha na moment nieuwagi wiec znowu wszystko wrocilo. Wrocilem na forum, poczytalem i postanowilem sie juz teraz powoli osfajac z lekiem i powoli pre do pszodu, juz mnie wysokie tetno nie przeraza, zawal ktory moge miec jest straszny ale teraz juz coraz czesciej dociera do mnie ze mysl jest straszniejsza wiec sie z nia osfajam a nie z zawalem.
Dodatkowe skurcze byly spowodowane stresem i wyplukaniem magnezu i potasu, pije sobie codziennie soczek pomidorowy, biare magnez, ktory ograniczylem ostatnio, nie mam juz tikow nerwowych, ograniczylem spozycie kawy, papierosy, robie cwiczenia relaksacyjne jacobsona i oswajam sie, powoli wracam do zycie, moge juz oderwac sie od natretnych mysli, nie przeszkadzaja mi juz tak w zyciu, moja pani tez juz bardziej ze mnie jest zadowolona...
Sie rozpisalem, za co przepraszam jak rowniez za bledy i brak polskich znaczkow bo pisze z komorki.
A pisze to wszystko dla tego ze moze ja wam sie na cos przydam, nie opisalem wszystkiego przez co przeszedlem i jak sobie z lękami radze, nie biore zadnych lekow chodz je mam, nie bylem u psychiatry.
Wiem jedno... podstawa jest odkryc czego sie boimy i stawic temu czola, nie walczyc z tym co ja robilem bardzo dlugo.
Poznac siebie, obserwowac ale nie kontrolowac i nie probowac wplynac na to co sie z nami dzieje.
Wracac do przeszlosci ale tylko po to by sobie przypomniec co bylo powodem lekow, co przyczyna strsow, nabrac nowego doswiadczenia, nowego spojzenia na te same rzeczy, podejsc inaczej, probowac roznych rozwiazan.
Mnie tez pomaga pisanie w zeszycie, czego sie boje, co udczuwam i czuje, co sie dzieje z moim.organizmem. w trakcie pisania poznaje siebie, czytam i zaczynam to rozumiec.
I tu skoncze... trzymam kciuki za wszystkich i siebie

endriu1500- super sobie poradziłeś. Tylko niech ta Twoja Pani pamięta, że ma Cie wpierać. Facety też nam się przydadzą, więc wpadaj do nas jak najczęściej.

hej hol, reszta brygady.

u mnie nerwica przyatakowała mocno i nie miałam siły na bezlekową opcję. No ale jak sobie radzisz to super ;-D

Witajcie, tak od jakiegoś czasu obserwuje wątek i postanowiłam sama się wypowiedzieć.
Nerwica niestety to straszna przypadłość - nabawiłam się takich stanów przez powrót do pracy po urodzeniu dziecka. Moje dziecko należało do chorowitych i ciągle chodziłam na zwolnienia na dziecko, szef sie denerwował, ja denerwowałam się zdrowiem dziecka i ciągłe życie w stresie czy podołam jako matka pracująca. Dusiłam wszystko w sobie, aż pewnego dnia wybuchłam i dostałam takiego ataku paniki, że nie mogłam oddychać - na szczęście było to w domu. Mąż szybko zareagował wylądowalismy na pogotowiu a tam podali mi leki na uspokojenie i wysłali na konsultację do psychiatry... na początku pomyslałam wstyd jak ktos sie dowie, no ale poszłam. I chyba źle trafiłam, bo od razu dostalam jakies cholerne leki, a nie chce sie niczym szprycować. W końcu koleżanka ktora pracuje w prywatnej przychodni poleciła mi akupunkturę - w to tym bardziej nie wierzyłam, ale uznałam co mi szkodzi i poszłam, lepsze to niż leki. I wiecie, że w moim przypadku to działa? Seria takich zabiegów i poczułam, że wszystko ze mnie wypłynelo.... Wiem, że to nie jest tania metoda, ale skoro może zdziałac takie cuda. Trafiłam na świetnego fachowca - podczas wizyty w Luxmedzie gdzie mam prywatne ubezpieczenie zdrowotne dowiedziałam się o tym, iż wykonuja takie zabiegi w Profemedzie w Mariocie w Warszawie. Może w innych miestach też to maja, warto sie dowiedzieć.

Joga rzeczywiście świetnie relaksuje i wycisza. Dzięki ćwiczeniom można odzyskać równowagę wewnętrzną. Joga uczy prawidłowego, głębokiego oddechu, który przynosi doskonałe efekty w momentach krytycznych. Uwielbiam to uczucie po treningu, kiedy wydaje mi się, że nie chodzę tylko płynę. Wielkie uczucie lekkości i odprężenia.

A już myślałem, że pogoda wpłynęła pozytywnie na wszystkich i nikt nie będzie tu zaglądał...
Chciałem się pochwalić jak mi dobrze idzie z radzeniem sobie ze swoją nerwicą i lękam bo idzie świetnie aż ta radość wprowadza mnie w drżenie i podniecenie co z kolei powoduje wewnętrzne rozdrażnienie bo w końcu radość to również emocje i stres :-)
ale do rzeczy...
Ja jestem przykładem, że można sobie radzić bez leków ale nie każdy może/jest w stanie, czasem leki są potrzebne, czasem wystarczy psycholog/psychiatra, a czasem wystarczy poznanie swoich lęków i odpowiednie podejście... sporo jest w tym wątku przykładów jak do tego podejść i od czego zacząć.
Swego czasu uczęszczałem do szkoły w której były zajęcia z anatomii, psychologii, analizy snów, magii, radiestezji (poważnie, są takie szkoły w Polsce) i ostatnio zastanawiałem się nad magią i radiestezją jako narzędziem w radzeniu sobie z nerwicą i lękami... i już śpieszę z wyjaśnieniem o co chodzi...
Magię chyba wymyślił jakiś nerwicowiec, bo to przecież zbiór rytuałów, formułek, powtarzanych zachować i może nie wiara ale nadzieja że to zadziała. Tak na prawdę chodzi o to by osoba która odprawia te zaklęcia i rytuały uzewnętrzniła się, wyraziła siebie, pokazała i sama zobaczyła co w niej siedzi, co odczuwa. To samo jest z radjestezją, wahadełko, różdżka służą jedynie pokazaniu/zobaczeniu co odczuwamy. I nie ma tu nic magicznego w znaczeniu jakim nam to jawią holywoodzkie produkcje
I tak sobie pomyślałem... czemu nie spróbować poznać siebie właśnie przez wachadełko, wystarczy sznurek i nakrętka bądź klucz z uszkiem. Trzymamy sznurek z zawieszoną nakrętką w dominującej dłoni, palcami i zadajemy pierwsze pytanie sobie, w głowie, "co jest prawdą?" i czekamy aż wahadełko zacznie się wahać albo kręcić - to będzie oznaczało odpowiedź potwierdzającą, kiedy będzie się wahać albo obracać w drugą stronę - negującą. Jeśli nie zacznie, trzeba zmienić długość sznurka, chwycić go niżej lub wyżej i poszukać częstotliwości drgań ręki która wprawi wahadełko w ruch.
I teraz zadajemy sobie pytania w głowie które nas nurtują i czekamy na odpowiedź. Pytania muszą być takie by wahadełko mogło odpowiedzieć twierdząco lub negująco. Na przykład "czy boję się być sam/sama?", "czy mogę sam poradzić sobie z moimi lękami?" i tego typu. Trzeba sobie jednak zdać sprawę, że to nie magia i nie znajdziemy odpowiedzi na pytania które nas nie dotyczą, wahadełko pokazuje co my czujemy i nie odpowie na pytanie "czy wygram jutro w totolotka?"
Ja do poznania siebie używam monety, rzucam ją i łapię i w zależności od tego czy wypadł orzełek czy reszka udzielam sobie odpowiedzi pozytywnej lub negatywnej, zbieram sobie odpowiedzi a następnie odwracam wszystkie odpowiedzi i analizuję je odwrotnie. Ta metoda jest losowa ale pozwala spojrzeć inaczej na swoje myśli i na to czego się spodziewamy od życia czy od siebie.
I nie trzeba w to wierzyć
To taki mój jeden ze sposobów na moje obawy
trzymajcie się ciepło i poręczy... a ja wracam do pracy nad sobą!

Witajcie
To ze komus udaje sie zwyciezac z lękami i nerwica (niezaleznie od tego w jaki sposob) cieszy i napawa optymizmem bo okazuje ze sie da - tylko tak jak powiedzialas - musi znalezc swoja droge :-)
Trzymam za wszystkich kciuki!

Witam u mnie nerwice zdiagnozowano dość niedawno. Ale od jakiegoś czasu czułam że coś dzieje się nie tak. Na początku wyszła na jaw sprawa pewnej zdziry ktora wysylala esemesy do mpjego meza że go kocha. I sie zaczęło.  Zaczelam podejrzewać że mnie zdradza a później że chce mnie zostawić.  Mówił ze nie ale zachowywał sie jakby tak mialo być. Ja z tego strachu i paniki zaczelam byc agresywna . Zaczelam grozic ze jej coś zrobie. Moj mąż ma dodatkowe zajęcie jest dilerem. Zaczelam grozić że wydam go policji. Zylam w ciaglej panice i strachu. Moja panika siegnela zenitu gdy doszło do pewnego zderzenia. Mąż zostawił mnie na parkingu pod sklepem. Musiał gdzieś podjechać z kolegą w dodatku jego samochodem nie dajac mi znać. Po tym zdarzeniu zaczęłam myśleć ze tak sie boi że mogę coś na wywijac jak mnie zostawi ze po prostu chce sie mnie pozbyć. Zaczelam sie mu przyglądać. Gdy mnie glaskal mialam wrażenie że coś we mnie wciera,dotykał to skora piekla, kochaliśmy to wszystko od środka mnie pieklo, budzialam się rano z uczuciem ze mam cos w gardle myslalam ze mi cos podal przez sen. Balam sie ze mi cos zrobi i balam sie ze odejdzie. Ciagle mu mowilam co on ma zrobić żeby mi pomóc ale ani razu nie posluchal. Izolowal sie .A ja żyjąc w strachu i rozpaczy zaczelam widzieć wszędzie zagrożenia.  W miejscach publicznych mialam napady paniki , balam sie sama wychodzić z domu. Balam sie być sama w domu bo wydawało mi się że mnie truje.Czasmi czulam dziwny gryzacy zapach i gardlo mnie pieklo. Dziwne zbiegi okoliczności utwierzaly mnie ze wszycy znajomi są z nim w zmowie. Nie moglam nikomu ufać. Straciłam prace czulam sie bezsilna. Nie mialam sily do zycia. I ten ciagly strach. Wydawało mi się że ona jest u mnie w domu że czuje jej obecność.  Inni zaczeli myśleć ze ze mną jeat cos nie tak a ja myslalam ze to on mnie prowokuje do agresywnych i irracjonalnych zachowań. Zdiagnozowal mnie i mówił właśnie że mam nerwice. A ja pomyslalam że jak pojde do lekarza to będzie mógł ze mną rrobić co  chce i nikt mi nie uwierz bo przecież jestem chora. Poszlam wkoncu do lekarza dostalam tabletki. Pomagaja na tyle że jak biorę to mam sile by żyć. Jak wzme tabsa to go chce a jak nie to chce żeby go zostawić.  I nie wiem co robić co jest prawdą. Czy ja go kocham czy wydaje mi się po tabletkach. Czy juz zawsze żeby z nim być będęmusiała brać tabletki. Nie wiem co zrobić jak to wszystko poukładać.

Witam!
Stokrotka84 dziękuję za stworzenie tego wątku. Dopiero dziś trafiłam na ten wątek i poczułam dużą ulgę i radość, że są osoby, które radzą sobie z nerwicą. Ja już prawie 10 lat zmagam się z nerwicą - z przerwami. Ostatnio miałam 3-letnią przerwę od silnych objawów, ale w zeszłym roku wraz z odstawieniem tabletek anty nerwica wróciła ze zdwojoną siłą. I dzięki temu wydarzeniu zobaczyłam jak bardzo przez ostatni czas oszukiwałam siebie i uciekałam od pracy nad sobą. Od początku tego roku zaczęłam intensywnie nad sobą pracować, szukam informacji w necie (blogi, fora), czytam książki o tej tematyce. Wiem, ze jestem na początku swojej drogi i jeszcze czeka mnie dużo pracy nad sobą. Chcę oswoić swój lęk, ale czasem nie wiem jak mam to zrobić.

Stokrotka84 serdecznie Ci gratuluję i życzę szczęśliwego rozwiązania To wspaniała wiadomość Chciałam napisać do Ciebie maila (jakie nowe sposoby odkryłaś), ale w tej sytuacji pewnie nie masz za dużo czasu na odpisywanie. Obecnie wraz z mężem zastanawiamy się nad powiększeniem rodziny, ale bardzo się tego boję. Boję się porodu, objawów występujących w ciąży, a najbardziej boję się odpowiedzialności czy dam radę wychować dziecko, czy nie przekażę dziecku swoich lęków, obaw.

To jeszcze raz ja... z inspiracją dla was i dla siebie
Otóż... jestem zatrudniony w sporej firmie (korporacji) m.in. po to by pomagać ludziom i całym działom w rozwiązaniu pewnego rodzaju problemów technicznych i organizacyjnych oraz aby nauczyć ich jak sobie radzić z tymi i innymi problemami w przyszłości.
Mam do tego odpowiednią wiedzę oraz predyspozycje i chciałem wam w prostych słowach wyjaśnić o co chodzi z "problemem" jako takim.
W większości przypadków rozpoczynam rozmowę z ludźmi tymi słowami "jeśli macie jakiś problem z którym nie umiecie sobie poradzić przez dłuższy czas przyjdźcie do mnie, postaram się wam pomóc". Chodzi o subiektywne odczucie, że dany problem nas przerasta, zajmujemy się nim dłużej niż wydaje nam się że moglibyśmy się nim zajmować. Chodzi również o to, że często próbujemy rozwiązać pewien problem kręcąc się w kółko, wielokrotnie przechodzimy tymi samymi ścieżkami nie umiejąc wyjść poza te utarte szlaki. Pójście po pomoc to nie wstyd, wręcz przeciwnie, to chęć pójścia dalej, poza swoje wyobrażenia i ograniczenia, to otwarcie się na nowe. Inni często znają rozwiązanie problemu z którym my się męczymy długi czas. Człowiek to taki byt, który nauczył się rozwiązywać pewne problemy i strasznie mu trudno wyjść poza sprawdzone wcześniej sposoby i zaczyna się denerwować, że problemu nie umie rozwiązać nie przyjmując do wiadomości, że można inaczej. To forum jest między innymi po to by pytać o te inne sposoby :-)
Na szkoleniach, które czasem prowadzę zadaję pytanie które i wam zadam:
"Macie 15, 20, 40 lat, czy podczas waszego dotychczasowego życia, w pracy, w domu, spotkaliście się z problemem którego nie udało wam się w ten czy w inny sposób rozwiązać, czy to samemu czy prosząc kogoś o pomoc?" W naszym tu przypadku pomijam na razie "problem" nerwicy. "Jesteście tu i teraz więc poradziliście sobie z każdym napotkanym problemem czy tak?" I mógłbym wam teraz powiedzieć, że poradzicie sobie również z nerwicą ale wam nie powiem :-p bo to jest ten utarty szlak, bo to są słowa, które często słyszeliście, a wy przecież wiecie swoje. Nie radzicie sobie z tym przecież. Ale gdybym wam powiedział tak...
"Z wszystkimi problemami z którymi się spotkaliście, udało się wam uporać. Możemy więc przyjąć, że i ten problem (nerwica) jest już rozwiązany... w przyszłości. Musicie tylko do tego dojść, poświęcić czas aby dogonić to rozwiązanie aby ta przyszłość nastąpiła!".
I nie starajcie się usilnie rozwiązać tego problemu. Odpuście sobie czasem zastanawianie się nad nim. Przejdźcie do innych problemów. Nie traćcie na niego czasu ani energii. Odpowiedni moment przyjdzie sam, będziecie o tym wiedzieć i wtedy pójdzie wam łatwiej.

I już na prawdę kończę swoje wywody. Mam nadzieję, że powyższe słowa będą dla was pokrzepiające. W przyszłości nie macie przecież nerwicy!

No właśnie,...... to dlaczego Ty sam się diagnozujesz i ......leczysz ? Wstydzisz się pójść do psychiatry ?

Nie.......z jednym sobie zupełnie nie radzę , dlatego mam.....nerwicę .

Pozdrawiam Wszystkich, Stokrotka gratulacje .

A dla mnie to szalenie budujące, że po tylu latach wątek nadal żyje i kolejne "nerwuski" odnajdują tutaj drogę do poprawy swojego życia.

W sumie nie odkryłam niczego super nowego. Natomiast trafiłam na ciekawą książkę pt."Mindfullness: trening uważności" autorstwa Marka Williamsa i Danny'ego Penmana + płyta CD z ćwiczeniami do samodzielnego wykonania. Autorzy proponują w niej treningi bardzo podobne do medytacji Schultza i Jacobsona, ale są to ćwiczenia o wiele bardziej rozbudowane i - w mojej opinii - skuteczniejsze od dotychczasowych. Warto dodać, że obaj autorzy są profesorami i praktykami z bogatym doświadczeniem klinicznym. Przez 8 tygodni przerobiłam zaproponowane na CD medytacje i muszę przyznać, że było to dla mnie bardzo pozytywne doświadczenie, również ze względu na swój stan. Polecam każdemu zmagającemu się z lękiem,stresem, depresją, czy obniżonym nastrojem. Pozycja bardzo pomocna!

No proszę Cię...jesteś jednym z niewielu, który opisuje swoje zmagania z nerwicą w sposób konstruktywny. Wypracowałeś sobie własne mechanizmy obrony i dzielisz się nimi. Czemu to ma "psuć" ten wątek? W mojej opinii wzbogaciłeś go o swoje cenne doświadczenia, a to czy się sam zdiagnozowałeś, czy zrobił to za Ciebie lekarz...doesn't matter. Czułeś, że masz problem, że nie jesteś szczęśliwy, że coś Cię uwiera. Poszukałeś sposobów, zastosowałeś, poprawiło się. Czy to była/lub jest nerwica? Nie ważne. To tylko nazwa pod którą nie kryje się przecież choroba, tylko nasze emocje. Grunt, że jest lepiej, że idziesz do przodu. I tak trzymaj.

Problem polega na tym, że...oboje macie rację. Ja nie mam zamiaru wypowiadać się w sposób kategoryczny "za" lub "przeciw" lekom. Przeszłam swoją drogę zarówno z lekami antydepresyjnymi, jak i bez nich. Każdy z tych sposobów był dobry i skuteczny na pewnym etapie mojego życia. Żadnego z nich nie żałuję. Od 3 lat nie biorę antydepresantów, ale równocześnie wiem, że gdybym w pewnym momencie nie wspomogła się nimi - nie byłabym w tym miejscu, gdzie jestem teraz. Leki to każdego indywidualny wybór.

Martwi mnie natomiast co innego. Ciągle czytam - również na tym wątku - masę nieprawdziwych informacji na temat leków. Panuje wielki strach, graniczący wręcz z psychozą dotyczący ich działania, rzekomego otumaniania, ogłupiania, uzależniania, zmiany osobowości etc. Cofając się nawet kilka stron wstecz tego wątku przeczytałam, że dziewczyna (najprawdopodobniej z bardzo silną nerwicą) wolała się "znieczulać" alkoholem, niż pójść do lekarza i dostać leki antydepresyjne, bo przecież one "uzależniają".
Już wiele razy pisałam tu, że leki antydepresyjne NIE UZALEŻNIAJĄ. Odpowiednio dobrane mogą wyłączyć w głowie mechanizmy odpowiedzialne za nerwicę i człowiek wraca do normalnego życia. Jedynym ich mankamentem jest to o czym pisze Endriu: ponieważ leki potrafią tak dobrze działać, to człowiek zapomina o nerwicy, o jej przykrych dolegliwościach i w momencie odstawienia wydaje mu się, że nerwica wróciła z całym złem tego świata. Tak nie jest, ale o tym trzeba się przekonać pracując nad sobą już PO odstawieniu.

Jeszcze jedna rzecz: błagam! Nie wkładajcie do jednego worka leków antydepresyjnych i psychotropowych. To nie jest to samo, a bardzo często ludzie mylą jedne z drugimi i w gruncie rzeczy (poprzez strach i niewiedzę) zamykają sobie drogę do ulżenia w cierpieniu.
Pozdrawiam

endriu1500, czytam również z uwagą Twoje posty, które potwierdzają,że każdy musi znaleźć swoją drogę. Nie zgodzę się z jednym: mi leki nie przeszkadzają. Pomogły mi bardzo, odkryły przede mną normalny świat. Pozwoliły zrozumieć,że na nerwicę choruję już co najmniej od liceum, a rok temu zaatakowała po prostu 10 razy bardziej. Teraz odkrywam cudowny świat bez permanentnego lęku, co skutkuje życiem lepszym, również dla mojej rodziny Nie odkryłabym tego bez pomocy psychiatry, który stwierdził zaburzenia depresyjno lękowe. Pomału zmniejszam dawkę, ale na pewno jeszcze nie odstawię ich.
Stokrotko pozdrawiam i trzymam kciuki za szczęśliwe rozwiązanie

Nie ma za co

Dziękuję! A Tobie życzę jak najwięcej pięknych chwil i życia bez silnych lęków. Co do leków: wszystko ma swoje miejsce i czas. Daj sobie tego czasu tyle, ile będziesz uważała za słuszne. Kiedyś przyjdzie taki moment, że postanowisz odejść od farmaceutyków. Ostatnio gdzieś wyczytałam kolejną już, bardzo fajną sentencję: "Skutecznym sposobem pokonania lęku jest zmierzenie się z tym, co go wywołuje. Nie chodzi o to, by się w ogóle nie bać. Chodzi o to, żeby lęk nie paraliżował, żeby pomimo niego podejmować wyzwania, jakie stawia życie". Czego życzę wszystkim tutaj zgromadzonym.

Chodzi Ci o mindfullness, czy o relaksacje Schultza lub Jacobsona? W sumie schemat ich działania jest podobny, dlatego odpowiem na Twoje pytanie: nie zdarzyło mi się zasnąć w ciągu dnia, ale wielokrotnie doświadczyłam głębokiego odprężenia. Medytacje bardzo mi pomagały tuż przed snem wieczornym, wówczas o wiele łatwiej i szybciej zasypiałam. Skupiając się tylko na swoim ciele i na trwaniu w tym właśnie momencie doświadczałam dziwnych i chyba nieznanych mi dotąd emocji. Jeśli ćwiczyłaś mindfullness to na pewno przerabiałaś ćwiczenie z rodzynką. Dla mnie to było niesamowite, że tak prosta medytacja może pomóc człowiekowi zobaczyć rzeczy w zupełnie nowym świetle!
Jeśli udało Ci się zasnąć to tylko gratulować! Oznacza to, iż byłaś w stanie wprowadzić się w stan tak głębokiego odprężenia i regeneracji, że na pewno przyniesie to jeszcze wiele korzyści tak Twojemu ciału, jak i psychice.
Osobiście coraz bardziej doceniam ten rodzaj ćwiczeń. Uważam je za szalenie pomocne bez względu na to, z jakimi chorobami, czy emocjami się zmagamy. Jest tylko jeden warunek: najlepiej wykonywać je regularnie, albo wracać do nich na nowo. Niektórych irytuje powtarzalność, a czasem też nuda, bo wszystko trzeba wykonywać powoli i dokładnie. Ale na tym to właśnie polega: żeby do medytacji wracać wciąż i wciąż, uczyć się przy niej uważności, cierpliwości i - chyba najważniejsze - życia w teraźniejszości. Bo w nerwicy człowiek prawie nigdy nie żyje "tu i teraz", cały swój czas i energię poświęca albo przeszłości, albo przyszłości. Ja sama mam z tym problem i pewnie wielu innych, którzy nawet nie wiedzą co to nerwica, depresja czy inne dolegliwości.
Dlatego raz jeszcze wszystkim bardzo gorąco polecam ćwiczenia mindfullness.
Pozdrawiam

Witam ponownie
Endriu sobie czasem radzi a czasem nie
W piatek dopadl mnie bol glowy i sie zaczelo. W sobote rano wstalem, wypalilem papierosa i sie znowu polozylem... znowu slyszalem pulsowanie i bicie serca. Z tym mam najwiekszy priblem. Nie umiem sie wtedy skupic na czyms innym. To takie natretne zachowanie. No po prostu musze sie wslucgiwac. Jak sie wsluchuje to mi sie wydaje ze bije coraz szybciej i szybciej i szybciej... szkoda gadac.
Co ciekawe pozniej mialem taki moment ze lezalem i nic... cisza, nic mnie nie kulo, nic nie slyszalem, nawwt sobie pomyslalem - oddycham, znaczy sie zyje :-) to bylo super!
Pozniej jednak juz nie bylo tak rozowo, ciagla mysl o biciu serca. W niedziele dalej. Zaczalem znowu czytac o roznych chorobach. I sie tak nakrecalem.
Dzisiaj w pracy bylo apogeum, tak mi serce bilo, caly sie trzaslem. Na szczescie rozmowa, spacer, zapiski w zesztcie i polowa dawki zilowej tabletki pomogly.
W sumie sie ciesze ze znowu to przezylem. To mnie znowu zmobilizowalo do pracy nad soba, dostarczylo nowych pomyslow. Pokazalo ze nie umieram

A ponizej lista doraznych sposobow  na kryzysy i odwracanie uwagi jakie zebralem do tej pory:
- Zeszyt, zapisywanie co sie mysli i co sie czuje
- lyk zimnego mleka - daje taki przyjemny chlodek
- kawalem zielonego ogorka - daje chlodek i orzezwienie
- na bol glowy i atak paniki dobrym sposobem jest poprosic kogos o pisanie liter na czole lub na golych plecach
- na sennosc, koncentracje dobra jest guma do zucia lub paluszki
- w trakcie relaksacji lub medytacji dobrze jest wplesc pewne slowa lub do tego pewne zachowanie ktore latwo w razie ataku lub zdenerwowania mozna sobie przywolac. Ja np wplotlem slowa "harmonia i spokoj' i przy innych cwiczeniach gleboki oddech i na wydechu slowo "spokoj". Kiedy nie moge medytowac lub cwiczyc, np w pracy, biore gleboki oddech i w myslach mowie spokoj... to uspokaja. Trzeba to jednak wplesc w medytacje bo sie nam musi skojazyc ze spokojem
- polozyc reke na brzuchu i smyrac sie kciukiem w okolicy splotu slonecznego
- na bol glowy, kilka szybkich uniesien brwi i potek mocno zacisnac powieki i po chwili powtorzyc... jesli jest ulga to znaczy ze bol jest zwiazany z napieciem miesni na glowie

Jak mi sie cos jeszcze przypomni to napisze.
Trzymajcie sie cieplo!

Zulka, masz racje, na pewno za duzo o tym wszystkim mysle.
A az tak zle nie bylo jakby moglo sie wydawac po moich slowach... bylo kiedys znacznie gorzej.
Ja mam predyspozycje do analizy problemow i ich rozwiazywaniu. Placa mi za to i to calkiem niezle. Nie chce sie po prostu poddac bo bylaby to dla mnie osobista porazka - moze to jest nawet problemem ktorego do tej pory nie widzialem... pomysle nad tym.
Po twoich slowach zaczalem myslec o tym ze moze to jest ten moment kiedy warto by skorzystac z pomocy fachowca... na razie prosze, zdradz mi ta tajemnice jak ty to robisz ze nie myslisz o nerwicy?

Mowila, mowila... az namowila
Za 2 tygodnie ide...
To mi jednak przeszkadza, szczegolnie w pracy.
Postaram sie nie szukac juz przyczyn. Postaram sie nie myslec o tym. Postaram sie nie martwic o jutro chociaz to trudne bo nerwica i w moim przypadku to nie jedyny problem i w ciagu najblizszych miesiecy, lat bede musial sie zmierzyc ze smiercia kogos na kim mi zalezy.

ENDRIU, myślę, że to dobra decyzja. Na pewno nie zaszkodzi .

SYSIU, witaj wśród swoich , ostatnio troszkę tu się lużniej zrobiło, ale może ktoś odpowie.

zulka66- Witam, krótko przedstawiłam swoją historie, Ty na co cierpisz...

endriu1500- Też serdecznie Cię witam jak i innych użytkowników.

Witam, zaczęło się wszystko jak byłam dzieckiem,  zawsze byłam wrażliwa i nie byłam pewna siebie.
W życiu rozczarowania, nerwicę natręctw mam już prawie 5 lat , chodziłam na terapię ale wiele nie pomogła, Pani doktor, która mnie leczyła również, nie dawno trafiłam na Panią doktor inna, zmieniła mi teraz leki po których widzę poprawę, macie jakieś sposoby na nerwicę , pozdrawiam.

Hej,

Jaki leki dostałaś?

Witajcie

Wczoraj odkrylem nowy sposob na natretne mysli ktore mnie czasem mecza i doprowadzaja do lekow.
Liczenie, 1, 2, 3 itd.
Na poczatku mialem problem z doliczeniem do 20tu, mysli mi przerywaly liczenie. Ale dzisiaj w pracy udalo mi sie doliczyc do 100 i poczulem ulge. Wygodnie usiadlem, oparlem glowe o rece, zamknalem oczy i liczylem.

Zulka, przestalem analizowac wszystko, te swoje leki, z czego wynikaja, zastanawiac sie co moge jeszcze z tym zrobic i... jest lepiej

Jestem od ponad pol roku nerwicowcem niezdjagnozowanym. Dopiero niedawno zapisalem sie do psychiatry bo przestalem widziec efekty autokuracji i poniewaz przeszkadzalo mi to w pracy.
Wydaje mi sie ze mam nerwice serca, zbyt mocno reagowalo ma emocje, stres. Emocje sie pojawialy bo za duzo myslalem, mysle, to sa takie natretne mysli ktorych nijak nie moge/moglem sie pozbyc i jakby przymus wsluchiwania sie w rytm serca i poczucie ze bije coraz szybciech... leki, ataki paniki, itd... historia jest dluga ale to tak pokrotce...
Jak sobie radze?
Coz, analizuje wszystko, leki, panike, stres, kiedy mnie to napada, po jakich myslach, po jakich sytuacjach. W ktorych godzinach, w ktory dzien. Przeanalizowalem praktycznie cale swoje zycie, wsztstkie incydenty ktore pamietam. Co moglo powodowac stres, co mnie spina, co mnievmeczy... i takie tam
Sporo mi pomogl tem watek i posty stokrotki z pierwszen strony tego watku... na 73 stronie sie rospisalem.
Ostatnio za sugestia zulki przestalem o tym wszystkim myslec i znowu widze poprawe... do tego mozliwe ze zaczne pisac ksiazke ale nie o nerwicy

Rozpisuje sie na tym watku opisujac co mi przyjdzie do glowy. Z czego moja nerwica wynika, jak sobie z nia radze i co o niej mysle. To mi tez pomaga. Oprocz tego pisze wiecej w zeszycie, tylko dla siebie.

zulka66-  Pokonałaś niektóre rzeczy własną pracą czy lek asertin też Ci pomógł jaką dawkę bierzesz.?
Człowiek ma czasem chwile zwątpienia we wszystko...

endriu1500- Widać też dużo przeszedłeś, ale jest lepiej z tego co piszesz..

Ewa SC - a jaką masz nerwice?