Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

dziewczyny staram się i to bardzo . z mama coraz lepiej się dogaduje, chłopak (dziwnie) ale zmienia sie . jest coraz cześciej ze mną niż z kolegami.
staram sie iśc do przodu . jutro pewnie będe miała prawo jazdy bo zdałam \;000 ide do przodu . \dziekuje dziewczyny . trzymajcie się paaa :****

witam wszystkich co u was dziewczyny mała pi-co tam u ciebie pozdrawiam

Miałam zamiar przywitać się z Wami po przeczytaniu całego wątku,ale zrobię to dzisiaj,bo tak się cieszę,że znalazłam Was tutaj'KOCHANE NERWUSKI''jak ktoś ładnie napisał.Tak dobrze jest wiedzieć,że można się tu wygadać i zostać zrozumianym.Bardzo ten wątek potrzebny,dzięki STOKROTKO.Pozdrawiam Was w Tym Nowym Roku i życzę siły i wytrwałości do walki z''wrogiem''.
To tyle na dzisiaj.Więcej napiszę o sobie jak skończę czytać.Chcę Was lepiej poznać,no i to fajna terapia dla mnie.
Pa.Buziaczki.

Dziewczyny, ja również jestem trochę znerwicowana, przeszkadza mi to w życiu, bardzo się boję, że przez moje zachowania mogę stracić moją ukochaną połówkę (on czasami ze mną już nie wytrzymuje ). Natrafiłam dziś na artykuł, który moim zdaniem fajnie wyjaśnia przyczyny powstawania nerwic. Nie mogę wklejać tu linka, ale artykuł znajdziecie na zaburzeni.pl, artykuł pt. Konflikty wewnetrzne a nerwice, przyczyny część 2

Co o tym myślicie? Czy Wy też macie takie konflikty?

Witajcie . Ale się cieszę, że ktoś przeczytał ten artykuł. Tam jest jeszcze link do 1 części, który próbuje pokazać jak tworzy się koło nerwicy. Moim zdaniem też godny uwagi.

A te konflikty, ja też ich mam dużo! Konflikt marzeń vs. rzeczywistość, presja (bardzo własna, zbyt duże wymagania wobec siebie, zbyt duże oczekiwania względem innych), konflikt relacji damsko-męskiej... Dużo tego. "Dobrą ciocią" nigdy nie byłam .

Postanowiłam poczytać więcej na ten temat (mi to bardzo pomaga okiełznywać lęki). Zamówiłam dziś książki: "Pokonaj depresję stres i lęk" - o terapii behawioralnej na użytek własnych potrzeb oraz "Potęga teraźniejszości" ku inspiracji zmianie nawyków myślowych .

Witajcie drogie nerwuski.Przeczytałam cały wątek i zauważyłam,że jest on trochę jak kafejka.Jest kilka weteranek,które się dzielą zwykłymi,codziennymi sprawami,inni wpadają,żeby się wyżalić,czegoś się dowiedzieć i znikają i chociaż odkryłam to forum przypadkowo(,nie wiedziałam nawet że istnieją takie) bardzo chciałabym z Wami zostać.
Moja przygoda z nerwicą zaczęła się w 2007 r.kiedy to udałam się do psychiatry po trudnym okresie poszukiwań(wspominam go najgorzej,miałam większość objawów,które tu opisałyście)i usłyszałam diagnozę nerwica lękowa- a byłam już tak umęczona tymi dziwnymi dolegliwościami,że poczułam taką ulgę,jakby mi ktoś tonę z pleców zrzucił.Myślałam przecież,że chyba czas umierać,a tu taka dobra wiadomość.
Pani doktor zapisała leki,porozmawiałyśmy wcześniej trochę,powiedziała,że to takie zaburzenie,występujące u osób,które nie radzą sobie z emocjami,taki dyskomfort psychiczny,u mnie dlatego,że los mnie bardzo ciężko doświadczył i nie zanosi się na zmianę.
I muszę wam powiedzieć,że ani razu nie pomyślałam,że jestem chora,albo miałam szczęście z dopasowaniem leków,albo ta moja ignorancja ,a prawdopodobnie obie te rzeczy sprawiły,że zaprzyjażniłyśmy się na dobre z moją nerwiczką.
Kazdego ranka biorę tabletkę i nie walczę z tym,żeby leki odstawić,bo raz próbowałam za namową p.doktor,ale niestety dolegliwości wróciły,więc nie robię z tego problemu,obym tylko takie zmartwienie miała.
Moja nerwica sprawiła,że postanowiłam coś dla siebie zrobić.Skończyłam studia,które kiedyś nie udało mi się ukończyć.Kocham języki obce i kocham włoskie piosenki,więc,aby rozumieć o czym są nauczyłam się włoskiego na tyle,ze dzisiaj nawet filmy oglądam.Ja nawet nie wiedziałam,że to forma terapii,bo doktorka mi tylko powiedziała,że mam się skupić na dniu dzisiejszym,nie martwić się na zapas.
Oczywiście od czasu do czasu dopadają mnie te demony-lęki,ostatnio jak musiałam pojechać do Londynu,to różne myśli się pojawiały,a to że nie dam rady,a to,że będzie wypadek,ale zaraz staram się pokazać im gdzie jest ich miejsce.
A dodam jeszcze,że my obie,żyjemy sobie razem cichutko,nie miałam się komu wyżalić,bo dzieci były małe,a mąż jest silny psychicznie i nie rozumie takich problemów,zresztą ma swoje.No i to napięcie mięśni jest trochę dokuczliwe,staram się potańczyć trochę sama,aż moje kotki dziwnie na mnie patrzą.One zdecydowanie wolą jak siedzę z książką we fotelu ,a one mruczą mi na kolanach.Ja zresztą też to uwielbiam.
Ot i moja historia.Pozdrawiam cieplutko.

Witaj zulka66 Ja też lubię to forum, choć również trafiłam przez przypadek. Jedno z nielicznych, gdzie nie ma jadu, a jest wsparcie
Chociaż tak bardzo się różnimy, staramy się wspierać we wspólnej walce. Ja jestem zwolenniczką leków. Dzięki nim udaje mi się żyć w miarę normalnie. Ale staram się nie przesadzać.Terapia niestety na mnie nie działa. Niestety jak czasami czytam, to ludzie biorą leki garściami i eksperymentują. Tego nie popieram Pozdrawiam

Witam Cię Mała Pi.
Cieszę się,że jest jeszcze ktoś,kto ma podobne podejście jeśli chodzi o leki,jeśli oczywiscie nie ma innego wyjścia.
Ja nigdy nie chodziłam na terapię,tylko przy okazji wizyt u psych.pytałam o różne nurtujące mnie sprawy.A u lekarza nie byłam już ponad rok.Pani doktor mi powiedziała,żebym sama się nauczyła siebie i albo próbować odstawić,a jak trzeba to wziąć większą dawkę w zależności od samopoczucia.I kiedy zauważyłam,że bez leku nie poradzę wogóle się tym nie przejmuję.
Pozdrawiam Cię serdecznie.

Paulinaa,nie za młoda,tylko młoda,bo nerwicę to nawet dzieci mają.
Podziwiam Cię za determinację,oby Ci się powiodło.Ja też robiłam co mogłam,żeby przegonić smutki i mimo że,udało mi się poradzić z trzyletnim okresem bezsenności,to nerwicy sama bym nie pokonała.
Jakie ty leki dostałaś,że się uzależniłaś,przecież nerwicy nie leczy się psychotropami,tylko przez chwilę na początku.Nerwica to nie wyrok,trzeba tylko pozwolić sobie pomóc-bo brak snu i lęki,narobią większej szkody,niż leki.Ja teraz znowu jestem szczęśliwa,i wiem z tego forum,że paru osobom udało się wyjść na prostą bez lekarstw,ale większość je bierze lub brała.
Trzymaj się cieplutko.

Oby Ci się udało.A tak przy okazji-to Ty brałaś tylko afobam ?Ja go brałam przez krótki okres i to tylko w bardzo stresujących sytuacjach,a stały lek miałam zupełnie inny.
Trzymam kciuki,pa.

co tam u was dziewczyny ) ja coraz lepiej wczoraj auto sobie kupiłam , jestem zadowolona ) niedawno prawko a już autko stoi pod domem ;D
a u was co miłego się przydarzyło w nowym roku .?:) ucichłyście coś dziewczyny .

pewnie za niedługo tam zaglądne .
dziękuje za zaproszenie )

Witaj Mała Pi
Myślałam,że już wszystkie dziewczyny wyszły na prostą,bo tu pustki,że aż miło.Przykro mi,że się żle czujesz.Ja się leczę,już 7 lat,ale mam inny lek niż Ty.Afobam brałam na początku,tylko czasami.Mam też inną odmianę nerwicy.Ja czuję się dobrze,nie tyję,a o nerwicy przypomina mi napięcie mięśniowe i lęk o dzieci.Staram się wtedy szybciutko przeprogramować myślenie i jak na razie jest dobrze.

Czytałam Twoje posty-o zamartwianiu się o syna-.Ja nie jestem psychologiem,ale moim zdaniem,jeśli on jest szczęśliwy,to nie ma problemu.Ja też mam dwoje dzieci,tylko,że u mnie to syn był zawsze ten odważny,otwarty na swiat i ludzi,córka natomiast była taką trochę''samotniczką''.Od kiedy tylko potrafiła utrzymać w rączce książeczki,to je ''czytała'',przedszkole zaczynała trzy razy,bo jej było tam żle,ale brat chodził,więc niby też chciała.Szkołę bardzo lubiła,ale też nie przepadała za dziećmi,miała jedną koleżankę.I do dzisiaj uwielbia spędzać czas,czytając,nie widzi sensu w imprezowaniu,a ma już 18 lat.A też  się trochę o nią obawiałam,bo była taka trochę''z boku'',ale niepotrzebnie.Radzi sobie bardzo dobrze,tylko,że nie potrzebuje tłumu znajomych.

Zboczyłam trochę z tematu,mam nadzieję,że nie dostanę upomnienia.
Pozdrawiam i trzymaj się Mała Pi.

Część wszystkim ja nie wiem  czy mam nerwicę , ale mam lęki . Teraz odczuwam ścisk w żołądku trochę mną telepie . Biorę codziennie rano aciprex i chodzę na terapię ,ale mam miesiąc przerwy . Wszystko się zaczęło w  ubiegłym sierpniu . Najpierw bałam się pogody potem śmierci ,a teraz ,że coś mi jest poważnego ,a lekarze się mylą . Obecnie jest lepiej  czytam projekt szczęście i potęgę podświadomości jeżdżę na rowerze i wychodzę na dwór . Sama niewiem czego się obawiam , czuję niepokój i obawy. W tym momęcie moja teściowa jest w szpitalu pękł jej tętniak po świętach , martwię się o nią pomogła mi w trudnych chwilach . Wiem ,że niektórzy mają gorzej ode mnie i muszę dać radę.

Dzięki naprawdę . Fajnie wiedzieć ,że nie jestem sama , ale znów nie życzę tego nikomu. Z teściową już lepiej siedzi rusza nogami i rękami ze swiadomoscią gorzej . Czasem dopada mnie niepokój co będę robić następnego dnia.

Witajcie ja jak słyszę erkę to się zastanawiam co i gdzie się stało. Od pierwszego ataku tężyczki to rzuciłam wszystko tłuste, papierosy, alkohol, smażone. Teraz odczuwam niepokój myślę o tym i mam lęk przed lękiem tak na to mówię.

nastrój paskudny . / okropny dzien , mam nadzieje że jutro będzie lepiej.
chce być zdrowa (

Hejka już jestem dziś mnie boli bardzo głowa ,idę się trochę położyć  jutro rano do pracy znowu  a ja chcę wiosnę już  buziaki dla WAS dziewczynki

Czesc dziewczyny. kiedys tu pisalam teraz od dawna nie mialam sil zeby tu zagladac tyle sie wydarzylo ja walczylam z nerwica dlugi czas w lipcu tego roku zginal moj maz wypadek w pracy zostawil mnie w ciazy wlasnie jestem na ostatnich nogach i za chwile bede rodzic bylo bardzo zle z perspektywy czasu problemy ktore mialam kiedys byly niczym w porownaniu do dzisiejszej sytuacji zmagam sie z depresja praktycznie gdyby nie leki nie wiem czy wogole bym byla w stanie rozmawiac. moj maz byl oparciem zawsze powtarzal ze jak jest juz tak zle ze nie daje rady to mam pomyslec ze on bardzo mnie kocha i walczy o mnie. Tamten dzien byl najgrszym dniem w moim zyciu jego smierc potem jak pojechalam go zobaczyc potem pogrzeb i wszystkie sprawy doszlam do wniosku ze nigdy nie jest tak zle zeby nie moglo byc gorzej. uslyszalam haslo powiedz panu Bogu o swoich marzeniach to sie usmieje to prawda bylismy szczesliwi to pierwsze dziecko dlugo wyczekiwane bo nie moglam zajsc w koncu jak zaszlam bylam przeszczesliwa a moj maz plakal jak dziecko na pierwszym usg i co? nic. dobra nie rozpisuje sie wiecej

Witajcie Nerwuski.
Sluuu-byle by nie ze szwajcarskim,a co to jest depra i somaty?

Hej Gożdżik,a nerwica to się bierze z długotrwałego stresu,poczytaj na necie.Tam wszystko jest.

Gwiazdkopmi-bardzo mnie wzruszył Twój post,bardzo Ci wspólczuję.Wszystkie tutaj borykamy się z problemami,ale Ty-nie wiem nawet co mogłabym Ci napisać,żeby nie zabrzmiało banalnie.Bądż silna i trzymaj się.

Witajcie,

Czytam Wasze wypowiedzi i raz mi lżej na duszy raz gorzej. Lżej, bo wiem, że nie jestem sama i w porównaniu do niektórych wypowiedzi to "moja kumpela nerwica" (choć nigdy nie stwierdzona przez specjaliste, a jedynie przeze mnie i przez to, co wyczytałam) to pryszcz. Z drugiej jednak strony przykro mi, że jest nas aż tyle i że i ja muszę się z tym męczyć. Nigdy nie przypuszczałam, że będę musiała z nia walczyć. Nigdy nie przypuszczałam, że moja głowa zacznie wymyślać "takie historie". Najgorsza jest chyba świadomość tego, ze to bzdura, że to, co pojawia się w głowie to przeciez jest śmieszne i wiesz, że to takie jest, a mimo to wciąż się tym przejmujesz i próbujesz się tego pozbyć, a im bardziej próbujesz się pozbyć tym bardziej "to coś", jest ;/ Mam nadzieję, że większośc z Was ma wsparcie w rodzinie, przyjaciołach, ja niestety...jeśli chodzi o to pierwsze tego komfortu jest pozbawiona prawdopodobnie dlatego, że...nikomu w domu nic nie mówie. Nie odwiedziałam też specjalisty, choć powoli dochodze do przekonania, że jednak powinnam, ale...boje się - prawdopodobnie spadzizna po nerwicy;/ czego najbardziej? sama nie wiem...może tego, że w końcu wyjdzie "to" na światło dzienne, a ja sie tego wstydze, bo u mnie nikt nigdy nie odwiedzał psychologów tudzież psychiatrówa, a z własnymi problemami trzeba sobie radzić samemu w swoich czterech katach. Boję się, że po prostu nikt mi nie uwierzy i, że zostanie to zignorowane tak jak miało to już kiedyś miejsce, kiedy wylądowałam w szpitalu. Sama myśl t tym, że mogłabym uczestniczyć w terapii budzi dyskomfort- ja?? co inni powiedzą jak się dowiedza? A jeśli psycholog "wykryje" jakies zaburzenie, będe przecież w jakis sposób naznaczona, a może będa porównywać mnie do "czubków", a może w ogóle tam wyląduje. Przez to wszystko dochodzą myśli, że nikt nie pokocha takiej dziewczyny jak ja, że nigdy nie wyjde za mąż, bo kto chciałby żyć z kims takim jak ja...kimś kto boi się aż do przesady irracjonalnych rzeczy, reaguje na nie tak jakby co najmniej kończył się świat. Nikt przecież ze mna nie wytrzyma, choć...jest ktoś kto mi bardzo pomaga i jest ze mną cały czas i bardzo mu na mnie zalezy, ale dziś...dziś przez mały drobiazg zaczełam zastanawiać się czy aby on na pewno tak stoi po mojej stronie?aby na pewno zalezy mu na moim dobry? a może to on jest ebardziej "zaburzony" niż ja? (gdzies tam kiedys wystawiłam mu diagnoze), w oglóle jak słysze słowow "zaburzony, nerwica, schizofrenia- całkiem niedawno tez się bałam, że ją mam, depresja- tego boje się nadal, że mam i inne, od razu robie mi się jakoś tak niepewnie, niespokojnie i dziwnie. Uczucie, którego nie znosze zupełnie !! Czasem płacze jak bóbr, bo nie wiem co się ze mną dzieję, a wiem doskonale, że kiedyś było inaczej, radośniej, spokojniej, bardziej beztrosko.
Zapytacie się czy jest coś co mi pomaga? Według wielu wskazań- pije melise i mimo wszystko wychodze i spotykam się z ludźmi- to pomaga mi najbardziej. Kiedy jestem ze znajomymi i rozmawiamy o różnych rzeczach, choc oczywiście pewne tematy mnie nieco paraliżują. Co jeszcze sprawia, że czuje się lepiej nie biorąc tabletek (choć wiem, że to by mi pomogło, ale boje sie uzależnić) wszystkie prace, które pochlaniają mnie całkowicie, ale nie sprzątanie czy gotowania, a to, co zupełnie zajmie głowe, coś co wymaga wysiłku intelektualnego. Nie piję tez zbyt dużo alkoholu- raz, że nie przepadam, dwa, że podobno to pogarsza sprawe, wiec z obawy przed...no wiecie, zaprzestałam. Czasem to nie wiem czy takie czytanie różnych wypowiedzi i info na temat nerwicy mi pomaga czy wrecz szkodzi, bo zaczynam się denerwować, że pojawi się kolejna rzecz, której potencjalnie mogę się zaczać bać. Sportów nie uprawiam, bo nie mogę się zebrać, ale kiedy czuje ucisk w żołądku to spaceruje- jest lepiej w ogóle lubie chodzić co mni eostatnio pochłanało bez reszty- niestety do dziś, poszukiwanie pracy...odwiedzanie rożnych miejsc, z podaniami, czytanie ogloszen w internecie, gazatach...w ogóle wierzę w to, że jak pójde do pracy to będzie troche lepiej. Kiedy jestem zajęta to nie myślę o sobie i o tym, co mi dolega, więc licze na to, że z czasem po prostu to się uspokoju do tego stopnia, że nie bede musiała tak się bać. Najgorszy sektor myśli to myśli- o tym, co się ze mna stało i co ze mną będzie dalej z naciskiem na "nie chce psychologów". Pomaga mi jeszcze modlitwa...jestem wierząca i głęboko wierze w to, że z czasem moje prośby zostana wysluchane i bede zupełnie uzdrowiona. Wierzcie lub nie Bóg jest, i nigdy nie zostawi Nas same, nawet wtedy, kiedy myślisz, że jesteś sama. Rozwazam tez opcję wstąpienia do wspólnoty katolickiej. Tam ludzie sa tacy pełni energii, uśmiechnięci, wyrozumiali i pełni empatii myślę, że i to może być pomocne, poświęcenie się dla innych, co by nie myślec tyle nad sobą Czasm pomagają mi starcia ze swoimi lękami, czyli...np jeśli myślę, że zaczne się bać ludzi i ni ebede wychodzić z domu to po prostu z niego wychodze i ide do ludzi albo jeśli (tak jak kiedyś czego już teraz nie ma) boje się, że zrobie sobie krzywde i zaczynam myślęć o samobójstwie to po prostu o tym myślę, myślę i powtarzam sobie w głowie "noo , myśl o tym dalej, proszę bardzo, wyobrażaj sobie to tylko chcesz " a;bo "weź to po prostu oleć bo to głupie". Z reguły pomaga, choć dziś np ciągle tłucze mi się po głowie, ze mój przyjaciel tez może miec jakieś zaburzenie, a dwóch zaburzonych to juz przesada, bo przecież tak to on mi nie pomoże. Czasem bywają dni, że czuje sie naprawde dobrze i nawet jeśli "coś" do mnie przyjdzie po prostu się tym nie przejmuję. Niektórych moich lęków czy strachów to już nawet nie pamietam, nawet wtedy, kiedy próbuje je sobie przypomnieć. Najbardziej chyba dokucza mi świadomości, że mogę pojawiac się nowe. Tak jak któres z Was napisała "lęk przed samym lękiem" i napięcie gotowe.
Rzecz jasna nie przyspażają mi milych odczuć filmy o psychopatach, sociopatach, deprasji i innych, bo zaraz się zastanawiam czy aby na pewno tego nie mam. Dziś jeden z takich filmów widziałam będąc z moim przyjacielem i po tym małym "nieporozumieniu" pomyślalam własnie, że może on wlaśnie kombinuje wszystko na swoją strone. Pomaga mi, bo chce żebym z nim była, a jak z nim bede to pokaże swoja prawdziwą twarz i "jakies zaburzenie",a ja nie bede umiała odejść, bo bede miała poczucie, że bez niego sobie ni eporadze- tego tez się boje, czasem panicznie. Stad dziś specjalnie już nie mam ochoty z nim rozmawiać, ale zmierze się z tym..pogadam z nim...i być może wszystko mini, bo w końcu czy gdyby to wszystko, co robi nie bylo szczere to wytrzymałby ze mną ponad rok, słuchałby tego ponad rok, ponad rok powtarzał, że wszystko będzie dobrze, wszystko się ułoży, będziesz szczęśliwa?żadne inne z moim przyjaciół tyle ze mną nie spędza czasu, co on i tak mnie nie wspiera co on. Zawsze, jeśli tylko chce pogadac o swoich lękach to on mnie wysłucha, zawsze stara się pomóc. Faktem jest, że nie poinformował o tym wszystkim moich rodziców, a wydaje mi się, że skoro ja nie umiem tego zrobić, to on powinien, ale...ale może on tez się czegoś boi? Może obawia się, że jesli uda mi się z tego wyjść On nie będzie mi juz potrzebny- co jest totalna bzdurą. Ludzie martwią się i boję różnych rzeczy, tylko MY troche bardziej. A wiecie dlaczego? Bo moim zdaniem miałam tak właśnie osoby wrażliwe, te ktore mocniej czują cały świat i wszystko, co na nim sie dzieję.
Moje Drogie...walczmy, bo poki będziemy walczyć, wygrywamy Zadna z nas sie o to nie prosiła, ale skoro już jest to...może warto to zaakceptować? Wiem, że to trudne i czasem wydaje się niemożliwe,ale może w jakiś sposób pomocne? Mętlik w glowie bywa okropny, natłok negatywnych myśli, tych natrętnych też, ale... ale przecież na wszystko jest jakiś sposób!! Pamiętajcie, kiedy Bóg drzwi zamyka to otwiera okno. Ja w to wierze i mam nadzieję, że i Wy, a jeśli nie to, że uda Wam się w to kiedyś uwierzyć, a przede wszystkim czuć, że nie jesteście Same! Nie tylko dlatego, że macie wokół siebie dobrych, serdecznych ludzi, ktorzy zawsze Wam pomogą, ale też samego Boga, który zawsze stoi po stronie tych cierpiących i biednych, tych najmniejszych Rozmawiajcie z nim, płaczce z Nim, możecie nawet na Niego nakrzyczeć i się obrazić, On wszystko zrozumie, Wszystko... i w końcu, ktoregos dnia ześle pokój serca i duch!

Przytulam Was mocno!!

depra- stany depresyjne
somaty- bóle fizyczne na tle psychicznym, w moim przypadku głowa, kark,

Cześć dziewczyny co u was . Mam pytanie macie jakieś problemy z oczami bo ja miałam pół roku temu atak tężyczki i najpierw widziałam słabiej , oczopląs i widziałam kropkę i ona jest do tej pory . Byłam u okulisty ale nie mówiłam o tym jakoś zapomniałam. Widzę ją w dzień jak wychodzę z domu bo w domu nie i po zmroku też nie . Może to być coś z układem nerwowym . Szukam pracy bo uważam że to mi pomoże bo muszę wynająć mieszkanie . Moja psycholog twierdzi ,że stres w domu też dużo daje u mnie mieszka 9 osób w jednym mieszkaniu. Ja też myślałam , że psycholog nic nie pomoże , ale myliłam się.

Witaj GOŻDŻIK
Mój syn ma coś podobnego,tylko,że on ma nie jedną,a wiele plamek i najgorzej jest przy słonecznej pogodzie.Jak jest ciemno to nic mu nie przeszkadza.Okulistka powiedziała,że to taka uroda,że trzeba się przyzwyczaić,zbadała mu oczy na wszystkie strony i poza tym są zdrowe.
Szkoda,że nie powiedziałaś Twojej p.doktor,bo najlepiej się upewnić,a stres też swoje robi

Trzymaj się Gożdzik.

Dzięki zulka 66 dobija mnie ta kropka. Dobrze ,że mam jedną , a nie wiele. Ciekawa jestem jak tam u was z wysiłkiem bo ja jeżdżę na rowerze i chcę się zapisać na zumbę bo tak mnie spina w barkach ,że masakra. ROWER mi ukradli z klatki i muszę od siostry brać , ale lipa co nie .

A do szpitala trafiłam... przez  momentalny natłok myśl typu "co jest grane" i  wzrost ciśnienia...zaczęły drętwieć mi rece i nogi, a potem wchodzilo to juz na twarz...serce waliło jak oszalałe. Zadzwoniono po karetkę, zabrali mnie... stwierdzono nadciśnienie, nikt nie zapytał się czy dzieje się coś innego...

Witajcie. Ja żyję codziennie w stresie codziennie biorę tabletkę od bólu głowy.  Nieraz z byle czego robię problem. Wszystko analizuje nawet jak coś powiem czy napisze wszystko później analizuje. Zaczynam bać się każdego dnia bo niewiem co będzie.

Gozdzik,

Wiem, że nikt mi tam krzywdy nie zrobi, a przeciez może tylko pomóc, ale mimo to odczuwam taki dziwny niepokój - co ja niby miałabym powiedzieć?jak zacząć?od czego?nigdy wcześniej nie bałam się sama siebie i tego co przychodzi mi do głowy, po prostu umiałam przerzucić myśl na jakąś inną, zignorować, olać, nie przejmować się, zająć czyms innym, a teraz...? zastanawiam się, co sie ze mna stało, przecież nie spotkały mnie jakies tragedie w życiu, koszmary i dramaty...zapalenie trawy, pomoc koledze który chce sie zabić, nieszcześliwa miłość..no luuudzie, to przecież nic takiego. Inni przechodzą takie rzeczy bezboleśnie... a ja?szit!

Ciesze się bardzo, że Ty znalazłas dobrych specjalistów i korzystasz z ich pomocy, a przede wszystkim, że się tej pomocy nie obawiasz i nie boisz, że zapiszą Cię na listę do psychiatryka. Mam nadzieję, że z dnia na dzień będziesz się czuła coraz lepiej. Z całego serca Ci tego życze i trzymam kciuki

Przytula Cię i śle pozytywne myśli

Jestem bez życia.  Boje się każdego dnia. Nawet nie chce mi sie wstawać rano.

Witajcie dziewuszki -nerwuski.

Gożdzik,Ty lepiej upewnij się u okulistki,czy tę twoją plamkę też można zaliczyć jako mroczki-tak to się nazywa u mojego syna.

Lepiej to sprawdzić,z oczami nie ma żartów,a na spięty kark zumba,w ogóle taniec to dobry pomysł.Ja próbuję medytacji z oddechem i treningi relaksacyjne.

MONKA,to nic,że Twoi najbliżsi nie korzystali nigdy z pomocy psycholaga,czy psychiatry.Widocznie nie musieli i wiem,ze to przykre,bo    miałam podobnie.Mąż jest bardzo silny psychicznie i tez nie rozumie takich dolegliwości.

Generalnie,ktoś kto tego nie doświadczył ,nie zrozumie.Wiem to po sobie.
Jesteś dorosła,nie porzebujesz,zeby ktoś za rękę Cię zaprowadził,a co do tego co powiedzieć,jak zacząć?Normalnie powiedz to co tu napisałaś,a specjalista będzie wiedział co robić.
Powodzenia.

ROKSANA123-a byłaś u lekarza?bo jak nie to nie ma na co czekać.

MAMCIK-a dlaczego nie bierzesz leków,piszesz,że chorujesz 6 lat,to powinnaś wiedzieć,że czasami bez leków się nie da.Ja jestem tego
            przykładem i nie robię z tego problemu.Dlaczego tak się boicie leczyć.Nie rozumiem .
ALICJA-ja z nerwicą żyję 7 lat i pomimo,ze biorę leki,a dokładnie jeden lek,to czasami zdarzają się gorsze dni.A rozedrganie tez znam,ale to mija,to samo z głodem.Podejrzewam,że jesteś w ciągłym stresie.Powinnaś zacząć coś z tym robić.Wiele przykładów jak
        sobie z nim radzić podaje Stokrotka w pierwszym poście,stres i lęki dają nam w kość,ale można je pokonac.
         

Pozdrawiam Was cieplutko.

Nie byłam u lekarza. Nie mam odwagi zabrać się. Kupiłam tabletki uspokajające i będę brać może pomogą.  Ja żyję w stresie bo moja koleżanka zna mój sekret. I mówiła ze zostawi to dla siebie a ja mimo to boje się.  Każdy mój dzień jest w strachu.

Hej dziewczyny i jak dzisiaj się czujecie . Ja postanowiłam ,że dzisiaj będzie super . Wiecie co jeszcze robię dla ruchu chodzę po drzewo zanoszę je do piwnicy i rąbię , ale mam wysiłek co nie. Muszę zrobić obiadek i może pojadę do teściowej do szpitala do domu już nie wróci będzie w domu opieki z lekarzami i pielęgniarkami.
            JAKIE JEST WASZE MARZENIE.
moje to;
1- być zdrowa
2- wygrać milion
3- wyprowadzić się i być szczęśliwa