Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Mała Pi. Musimy walczyć żeby nerwica już doszczętnie nie zniszczyła nam życia.
Trzeba dużo się śmiać, uśmiechać bo to łagodzi nerwy )) i fakt pomaga .
Agnesitas. kurcze i najgorsze jest to że nawet w tak bliskiej osobie jak mam nie mamy wsparcia tylko nas dobijają .
Ja gdy chce pogadać gdy mam atak, chce żeby ktoś przy mnie był. to się ze mnie śmieje. albo mówi że mnie da do zakładu psychicznego.
dobija to bardzo. ale mama to jednak mama.

wieczorek sie udal robie postepy . zaczęłam wychodzić częściej z domu i naprawde juz sie nie boje styczności  z ludzmi jest coraz lepiej ) może po tylu latach w końcu wyjde na prostą . późno trzeba iść spać dobranoc )))

Mała Pi ) nie ma czego się bać. poprostu trzeba częściej wychodzić z domu do znajomych . czy to piątek czy pon. )
Czasami też zdarzają mi się cięższe dni . Przy wychodzeniu pojawia się lek, serce "boli" , głowa i setki innych objawów , ale ide dalej i w końcu mija . wiem że nie umre . a zazwyczaj sobie wmawiam "Paulina masz dopiero 20 lat , jesteś zdrowa , całe życie przed tobą" to mnie uspokaja.
Więc życzę ci też takiej motywacji , i ty też z tego pomału zaczniesz wychodzić )

Mała pi ) trzymam kciuki będzie ok i daj znać jak było

Mała Pi

Ja bym się bała hipnozy, jestem osobą wierzącą i podczas takiej hipnozy istnieje niebezpieczeństwo, ze coś złego może w człowieka wejść np.demon, bo otwierają się czakry, przez które osoba która wprowadza w trans, ma możliwość wpływu na nas a zarazem" inne" rzeczy mogą się też wpakować. Wszyscy egzorcyści odradzają tego typu praktyk.

Mał pi-zawsze jest jakieś inne wyjście.. ale czytając twoje posty widzę że ty już nie masz sił walczyć z tą nerwicą. smutne jest to , ale każdy to przechodzi. Ludzie nie damy sie!!! ).
ja dzisiaj sprzątałam w domu. i tak się zmęczyłam że serce waliło jak szalone, strasznie słabo mi się zrobiło i po środku klatki piersiowej okropny przeszywający ból a do tego byłam senna. bardzo się przestraszyłam. i od razu że "a mozę to nie nerwica , tylko zaraz dostane zawału?" sama się nakręcałam z moim lękiem , ale przeszło mi trochę i próbuje o tym nie myśleć bo za niedługo do pracy ide. ))
staram się funkcjonować normalnie ale nie wychodzi tak jak bym chciała.
Np. wczoraj . chłopak mój miał urodziny i pojechaliśmy ze znajomymi na pizze. wypiłam dosłownie 1 piwo i myślałąm ze umre w nocy . lęk się nasilił. i serce biło jak szalone. masakra. Długo nie mogłam zasnąć ale w końcu się udało )
więc czasami  jest lepszy dzien a raz gorszy . ale trzeba stawić im czoła :):)

Sluu - Nie muszę być żadnym wyznawcą, żeby w takie coś wierzyć, nie żyje z klapkami na oczach.

Ciesze się że w końcu lepiej się czujesz napewno wyjdziesz na prostą i jeżeli to naprawde ci pomaga to nie przerywaj tego . )
i pamiętaj co by sie nie działo uśmiech na 1 pierwszym miejscu ) pozdrawiam )

Mała pi - i tak trzymaj bardzo dobrze że z tego pomału wychodzisz. leków za szybko nie odstawiaj , bo mozę się coś pogorszyć.
a pozatym ciesze się że czujesz się lepiej
u mnie kilka dni było ok. a od wczoraj jest masakra. pogoda mnie dołuje . kłuce sę cały czas z chłopakiem. jednym słowem masakra .
gdy już mam dość tych nerwów , tych lęków i wszystkich pozostałych objawów siadam po ciemku w pokoju i poprostu płacze. tylko to mi pomaga . nie biore leków . byłam niedawno u psychiatry ale nie przypadła mi ta pani do gustu i nie chce już tam iść. próbuje sama się przestawić na inne myślenie, ale jak nawet mi juz chłopak w tym nie pomaga . to kiepsko będzie. zostaje sama z tą nerwicą.
chociaż tyle że moge tu wejść i się wyżalić ) to mi pomaga .
Uciekam do pracy >;// trzymajcie się dziewczyny )

witaj małapi-u mnie wcale nie lepiej własnie pogorszenie sama niewiem czy to pogoda też robi swoje myslę że tak trzymaj się pozdrawiam buziaczki masz dalej te lęki

Witam ciepło, ja cały czas opieram się na psychoterapii i niestety leczę swoje fizyczne dolegliwości, że też Wszechświat potworzy takiego "dusiołka" jak ja - to nie tak i tamto nie działa:-) cały czas walczę o samoakceptację i samodzielność. Chwytam piękne chwile i staram się nie załamywać kiedy jest ciężko, choć nie zawsze mi się udaje- trzymam kciuki kochani za rychłe powroty do zdrowia i długie piękne życie dla "Nas" - przesyłam odrobinę dobrej energii mimo wszystko!

Od wczoraj biorę paroxinor (paroksetyna) i... umieram. Lęki, zawroty głowy, podwójne widzenie. Mam nadzieję,że to początek, a potem wszystko minie.

bozenka125, na Ciebie zawsze można liczyć
Mam trochę więcej siły, to opowiem o kolejnym seansie hipnozy: poszukiwałam lęków czających się w przeszłości. Szkoda gadać, jaką mam poplątaną Ale wyszło,że moim głównym lękiem jest strach o dzieci. I coś w tym jest.
Podczas hipnozy uczę się programować mózg. Ale póki się tego nie nauczę zdecydowałam się na paroxinor, który polecił mi psychiatra.

Witam ciepło, Ja również życzę powodzenia i powrotu do równowagi - na ile się da- czasami myślę, że nawet kiedy dobrze się czuję to i tak jestem trochę dziwna i inna, ale to już nie taki problem jak lęki itp... U mnie cały czas podobnie z tendencją do coraz lepszego funkcjonowania, więcej z górki niż pod ..pozdrawiam

Nie martw się Paulinaa1994, jeden egzamin to nie koniec świata są jeszcze kolejne próby 8888 - też mam wrażenie, że jestem inna. Ale to chyba każda choroba zmienia postrzeganie świata, a nie tylko leki.   
Kurcze, paroxinor wzbudza jeszcze większe lęki, i ogromną senność. Najgorzej jest 2 godz po zażyciu tabletki, a mam brać rano. Jestem przerażona i nie mam bladego pojęcia jak funkcjonuję w pracy. Mam nadzieję, że to tylko efekty przejściowe i jak piszą po 2 tyg miną (tak piszą na forach). Macie doświadczenia z paroksetyną?
Na noc biorę deprexolet i odnoszę wrażenie,że dużo lepiej na mnie działa. Wstaję wypoczęta i rześka, dopóki nie wezmę paro.

Po nowych lekach lepiej Ale ciągle jestem senna. Jak tam u Was przed świętami?

witajcie jak wasze zdróweczko bo u mnie cos pogorszenie 3 dzien mam jakis niepokój masakra

dziękuje ci Paulinko ja tobie również tego życze pozdrawiam cię i dużo dużo zdróweczka

witaj mała pi-tak biorę parogen ale powinnam go zacząc odstawiac narazie nie dam rady ostatnio brałam półtabletki tydzien było ok a pózniej już nie więc biorę znów całą dorażnie mam xydroxyzinum 10 mg pozdrawiam

Paulinaa 1994 wiem że powinnam już odstawic ale jakos nie daje rade sprubuje znowu może będzie lepiej  pozdrawiam

bozenka125 jak długo bierzesz paro?
Ja się czuję po niej lepiej, ale bardzo ociężała. Brzuch mi wywaliło jak w ciąży   Paulinaa, ja niestety nie daję rady bez leków może po jakimś czasie...
Zmykam na hipnozę.

Dziewczyny, co tam u Was? Mam nadzieję,że lepiej
Mi po lekach pupa rośnie ale faktycznie mi lepiej. Po hipnozie chyba trochę też Odezwijcie się...

witam od 4 listopada wydaje mi sie, ze dopadla mnie nerwica... chcialabym tutaj porozmawiac z jakimis osobami, ktore na to cierpia, ale jak widac jestem nowa i nie dokladnie wiem, kto tutaj odzywa sie regularnie i jak wyglada sytuacja innych...moge sie dowiedziec czegos o osobach, ktore tutaj są?:)
pozdrawiam

martusia5066 witam )
a jakie masz objawy .? robiłaś badania.? powiedz coś więcej o sobie a później my powiemy coś o nas

Witam wszystkich:)
Postanowiłam opisać swój problem, ponieważ nie mam kompletnie z kim o tym porozmawiać. Od jakiś paru lat mam tak, że przez kilka dni mam tak, że mam straszne napady lękowe. Non stop myślę o tym, że wydarzy się coś złego mi, albo mojej rodzinie. Powoduje to, że nie mogę spać w nocy, ponieważ te obsesyjne myśli uniemożliwiją mi zaśnięcie. Zwykle jednak jakoś udawało mi się odzyskać spokój i normalnie funkcjonować.
Jednak wróciło to do mnie jakiś miesiąc temu i teraz jest dużo gorzej. Nie dość, że po głowie ciagle chodzą mi czarne scenariusze i nie mogę spać, to doszły do tego jeszcze dreszcze, kłucie w klatce piersiowej i ucisk w gardle. W ogóle mam poczucie beznadziejności, najchętniej zamknęłabym się w domu i w ogóle nigdzie nie wychodziła. Ostatnio nawet doszedł do tego brak apetytu.
Coraz bardziej dociera do mnie fakt, że nie potrafię sobie już z tym problemem poradzić sama. Najgorsze jest to, że brakuje mi jakiegokolwiek wsparcia w rodzinie, która uważa, że za bardzo dramatyzuje i nic mi nie jest. A ja z dnia na dzień czuję się coraz bardziej bezsilna...

kachab58 . też miałam tak jak ty. cały czas lęk . bezsennośc , nie mogłam jeść i do tego mdłości . /
masakra. chciałam żeby ktoś mnie wsparł. ale nikt mnie nie rozumiał. i to dało mi siłe. że sama musze z tego wyjśc żeby nie liczyć na bliskich.
w sumie tylko mama mnie pocieszała z poczatku a potem i tak się na mnie wydziarała żebym się rozchmurzyła bo już nie może na mnie patrzyć.,
czasami już nie miałam siły. i po prostu siadałam i płakałam . pomagało na chwile.
ale potem stwierdziłam niee!! tak nie będzie. i pojechałam do pracy do niemiec. tam nie było płaczu ze mi coś się robi . tam musiałam przetrwać sama. i to mi pomogło. znalazłam prace w polsce. czasami dalej mam lęki umieram czasami . ale nie daje się.
ale został mi strach przed karetką która jedzie na sygnale. i gddy ktos z mojej wioski umiera , strasznie się tym przejmuje. i myśle kilka dni o smierci . ale pozatym jest naprawde ok )
życzę wam powodzenia w chorobie )

Witam serdecznie

Jestem "nowa" i zasadniczo zastanawiam się czy pisanie o tym, co się ze mną dzieję jest mi faktycznie potrzebne. I wydaje mi się, że miarka się przebrała. Długo zwlekałam, ale... potrzebuje pomocy, jak nigdy w życiu.

Nie wiem czy to, co opisze będzie pasować do powyższego tytułu, ale wydaje mi się, że tak. Mam 24 lata. Cała historia z rzekomą nerwicą, lękami, stanami depresyjnymi, które u siebie rozpoznałam rozpoczęła się ponad półtorej roku temu - a przynajmniej tak mi się wydaje. Pierwszym zdarzeniem, które wpłynęło na mnie okropnie było zapalenie marihuany i pomieszanie jej z alkoholem (paliłam wcześniej raz i nic złego się nie wydarzyło, ale nie mieszałam tego z procentami). Byłam wtedy na 4 roku studiów i po całym zdarzeniu musiałam wrócić do domu. Zostałam odprowadzona przez mojego kolegę i było wszystko ok do momentu,kiedy nie zostałam sama. Zaczęłam odczuwac jakiś irracjonalny lęk, że podetne sobie żyły, wyskocze przez okno, bo przeciez to po marihuanie się zdarza (całe mnóstwo takich informacji uzyskałam na studiach, na zajęciach, ponieważ studiowałam resocjalizacje i pamiętałam wszystkie te okropne historie jak ludzie po tym po prosty świrowali). Przestraszyłam się, że ze mną będzie podobnie, choć wiedziałąm, że nie wyskocze przez okno, bo to przecież takie idiotyczne. Czułam się naprawde dziwnie, każda cześc mojego ciała chciała iść w inna stronę, a żeby się uspokoić chodziłam po pokoju. Nie byłam sama, moja współlokatorka spała, ale nie chciałam jej budzić, bo nie chciałam się przyznać, że paliłam. Położyłam sie do łóżka, ale nie mogłam znaleźć sobie w nim miejsca, zasnęłam tylko dlatego, że ruszałam stopą. Na drugi dzień wydawało mi się, że wszystk oprzeszło, wstałam ubrałam się i chciałam iśc na zajęcia. Czułam jednak, że coś jest nie tak, moje ciała wciąż dygotało, byłam nerwowa i nagle poczułam strach przed tym, że to nigdy nie przejdzie i że mi już tak zostanie (to uczucie potęgowała dodatkowa wiedza ze studiów, że to się zdarza). Przestarszyłam się okropnie, ale postanowiłam iść na zajęcia. Takie stan rozdygotanie trwał 4 dni. Na weekend wróciłam do domu rodzinnego i myślałam, że wszystko przejdzie, myliłam się. Nie czułam się bezpiecznie, swojsko, dobrze być może dlatego, że to był nowy dom, w którym mieszkałam razem z rodziną dopiero 3 miesiąc. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca i ciągle chodził za mna ten nerwowy skurcz w brzuch jakbym wiecznie była przed egzaminem. Po 4 dniach jakoś to ustąpiło i zauważyłam, że ból brzucha minął, myślałam, że to koniec, niestety nie...
Sytuacja z nerwowością i dodatkowymi innymi, nieprzyjemnymi myślami i w końcu chyba lękami skomplikowała się, kiedy po około miesiącu zadzwonił do mnie kolega z informacją, że chce popełnić samobójstwo. Wiedziałam, że musze mu pomóc! wiedziałam, ze nie wybacze sobie do końca życia jeśli nic nie zrobie, a on sie zabije. Po tym telefonie zdenerwowałam się okropnie i zaczełam sie zastanawiać czy i ja kiedykolwiek bede chciała się zabić, czy mnie to spotka, dlaczego ludzie chcą to zrobić. Choć mók znajomy został "uratowany" i obecnie żyje, ma się dobrze, mnie te myśli nie opuszczały. Budziłam się z nimi i z nimi zasypiałam. Myślę też, że z braku oparcia w najbliższych próbowałam być z mężczyzną, którego nie kochałam, ale w którym miałam wsparcie. Z nim po prostu czułam sie lepiej, a samobójczych myśli było niewiele. Byłam po prostu spokojniejsza. Ale koniec roku akademickiego zbliżał się nieubłagalnie i obawiałam się co będzie dalej. Wracałam do domu na weekendy, jakoś próbowałam je przetrwać i wracam na uczelnie, gdzie czułam sie zdecydowanie lepiej, choć nie zawsze. Kiedy wróciłam do domu na wakacje wydarzyło się coś strasznego. Poczułam się okropnie we własnym, nowym domu...mało bezpiecznie, obcno...ból brzucha powrócił, nie wiedziałam co się ze mną dzieje, bałam się, że nikt mi nie uwierzy jeśli komuś opowiem tę historie, że zwariowałam...dodatkowło kłóciłam się z moim chłopakiem o to kto będzie do kogo przyjeżdzał, a i to odbijało się na kontaktach z moją mamą, bo tato nic nie wiedział o tym, że kogoś mam. Na poczatku wakacji poznałam chłopaka, w którym...zakochałam się bez pamięci... i właśnie wtedy poczułam, ze wszystko znika, wyobrażenie sobie własnej śmierci, lęki, myśli, że oszalałam. Byłam przeszcześliwa...odliczłam dni kiedy go zobacze. Niestety, sielanka znów nie trwało długo...Ów mężczyzna po wieli "wielkich słowach", obiecnicach zostawił mnie...po czym wrócił i...znów zostawił. Dwa rykoszety w przeciągu dwóch tygodni. Koniec, dramat, świat się skończył...nie wiedziałam jak przeżyje każdy kolejny dzień. Wróćiłam na studia, ostatni, piąty rok i do tej pory nie wiem jak udało mi się obronić tytuł magistra...
Budziłam się rano i nie wiedziałąm jak mam przeżyć dzień, co z z sobą zrobić, żeby nie myśleć o nim i o tym, co mnie spotkało...powróciły myśli samobójcze, dodatkowo pojawiły się inne, bardziej irracjonalne stany oddzielenia od rzeczywistości, stania jakby z boku... mysli o tym, że wszyscy wokół mnie kłamią, a świat jest zupełnie wymyślony i nie istnieje, jest to fikcją. Bałam się...tak okropnie się bałam tego, co się ze mną dzieję, bo nigdy wczesniej nic takiego nie przeżyłam i to dodatkowo potęgowało mój lęk przed tymi myślami. Dziś raczej nie pojawiają się myśli samobójcze i inne wyżej wymienione, ale...jest coś, co wciąż prowadzi mnie stanów, w których drętwieją mi rece i nogi, czuje kucie za mostkiem i w żołądku...myśli, które kłębią się wokół pytań "co sie ze mną stało?co sie ze mną dziej?dlaczego ja tak reaguje?dlaczego ciągle zastanawiam się nad tym jak sie czuje?dlaczego kontroluje to, co myślę?" i to wszystko wywołuje niepokój napięci i wieczną gonitwe tych samych myśli... pomijam już fakt, że przeszłam przez myśli typu, ze mam schizofrenie, choc nigdy nie słyszałam głósów i nie miałam omamów- i to po jakims czasie minęło.
Teraz jest po prostu codzienne i ciągłe sprawdzanie siebie i zastanawianie się czy dziś bede się kontrolować czy nie, takie skanowanie...nawet nie wiem jak to dokładnie wyjaśnić, ale wiem, że nigdy wczesniej tak nie miałam. Jeśli coś mnie dołowało po prostu umiałam przekierować myśli na coś innego, a tamto zostawić. Teraz jest bardzi trudno. Zmuszam się do pozytywnego myślenia, do powtarzania sobie, ze wszystko będzie dobrze. Czasem działa czasem nie. Boję się iśc do psychologa, bo boje się, że się tego nie pozbąde choć wiem, że to najgłubsza z możliwych myśli. Boję się powiedzieć o tym rodzicom, bo boje się, że mi nie uwierzą, że to zbagatelizuje tak jak zrobili to za pierwszym razem, kiedy po wylądowaniu w szpitalu póbowałam im wyjaśnić, ze fizycznie nie jest najgorzej, ale psychicznie nie daje rady. I wciąż zastanawiam się nad sobą, co powiedzą inni, co powiedzą rodzice, czy mi na pewno psycholog jest potrzebny, a może po prostu sobie to wszystko wymyśliłam...takie i podobne rzeczy codziennie tłuką się w mojej głowie, a spiętrza to dodatkowo to, że siedze w domu na zupełnym odludzi bz pracy i konkretnego zajęcia. Czasem nie mam siły wstać z łóżka, ale zawsze jakoś sie zmuszam. Próbuje coś z sobą zrobić, choć obejrzeć jakiś film, poczytac książke. Inne prace, typu sprzątanie czy gotowanie mnie nie rozluźniają, przy nich przecież wciąż można zastanawiać się nad bezsensem swojego życia, nad tym, że człowiek czuje się do cholernie źle i nie wie jak sobie pomóc, a w najbliższym otoczeniu nie czuje wsparcia. Żyje juz tak ponad ółtorej roku, raz jest lepiej raz gorzej. POmagają mi zajęcia, w którym musze zaangażowac się intelektualnie jak np pisanie pracy magisterskiej i spotkania ze znajomymi, choć nie zawsze mam na nie ochote. Boje się też, że to może być już depresja i nikt mi nie pomoże.

Wiem, że to długa historia, ale...to i tak kropla w morzu..

Bardzo proszę o pomoc. Co powinnam zrobić? Udać się do specjalisty? Opowiedziec wszystko najbliższym? Czy to kiedykolwiek przejdzie? I co w ogóle się ze mną stało? zawsze byłam pogodna i uśmiechnięta, a teraz...płacz i poby przetrwania dnia.

Z góry dziękuje za wszystkie odpowiedzi i rady.

Wesołych Świąt,

Pozdrawiam,
M...

PS. Dodam jeszcze, że nie boje się wychodzić z domu, robie to raczej chętnie, nie obawiam się zwykłych rzeczy jak wizyty w  sklepie bardziej martwie sie swoja głową i swoimi myślami...tym wiecznym kontrolowaniem i dochodzeniem do wniosku, ze cały czas jest  jednak źle...

Tak, nie daje, a przynajmniej się straam. Moi znajomi są przy mnie cały czas. Niektórzy wiedzą, inni nie. Niektórzy próbują pomóc, inni po prostu są;) Mimo to czasem czuje się strasznie sama z tym wszystkim. Nie wiem czy to nerwica, deprasja, stany lękowe... ale wiem jedno...Nigdy wczesniej tak nie miałam, a teraz...teraz po prostu głowa pęka i cięzko jest to zatrzymać.

Ty też się nie poddawaj a jeśli jesteś osobą wierząca to pogadaj z Szefem, on wie co robi
przytulam CIe mocno

Witam wszystkich a wszczególnosci nowe osoby życze szystkim Zdrowych Wesołych Swiąt bez nerwów lęków i innych objawów bo to dla nas najważniejsze pozdrawiam buziaczki

monka- jeżeli miałaś predyspozycję to i tak by wybuchło. Tak, więc niektórych nie ruszają lata marihuany, alkoholu i innych spraw, a niektórzy po jednym razie się rozlegulowują. Jakby nie marysia pewnie i tak by cię dopadło.
Jasne ze powinnaś rodzinie powiedzieć i zgłosić się do psychologa. Jeżeli stan jest bardzo zły psychiatry.
Powoli opanujesz sytuację, ale nie zamiataj tego co sie w okół ciebie dzieje pod dywan. Trzymam kciuki.

Ja czuję się lepiej :-), ale do słowa dobrze jeszcze daleka droga

Ściskam,

Oj, Paulino,
Nie pij, bo choroba alkoholowa to męczarnia porównywalna do depresji.
Tak się z choroby i smutków nie wychodzi