Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Małpa69- szutką jest być przy zaburzonej osobie, ale często też wchodzi się w jej świat. Leki nie są takie złe, szczególnie jak choroba się nie rozwinęła, ja wzięłam je dopiero jak już rozszalała się na maksa.
Edyta85- cześć Edzia, no coż rocznikowo jesteśmy równieśniczkami, a dodatkowo tak łajza ujawnia się dopiero pod trzydziestkę ;-) trzymam kciuki za szybki zdrowienie,
pogubiona505- Nie ważny wiek, ważne jednak jest to żeby przestać się samemu dręczyć. Dopiero startujesz w zaburzeniu, w sumie będziesz się powoli godzić i wtedy zacznie ustępować. Jednak nie daj się oszukać próbom nerwicy żeby Cię odizolować od wszystkiego. Przeczytaj jakąś książkę o terapii behawioralno poznawczej. ;-)))

Ja dwa lata chorowalam na nerwice lekowa. Nie.pomogla psychoterapia, leki a wyzdrowialam poprzez czytanie Pisma, interpretacje i szczere modlitwy. Dziś wiem, ze Bóg mnie od tego uwolnil

Witajcie moje drogie przez kilka lat co kilka miesięcy zdarzało mi się że brakowało mi powietrza 2 lata temu dostałam taki atak duszenia, braku powietrza , paniczny strach że umieram. Zaczęłam szukać przyczyny: prześwietlenie płuc, astma, wreszcie sama zrobiłam badanie manometrię przełyku kosztowało krocie ale poczułam ulgę bo wyszła źle wiem że to głupie ale po 7 miesiącach wreszcie na coś chorowałam dostałam leki przez rok trułam się ile wlezie do tego miałam drakońską dietę ale po pierwszych lepszych tygodniach wszystko wróciło ataki miałam prawie codziennie i wtedy stwierdziłam sama że jestem po prostu "walnięta" że wmawiam sobie chorobę itd więc żeby potwierdzić własną diagnozę poszłam do psychiatry po wywiadzie lekarz nie miał wątpliwości - nerwica lękowa z atakami paniki dostałam paroxinor na dzień i tritiko na noc od ponad roku zażywam te leki w niewielkiej dawce, owszem zdarzają mi się uczucia że atak się zaczyna ale potrafię odwrócić myśli, głęboko oddycham i to mija nie licząc tego że od roku miałam tylko 3 takie momenty. Wreszcie wiem że żyję. Co do tego że nawet jak bierze się leki to mogą objawy powrócić to lekarz powiedział że tak może być ale nie będzie to tak jak przed podjęciem leczenia.  Co do odstawienia leków ta choroba ma to do siebie że nawet jak przez jakiś czas uda się żyć bez leków to choroba wraca.
Trzymam kciuki za wszystkie - ja jestem dziś szczęśliwa choć wiem że jestem chora to mogę normalnie żyć.

atinasarz hej,

a jak się czułaś po pierwszych dawkach paroxetinu? biorę dokładnie to samo i fatalnie się czuje...5 dzień dopiero..

Dziękuję Sluuu... chętnie poczytam, bo chcę jakoś radzić sobie z moimi zaburzeniami. Na obecnym etapie raczej dużo nie skorzystam z czytania czegokolwiek, bo mój umysł nic nie przyswaja, moje natrętne myśli nie pozwalają na skupienie się, ale będę próbowała.

Te okropne huśtawki samopoczucia. Fajne pojedyncze popołudnia, gdy czuję przypływ energii, wydaje mi się, że od jutra zaczyna się nowe życie, snuję plany, a już po kilku godzinach wszystko się rozpada, znów wraca zwątpienie we wszystko i ten potworny smutek i beznadzieja.

Dobry wieczór...walczę z tym dziadostwem bo inaczej nie umiem tego nazwać Żeby tak nie myśleć postanowiłam zacząć ćwiczyć w domu,trochę pomaga...ale nachodzą mnie dołki i lęki tylko nie wiem przed czym...jak zaczynam się źle czuć pije melisę raczej stronie od leków ale na noc jak już jest gorzej biorę hydroxyzinum 10mg i z czasem zasypiam,tyle że jak rano się budzę to wstać nie mogę i głowę mam ciężką...macie tak też po tych tabletkach ? Pozdrawiam i miłego wieczorku życzę

witaj mała pi-życzę ci kochana  oby jak najszybciej to dziadostwo ustąpiło u mnie też różnie ale jakos daje rady także trzymaj się pozdrawiam serdecznie

No właśnie ja już wariuje jak i również jestem pewna że stres przyczynił się do rozwoju moich chorób chociaż zapewne nie był jedyną przyczyną. Kręgosłup mam koślawy od dawna, a przybranie na wadze na skutek zaburzeń hormonalnych pogłębiło problem bo wiadomo jak waga wpływa na kręgosłup, astma, sterydy = waga do góry, a to spowodowało cukrzycę która u mnie w rodzinie jest genetyczna, oboje rodzice, dziadkowie, tylko moje siostry nie mają problemu, ale są młode i na szczęście na razie zdrowe, wagę staram się zrzucać, ale wykonywanie ćwiczeń przy tym wszystkim nie jest łatwe i często kończy się u rehabilitanta, to przygnębiające, bo choć mam wiele sił w głowie, to ciało mówi dość, mam 24 lata, a czuje się nie raz jak młody człowiek zamknięty w ciele starszej kobiety, przygnębia mnie to, chociaż staram się żyć normalnie. Gnuśnieje w domu, ale etat odpada łatwo choruję, nikt mnie nie będzie trzymał kiedy ciągle coś...

Co do lekarzy to bardzo długo czekałam na diagnozę, dusiłam się, nikt nie wiedział o co chodzi, przytyłam 50 kilo w ciągu roku jedząc to co zawsze jadłam, lekarze na początku nie wierzyli że jem zdrowo, ale w końcu się wyjaśniło TSH powyżej 8 i kilka innych problemów hormonalnych, wpadli też na to że to od astmy się duszę (wcześniej były inne opcje kompletnie za przeproszeniem za pupy  typu bezdech senny, ale ja nawet nie chrapię, pomijając już że w dzień też miewałam ataki) nie leczona astma doprowadziła do refluksu, a leki do wrzodów. Jestem silna, nie użalam się nad sobą, ale nie ukrywam nie jest fajnie mieć 24 lata i taki "bagaż" to przygnębia, człowiek nie wie co będzie dalej, czego się spodziewać, czy będzie lepiej czy może gorzej...

Miłego dnia dziewczyny, u nas hałas i bałagan w końcu zakładają nam centralne, cóż w sumie to się cieszę będzie ciepło w zadek

Jestem pod opieką pulmonologa, diabetologa, neurologa (na kręgosłup) tarczyce leczy mi rodzinny w porozumieniu z diabetologiem, bo u nas nie ma endo. Na grudzień mam kardiologa, sprawdzi czy moje serce ma się dobrze i mam nadzieje że tak i że to kłucie to na tle nerwowym a nie coś gorszego, jak skończą już z tym ogrzewaniem to pójdę do rodzinnego pogadać na temat psychiatry, jakiejś terapii, zawsze radziłam sobie sama, ale chyba tym razem potrzebuję wsparcia.

Witam wszystkich serdecznie, po dość długiej nieobecności wpadam, żeby się z Wami przywitać i powiedzieć, że jestem nadal z Wami...
U mnie lepiej, powiem nawet, że dobrze. Co nie oznacza, że nie choruję, a czasami nawet pojawiają się lęki, ale to są lekusie w porównaniu z  tymi z przed roku czy dwóch. Cały czas pracuję w procesie psychoterapii - drugi rok, godzina w tygodniu. Jak wszystkim wiadomo nie biorę leków, ale też nie widzę w tym niczego złego, jeśli komuś to pomaga. Po pierwszych dawkach leków  wpadałam w taką somatyzację, że nawet lekarz się poddał i stwierdził, że nic tu po nim, chociaż dodał, że jego zdaniem nie mam szans z tego wyjść bez leków. Im jest lepiej tym trudniej, jest mi powiedzieć, co tak naprawdę mi pomaga. Na pewno częściej słucham siebie i powoli realizuję swój plan na życie. Częściej mówię do siebie- mogę zrobić to i to, a reszta to już ponad moje siły. Sama wzięłam odpowiedzialność za moje życie. Kiedy nie mam ochoty jeść i jest mi niedobrze, to chwilę przeczekuję, pije ziółka a na koniec jem choćby trochę - bo wiem że muszę! Wiem że robię to dla siebie. Częściej akceptuję swoją fizyczność i choroby - one nie znikną a ja nie dostanę w prezencie nowego ciała, muszę pokochać takie jakie mam. Wielu ludzi ma gorzej, widziałam to nie raz kiedy ćwiczyłam z moimi pacjentami. Słucham wskazówek terapeutki i widzę, że im więcej do mnie dociera tym częściej mogę zastosować się do jej sugestii. Czasami odmawiam:-) Ciągle szukam sobie zajęcia, chodzę na spacery i cieszę się że kolejny raz pokochałam życie, takie trochę kulawe i nieporadne ale piękne...
Życzę Wszystkim powodzenia, siły i energii na najbliższe dni i jeszcze dalej ...:-)

Na to jest tyle szkół, że nie sposób wymieniać. Jeśli gdybać to bez leków ryzykuje się pogłębieniem i utrwaleniem stanu. Niektóre leki mogą stan pogorszyć. Niektóre terapie mogą pogorszyć. Itd. itp. ;-P
Będzie dobrze, jakąkolwiek drogę wybierzecie!

witam wszystkich jak wasze samopoczucie bo u mnie cos pogorszenie jestem jakas poddenerwowana jakiś dziwny lęk pozdrawiam wszystkich

witaj mała pi-też tak mysle że to jesien i dlatego pozdrawiam cię

witam jak wasze zdróweczka mała pi -co tam u ciebie pozdrawiam

Znowu od kilku dni nie mogę nic pisac. Blokują mnie czy co?

jak dla mnie to najwazniejsi sa ludzie!!!!
tyrzeba dbac o relacje z dobrymi ludzmi, wtedy mozna zawsze na kogos liczyć, no i wazne by to były spotkania na zywo, a nie gtelefony czy... internet ) te formy pomagaja, ale najwazniejsze sa spotkania i rozmowa )
ja własnie jestem z niewielu rzeczy zadowolona w sowim zyciu, ale jedno co mi wyszło to własnie piękne znajomosci i z tego jestem dumna:)
dbajcie dziewczyny o przyjaciół!

Cześć dziewczyny,
Trochę poczytałam, co tu u Was i myślę, że chyba mam tą nieszczęsną nerwicę. Właściwie, to już raz mnie karetka z pracy zabrała, bo miałam za wysokie ciśnienie, drętwiały mi palce, usta i gardło. Miałam też duszność i zawroty głowy. To był kwiecień. W karetce ratownik powiedział, że tak zaczyna się nerwica. No i chyba miał rację..

Zaczęło się od choroby nowotworowej mojej babci. Gdy zmarła, chciałam być z nią, było mi wszystko jedno. Potem ciąża zagrożona, choroba nowotworowa dziadka ( od męża) i jego śmierć (ja w tej ciąży) a w głowie wspomnienie umierającej babci. To mnie wyniszczało. Po porodzie cieszyłam się na powrót do pracy. Spełniałam się tam, byłam dobra, zastępowałam szefową, obowiązkowa i solidna. Po powrocie-jestem nikim. Zmieniono mi miejsce pracy, trafiłam w wielki bałagan. Ja, poukładana perfekcjonistka. Nie mogłam tego ogarnąć. Współpracuję z osobą, dla której praca nie jest tak ważna, jak dla. mnie. Moja obowiązkowość itp, są krytykowane. Jestem tłamszona. Jestem słaba psychicznie i podatna. Powoli tracę osobowość. Nie chcę tego, to mnie rujnuje. Walczę ,jakbym była 2 różnymi osobami. Dostosowywanie się, zmienianie siebie na tak dużą skalę. W końcu przestałam z nią rozmawiać. Czuję kołatanie serca, niepokój, przestałam rozmawiać z ludźmi, duszę wszystko w sobie. Odtrącam dobrych ludzi. Podświadomie. Mówię im rzeczy, które ranią, mimo że wcale tego nie chcę i tak nie myślę. Może to dla ich dobra? Chcą mi pomóc, rozmawiać. Mi już chyba nie pomogą. Mam uczucie pustki, jestem bezsilna, beznadziejna. Mam niskie poczucie własnej wartości, a w pracy pochwał nie usłyszę. Tylko krytykę, mimo że się staram. Moja praca nic nie znaczy. Całkiem się załamałam.. Jestem na dnie. Usiłuję z kimś rozmawiać, z kimś obcym, ale obciążam go moim problemem, a każdy ma swoje życie.  Mam rodzinę, która nic nie wie. Nie chcę ich niepokoić. Ale widzą po mnie, że mam problemy. Już odechciewa mi się pracy, już nie daje radości. Już nic mnie nie cieszy. Destrukcja. Synek mnie dziś głaskał,bo widział, że jestem smutna. Dobrze, że go mam.

To tak o mnie. Zacznę pić zioła na uspokojenie ( od jutra). Jak nie pomogą, to wrócę do leków, które mi dali w karetce..
Pozdrawiam i spokojnej nocy

merikana, jeśli mogę Ci coś radzić, zamiast zwierzać się obcej osobie, spróbuj psychoterapii. Im wcześniej zaczniesz leczenie, tym szybciej będziesz w pełni sobą. Pozdrawiam
Ja zdecydowałam się na leczenie 2 tygodnie po pierwszym ataku. I choć dziś gorzej się czuję (problem z dzieckiem), to i tak jest lepiej niż 3 mies temu

tak mam oxazepan i elenium to drugie biore czasami a oxsazepan prawie dwa trzy razy dziennie

Hej kobietki jak się czujecie ? U mnie troszkę lepiej...już 5 listopada idę do lekarza okaże się co stwierdzić mam nadzieje że będzie już tylko lepiej. Miłego wieczorku życzę, 3majcie się cieplutko

Witajcie , jak Wasze samopoczucie ? U mnie nie za bardzo. Od jakiś dwóch trzech tygodni mam zawroty głowy czy to możę być kolejny objaw nerwicy? do jakiego udać się lekarza który stwierdzi że to kilejny objaw tej cholernej choroby, jestem z tym sama wiec , nie mam z kim o tym porozmawiać, pomóżcie chociaż wy. Nie wiem do jakiego iść lekarza który przepisze mi jakieś bardzo dobre leki na te zawroty, Pozdrawiam

Witajcie. Dziękuje za odpowiedz, musimy dać rade jeśli chcemy żyć normalnie ja mam dwójkę dzieci i dla nich muszę dać rade z tą chorobą.

witajcie dziewczyny mała pi -miejmy taką nadzieje u mnie różnie ale jakos daje rade pozrawiam

Wygląda na to, że tylko my bozenko125 tu zaglądamy. Ale może to oznacza, że pozostałym jest lepiej Oby. Ja zwiększyłam dawkę triticco cr. Okazało się, że hormony osłabiają działanie tego leku. Mogę zwiększać do 300 mg. Teraz biorę 200. Chyba jest lepiej. Pozdrawiam

witam mała pi-może masz racje nam też się polepszy zobaczysz pozdrawiam buziaczki

Mam pytanie? Czy z nerwicy mogą występować częste tak zwane " deja vu " i ucisk z tyłu głowy  ponieważ mnie to niepokoi i chciałabym zaczerpnąć porady

witam. tak jak każdy mam lęk i to sytraszny codziennie , nigdy mnie nie opuszcza.
ostatnio nie moge oglądać filmów bo wszystko co się w nich dzieje biore do siebie . boje się poprostu oglądać od razu ataki paniki. A najgorsze jest to że dzisiaj mam z chłopakiem jechać do kina >;///// boje się strasznie że złapie mnie atak , ale nie chce mu robić przykrości . Zobaczymy jak to będzie . mam nadzieje że wszystko będzie ok. pozdrawiam.

Witaj Stokrotka84
Bardzo dziękuję Ci za ten bardzo długi post.
Dużo się dzięki niemu dowiedziałam.Ja często mam napady nerwicy w postaci trzęsącego się ciała w środku i na zewnątrz ( ja to nazywam ADHD), po kawie mi się to nasila.Wtedy pod ręką zawsze mam syrop Hydroxyzinum, działa jak ręką odjął, ale szybko mnie usypia.Dlatego też wiem, że to bardzo silny środek i staram się z nim nie przesadzać.
Najgorsze jest w tym wszystkim to, że mam bardzo toksyczną matkę, w której towarzystwie zawsze mam napad tego mojego ADHD :-(
Mój mąż mi powiedział, że na świecie istnieją też takie osoby które nazywa się, Wampirami Energetycznymi.Ja myślę, ze moja matka jest taka osobą.

Hej, chciałam tylko napisać że czasami (NIE ZAWSZE) nerwica może mieć podłoże...fizyczne jak w moim przypadku...
Polecam vigget medica - dużo artykułów o medycynie naturalnej. Warto się zapoznać, naprawdę.
Choruje na nerwice od 5 lat, leczyłam 2 lata u psychologa, potem 2 lata nic, od roku lekami (nie od psychiatry, okazało się że nerwica wynikła z innych problemów ze zdrowiem - szok..) i jest lepiej dużo lepiej.
Wytrwałości

będzie trzeba tylko wierzyć i walczyć - leczyć się, nie poddawać..

Też mam doła. Rozmawiam z ludźmi, a potem się boję, czy ta rozmowa nie obróci się przeciwko mnie. Analizuję i znowu się boję i tak w kółko. Mam fatalną samoocenę, najchętniej uciekłabym z tej pracy gdzie pieprz rośnie.
Ale znowu się boję podjąć taką decyzję, bo gzie teraz znajdę inną pracę?
Płacz i zgrzytanie zębami. Tylko sobie w łeb strzelić i mieć święty spokój. Muszę dotrwać do środy.

witam wszystkich napewno będzie dobrze życze tego wszystkim na forum pozdrawiam