Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witam serdecznie, nie ciepło, bo w ten upał trudno czuć się dobrze- ja tak mam, że źle znoszę upały! Po kilku tygodniach nieobecności, serdecznie Wszystkich pozdrawiam. Skończyłam właśnie przeprowadzkę i jak zwykle próbuję zaaklimatyzować się w nowym miejscu, policzyła, że to moja 7 przeprowadzka w ciągu 14 lat.  Nie najlepiej to znoszę. Dokuczają mi bóle głowy ( kilka dni temu miałam "nastawiany odcinek szyjny", poprawa tylko na parę dni..., czasami "lęki z sensacjami jelitowymi", ale nie jest źle, ciągle pracuję nad sobą: relaksacja, wyznaczanie małych kroczków, próby ignorowania, a właściwie akceptowania  objawów - traktuję je jak część mojego życia- po prostu tak mam. Nadal chodzę na terapię, to daje mi najwięcej.  Bywa różnie, ale jak feniks, za każdym razem się odradzam. pozdrawiam i życzę siły, energii i wiary wszystkim "tu" obecnym

ziołowe tabletki na nic nie szkodzą. Jak kiedyś miałem mieszankę sypkich ziół do picia, bardzo pyszne były

a przeciw bolowe ibuprom czy apap mozna z tym lekiem?wzielam 1 dawke poł tabletki i nic zero reakcji,czy jutro bedzie gorzej?czy jutro beda skutki uboczne?

ania8686- podobno nie powinno się brać leków na ibuprofenie w parze z SSRI (paroksetyną- czyli tym co bierzesz). Paracetamol nie ma żadnych interakcji. Ja ta kilka razy brałam i ibuprofen i nie stało się nic złego.

Nie czekaj na uboki, przecież w ogóle możesz ich nie mieć.
8888- gratuluję sił i wytrwałości w walce. Świecisz przykładem i trzymam za Ciebie kciuki,

ale mnie zamuliła ta tabletka i mam oczy wielkie ,czy to juz zostanie czy pozniej żrenice będą normalne?

Witam, Miło to czytać Sluuu ;-), jestem już weteranem, więc to zobowiązuje;-) Najgorsze są poranne lekki, a potem to już idzie, na razie jest u mnie mama, ale jutro wyjeżdża, zobaczymy jak sobie poradzę od poniedziałku z "samotnością"  życzę miłego dnia i weekendu, ja jutro jadę po moje nowe autko;-)

jakos żyje sie ,ja na tabletkach xetanor ,jakas zakrecona jestem tak zawsze jest po nich?biore 4dzien i czuje sie jak bym popiła..

witam wszystkich i pozdrawiam jak wasze zdrówka przy takiej pogodzie

witam wszystkich, na tym forum jestem nowa, leczę się na depresję i stany lękowe od roku z mała przerwą,biorę citabax 20 mg ,ale nerwicę też mam, strach przed wyjściem z domu, biegunki, bóle brzucha i strach....ogólnie przed życiem, do tego parę innych dolegliwości. walczę ciągle i coraz bardziej mi się odechciewa. podziwiam osoby na forum które tak dzielnie sobie radzą z tym problemem, jak znaleźć w sobie siłę do życia? pozdrawiam kamila

Ja też się od niego różnię, prowadzę inny tryb życia, w ogóle nie jesteśmy do siebie podobni, mam silniejszą psychikę i bardzo dużo przeszłam bez na szczęście ciężkich urazów psychicznych ale boję się, że to choróbsko może być dziedziczne mimo wszystko. Czytałam dużo na ten temat i nie ma szans żeby schizy były dziedziczne no ale jak przypomniałam sobie to brat mojego ojca latał z nożem po domu, mój ojciec dużo mówi do siebie, czasami się śmieje od pewnego czasu, nie wiem może to właśnie choroba mojego brata wszystkich wykańcza dookoła... Ja też czasami myślę głośno ale chyba nie to nie jest wstępny objaw :v no i czasami te objawy nerwicy, ale znalazłam pracę, z chłopakiem się nie nudzimy więc to jest chyba najważniejsze, nie myśleć tak o tym, nie wpaść w rutynę, nie nudzić się, uprawiać dużo sportu i nie zostawać samą

Byłam dziś u lekarza z wynikami.mam zapalenie trzustki dostałam skierowanie na usg.Moja pani doktór nie potrafi nawet dobrze odczytać wyników z kartki.Stwierdziła,że borelioza wyszła mi ujemna,a ja jej mówię,że dodatnia przecież jak wół było napisane a Ona swoje.Podsunęłam jej w końcu kartkę pod nos a Ona nadal,że wynik jest ujemny bo norma jest do 1,3 więc pokazałam jej palcem ,że ja mam wynik 1,7 a obok pisze dodatni.No tak przyznała mi racje.A chwilę wcześniej przepisywała wszystkie wyniki do karty i źle po przepisywała,bo tego nie zauważyła.Ach szkoda gadać.

Witam serdecznie, KamilaCB, jak tam rozmowa o pracę, udało Ci się tam dotrzeć?.. Jeśli chodzi o mnie to nie byłam nigdy na oddziale, ale znam ludzi, którym to pomogło, nawet tu na forum czytałam również dobre opinie np. od Nowa 18... Pewnie to zależy od wielu czynników, jak tam jest ... Ja osobiście jestem po kilkuletniej terapii stacjonarnej i gorąco polecam, mnie pomogło. Za pierwszym razem miałam 10 lat bez objawów, a teraz znowu pomaga ....
pozdrawiam bardzo serdecznie i życzę miłego dnia

Witam, Kamila CB- brawo, jednak dałaś radę wyjść na rozmowę;-) i na dodatek dostałabyś tę pracę, a tyle osób bezskutecznie szuka pracy przez miesiące... Zrezygnowałaś, bo na teraz nie czujesz się na siłach i nic w tym złego...co ma być to będzie, to nieprawda, że nic dwa razy się nie zdarza... Ja kilka razy zmieniałam pracę i zawsze na lepszą, choć na początku nic na to nie wskazywało..., a jeśli nawet było by gorzej to co.?.. W najgorszym wypadku znowu musiałabym znowu szukać...Odpocznij, spróbuj powoli poszukać dobrego psychiatry, terapeuty w niektórych miastach można uczestniczyć w terapii co dziennie na NFZ - trwa to kilka tygodni. Popatrz na post stokrotki - "matki założycielki" tego forum - mnie te wskazówki bardzo pomogły. Jednak trzeba się za to zabrać, mimo przeszkód( lęków, bólu, chorób itp..) Powoli swoim tempem ... tyle z mojej strony...
pozdrawiam i życzę wytrwałości

Kamila CB uważam,że odniosłaś duży sukces.Przebrnęłaś przez rozmowę i nawet dostałaś pracę.A zapewne na tej rozmowie było więcej chętnych a oni wybrali właśnie Ciebie.Uważam,że możesz być z siebie dumna.A to ,że nie przyjęłaś tej pracy to inna sprawa,to był Twój wybór zrobiłaś tak jak było najlepiej dla Ciebie w danej chwili i tak trzymać nie można zmuszać się do czegoś na siłę.Małymi kroczkami do przodu.A tak z ciekawości zapytam.Czy gdybyś miała dobry dojazd podjęła byś się tej pracy?Ja osobiście pracowałam w wielu miejscach,czasami kiedy byłam na rozmowie,czekałam tylko,żeby z niej wyjść i żeby mnie nie przyjęli,bo nie widziałam się w danej pracy a jednak na rozmowę szłam,bo gdzieś pracować musiałam.W jednym zakładzie gdzie pracowałam zawsze kiedy do niego wchodziłam powtarzałam,że wchodzę w paszcze lwa,hi hi.To był obóz pracy.Wytrzymałam tam ponad rok.Za to w obecnej poczułam się jak ryba w wodzie,zostałam zauważona i dostałam awans,pracując tu poszłam dalej się uczyć.Co było dla mnie wielkim sukcesem.przy moich dolegliwościach i dwójce dzieci to jak osiągnięcie naprawdę porządnego szczytu.I Ty też go osiągniesz.Czego serdecznie Ci życzę.

witam wszystkich jak zdróweczko buziaki dla wszystkich

Witam Was To ja inka7282
Nie wiem dlaczego, ale od miesiąca nie mogłam nic napisać, bo bez przerwy wyświetlało mi "przerwa techniczna". Musiałam zarejestrować się jeszcze raz
U mnie trochę lepiej, trittico cr działa, choć nie tak jak bym chciała. Śpię 5 godzin. Nadal mam napady lękowe, chociaż lżejsze. Mam nadzieję,ze terapia poprawi efekt. Jak na razie po dwóch spotkaniach mam mieszane uczucia
Najbardziej boję się powrotu do pracy

Moja terapeutka po ostatnim spotkaniu powiedziała: nie chcę się z panią widzieć za szybko i wyznaczyła termin za 2 tygodnie. Generalnie czuję się od wczoraj nieźle.
Macie jakiś pomysł jak radzić sobie w pracy, z osobą, która przyprawia mnie o ataki paniki, ja się jej po prostu boję, jest nieobliczalna, a muszę z nią współpracować.

to dziwna reakcja, ale ludzie a i fachowcy bywają różni, raz na 2 tygodnie to nie za często jak na pierwszy okres terapii...a może rozejrzyj się po okolicy, popytaj o dobrego terapeutę, warto zainwestować w dobra terapię...tak uważam. Co do porady dotyczącej pracy to niestety nie jestem w stanie doradzić..pozdrawiam

Hej. We wtorek byłem u psychiatry. Zaczynam brać nowy lek ELICEA Q-tam. Brał może ktoś ten lek?

Witam wszystkich, jestem tu nowa. Bardzo chciałam się wygadać ( a że nie jestem egoistką w innych wątkach tego forum chętnie pomogę). Mimo, iż pozornie w życiu nie brak mi niczego jest mi strasznie źle. I nawet nie wiem jak to wytłumaczyć. W mojej głowie jest tak że ma być wszystko idealnie a racjonalnie myśląc wiem ze idealnie nigdy nic nie będzie. Zmarł mi Tatuś 5 lat temu, a byłam już dużą dziewczynka(20 lat miaLam) i niby sie pogodzilam z tym a wlasciwie nie, Zrezygnowalam ze studiow, zerwalam z chlopakiem. Pozniej mialam chlopaka palanta, nowe studia, z palantem zerwalam, nowego chlopaka mialam i kontynuowalam studia ktore zeby skonczyc zaczelam chodzic do psychiatry co mi notabene ten nowy chlopak polecil ( aby dal mi cos na straszne trzesienie sie rak, i chorobliwy smutek). Bralam citabax i propranolol, studia skonczylam. Chcialam starac sie o staz ale matka mi napominala ze szkoda renty po Tacie i zebym sie jeszcze uczyla, wiec poszlam do szkoly, ktora nie wiem czy skoncze, z wiedza ze ludzie w moim wieku (25) maja juz rodzine, prace, dzieci... A chlopak ten ostatni, ktorego uznalam za tego ostatecznego, z ktorym mieszkam 2 lata, z ktorym chce byc do konca wlasnie mnie tak jakby zdradzil. Przepraszam za chaotycznosc wypowiedzi, przepraszam jesli zasmiecam forum, dziekuje jesli ktos zechce jakies dobre slowo wrzucic

Znowu cały dzień nic nie mogę napisać. Czy ktoś jeszcze ma co drugi dzień przerwę techniczną?
O dziwo poszło
8888, Ty faktycznie jesteś dobrym duszkiem tego forum
Witaj kataszko89, doskonale Cię tu rozumiemy. Musisz podjąć jakąś walkę z depresją oprócz brania leków. Ja zaczęłam brać swoje trittico i codziennie czekałam na cud (czyli, że się obudzę i będzie jak kiedyś). Niestety, lek poprawia sen, wycisza ale nie całkowicie. Dlatego zapisałam się na psychoterapię, czytam poradniki, próbuję zrozumieć swój chory umysł. Teraz już wiem, że do moich zaburzeń wybitnie przyczynił się pracoholizm, który w ostatnim czasie dał efekt wypalenia zawodowego. Generalnie powinnam zmienić środowisko (pracę), ale mam dzieci, które trzeba utrzymać. No i panicznie boję się zmian i jakiegokolwiek zaburzenia rytmu życia
Pamiętajmy o tym, że jeśli walczymy o siebie to każdy dzień zbliża nas do zdrowia. Pozdrawiam Was serdecznie. Dobrze, ze jesteście

Witam, mam na imię Ania i od dwóch tygodni leczę się na nerwice lękową. Zaczęło się około dwóch lat temu kiedy jadąc samochodem z moją mamą nagle poczułam paraliżujący strach, nie wydarzyło się wtedy nic co mogłoby go spowodować a jednak czułam go wyraźnie. Minął tak szybko jak się pojawił, zlekceważyłam to (czego skutki ponoszę do dziś). Tego typu nie uzasadniony lęk zaczął pojawiać się coraz częściej i trwał coraz dłużej, nie ważne co akurat robiłam, podczas kąpieli, oglądania filmu, spaceru z psem ale nadal nie próbowałam dowiedzieć się dlaczego tak jest. Po jakimś czasie mój stan się pogorszył, nie mogłam spać bo się bałam że się już nie obudzę, najzwyklejszy szelest kończył się godziną siedzenia przy włączonym świetle. Żyłam w ten sposób prawie 2 lata i nie szukałam pomocy z obawy że ktoś może pomyśleć że zwariowałam. Sytuacja pogorszyła się w styczniu tego roku kiedy wyprowadziła się z domu moja mama, wieczne kłutnie o dom, o pieniądze, o sprawę rozwodową pogorszyły moją sytuację. Do tego zamieszkałam tylko z ojcem, z którym nigdy się nie dogadywałam, wieczne czepianie się mnie o to że wyciągam od niego pieniądze (2.80zł dziennie na bilet do szkoły) Że za dużo jem (''Co tydzień muszę jeździć na zakupy!'') nie wyniesiona szklanka po herbacie (''Jak można żyć w takim syfie!'') Do tego traktuje moją siostrę o niebo lepiej niż mnie co prawda wyprowadziła się mniej więcej w tym czasie co mama, ale była zdecydowanie po stronie taty i znienawidziła mame tak jak on a ja która chciała zachować dobre stosunki z rodzicami stała się tą ''fałszywą''. I oczywiście ktoś kto powinien być moim największym wsparciem okazał się być dla mnie przeszkodą na drodze do zdrowia, mój chłopak z którym jestem od prawie 3 lat. Po wyprowadzce mojej mamy i nie ustających kłutniach między całą rodziną pogłębiła się moja nerwica. Za każdym razem kiedy wychodziłam z domu czułam jakbym miała zaraz zemdleć lub umrzeć. Mdłości, ciężki oddech, kołatanie serca, pocenie się. Ten stan utrzymał się do dziś, wtedy oczywiście nie widziałam że coś nie tak z moim umysłem, ale w głębi duszy zdaję mi się że to podejrzewałam. Poszłam do lekarza rodzinnego który oznajmił mi że nie tu powinnam szukać pomocy skierował mnie do psychiatry,  w pierwszej chwili tą diagnozę odebrałam jako wyrok śmierci. Byłam pewna że już nigdy nie będę tą szczęśliwą dziewczyną co kiedyś. Dostałam leki (które boję się brać bo 'skutki uboczne'') chodzę do psychologa, robie wszystko żeby było dobrze, ale nie mogę odpędzić się od myśli że nie będzie już tak jak kiedyś, że inni będą mnie postrzegać jako tchórza który boi się wytknąć nos poza dom. Kiedy opowiedziałam mojemu chłopakowi co mi dolega o lepszej reakcji nawet nie śniłam pocieszał mówił że mi pomoże że będzie dobrze, ale przy pierwszej kłutni okazało się, że wcale tak nie myśli, jest typem człowieka który przy kłutni wyciąga wszystkie brudy i dobrze wiedząc że bałam się że uzna mnie za chorą psychicznie używa tego przeciwko mnie, teksty typu ''idź się leczyć, jesteś popierdzielona (delikatnie mówiąc) lub weź swoje leki bo już ci odbija''. Najgorsze jest to że to naprawdę wspaniały chłopak ale potrafi być przykry tylko przy kłutniach. Jestem pewna że ten post skończyłby się zupełnie inaczej gdybym poszła do lekarza od razu po pierwszym sygnale że dzieje się coś złego, przeczytałam chyba wszystkie rady z tego wątku i mam zamiar się do nich stosować jestem na początku leczenia a już widzę że jest dla mnie nadzieja na normalne życie. Pozdrawiam i gratuluję tym co się udało to przetrwać i życzę powodzenia wszystkim którzy tak jak ja są na drodze do szczęśliwego życia!

Anno96 witaj Nie miej wyrzutów, ze dopiero teraz zgłosiłaś się do lekarza. Ważne,że zaczęłaś, zrobiłaś ten pierwszy krok ku wyleczeniu. Leki trzeba brać. nie zawsze są skutki uboczne, a gdyby nawet były to zawsze lek można zmienić.Bądź tylko wytrwała i i nie oczekuj cudów od razu.

A ja dziś błagam, ratunku. Wróciłam do pracy. Niby nic się nie dzieje, ale STRACH ciśnie z podwójną siłą, tak jakbym wcale leków nie brała. Co robić??? Czy to możliwe, że po 5 tygodniach brania leki przestają działać? Czy to nawrót choroby ze zdwojoną siłą?

Anna 96, nie możesz winić siebie za chorobę która Cię dotknęła, to nie Twoja wina i nikt "normalny" nie będzie Cię źle traktował z tego powodu. Jeśli tak się dzieje to warto zastanowić się czy to na pewno jest osoba u której możesz szukać "wsparcia". Najważniejsze jest to co Ty sama myślisz o sobie i jak pozwalasz się traktować - jesteś z pewnością cudowną i wrażliwą młodą kobietą, która zasługuje na miłość i szacunek. Na pewno znajdziesz w swoim otoczeniu wiele osób które chętnie będą Cię wspierały, jak i na tym forum. Zobacz ile nas jest, są w śród nas ludzie w różnym wieku i o różnych profesjach a jednak dotyka nas ten sam problem. Staraj się brać stąd jak najwięcej i krok po kroku spróbuj nad sobą pracować, wiem że trudno i boli, ale wszystko się zmienia i przemija, a życie ma tysiące twarzy także tę radosną , dlatego warto żyć , mimo wszystko... kończę bo od kilku dni męczy mnie gorączka, więc idę już spać.. pozdrawiam wszystkich bardzo ciepło:-)
P.S Sluuu, Nowa 18, co tam u Was dziewczyny?.. tęsknię za Wami :-)

hej wszystkim ;-)
No cóż wczoraj i dziś pierwszy o dwóch miesięcy spadeczek.

kamilaCB. Jeśli chodzi o bravo ze odważyłaś się na rozmowę Dokładnie znajdź lekarza i idź do pracy. My depresyjno lekowi musimy mieć zajecie, to szybciej wyciąga z choróbska. PS: biorę leki i nie ma przeciwskazań do stosowania ich z jazdą samochodem.

888 -tylko dlaczego widzę coraz częściej tę smutną twarz życia. Myślę że w dużej mierze jest to wina mojego wieku . Coraz częściej zaczynają nachodzić mnie myśli że to już mój koniec, tym bardziej gdy do moich uszu docierają wiadomości , że ten umarł nagle , tamten nagle. Boję się że zostawię moich bliskich pogrążonych w rozpaczy.Jak sobie poradzić z tym mimo moich lęków.
Witam po długiej przerwie wszystkie dziewczyny. Mimo że nie pisałam to jestem z Wami na bieżąco.Pozdrawiam gorąco.

Ja akurat nerwicy zawdzięczam lepsze podejście do kwestii śmierci. W depresji wydawała się luksusem, więc oswoiłam się z nią.
mała pi- mam nadzieje, że kiedyś to subforum nie będzie nikomu potrzebne. ;-)

Witam. Nie pisałam przez dłuższy czas , myśląc że mi przeszło ale niestety od wczoraj jestem na "prochach" ale inaczej nie daje rady. Staram się myśleć pozytywnie o sprawach przez które się tak czuje ale czasem nie mam już sił naprawdę. Kupiłam nawet książkę Pokonać lęki i fobie czytam ją z chęcią bo jest bardzo pomocna ale są momenty że nawet książka nie pomoże. Może powinnam wybrać się do psychiatry ale psychologa?? nie wiem sama;( chce być zdrowa dość mam tego cholernego życia w strachu że nie dojadę do domu z pracy albo dostane zawał albo coś gorszego,nie mam sił.Mam dzieci dla których muszę żyć tylko one dają mi szczęście i uśmiech kiedy widzą że coś jest ze mną nie tak.  Jeszcze mąż pracuje od rana do wieczora i nie mam z kim o tym porozmawiać dobrze że jest taki portal dla nas chorych na nerwice choć wirtualnie możemy sobie pomóc i pocieszyć. Pozdrawiam wszystkich i życzę miłej noc a przede wszystkim przespanej.

Witaj Izulux
U mnie dziwaczna karuzela lepiej-gorzej trwa
Po przepłakanej godzinie u terapeutki czwartek był cudowny i bez lęku. Dziś mnie gniecie w żołądku, a umysł znowu podsuwa chore wizje, że nic się nie uda Czytam kolejną książkę "W pułapce myśli"  ale nic z niej nie rozumiem. Ech... doły... dobrze, że tu mozna się wyżalić.

witam wszystkich ipozdrawiam i życzę miłej spokojnej niedzieli

witajcie jak wasze zdrówka bo u mnie srednio