Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Co do zmiany lekarza to jest problem ponieważ wszystko jak to w życiu wiąże się z finansami i to sporymi.  Z funduszy domowych nie dostane i musiałbym dojeżdżać do innego miasta bo tutaj wybór lekarzy marny nie mówiąc o psychoterapii. Zmagam się obecnie z sytuacjami gdzie jestem sam np. studia miasto. Jak nie ma kogoś bliskiego to lęk się nasila i musze uciekać bo czuję zagrożenie. Dziś miałem lepszy dzień ale tak się boje jutra...

Szafir a skąd pochodzisz

Dzień mija,jutro nowe szanse,możliwości,nadzieje.Dobrej nocy.

witam .....wybaczcie że tylko się melduję i pozdrawiam....tak to już mam.....muszę doczekać momentu na wenę.Też dokucza mi zniżka nastroju,apetytu i bóli somatycznych.Pozdrawiam .

Jednak można z tego g... wyjść Pozdrawiam gorąco. Jest b dobrze.

U mnie dzisiaj po południu fatalnie. Jestem w pracy czuję się okropnie. Serce mi wali jak młot mam tak serdecznie już dosyc tego że pojawiają mi się w głowie najgorsze myśli aby z tym skończyć. Staram się sobie wszystko przypominać aby się uspokoić ale nie daję rady. Najchętniej bym się schował w szafie i po prostu wyłączył. Wiem że nie mogę zrobić tego że mam dzieci które czekaja na mnie ale gdy o nich pomyślę po prostu płakać mi się chce że jestem taki nie udolny. Dlaczego dlaczego dlaczego... Boję się brac leki aby nie otępieć. Piję tonami zioła ale jakbm nic nie czuł. NIe wiem boję się.

Hejka wszystkim. Majówka minęła nawet spokojnie. wczorajszy i dzisiejszy wieczór nie najleszy, główka boli;/ A Jeszcze jutro mama jedzie do Niemiec na tydzień, mam nadzieję że jakoś to wytrzymam. Trzymajcie kciuki, To pierwsza taka rozłąka;/

Hello kochani, wczoraj wieczorem pokłóciłam się z mężem, nie była to jakaś poważna kłótnia, ale On, powiedział coś co mnie zabolało i poszedł spać, spał snem sprawiedliwego, a ja nie mogłam zasnąć, miałam bóle i lęki. I wiecie co odkryłam: Otóż przez 20 lat, stworzyłam sobie pewien mit idealnego męża i związku. Umieściłam w tej bajce siebie i jego." Jego" na swój obraz i podobieństwo i z uporem maniaka dążyłam do tego ideału który miałam w głowie. Aż tu nagle odkryłam, że to tylko moja bajka. Nie uwzględniłam  że tak naprawdę  jesteśmy zwykli i normalni, popełniamy błędy, mówimy głupoty, ranimy nie wiedząc nawet, że to robimy. W nocy w myślach pakowałam walizki  i odchodziłam od męża z którym przeżyłam szczęśliwie 20 lat. Rano wstałam uświadomiłam sobie, że muszę zająć się sobą, pomyśleć o sobie o tym co jest dla mnie ważne i czego chcę w miarę własnych możliwości.  Chcę z nim być bo jest cudownym człowiekiem, który ma wady, tak jak i ja. Jego problem polega na tym że nie potrafi mówić o uczuciach, miłości itp.. Jestem z nim tyle lat i w trudnych momentach zawsze  mnie wspierał. Czy to za mało?... Muszę nakarmić dziecko które jest we mnie, a kiedy popatrzę z perspektywy dorosłego człowieka to być może okaże się, że to bardzo, bardzo wiele znaczy, nikt przecież nie jest idealny..
Szafir 83- potrzebujesz pomocy specjalisty, ale też sam "musisz" podjąć walkę, nierówną, pełną bólu i  niezrozumienia. Dno  nie jest po to by się na nim położy i czekać, jest po to aby się od niego odbić. I ty na pewno się odbijesz, wierzę w to, wierzę w Ciebie! Masz przecież rodzinę, dzieci! Ja ich nie mam, bo nie mogę mieć, ale wychowywałam bratanice po śmierci brata. I nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy kiedy mi mówiła ciociu kocham Cię! Masz niebywałe szczęście, będziesz mógł często słuchać tych słów od swoich dzieci. Krok po kroczku a poprawa nastąpi. Uwierz weteranowi( Już z tego wychodziłam, miałam myśli samobójcze i byłam pewna że z tego nie wyjdę) Po 10 latach spokoju znowu mnie dopadło i znowu się z tym musiałam zmierzyć, choć byłam pewna, że nie dam rady. minęły prawie 3 lata od nawrotu, nie jest idealnie, ale jest dobrze) Nie bój się próbować, byle by nie stać w miejscu. A nie stoisz,  znalazłeś to forum - wszyscy wzajemnie się wspieramy, jednak robotę na drodze ku wyzdrowieniu  każdy musi wykonać sam! pozdrawiam wszystkich ciepło - zabieram się za pracę, mam plan i wygląda dość realnie:-)

heisenberg45- ja z kolei miałam pierwszy atak, po picu wina z koleżankami. Nie uważam, że od alko mi się nerwica zaczęła, bo zawsze byłam nadwrażliwa, ale na pewno przyśpieszył ten stan. To jest tak że substancje psychoaktywne (alko, marihuana i inne cuda) nie są sprzymierzeńcem osób nerwowych.
Leki mają skutki uboczne, no i derealizacja to częsty objaw. Jeśli lek pomógł już Ci w jakiś sposób, to poczekałabym ze zmianą.
8888- ah, tak. Dużo w tym racji, że nasze wyobrażenia często nie pokrywają się z realnym stanem rzeczy. Cóż. Ludzmi jesteśmy.

Buziaki.

Hej, dziewczyny jak tam? ja miałam wczoraj dużo zajęć i nie miałam mniej lęków..
dzisiaj tak wstałam i takie myśli , to ja tu rządze a nie nerwica... ona robi ze mną co chce a ja sie poddaje..
i przez chwile ja rządziłam a pózniej zaatakowały mnie myśli i się poddałam..

Nie odstawiałam jeszcze ale radzę odstawiać pod okiem lekarza i nie czytać jak było u innych. Po co się nakręcać?
antydepresant powinien dać pierwszą poprawę po miesiącu, a pełne działanie ok 3ech. Jednak na każdego działają inaczej.

Zawładnął Tobą lęk i coraz mocniej zaciska pętelkę wokół Twojej szyi. Wszyscy na tym wątku doskonale znają to uczucie. Powiedz jak długo zamierzasz żyć w agonii i nic z tym nie robić? Dlaczego boisz się leków? Bo otępiają? A Twój obecny stan to nie jest otępienie pomieszane z przerażeniem? Zamiast trwać w lęku, który prowadzi do rozpadu Twojego życia - zacznij działać. Znajdź w swojej okolicy dobrego psychiatrę, umów się na wizytę. Poproś go o skierowanie na psychoterapie, a w międzyczasie bierz leki, które postawią Cię na nogi.

Nie ważne ile razy upadasz, ważne ile razy się podnosisz.

W moim przypadku "objawy abstynencji" były dokuczliwe. Po odstawieniu antydepresantów zalewały mnie fale bardzo różnych emocji, także lęku. Dopiero za trzecim razem zrozumiałam, że tak być musi i byłam na nie przygotowana. Trwały ok 3, albo 4 miesięcy. Później ucichły i życie wróciło na swoje stałe tory. Nie znaczy to, że u Ciebie będzie tak samo. Ja brałam leki długo i pewnie dlatego długo trwało zanim organizm przyzwyczaił się do nowej sytuacji.

A tak w ogóle witajcie po długiej przerwie. Wpadłam do Was na chwilę zainspirowana dużą ilością maili, jakie przychodzą na moją skrzynkę z net-kobiet. Pytacie o wiele rzeczy, a ja nie jestem w stanie na wszystko odpowiedzieć. Z góry przepraszam tych, którym nie zawsze odpisuję, ale jest Was taka ilość, że nie wyrabiam czasowo! Pozdrawiam i cieszę się, że tak dzielnie walczycie i stawiacie czoła swoim lękom.

Sluu,jak najbardziej robię wszystko pod okiem lekarza (nie wyobrażam sobie inaczej) nie sugeruję się oczywiście opiniami,tzn objawami innych-pytam po prostu i tyle.

Witajcie...oj nie mogłam wczoraj zasnąć.Dziś taka wygnieciona.Ale co tam banan na buzi,i słoneczka dziś Wam życzę.

Witam wszystkich cieplutko w ten deszczowy dzionek :-)

Piję kawkę i wcinam naleśniki

życzę wam i sobie spokojnego dnia.

Co myślicie o metodzie EFT ?

Podrzucam dwa filmiki

http://www.youtube.com/watch?v=4EAKXfilreU

http://www.youtube.com/watch?v=0vRxIdbuSEI

Witam wszystkich serdecznie!
Od prawie miesiąca zmagam się z nerwicą, mój pierwszy atak to była chyba najgorsza rzecz w moim życiu, od paru dni już wcześniej czułam się słabo w autobusach,uczelni,pracy ale tłumaczyłam to przemęczeniem..aż do momentu kiedy robiłam zakupy w sklepie czułam się już słabo,więc chciałam jak najszybciej wyjść , ledwo co wyszłam ze sklepu rozmawiając przez telefon z moim narzeczonym, poczułam się nagle okropnie,czułam że już właśnie za chwilkę zemdleje,szybko siadłam na pobliskiej ławce i zaczęłam świrować , za dużo z tego wydarzenia nie pamiętam ale wiem że przyjechała po mnie koleżanka i odwiozła do domu (ponieważ byłam w takim stanie że nie mogłam nawet ustać na nogach!) Zostałam już sama w domu lecz ciągle na telefonie z narzeczonym który postanowił że wezwie pogotowie-na co juz chyba nigdy się nie zgodzę,ponieważ podeszli do mnie z takim nastawieniem jakbym marnowala ich czas a najlepiej to zebym leżała z obcięta noga to wtedy moze by sie zainteresowali;/) ,dostałam zastrzyk po zastrzyku  spałam,przespałam cała noc,a rano obudziłam sie z tak mega lękiem ze nie byłam w stanie nawet wyjsc do pracy,czułam sie jakbym zwariowala;( dopiero jak przyjechał po mnie mój K (musiał pojechać pod sama klatkę) to jakos wyszłam i pojechałam z nim do jego pracy zeby nie byc sama. Wtedy brałam same ziołowe leki syrop neospazmina i tabletki validol. Niestety było coraz gorzej,przyjechała moja mama zabrała mnie z narzeczonym do rodzinnego miasta(moge jezdzic tylko samochodem wtedy w miarę nie wariuje). Na weekend było juz tylko gorzej żadne leki mi nie pomagały nawet uspokajające przypisane przez lekarza rodzinnego które mama miała w domu..dopiero w poniedziałek(14.04) dostałam
sie do psychiatry, przypisał mi tabletki i powiedział że nie długo pomoga,lekarz kazał mi wychodzic jak najwiecej z domu ale problem był  w tym ze jak tylko pomyślałam o tym ze mam iść sama(nawet na spacer z psem) dostawałam panicznego strachu,jako tako funkcjonowałam zaczełam wychodzić z kims.. Póżniej była chwilowa poprawa, przed majówka byłam w stanie sama wyjść z psem, a nawet do pobliskiego małego sklepu, oczywiście w trakcie tego czasu odwiedziałam jeszcze dwa razy mojego psychiatrę,ponieważ strasznie źle reagowałam na leki miałam chyba wszystkie możliwe skutki uboczne , i wiele razy musiał mi zmniejszać dawki. Przez ostatnie dni było już nawet całkiem"normalnie".. do momentu kiedy musiałam wrócić własnie w ten poniedziałek do miasta w którym studiuje i pracuje..
Pierwszy dzień na uczelnie to byla tragedia .. nafaszerowałam się afobamem chociaż miałam go powoli odstawiać, czułam się tam tak stasznie nieswojo.. odrazu po powrocie do mieszkania, spałam ze 3h o ile mozna to nazwac snem.. a później pobudka i do pracy.. musiałam pokonać trasę sama w autobusie, to był koszmar oczywiście cały czas rozmawiałam przez telefon ale już czułam jak świruje nagłe pieczenie w klatce uczucie że mi duszno słabo wszystko na raz.. w pracy jakoś mi przeszło a do domu odwiozła mnie już koleżanka
Wtorek był tak samo tragiczny jak i poniedziałek a może i nawet bardziej.. ponieważ w poniedziałek był ze mną jeszcze mój K, a we wtorek wiedziałam że z samego rana wyjdzie do pracy i zostanę sama i tak wyszło że od 5 rano już nie mogłam spać i towarzyszył mi ciągły lęk.. rano jakoś się zebrałam w sobie i wyszłam z domu (oczywiście czekała na mnie na przystanku koleżanka) dodam jeszcze że od poniedziałku wspomagam się nie tylko lekami ale znowu syropem czy melisą , tylko nie za dużo mi to daję bo czuję sie strasznie przymulona dosłownie jak naćpana..
w autobusie jadac z koleżanką jakoś mocno źle nie było ale kiedy weszłam tylko znowu na uczelnie zaczął się meksyk,dopadł mnie mega ale to mega mocny lęk, zrobiłam się blada jak ściana mało co kontaktowałam czekałam tylko żeby wybiła godzina 12 aby mogła wziąc afobam i chociaż trochę sie uspokoić , do pracy znowu nie dotarłam sama tylko przyjechała po mnie koleżanka.. ale po całym tym dniu byłam już tak zmęczona tymi nerwami że o godzinie 17 oczy mi sie same zamykały a pracowałam do 21 !
Dzisiaj doszło do tego że nie mogłam podnieść się z łóżka.. wróciło wszystko tak jak przed braniem lekarstw. Strach, pocenie się, lęki sama nie wiem przed czym, zawroty głowy,ból głowy,drżenie ciała.. przespałam do godziny 12 aby wziąć tylko lek i teraz muszę jakoś dotrzeć do pracy znowu czeka mnie samotna podróż autobusem i na pewno wracające lęki (( nie daje już sobie z tym wszystkim rady
Dość chaotycznie opisałam tą cała sytuacje ale to chyba ze względu na to że lek zaczął działać i jestem już tym wszystkim strasznie zmęczona i otumaniona
Dlaczego to wszystko znowu wróciło ? przecież było juz w miarę dobrze ((
Jutro idę do psychoterapeuty.. ale zastanawiam się czy nie rzucić tego wszystkiego i wrócić do rodziców, a dojeżdzać tylko na egzaminy.. u nich przynajmniej czułam się w miarę dobrze.
Mam wsparcie w moim narzeczonym i to duże przy nim czuję sie bezpiecznie i sie uspokajam , ale ma taka a nie inna prace i widzimy sie praktycznie tylko wieczorami:( a ja tak naprawdę jestem tutaj z tym wszystkim sama..

Nerwuska23 tak owszem miałam jedna nieprzyjna bardzo stresująca sytuacje,która mega mocno przeżyłam a zdarzyła sie ona 3dni przed pierwszym atakiem. Ja ogólnie całe swoje zycie wszystko przeżywam i analizuje, niektórzy mówią ze przeżywam az zbyt mocno.. Tylko ze wcześniej nic sie nie działo az do teraz, zdaje sobie sprawę ze to pewnie o to chodzi ze te wszystkie
Moje stresy ze mnie wyszły i nabawiłam sie w koncu nerwicy ale nie rozumiem dlaczego było w miarę ok a teraz nagle jest gorzej
Badania miałam robione jak przyjechało pogotowie ale to podstawowe cukier i ekg.
Pozniej robiłam badania z krwi i wyszło ze jestem jak najbardziej zdrowa
I lekarz wykluczył inne podłoże objawów , jedynie kazał tylko zrobic ta krew dla własnego spokoju.

Farmona- słuchaj początek jak u każdego, niestety to Twój stan walki i musisz go wygrać. Jakie leki dostałaś? Może są nie właściwe?
Ja miałam tak samo, jak z resztą każdy z nas. Myśleliśmy, że to koniec wszystkiego. Mi pomogł dopiero 4 zestaw leków. Będzie dobrze, jak już Ci dobiorą właściwe zaczniesz z tego wychodzić.

Cześć. Ostatnie kilka dni były bardzo ok, teraz też mam paskudny nastrój, ciężkie samopoczucie, nawet mi zimno (mimo upału). Trudno, jak Sluu kiedyś mądrze napisała, nie zawsze musi być dobrze - to hasło kieruję też do Farmony (którą serdecznie witam ), nie masz wpływu już na to, że Twoja nerwica nagle gwałtowanie zaatakowała. Stało się, teraz pomyśl (sugerując się wypowiedziamy wyżej) pomyśl, co z tym zrobić, żeby ograniczyć wystąpienie czegoś takiego w przyszłości.

Nowa18, gratuluję każdego Twojego treningu Zarówno na rowerku jak i na spacerach. Polecam Ci Endomondo, wczoraj się tam zarejestrowałam i pierwszy raz (od trzech lat!) poszłam biegać. Niesamowite, dopiero przy tej okazji miałam okazję zachwycić się pięknem Bieszczad Endomondo dla odmiany ślicznie mnie zmotywowało i zachwyciło, dlatego polecam zwłaszcza Nowej na te spacerki ^^

Sysia001, kibicuję Twojemu planowi

Za bronę z moim zaburzeniem obrałam sobie aktywność fizyczną. Dlatego nie, nie będę się teraz użalać, jaki świat jest beznadziejny (chociaż mam na to dużą ochotę ;P), ale wbiję na nadprogramowy trening.

Uściski wszystkim!

ewa118 również witam Cię serdecznie i nawiązując do tego co napisałaś- staram się cały czas coś z tym robić, ale czasami brakuje mi sił, codziennie staram się wstać z łóżka chociaż jest to bardzo trudne ostatnim czasem.. staram się jeździć autobusami,staram się zaliczać egzaminy i wysiadywać w pracy, ale nie radze sobie po prostu już z tym sama.. i dlatego też postanowiłam jutro pójść do psychoterapeuty bo może dowiem się właśnie jak mam na nowo nauczyć się funkcjonować bez lęku, chociaż tracę powoli nadzieję że będzie tak jak miesiąc temu, czyli normalnie:(

witam wszystkich u mnie pogorszenie samopoczucia jakies lęki witam nową koleżanke

Witam serdecznie, Farmona - tak jak piszą dziewczyny, wszyscy tu mieliśmy podobne przejścia, każdy myślał, że to już koniec i pytał dlaczego, wszystkie historie są trudne i pełne niewypowiedzianych emocji, ale nie to jest ważne! Ważne jest to, że każda z nas ( panowie również) z tym walczymy! Krok po kroku, raz do przodu raz do tyłu, ale efekty z czasem są widoczne! Nie można się poddawać, korzystaj z pomocy fachowców i dobrych i życzliwych ludzi, bo jak czytam takich u Ciebie nie brakuje, a to naprawdę majątek! życzę siły i determinacji w powrocie do stanu równowagi! pozdrawiam wszystkich bardzo wylewnie:-) i zabieram się do pracy! nadal realizuję swój plan:-)

witaj lakers miło cię witamy zdiagnozowano ci bolerioze ale chyba powiedzieli ci co robic jak leczyc nie masz nikogo  nie mysl tak zobacz ile tu osób z różnymi problemami jakos się wspieramy raz lepiej jest raz gorzej ale dajemy rade te lęki dostałes wczoraj czy miałes już wczesniej napisz cos więcej a skąd pochodzisz pozdrawiam

Nie powiedziano, bo to było odebranie wyników.
Nie mam w nikim wsparcia, czytam w necie o tym i wpadam w wiekszy dół. Wszyscy lekarza mają mnie za hipochondryka. Najgorsze jest to że jestem z tym sam
Lęki dostałem wczoraj, ale od pewnego czasu byłem przygnębiony swoimi objawami. Boję się że nie dam sobie z tym rady
Jestem z Warszawy

.....dzięki Bożenko

Witajcie,
Potrzebuje waszego wsparcia. Mam nerwice, lecze się citabaxem od 2 lat, mimo brania leku rzadko było jak przed chorobą. Teraz stopniowo postanowiłam zmiejszyc dawkę i jadę co drugi dzień na 40mg. Od tygodnia znowu dostałam w czape :( strach nie do ogarniecia, mega nasilony, jakies mysli, na temat których jestem zlana potem. (np, że przestałam kochać narzeczonego, który jest najlepszy na swiecie dla mnie, w ogole sie nie kłócimy i nagle takie cos ()
Czy lek mógł przestać działać?? Chciałabym iść na psyhoterapie, wiem, że rodzina by mnie wsparła, ale u mnie nigdzie w pobliżu nie ma czegoś takiego niestety.
Do tej pory na głupie mysli, miałam skuteczna radę, powtarzanie słow psychiatry, że mysli tych nigdy nie zrealizuję, ale teraz to nie pomaga. Ogólnie jeszcze płacze bez powodu i nie mam apetytu? Czy to wina leku>
Pomocy

Lakers -  apropo Twojej choroby, mojego narzeczonego brat miał boreliozę , przez poł roku miał objawy depresji i na to go leczyli, chodził do psychologa itp a potem poszukał w necie dobrego lekarza, ten posłał go na badania i leczenie antybiotykami przyniosło mega skutek. Teraz w ogóle nie ma objawów i zyje normalnie.
Pozdrawiam

dzieki ewa za kciuki  na pewno się przydadzą. Z Chłopakiem rozmawiam o nerwicy, radzi mi, żebym w takich chwilach się czymś zajęła, gotowała obiad, sprzatała czy ćwiczyła  z chodakowską
Boję się tylko, że kiedyś on pomysli, że mam dekiel w końcu...

w itam cos dzisiaj kiepski biometr buziaczki dla wszystkich Lakers-co u ciebie jak się czujesz

Witajcie,
Dziękuję wszystkim wam za wsparcie, wraca mi wiara w życzliwość ludzi, taka bezinteresowną.
Byłem dziś w Instytucie Reumatologii w celu konsultacji przed badaniem i dowiedziałem się że lepiej będzie jak odstawie leki przed badaniem na 10 dni. Tak wiec zero antybiotyków i czekanie, troche lęk że sie może pogorszy ale muszę dać radę. jedyny plus to to że przez te 10 dni mogę pić jak będzie dół to się znieczulę. Wiem że to nie rozwiązanie ale czasami w takim dole człowiek chciałby nic nie czuć. Ważne że coś robię z chorobą.

Samopoczucie dziś trochę lepsze, ale tyłka nie urywa.
Co do znajomych nie jest tak łatwo ich poznać, bo co, pójde na ulice i zacznę krzyczeć? Albo do galerii handlowej? Co prawda mieszkam w Wawie i trochę ludzi się tu zadomowiło ale zupełnie nie wiem jak zacząć Dziwne, że w życiu zawodowym wiele osiągnąłem i szybko byłem samodzielny ale w kontaktach z ludźmi już tak pięknie nie jest.
Postaram się i ja was Tu wspierać choć nie wiem czy będę miał siły ale wiem że mam w sobie wiele empatii.
Dzięki Wam!

Przywitać się przydreptałam.Nie mam chęci na nawet marudzenie.Dziwna jestem dziś i tyle.Buziaki...

Witajcie ponownie
Wstałam dziś rano z myślą, że do ch.. pana to ja kieruje swoimi myslami i się dziś nie dam. No i tak cały dzień sobie wmawiałam "jestem szczęśliwa" itp i cały dzień chcą nie chcą myślam o tej nerwiy, bo tak bardzo chciałam o niej nie mysleć, że cały czas sprawdzałam , że mam lęki, że w rezultacie o niej cały czas myślałam pomagają mi rady z pierwszych postów Stokrotki, i jej słowa mnie motywują, ale mimo to jest ciężko:(  No chore!
Nie chce myśleć o tym , czy kocham swojego chłopaka bo go kocham mocno, ale taka myśl sie przypałetała i dupa. podobnie było z myślą, że nagle bede chciała wszystko zmienić w swoim zyciu, rzuce wszystko i wszystkich i zapragnę żyć od nowa (chore), też się tego bałam, na szczęście tego nie zrobiłam...
Zastanawiam się czemu mi się przypałetało akurat to chyba miałam za spokojną głowę i tak to juz jest.
A jak dzisiaj Wasze samopoczucie?