Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witam wszystkich cieplutko :-)

U mnie okej.Czasem pojawiają się lęki,lecz staram się o tym nie myśleć i przechodzi.Z racji tego iż nie jestem w kraju,nie zwracam aż tak uwagi na to,co mi dolega,czy też nie.Nowe miejsce,inny klimat,a co za tym idzie różne samopoczucie.

Ale ogólnie jest dobrze:-)

A gdzie nasza kochana Sluu?

pozdrawiam was cieplutko,i spokojnego dnia życzę :-*

Zbliża się wesele mojej koleżanki jednak nie chcę na nie iść, jak odmówić? Początkowo się zgodziłam ale im bliżej tym bardziej zdaję sobie sprawę że czeka mnie długa droga czyli ogromny stres, sama atmosfera wesela to nie mój klimat a i pieniędzy brak, znowu zbliża się prywatna wizyta u psychiatry, nie stać mnie na takie wydatki. Tylko jak to wytłumaczyć koleżance z tendencją do obrażania się o wszystko co nie po jej myśli? Wiem że trochę odbiega od tematu ale zupełnie nie mam pomysłu jak kulturalnie odwołać swój przyjazd...

Miłego dnia wszystkim

Wiem o czym mówisz bo ja tak samo mam jeżeli już czasem się zdarzy ale kilka razy spróbowałam 'zdarzyć się' temu czemuś 'strasznemu' i przekonałam się że oczywiście nic się nie stało, to jest ciągła walka z samym sobą, jest to bardzo trudne ale w sumie tylko to można w takim wypadku robić, bardzo dobrze że chodzisz do psychologa, pomaga Ci to w jakiś sposób?

Mery ciesze się ,że mnie rozumiesz.. tak , chodzę będzie niedługo rok..
Rozmawiamy o tym co w domu się dzieje.. itp . u Ciebie podobnie jest chodzisz do psychologa albo na jakąś terapie ?:)

Dlaczego coś takiego dopada nas.. słyszałam, że osoby wrażliwe tak mają

Sluu jak sobie radzisz? jeśli objawy ci nie towarzyszą.. ?

Ja dopiero zaczęłam się leczyć, byłam tylko raz u psychiatry i na pewno zacznę chodzić do psychologa albo na psychoterapię z tym że na psychoterapię obecnie mnie nie stać więc mam nadzieję że znajdę dobrego psychologa na nfz.

Tak to że dopada osoby wrażliwe to na pewno,masz rację... Trzeba twardym być nie 'miętkim' Ja niestety należę do tych 'miętkich' wewnątrz, bo na zewnątrz to można poudawać twardego przynajmniej przez jakiś czas.

sluuu jakie masz objawy?

Mery rozmowa z psychologiem samo powiedzenie o swoich problemach i podzieleniu się jest świetne
Sluu nie znam tego leku ja biore Faxolet.
Masz typowo na nerwicę lękową ten lek ? pomoga Ci czy sama dużo pracujesz nad sobą. a jeśli tak to jak

Sysia001- znaczy się dostałaś wenaflaksynę. Przy tych lekach jest jak w loterii, ja trafiłam na dobry dopiero przy trzeciej recepcie. Pierwsze co dajemy lekowi miesiąc, po tym czasie powinno nastąpić polepszenie.
Ja dostałam leki na nerwicę lękową, w trakcje trwania lęków pojawiła się depresja jako odpowiedź na stres związany z lękami. Co robię? Chodzę do psychologa, bo wiem że same leki nie wystarczą, bo problem powstał w wyniku jakiś konfliktów. Wróciłam do pasji tańca, piszę bloga, polepszam kontakty ze znajomymi i nawiązuje nowe, pracuję i muszę latać samolotem.... myślę że samo przełamywanie się jest drogą do zdrowienia. Bywają dni że mam wielki spadek nastroju (jak dziś) ale zaakceptowałam to, że droga do zdrowienia nie będzie stanem permanentnego spokoju, tylko będzie trzeba w to włożyć dużo pracy.

Trzymam kciuki za Ciebie Sluu oby tak dalej.. ! Dokładnie tak.. taki ma skład co do leku masz wielką racje ja zaczynałam Faxolet potem wziełam inny lek po którym zle się czułam... i znowu wróciłam do Faxoletu.... Nie wiem czy jest poprawa po nim.. tak naprawde. czuję się tak jak czułam. ale boję się już następnego leku , że będę sie zle czuła dusznosci, biegunka, czułam się jak pijana.. Najlepszym chyba sposobem jest zajęcie się czyms.. a nie rozmyslanie nad swoim zdrowiem.. Depresja .. jest napewno uciążliwa.. ja mam n. natręctw.. i mi bardzo przeszkadza w życiu chodzi w tym najbardziej o to,żeby się powstrzymywać ale to nie jest takie łatwe do pokonania.. ;(( chce z tego wyjsc.. Cieszę się,że powstało takie forum, i można się wyżalić bo czasem najbliższe osoby już tego nie chcą sluchać..

Sluuu nie dziękuję ale też tak myślę.

Sysia coś w tym jest, trzeba go ujarzmić jak dzikiego konia hehe.

ewa118- Wiesz Ewciu że to się dzieje na płaszczyźnie irracjonalnej? Rodzice nie mają mocy by nas ubezwłasnowolnić. Chyba czeka Cię praca nad poleganiem na sobie samej...no z chłopakami też czasami człowiek się pokłóci, a czasem nawet inne hece, a siebie mamy zawsze.
Kasia- to trzymam kciuki, ja już kolejny schodek odstawiania zaliczam, ale jeszcze trochę zanim całkowicie odstawie.

ależ jestem dziewczyny senna, marzę już o powrocie do domu i moim kochanym łóżeczku. MMmmmy

Buzial.

Pogoda ładniejsza słoneczko świeci.Porządki ...odpuszczam sobie ...z wielu powodów...jestem w trakcie remontu...i  nie muszę,jest w miarę czysto...chyba ...W świecie domu jestem szczęśliwa...poza też ...ale tylko w ogrodzie,spacerze z psem.Gorzej jak mam coś załatwić samodzielnie,w sumie przeżyłam ostatnio wyjazd do Urzędu Pracy...znowu nogi mi latały,ale dałam radę.Fakt nie byłam sama, przed budynkiem czekał mąż i nasz pies.Mąż jeżdzi ze mną,wozi i towarzyszy mi...Moje osiągnięcia w ostatnich miesiącach... to jak wspomniałam ...samodzielny z psem spacer...A ....i ćwiczę na stacjonarnym ........rowerze,nawet bez trzymania...Mąż się śmieje że jeszcze pokonam lęk i nauczę się jezdzić na normalnym rowerze.Chciałabym ,ale od dziecka bałam się prędkości i braku ścian w rowerze i złapania równowagi...Jak idę chodnikiem to boję się aut mnie mijających i  mam duże zaburzenie równowagi.Ale wierzyć trzeba w coś...no to wierzę że nauczę się pokonywać lęk...nauczę się jazdy na rowerze i  nauczę się ..........pływać i przestanę bać się ciemności i ....tylko się nie śmiejcie .nie będę się bać .myszy....brr...No .....to mam wszystko  w planach...

Witam wszystkich ciepło i słonecznie,
Mój kocik już po zdjęciu szwów i bez kubraka - szczęśliwy! A ja również, ponieważ nareszcie mogłam się wyspać! O 1.00 w nocy kicia obudziła mnie lizaniem po twarzy, próbowałam jej uświadomić, że to nie pora na pieszczoty, ale chyba nie zrozumiała! :-) Co do mojego zdrowia, to jest coraz lepiej. Staram się funkcjonować gdzieś  pomiędzy nadmiernym pobudzeniem a apatią. Robię normalne rzeczy i  cieszę się z tego.
Pogodziłam się z tym, że lęki będą mnie czasami odwiedzać, ale to minie, muszę po prostu być cierpliwa i zajmować się normalnym życiem! Chodzę na terapię i to mi bardzo pomaga! Ostatnio dostałam nawet propozycję pracy jak zastępca szefa w jednym z ośrodków. I nie wiem co z tym zrobić, bo wiąże się to z nieobecnością męża od poniedziałku do piątku. Teraz pracuję tylko w weekendy. Mieszkała bym sama póki on nie znajdzie pracy bliżej mnie!  Mój problem to lęk przed samotnością, więc nie wiem czy sobie poradzę, a z drugiej strony może warto spróbować czegoś nowego i sprawdzić jak się w tym czuję...nie wiem, co o tym myślicie ?... pozdrawiam serdecznie

Widze ,że dużo dziewczyn ma nerwicę lękową, ma ktoś nerwice natręctw..
Skądz bierzecie tyle siły na pokonanie lęku jeśli towarzyszy?

Hej Dziewczyny! Ja walczyłam z nerwicą ponad rok. U mnie to raczej wyniesione było z domu. Moja mama jest straszną nerwuską i od zawsze wiedziałam, że kiedyś jak będę w związku to będę się kłócić z partnerem o głupoty, tak jak mama z tatą... na szczęście mój obecny partner jest rozsądny i ma do mnie podejście, więc nie kłócimy się. Ja jedynie mam do siebie pretensje, że czepiam sie go o prozaiczne sprawy. Mieszkam w Warszawie wiec też na terapię zdecydowałam się w stolicy. Sprawdzone miejsce, fantastyczne terapeutki, jak ktoś będzie chciał to mogę polecić

Całuję i życzę miłego dnia

Hana

Witam kochane, dziękuję, że dzielicie się ze mną swoimi refleksjami. Nikt inny, jak tylko ktoś taki jak ja , nie zrozumie jakie dylematy mną targają. Próbuję nie analizować za nadto życia, próbuję brać to co przynosi i po prostu żyć! Większość mojego życia to czas spędzony na pracy ponad siły udawadniając sobie i innym, że zasługuję na życie, dobre traktowanie, miłość itp.. Teraz uczę się brać co mi życie przynosi, próbować, smakować i sprawdzać co jestem w stanie przetrawić a co nie! Nie ma drogi bez powrotu... Mąż twierdzi, że jeśli po roku próby mi się spodoba, to on zmieni pracę, a jeśli nie to ja wrócę i spróbuję sił gdzie indziej.. I chyba spróbuję, do wtorku mam dać odpowiedź! Nie chcę się już chować się ze strachu przed porażką...pozdrawiam ciepło, witam nowe osoby i życzę zdrowych i spokojnych Świąt.. Fajnie że jesteście !

Dziewczyny ! ) z okazji Świąt Wielkanocnych chciałam Wam złożyć najserdeczniejsze życzenia !
Dużo uśmiechu na twarzy ! samych radośći ) w gronie rodzinnym, przedewszystkim spokoju, mniej lęków:)
Wesołych Świąt

Wesołego Jajka i seksownego króliczka ????

Witajcie wszyscy ja również składam wam swiąteczne życzenia dużo dużo zdrówka mało nerwów i lęków słonecznej pogody i nie przejedzcie się bo was brzuszki będą bolec he he buziaczki dla wszystkich

A ja się trochę schowałam przed światem... Jakoś leci, ale nic mi się nie chce.
Jestem teraz w domu rodzinnym. Bardzo źle się tutaj czuję, zwłaszcza wśród niektórych ludzi. Czuję się jak najgorsza, która nic nie umie i nic nie osiągnie. Do tego dochodzą głupie komentarze ze strony innych osób. Mam wrażenie, że jedyne, co mnie pocieszy, to się kiedyś dorobić i po prostu szpanować przed innymi, że w końcu mi się udało... Wiem, płytkie.
Mam też wycieczki po lekarzach, coś się ze mną dzieje i muszę zrobić więcej badań. Tylko nie mam kiedy ani jak.
Trochę mi też smutno, bo nie mam takiej prawdziwej przyjaciółki. Niby kogoś mam, ale nie wiem, czy to jeszcze istnieje. Przyjaźń jest praco- i czasochłonna i chyba sama nie wiem, czy się chcę na to pisać.
Cały czas robię sobie wymówki, że to jeszcze nie czas, żeby się postawić i walczyć o swoje. Tylko kiedy? Chcę opuścić kościół, ale boję się powiedzieć rodzinie, bo się zaczną głupie docinki, że mama się w grobie przewraca itd. A że sami są katolikami od siedmiu boleści to już inna sprawa. Muszę powiedzieć w sumie tylko dlatego, że potrzebuję świadków. I to odkładam i odkładam.... Wszystko odkładam na lepsze czasy. I też nie chcę wracać do siebie, bo zacznie się młyn, praca, niepokoje, dużo wysiłku, jeszcze większa niechęć...

Zjadłam za dużo.... Buuuu ????
Kochani, całuję cieplutko i mykam spać

Witam wieczorową porą! Mój ukochany zostawił mnie na próbę samą na kilka dni, żebym zobaczyła jak sobie bez niego poradzę! Przecież jeśli zdecyduję się na tę nową pracę to zostanę sama na 5 dni w tygodniu! Wiecie co jest najtrudniejsze; zachowanie równowagi pomiędzy tym czego chcę a tym czego się boję. Chcę spróbować tej nowej pracy, ale boję się, że nie dam rady być sama! Ale wiem, że jeśli nie spróbuję to będę za chwilę nieszczęśliwa, że nie spróbowałam itd.. Próbuję nie zastanawiać się ciągle co będzie jeśli zrobię to czy to... Chcę żyć, po prostu żyć dla siebie i w zgodzie ze sobą, a to takie trudne... Michifu ja też kilka razy odchodziłam od kościoła i wracałam! To normalne, że szukamy swojej drogi. Ja wychowałam się w bardzo "ortodoksyjnej" katolickiej rodzinie, ale odnalazłam swoją własną drogę pomimo ich sprzeciwu. Masz więcej niż Ci się wydaje, jesteś cudowną myślącą kobietą, poszukujesz i na pewno znajdziesz swoją drogę, choć tak trudno to zrobić kiedy męczą nas takie zaburzenia. Jak wczoraj miałam potworny ból głowy i nie mogłam zebrać myśli, już chciałam się poddać i zrezygnować z tej nowej propozycji, ale uświadomiłam sobie, że ona tylko na to czeka. Powiedziałam sobie, że chcę spróbować, a jeśli nie podołam to po prostu zrezygnuję.  Nigdy nie jest tak, żeby wszyscy byli zadowoleni, ale jeśli nie spróbuję teraz to kiedy?.. Pomyłka ludzka rzecz! Nie we wszystkim muszę być najlepsza, ale muszę sama o tym zdecydować i podjąć ryzyko. Będą lepsze i gorsze dni. Będą lęki i wątpliwości, ale pewnie będzie też radość i satysfakcja z pokonanych trudności i barier. Muszę tylko używać swojego wewnętrznego znaku stop- który jest sygnałem alarmowy, którego nie wolno przekraczać - to granica moich możliwości i wytrzymałości. Pozdrawiam Wszystkich ciepło, przezornie nie zjadłam za dużo, żeby nie bolał mnie brzuch- haha

Witam wszystkich. Mój wczorajszy dzień nie należał do udanych. byłem sobie na spacerku z rodziną, gdyż nagle zrobiło mi się słabo. Kręcenie w głowie, myślenie że zaraz zemdleję, powróciły także niestety lęki (których nie miałem już prawie 2 mies)

Właściwie to miałam Wam powiedzieć ,że ostatnio jak byłam u mojej lekarki to powiedziałam jej ,ze odwiedzam taką stronę w necie, w której opowiadamy o naszej chorobie i wspieramy się wzajemnie.Zapytała mnie czego właściwie ja tam szukam. Odpowiedziałam , że wsparcia , potwierdzenia że nie tylko ja na to gówno choruję i że jest mi trochę lepiej gdy jestem z Wami, choć bywały chwile kiedy zastanawiałam się czy to że jestem tu i czytam te wszystkie historie rzeczywiście mi pomaga czy może szkodzi. Lekarka podchodziła do tego raczej sceptycznie. A co na to Wasi lekarze?

Ale mną trzęsie... Miałam prawie 2 tygodnie wolnego w pracy i cały strach się skumulował i cały dzień płaczę i się stresuję... Czeka mnie bezsenna noc, rewolucje żołądkowe i paraliżujący strach. Nie wiem co mam ze sobą zrobić, nie chcę nigdzie iść... Niby nie mam się czym stresować, ale tak strasznie się boję

Moja witalność 100% czuję się jak przed chorobą. Święta były u mnie, byłam w swoim żywiole robiłam 10  rzeczy na raz. Lubię to... Odkąd zachorowałam nawet przy braniu leków gdy już objawy somatyczne popuściły to tego nie grali, hehe Jestem sobą ludzie- cuuuuudooo. I proszę mi tu optymistycznie pisać, moi towarzysze broni... buziole

Dziewczyny.... Dzisiaj rano miałam coś w stylu ataku paniki... Serce waliło jak młot, nie umiałam zabrać oddechu, płacz i strach, brak kontroli nad sobą... To było straszne, nie chcę się już tak czuć Chyba muszę się wybrać do kogoś po diagnozę...

Hej dziś minął kolejny dzień w pracy, pogoda była nie najlepsza od samego rana tylko deszcz;/ Samopoczucie ok, tylko pod koniec dnia takie do d...... Wiadomo że się nie poddam, trzeba walczyć z tym cholerstwem. Ciągłe te bóle głowy, obawy aby przetrwać dzień;/ jak ja tego nie cierpię. Nawet nie potrafię zaplanować sobie tygodnia, bo zawsze może mi choroba pokrzyżować plany. Takie to jest już życie, raz lepiej raz gorzej.

Dodam że tu jestem sobą.Wiem że nikogo moje zachowanie tu .....nie dziwi ani wypowiedzi.Dzięki temu mam fundament, na którym buduję swoją pozytywną wartość.

nowa18 - dobrze mówisz, Lekarze mają tylko wiedzę książkową, nie mają pojęcia jak to jest mieć tą paskudną chorobę w sobie;/

Nikt kto nie przeżył tego .. nie jest w stanie opisać czego się czuje...

Zamierzam odwiedzić mojego psychiatrę, mam coraz gorsze samopoczucia, nie wiem przypadkiem czy też nie odwiedzić neurologa gdyż niepokoi mnie to, że jak poruszam się to mam wrażenie że chodzę jak pijany, nogi wiotkie itp