Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Mar63 minie minie. Cierpliwości. Buziole dla wszystkich.

mar63- to też nie jest tak że pierwszy lek jest najwłaściwszy, często trzeba zmieniać. Tak więc poczekaj, jeśli nie podskoczy w Twojej skali do 5, to zmieniaj.

Cześć Wam wszystkim,
Miałam moją psycholożkę. Czasami mnie denerwuje, że ona tylko słucha...gryyy po 5 spotkaniach mogłaby już coś niecoś podpowiedzieć, a tu słucha i jeszcze mnie chwali. ;-(

sluuu- widocznie ma za co Cię chwalić.
Ja też byłam u mojej pani doktor ale nic nowego. Dostałam kolejną partię tych samych leków.
Na efekty muszę też sama zapracować

Chyba w końcu jest dobry tydzień, prawdę mówiąc pierwszy raz w tym roku

Pozdrawiam Was wszystkich cieplutko

Hejka kochane :-)

U mnie dobrze.Wczoraj miałam  wizytę- leki te same.Czuję się świetnie-ciągle w ruchu.Nie wierzę,ale kocham robić zakupy mąż nie bardzo(nie dziwię się) troszkę się rozchulałam, buuu,  pozdrawiam i buziaczki :-***

Witam ciepło.Dzięki za link,mam właśnie problem z błędnikiem .Poczytam....pozdrawiam.

Sluuu a dlaczego nawrót u mnie może trwać nawet miesiąc? Codziennie rano? Potem straszne zmęczenie.

Idę dziś na mammografię (profilaktyka).. Boję się.Moja mama chorowała na raka piersi, miała usuwaną pierś

Cieplutkimi myślami przytulam,słoneczko zostawiam.

8888- Za pierwszym razem nie wiedziałaś, ze z tego się wychodzi. Znaczy się nie miałaś wiedzy popartej doświadczeniem, a teraz już masz. Moja mamka tak samo mówiła, ze pierwszy był najgorszy, bo zdawało się że już nigdy nie będzie dobrze. Jak dodać fakt, że spokój wypracowałaś sobie bez leków (za co podziwiam i czuję się gorsza ;-P) to zbierasz owoce pracy wykonanej wcześniej,
ewa118-a ja muszę moją sprzedać bo spać mi nie daję a mam pokój z kuchnią ;-)
nowa18- jak zawsze pozytywnie witasz te dni, i dobrze!
berenika51- spokojnie, popatrz na to z innej strony. Kontrolujesz to, więc w najgorszym scenariuszu (na który sa małe szanse) i tak wczesne wykrycie równa się wyleczenie, bez amputacji.
kasiuniunia- Kasiu, a ostatnio miałaś dobre samopoczucie. Coś się zmieniło? Wiesz w Twoim przypadku chyba za wcześnie mówić o nawrocie, bo on następuje po zaleczeniu choroby. Na razie widzę, że dobierają Ci leki, ale jeszcze chyba nie trafiliście. To są spadki nastroju poranne, bardzo, bardzo częste przy ssri nad ranem, ale to się później stabilizuje, a w wyniku tego że odstawiłaś znów tą sertralinkę organizm ma huśtawkę, której szczerze współczuję- nienawidzę tego! Z czasem dojdzie do stabilizacji i ten nastrój jaki będziesz miała wtedy, będzie decydował o kolejnym dobieraniu leku lub nie .
nerwuska23- coś mi się zdaje, ze leki zaskoczyły, cieszę się. ;-))))

U mnie, cóż za 5 min rozpoczynam wknd. Ostatnio mam dobry nastrój, ale taki trochę nienaturalnie olewacki, no i wciąż sztywność karku, ale nie narzekam i nie zapeszam tym samym. Jak ja już chciałabym odstawić te ssri, pomagają w chorobie, ale całe życie to kiepski związek. Jutro taniec ;-), w następnym tygodniu wyjazd na targi, do tego oddzielne wejście, Boziu dobrze że nie mam czasu myśleć o problemach.

no witam wszystkich u mnie tak srednio ból głowy pozdrawiam wszystkich

Witam serdecznie i ciepło, Dzisiaj muszę pojechać na sterylkę z kotkiem, jestem potwornie zestresowana. Nie mogę patrzeć jak na mnie zerka tymi swoimi oczkami i pyta dlaczego nie ma smakołyków w misce. Muszę go przegłodzić przed zabiegiem, więc chyba czmychnę z domu, bo nie dam rady na nią patrzeć! Jakie to wszystko dziwne, jedyny warunek do adopcji jaki miałam to wysterylizowany kot, a tu a kuku okazało się że wet nas trochę oszukał.... Pewnie tak miało być, bo ja tak licho radzę sobie z takimi sytuacjami na które nie mam wpływu.... Brzuch boli, jelita szaleją... Pakuję manatki i wyjeżdżam, zrobię sobie dzień" zwiedzacza".. o 17.00 zabieg, trzymajcie za nas kciuki.. gorąco pozdrawiam, całuchy

Kasiuniunia, dobrze że w końcu wiadomo co jest i można się tym zająć, gratuluję rozwiązania problemu! Ja z bolącym brzuchem i jelitkami biegałam latami a to po prostu celiakia i inne nietolerancje. Nerwicy nie warto pomagać, niezidentyfikowanymi chorobami:-) ta franca tylko na to czeka. !
Sluuu, ale się u Ciebie dzieje..., fajnie, a będzie coraz lepiej :-)

8888- dzięki i również trzymam kciuki.

Dziś trochę gorzej, ale wciąż próbuję, walczę, przełamuję się , będzie dobrze!!!!!!!!!

Witam.
Zajrzałam tu dzisiaj pierwszy raz. Tydzień temu byłam na wizycie u psychiatry. W poniedziałek wychodząc na uczelnię jak zwykle czułam ten okropny niepokój i lęk. Właściwie czułam to wszystko jak tylko otworzyłam oczy po nocy. Ciężko było mi opuścić toaletę... ponieważ to mój problem. Jak tylko czuję lęk pojawia się nieodparta potrzeba skorzystania z toalety. Męczę się z tym objawem trzeci rok. Bywało lepiej i bywało gorzej. Zawsze sobie jakoś z tym radziłam. Najsilniejszy przypływ lęku pojawiał się w autobusie. Nie było jednak innej rady jak dojeżdżać codziennie na uczelnię. W autobusie było baardzo ciężko, gorąco,ból brzucha, silne skurcze. Tak minęły dwa lata. W między czasie przeniosłam się do mojego chłopaka. Nie wprowadziłam się do niego, jednak na tygodniu mieszkałam u niego przez 3/4 dni żebym mogła autobusem jechać tylko 10 minut zamiast aż 30. Pomieszkuję nadal. Przez ostatni semestr (zimowy) było dobrze, dałam radę jeździć na uczelnię nawet od siebie z domu, czyli 'aż' 30 minut. (Ponieważ dla mnie nawet minuta spędzona w autobusie to 'aż' minuta.) Zaczęły się egzaminy i powrócił lęk...a co będzie jeśli będę musiała wyjść do łazienki? Raz, drugi, trzeci...? Wszyscy będą na mnie patrzeć...Co pomyśli sobie wykładowca...pewnie że ściągam, że jestem nienormalna...Miałam bardzo trudny egzamin, nie dałam rady...mam warunek (dodam że wykładowca jest koszmarny, to taki, który jest tym najgorszym, tym postrachem...zawsze ktoś taki się trafia). Właśnie przed tym nieszczęsnym egzaminem i poprawką znowu się zaczęło i to na dobre...Tak nasilonych objawów do tej pory nie miałam...Lęk przestał dopadać mnie tylko w autobusie ale już na samych zajęciach (wszystkich,nawet tych na których nic się nie robi, wystarczy być i udawać że się słucha jeśli nawet na to nie ma się ochoty)...Jest to dla mnie niewykonalne... 1,5h zajęć jest dla mnie czymś niewyobrażalnym...próbowałam chodzić, na początku semestru dawałam radę. Dwa tygodnie temu albo trzy zdarzyła się taka sytuacja że już tylko po wejściu na uczelnię, biegłam do toalety i na zajęcia już nie mogłam dojść...potem tydzień później to samo...jednak postanowiłam nie dać się i iść na zajęcia...przecież zawsze mogę wyjść...i musiałam wyjść aż 3 razy... wszyscy na mnie patrzą, pytają czy dobrze się czuję...koszmar...Postanowiłam że nie dam rady tak dłużej,koniec, idę do specjalisty. Na prywatną wizytę udało mi się dostać do psychiatry na drugi dzień bardzo zależało mi na zwolnieniu na uczelnię. Po prostu nie wyobrażałam sobie że jutro znowu to samo, że to znowu się wydarzy, że w ogóle muszę wyjść z domu...Pan doktor stwierdził że mam nerwicę lękową oraz 'epizod depresyjny' (nie mam ochoty na nic, czuję się brzydka,gruba,głupia, nie cieszę się z niczego nawet z jedzenia, które tak kocham, źle śpię).Walczyłam bardzo długo i już psychicznie sama nie mogłam sobie z tym poradzić...Przez te 2,5 roku nie przyznawałam się sama przed sobą  że coś mi jest, nie mówiąc o tym mojej rodzinie...Nie chcę ich martwić. Nie mam też z nimi zbyt bliskich relacji...moja matka zawsze podejmowała wszystkie decyzje za mnie, na 'te' studia poszłam bo 'mi kazali'...Chciałam zrezygnować po pierwszym roku ale ogromna awantura więc jak zawsze pomyślałam : "Dobra, skończę to i niech się odczepią" albo "Dobra zrobię to niech tylko dadzą już spokój" i tak ze wszystkim. Jestem osobą cichą, uległą. To jest właściwie przyczyna moich obecnych dolegliwości...moja narzucająca mi każdą decyzję matka i ja nie potrafiąca się postawić. Mam brata, który nieźle 'nawywijał', nigdy się nie uczył, nie myślał o przyszłości...Ja miałam być to mądrą, wykształconą za dwie osoby za mnie i za mojego brata... Mam własne zdanie ale od zawsze zostawiałam je dla siebie. Wiem co chciałabym w życiu robić jednak przez studia i przez to w jakim stanie przez nie jestem, nie potrafię skupić się na niczym innym. Czekam tylko aż to się skończy i będę mogła zacząć znowu oddychać... Nie sądziłam ze studia okażą się najgorszym okresem w moim życiu - dosłownie. Dodam tylko że zostały mi tak naprawdę już tylko dwa miesiące studiów ale jest to dla mnie niewyobrażalne w tym momencie żebym mogła spędzić tam chociaż 15 minut...  Nie wiem do końca czy powinnam pisać to w tym wątku/poście? I czy w ogóle powinnam pisać, może nie powinnam obarczać innych swoimi problemami nawet w takiej formie ale może jednak znajdzie sie tu ktoś kto mnie wesprze i to mi pomoże . Może ja też kogoś wysłucham... Pozdrawiam

witaj mery w naszym gronie czy lekarz dał ci jakies tabletki

Witam wszystkich

Mery....fajnie że jesteś...
Jest lepiej...dumna jestem że nie mam z tyłu natarczywego lęku, od jakiegoś czasu.Na stacjonarnym w domu ćwiczę i mam radość z osiągania wyników.......są niepokoje ale mniejsze do zniesienia..
Buziaki....

Mery, znam smak studiowania czegoś, czego się nie lubi. Z jednej strony po kij się męczyć, z drugiej strony skoro zostały Ci 2 miesiące, to rzeczywiście rzut beretem. Hah, i to mówi osoba, która odeszła ze studiów 4 miesiące przed licencjatem Też miałam kłopot z rodzicami, ale studia wtedy były mniejszym problemem, nawet (o dziwo) dla nich, poza tym ja wyjechałam w bezpieczny rejon 400km od nich, i tak swoje odczułam Trzymam kciuki, bo to naprawdę niemały problem...

Co do biegania, popieram i potwierdzam, wysiłek fizyczny swoje robi Pozdrawiam cieplutko

no witaj mery-5 dni to zamało żeby tabletki zaczeły dobrze działac trzeba trochę poczekac jednym działają po miesiącu innym po 2 miesiącach po 3 tygodniach to zależy sport jak najbardziej wskazany widzisz  ja biorę tyle lat i tez mam gorsze dni wszystko to siedzi w naszej głowie więc trzeba sobie jakos rozerwac pozdrawiam  i miłego dnia życze

No hejka kochane :-)

U mnie różnie.Ale nie jestem w Polsce więc może to zmiana klimatu? Nie jest źle,lecz bywało lepiej.:-)

Słonecznego i spokojnego dnia wam życzę :-)

Ja to mam, ale to jest tak. Gdy trzyma mnie mocno - cały czas mówię o biegunce z nerwów - najczęściej nie atakuje mnie naraz, tylko narasta. Czyli mam czas na powrót do domu. Nie wiem, na jakiej uczelni Ty studiujesz, ale moja jest bardziej jakąś kpiną, dlatego gdy nie przychodzę do szkoły zawsze się wygrzebię. Nie zamierzam się z tego tłumaczyć. Gadałaś o tym problemie ze swoim lekarzem?

Ten dzień mógłby się powolutku kończyć...

Tak ja też mam podobnie ale w tym  momencie mam już nawet strach przed samym lękiem czyli przed tym że jak będę chciała wyjść z domu to znowu się wydarzy...Że złapie mnie na uczelni i będę musiała wychodzić ciągle itd. U mnie na uczelni można nie być dwa rady potem trzeba się tłumaczyć,przynosić zwolnienia, mimo że zajęcia są gówno warte i o niczym...Rozmawiałam z lekarzem ale w sumie to chyba trochę olał akurat ten problem (chociaż dla mnie jest on największym problemem), dostałam tabsy i tyle. Cały czas liczę na to że dzięki tabletkom ten lęk zacznie znikać...

Mery_t, rozmawiałaś z lekarzem, już możesz pokazać papierek wykładowcom. U nas też gadają, że min. 2 razy a potem kuku, ale wbrew pozorom można nie chodzić bardzo długo. Tylko u mnie ten problem ma trochę inny wymiar, bo nie chodzę, nie mam siły, motywacji, jestem w gorszej formie i ta świadomość (że i tak mnie przepuszczą, jeszcze podziękują) nie jest bardzo zachęcająca.

Ale 8888, znam to rozkoszne uczucie, kiedy jest po wszystkim i łapię się na świadomości, że nie wpadłam w histerię. Jejku, ale to piękne Mocno gratuluję, Twój kot też prędzej czy później da radę ^^

Ściskam

Sysia001 Również mam małą,maleńką nerwicę natręctw już od dziecka. U siebie nie traktuję tego jako problem, od czasu do czasu pojawia się potrzeba powtórzenia jakiejś czynności kilka razy bo 'coś tam'. Nie wiele w tym temacie mogę powiedzieć.

Podziwiam za odwagę i ogarnięcie tego w taki sposób. Nie wiem co się stanie jak skończy mi się zwolnienie. Jak nie będę w stanie normalnie chodzić na uczelnię to pójdę po kolejne i zrobię tak jak Ty, mam nadzieje że mi się uda skończyć te studia w tym roku. Moje studia są jak najbardziej groteskowe, wiedza jaką nam przekazują jest praktycznie żadna w większości przedmiotów, o programie studiów już nie wspomnę. Co studiujesz jeśli mogę spytać?

O indywidualny tok można się ubiegać u mnie ze średnią minimum 4,5, takiej nie mam bo zaliczam wszystko na 3 żeby tylko mieć za sobą.

Ja swojej uczelni strasznie nie lubię a może raczej wydziału,zero organizacji. Nie ma tu żadnych rozsądnych zasad, tak jak wykładowca mówi tak jest, Pani dziekan (prodziekan czy tam ktokolwiek to był) wyrażając zgodę na warunek, pytała nas na jakiej zasadzie to ma być bo sama nie wiedziała jak warunek wygląda...

Państwowo gdybym studiowała prywatnie myślę że nie miałabym problemu z niechodzeniem, chociaż nie wiem Wiem tylko że uczelnie polskie państwowe to straszny 'syf' - aż tak się zniechęciłam że wiem, że przez najbliższe lata nie wybieram się na nowe studia, na które jeszcze na początku roku chciałam iść ale zdecydowanie wybieram studium.

mery_t - ale nie przeszkadza Ci w codziennym funkcjonowaniu?

Kasiu, gratuluje ja dziś miałam bardzo męczący dzień. Jestem w dosyć kiepskiej formie, ale chyba przytłoczył mnie po prostu ten dzień... Spokojnej nocy wszystkim

Przeziębiona,chora...pozdrawiam cieplutko.

kasiunia a co dokladnie Ci jest ?

no hej wszystkim kiepski dzis dzie ból głowy niepokój masakra a wy jak

I jest nowy tydzień. Podobno nowy tydzień to nowe możliwości - póki co nie zauważyłam tej prawidłowości, ale może w tym tygodniu zauważę ^^

Mery, pytaj, lepiej wiedzieć, że się spróbowało Trzymam kciuki

witam wszystkich jak wasze samopoczucia bo ja masakra pozdrawiam wszystkich