Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witam kochani :-)

8888-życzę ci dużo miłości,wytrwałości,uśmiechu,pogody ducha,no i najważniejsze to zdrówka,by cię nigdy nie opuściło. ;-)

U mnie kochani dobrze.Jestem  aktywna nawet chyba za bardzo-,nosi mnie ciągle gdzieś.Jak siedziałam w czterech ścianach,tak teraz nie potrafię-nawet doszedł spacer przed spaniem codziennie wywlekam  męża.Wczoraj zachciało mi się spacerku o 22..00 heh.No ale mąż jest wyrozumiały tak że spoko.

Nowa 18-urodzinki już za mną -jestem z Lutego ;-)

życzę wam i sobie,spokojnego dnia i buziaka posyłam :-***

Zdrowia zdrowia zdrowia reszta sama przyjdzie. Ja jestem byczek. Buziole

8888 - spełnienia marzeń, zwłaszcza dotyczących Twojego zdrowienia

U mnie makabra. Nie wiem, jak mogę sobie pomóc...

8888- cudownych urodzin, bez lęków i zmartwień i żeby już tak zostało.

Kochane, że pytasz... Pokłóciłam się z chłopakiem; znów się zbiłam, nawet nie wiem kiedy, poczucie własnej wartości poszło na łeb na szyję. Nie ma mowy dziś o szkole, nie mam siły wziąć się w garść.

O specjalistycznej pomocy ciągle nie mam co marzyć. Jakiś czas temu Sluu poradziła mi Centrum Interwencji Kryzysowej, ale wszędzie na Podkarpaciu albo chcą zameldowania w swoim powiecie, albo trzeba płacić, a nie mam na to kasy.. Z Poradni Zdrowia Psychicznego można skorzystać tylko jak ma się ubezpieczenie, więc cały czas muszę sobie radzić sama. Ale sobie nie radzę. Siedzę, ryczę i słucham krytyki teściowej i rodziców, na którą w ostatnich dniach nie mam siły się uodpornić.

no hej dziewczyny jakis koszmarny dzien eh

Dziękuję Wam za odpowiedzi.

Nie jest dobrze, ale wiem, że to ja nawalam - i dlatego czuję się coraz gorzej w swojej skórze. Pewnie najlepiej byłoby znaleźć sobie jakichś ludzi, ale nie jestem w tym zbyt dobra.

Dziś nie mogę się w ogóle uspokoić, bardzo chciałabym sobie jakoś pomóc

Wiem, dlatego jej szukam. Póki co jestem (myślę) na dobrej drodze:
1. Odezwałam się tutaj. Pamiętacie pewnie, jaki stres towarzyszył pierwszym postom, co Wam będę tłumaczyć
2. Przeczytałam 'Pokonac leki i fobie' - strategie mi troche pomagaja. Dzis zaczelam kolejna lekture ('Pokonaj depresje, stres i lek', potem opracowalam sobie tresc na trzech kartkach pod katem tego co sie dzis dzialo.
3. Porozmawialam z kolezanka, ktora przechodzila przez cos podobnego. Juz nie chodzi tylko o jej rady (zastosuje je jutro, gdy pojde do szkoly), ale w koncu sie komus wygadalam, bez glupiego myslenia 'mamie/chlopakowi byloby przykro'. Mi jest przykro, ze jestem w takiej sytuacji, i musze sobie pomoc.
4. Znalazlam oferte pracy, przygotowalam dokumenty aplikacyjne i jutro, jeszcze przed szkola zamierzam je zlozyc. Chce pokocy specjalistycznej, dlatego musze znalezc prace, zeby sie ubezpieczyc - proste. Nie do ionca w beznadziejnym stanie, ale chce korzystac z lepszej formy, gdy ja mam.

Dzieki za dzisiejsze wsparcie i zycze spokojnej nocy

P.S. przepraszam za literowki, ciagle nie umiem pisac na tablecie

ewa118- bravo, aż czuć że niedługo będziesz zdrowa. Pamiętaj, że masz już cel. Pamiętaj, że zdarzy się jeszcze wiele spadków nastroju, ale chwytaj się wtedy myśli takich jak ta powyższa.
mar63- cieszę się że lek zaskoczył, po 2 tygodniach poczujesz się jeszcze lepiej.

Uśmiechy babki kochane.

Witam kochane kobitki

U mnie okej,właśnie wypiłam z mężem  kawkę i zjadłam ciacho które mąż mi kupił..Teraz muszę ugotować obiad,i koło 16.00 popilnować małego szkrabka (1,5) rocznego

Życzę wam ciepłego i bezstresowego  dnia ...:-***

Dzięki Wiem, że teraz nie będzie jak w bajce, ale od czegoś trzeba zacząć. Złożyłam dokumenty o pracę (to było wyzwanie!), posiedziałam w szkole, nawet udało mi się zrobić mały seans Zumby - póki co do przodu, chociaż zależy mi znów na znalezieniu dziś czasu dla tych mądrych książek (autoterapia).

Mar63, super że się odbijasz od dna, trzymam kciuki.

Sluu, do dzieła, w Internecie jest mnóstwo przepisów ^^

Miłego popołudnia

bozenka125- no chyba dziś rzucę wszystko i jadę Ciebie szukać. Tylko pewnie nie ma już ciacha. ;-P

Udanego weekendu Póki co jest jeszcze troszkę chwiejnie, ale nie daję się tak swoim emocjom, po prostu sobie trwam - póki co dwa dni ^^

Sluu, naczytałaś się pierdół, nawet tak nie myśl..jesteś wartościową kobietą i szczęście rodzinne jest Ci przeznaczone, nie rezygnuj z niego, poza tym pamiętaj , że nie jestes chora psychicznie bo to nie tak... jesteś po prostu osóbką bardzo wrażliwą i w tym tkwi problem Twojego samopoczucia i leczenia... zwariowałaś do reszty , że wzięłaś sobie to do siebie... bedziesz mieć męża i rodzine to najwieksze szczeście i na pewno Cie ono spotka . Główka do góry i nie czytaj jakis dziwnych wywodów.

gosiulka85-wiem, zwykle mam duży margines na to co ludzie piszą. Jednak jak przeczytałam że terapeutka, powołuje się na doświadczenie zawodowe i prywatne, że nie powinno się wiązać z osobami z zaburzeniami to mnie rozwaliło. Ona leczy pewnie ludzi, stąd musi mieć świadomość, że to jest nie do wyleczenia, więc lepiej nie zaczynać od problemu. No a problemem jestem "JA".

bozenka125,gosiulka85- dziś zjadłabym mega słodkie, bo zalała mnie złość i smutek. To ja tu sobie walczę i całkiem nieźle mi to wychodzi,  ile ciężkiej pracy to nas kosztuje wiemy tylko my, a tam ludzie piszą, żeby omijać szerokim lukiem takie osoby jak ja. No tak, żeby przypadkiem mi lżej nie było, bo ktoś te wypociny przeczyta kiedyś i może skrzywdzi osobę która i tak ma cholernie ciężko. No i wsadzi do SZUFLADKI wariat!.
GRRRYYYY!!!!!

Sluu, jesteś niezwykłą, wrażliwą i mądrą kobietą. Wspominałaś tu forumowiczom w grupie i z osobna, żeby nie czytać bzdetów w Internecie, bo od nich może być jeszcze gorzej. Posłuchaj siebie samej i zobaczysz, że Ty jedna możesz sobie pomóc. Tabletki i terapeuci to tylko szczyt góry lodowej, ale cały potencjał jest w Tobie. I w tym potencjale wkrótce zakocha się ktoś, kto założy z Tobą rodzinę. Póki co skup się na leczeniu, bo potem będziesz zbyt zajęta ^^

A to, że ktoś podaje się za terapeutkę (każdy tak może przecież się nazwać) nie znaczy, że nią jest. A nawet gdyby, to dobrych terapeutów jest dużo mniej niż kiepskich - z tej pani taki terapeuta, jak ze świni astronauta, za mocna jesteś na takich naukowców

(teraz tak myślę... skoro każdy ma jakiś problem psychiczny [nikt nie mieści się przecież w 100% w granicach normy], to lepiej omijać kogoś, kto się leczy i zaczął nad sobą pracować niż nieuświadomionego laika, z którym może być jeszcze gorzej? Jeżeli tak myślą terapeuci [o ile ta baba naprawdę nią jest], to chyba Bóg mnie uchował, że nie mam ubezpieczenia)

Sluu...czytaj tylko informacje które podbudują i dowartościowują.Ja staram się, tak robić bo też biorę wszystko do siebie dosłownie i się dołuję.Jesteś warta wszystkiego co najlepsze...pamiętaj...
Ale dziś jestem zniechęcona i zrobiłam sobie wagary od pracy i mam wyrzuty sumienia...ech...Może jutro będzie lepiej....

Taaak, jutro mamy święto.
Macie rację, są w życiu z nami gorsze strony, ale są i te dobre jak chociażby zauważanie rzeczy pięknych tam gdzie inni nie widzą, docenianie innych wartości niż pieniadz . No i nasza miłość

Witam wszystkich cieplutko,w ten cieplutki dzień :-)

U mnie dobrze,a nawet bardzo dobrze.Co dzień lepiej-oby tak cały czas. Po odstawieniu "Propranalolu,czuję się super-zero bólu głowy,zero zawrotów,odżyłam.

Codziennie jestem na obrotach,właśnie niedawno wróciłam z mężem z duuużch zakupów-nie o zakupy tutaj chodzi,a oto że pokonuję lęki...chodzę po dużych sklepach z przyjemnością,nie ze strachem-jezu oby to trwało jak najdłużej...czuję  się wspaniale.

Sluu-nawet nie komentuję tego co napisałaś,szkoda klawiatury.Ktoś dobrze napisał-najlepiej omijać wszystkich chorych.Cukrzyków sercowców itd...Chory człowiek to napisał i tyle.Mam koleżankę.która choruje od dziecka na cukrzycę-nie może mieć dzieci(miała kilka poronień) tyle,ponieważ jest na lekach.Tak myślę,może tez powinna być sama? Nie no,ja wiem,że choroba nie wybiera,tylko ludzie piszą głupoty i nieprzemyślane posty.Ta terapeutka pomyliła powołania.

Życzę wam i sobie  ciepłego ,spokojnego weekendu i posyłam buziaka :-***

Dziś niedziela,by była spokojna i pogodna.
Dobrze się czuję...czego i Wam życzę.

http://www.zaburzeni.pl/

no witajcie u mnie dzis tak sobie buziaczki

Witam kochani :-)

U mnie dobrze-dziś dłuuugi spacerek(,nogi strasznie bolą) pogoda super,samopoczucie również. Milutkiego wieczorku,oraz spokojnych,kolorowych snów. ;-)

Witam! Wczoraj fajny dzień czułam się naprawdę dobrze.Byliśmy z mężem i córką na długim spacerze w lesie.Było pięknie slonecznie i ciepło. Dzisiaj kolejny pogodny dzień.Słońce swieci od rana Życzę wszystkim miłego dnia.:-)

Dzień dobry

8888- Ale pięknie Ci napisała ta terapeutka... super. Współczuję niemożności posiadania potomstwa i kolejny raz zazdroszczę drugiej połowicy. Ja 7 lat byłam razem z narzeczonym, a nerwica okazała się próbą, która zrównała z ziemią.

Buzi buzi dziewczyny ;-P takie słońce a ja w pracy ;-(

Witam Was serdecznie:-)
Kilka dni temu natrafiłam na to forum,krok za  krokiem i jestem tutaj...czytając post za postem stwierdziłam, iż to kwintesencja tego wszystkiego z czym i mi się niestety przyszło zmierzyć.
Ja ze swoim " cholernym cukiereczkiem" walczę już od 10 lat...."zielone" początki, "zaćpany"wstęp, "środek"pełen obaw i poszukiwań...a koniec? ...achhh jak ja chciałabym powiedzieć,że jest!
Ale nie tracę nadzieii....wciąż wierzę,że można wygrać z tym potworem!
Na przełomie tych 10 lat miałam swoje wzloty i upadki.....i może to będzie dla Was drobnym optymizmem....Kiedy zaczynałam byłam 30 to letnią kobietą,laikiem w tym temacie, ale początek był tak gwałtowny,że wylądowałam na lekach, krótkiej terapii (2 wizyty u psychiatry -uciekłam ;-) i pól roku na tej chemii. W tamtej chwili wydawało mi się,że już nigdy nie będzie normalnie, na tych lekach zupełnie nie byłam sobą, fakt lęki ustąpiły i depresja się zmniejszyła,ale ja czułam się jak na smyczy umysłowej...Tak sobie myślałam jak to możliwe,że taka zwariowana osoba jak ja została zniewolona przez jakieś chore lęki....
Po pół roku łykania tych cudownych pigułek powiedziałam dość! I tak też zrobiłam, 3 podejścia robiłam by to gó.....o odstawić,ale w końcu się udało.Kiedy pokonałam objawy odstawienne upłynęło trochę czasu,ale w zamian odzyskałam wolność umysłową,wigor,kondycję i wiele,wiele innych trzeźwych spojrzeń,które były tłumione przez te leki.Mam nadzieję,ze wiecie o czym piszę.
Wtedy przyszedł czas by spojrzeć prawdzie w oczy i znależć złoty środek,który ochroni mnie przed lekami.Wiedziałam,że nawroty będą,wiedziałam,ze przed tym się nie schronię,ale z czasem życie nauczyło mnie jak zapobiegać najgorszemu,jak zyc by nie musieć wcinać tychleków,które tak bardzo mi przeszkadzały w wychowywaniu moich wtedy jeszcze malutkich dzieci.Tyle wylanych łez,bezsilności,totalny kataklizm.
Ale się nie poddałam,do dzisiaj walczę i wiem,ze warto!
Od tamtej pory nie łykałam psychotropów albo antydepresantów,jak kto woli.Były chwile tragiczne,ale na szczęście wypracowane metody i lexotan w malutkiej jednorazowej dawce załatwiał sprawę.Teraz juz nawet po niego noe sięgam.
Długo można by było na te tematy dyskutować,ale ja postanowiłam napisać tutaj właśnie po to,by Wam życzyć siły,cierpliwości i wiary w to,że można to cholerstwo pokonać.
Jestem z Wami i doskonale rozumiem to z czym się zmagacie.
Pozdrawiam.
Walczcie,bo warto!

nowa18- hej poetko ;-) piszesz super.

Droga Sluuu,podstawową rzeczą w pomocy samemu sobie jest przede wszystkim znajomość Siebie! ,własnych zachowań,reakcji,uświadomienie sobie czym dla mnie jest ta choroba i co tak naprawdę przez nią tracę.Bilans zysków i strat mile widziany.Kolejny krok to zadaj sbie pytanie,w jakich miesiącach choroba bierze nad Tobą górę i przygotuj działo, w postaci chociażby małego zestawu zajęć,które sprawiają,ze czujesz się lepiej, cokolwiek co nie dopuści Twojego umysłu do zaatakowania przez lęki,objawy,chorobę,musisz być cwańsza od tego gó....a.Ja długo szukałam,bardzo długo,ale i nie miałam łatwo,bo dzieci wychowuję sama i byłam uziemiona w domu,jak wklatce,to dopiero była jazda.Kiedy przychodził wieczór a dzieci juz spały ja wpadałam w panikę,strach,lęk....koszmar....KOSZMAR!... Potrafiłam do 3 rano wisieć na telefonie z przyjaciółką byle tylko z kimś rozmawiać,bo to odciągało moją uwagę....ale przeciez na dłuższą metę tak się nie da,bo ludzie chcą spać,musiałam szukać innych rozwiązań,głównie tez takichbyjednak nie uzalezniac się od osób trzecich.
Mi osobiście pomogły podróże,zwiedzałam różne miejsca i wiem,ze każdy taki wyjazd to dla mózgu masę fotek do odtworzenia,wrażeń - wtedy taki lęk,depresja czy inne objawy nie  mają jak się wcisnąć,bo ten nasz cudowny mózg pracuje na wysokich obroqtach i nerwica może się cmoknąć w zad. Nie sposób tu wszystkiego opisać,bo jest tego masa ale jeśli któraś odważy się na rozmowę tel.  to zapraszam na maila.
Pozdrawiam w ten piękny wiosenny dzień,,,,,słóńce też czyni cuda

hej...waleczne serce dużo racji w tym co piszesz a u mnie zadziałało własnie odciagniecie myśli od tego jak sie czuje.. w momentach kiedy było ciężko też wydzwaniałam do kogo sie dało byle myśleć o czymś innym.. A powiedz kochana z jakimi dolegliwościami się zmagałaś? co Cie najbardziej męczyło ??

Witam Was wszystkie!
Jestem tu nowa. Chętnie dołączę się do Waszej społeczności.
W sumie to nie wiem do końca, czy to co mam, to nerwica. Miałam epizody z depresją, cierpię na trichotillomanię i moje aktualne objawy odpowiadają nerwicy. W każdym razie miło by było mieć miejsce, gdzie się trochę wygadam.
Niby wszystko jest w porządku, inni by nie narzekali, ale ostatnie wydarzenia mnie trochę podminowały. Chciałabym się mniej stresować, oczyścić myśli, umieć się obronić. Mam wrażenie, że jestem nienormalna i nigdy nie będę tak jak inni ludzie - szczęśliwa. Nie wiem, gdzie zmierzam, nie wiem, co robić. Nic nie wiem, a boję się bardzo. Mam 22 lata, a jestem porażką.
Pozdrawiam,
mały kot michifu

Dziękuję bardzo za odpowiedź. Trzeba mi właśnie takich "pleców". Strasznie mi tego brakuje. Inni sobie jakoś radzą, ciekawe, jak będzie ze mną...
Musiałabym sobie znaleźć przyjaciół, ale ja w sumie ludzi nie lubię... Bardzo, ale to bardzo odczuwam brak swoich kotów, prywatnych terapeutów. Warunki, pieniądze, miejsce niby są, ale czas to kwestia niepewna... I to duże zobowiązanie. Bardzo bardzo bym chciała taką istotę koło siebie, która da mi tyle ciepła i miłości, ale rozum mówi "nie". Inną taką istotę w postaci ludzkiej mam, ale to nie to samo. Kto ma/miał zwierzątko wie o czym mówię.
Problem też jest taki, że nie bardzo mam możliwość udać się do specjalisty. Muszę radzić sobie sama. Ograniczają mnie miejsce, czas i pieniądze. Muszę trochę poczekać i może w przyszłości się uda.
Miałam cały wolny dzień, zrobiłam w końcu zakupy, wydałam majątek. Wszystko mnie boli, bo wczoraj pracowałam 9 godzin w ogrodzie. To robota dla dorosłego faceta, a nie 20-kilku letniej dziewczyny, ale szef wie lepiej. Muszę się więcej uczyć, bo jak nie zdam egzaminu to będę w czarnym lesie. A na naukę nie mam wystarczająco dużo czasu, bo mnie gonią po ogródkach itd... Sama nie wiem co mam zrobić. Najchętniej machnęłabym na to ręką, ale spłynie na mnie furia szefa. I będzie mi smutno, że nie mam więcej pieniążków...
Czy Wy też tak źle czujecie się w pracy? Odliczacie minuty? U mnie właśnie przez pracę, atmosferę i charakter szefa wszystko się znów uaktywniło. Jest on po prostu takim "bully" (z ang.: byczek, "znęczac nad słabszymi"), tylko się boję, co znów zrobię źle i za co mi się dostanie...
Mam wrażenie, że nigdy to się nie skończy i już zawsze będę miała nerwy przed pracą i obowiązkami i nigdy się nie dorobię. A właśnie posiadanie daje mi poczucie bezpieczeństwa...
Wiem, że piszę chaotycznie, ale muszę to wszystko wypuścić z systemu.