Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

kurcze...dziś chcę iść do fryzjera i dumam jak to zrobić. Czy dam radę?

Właśnie Kasia fryzjerka ;-P weźcie się zgrajcie i po problemie. ;-))))))

Nowa ta żółta karteczka to od Pawlikowskiej z poradnika. Czytałam to wiem ;-)
Nudzę się jak pingwin na pustyni. Kurcze jak pingwin z nerwicą na pustyni ;-P

Witam serdecznie, powoli dochodzę do siebie. Wpadłam na pomysł przemalowania mieszkania! Właśnie wybrałam farby. Jelita trochę spokojniejsze, musiałam przeczekać żeby nie pójść do lekarza. Ta bardzo nie lubię do nich chodzić!!! W weekend mam wyjazd, to ostatni wolny weekend od pracy. Nie chce mi się nigdzie jechać, ale to urodziny siostrzenicy... Tyle że 700 km w jedną stronę... Spałam dzisiaj 3 godziny, ale jestem dziwnie ożywiona, chyba wchodzę w 2 fazę: albo zasypianie, albo pobudzenie.  Życzę wszystkim miłego dnia, a tym co u lekarza pozytywnego myślenia!

Faza 2- hymmm opowiedz co to za fazy. ;-)

berenika51- brawo ;-)

No hej kochane-nerwuska u mnie też pogorszenie jakas masakra i dzisiaj wcale lepiej się nie zapowiada buziaczki do wieczora

Witam,wspaniale czytać jak sobie radzicie...na razie nie mam czym się pochwalić.Jeszcze nie...
Najgorsze te uczucia niepokoju...jak tego nie znoszę....
Jesteście moim światełkiem w tunelu.
Pozdrawiam pięknie...Całuję.

sluuu - tak jestem właśnie ten rocznik. Wizytę miałem umówioną na 18 ale wszedłem z lekkim opóźnieniem. Lekarz bardzo sympatyczny, wytłumaczył mi raz jeszcze całe podłoże choroby. Siedziałem u niego ok 30 min. Zalecił mi dalej branie leku Pramolan 50mg. Najgorsze było to czekanie. oczywiście do szczecina pojechałem z żoną samochodem, sam nie dałbym rady. Wyszedłem z gabinetu pełen optymizmu. LEKARZ zalecił mi kupienie i przeczytanie książki POKONAĆ LĘKI I FOBIE. Dziś sobie ją zamówię.

marcin90- i oby ten optymizm został  już przy Tobie .

Widzę kochani że nie jestem sama z tym kiepskim samopoczuciem

Pogoda też robi swoje-była wiosna,dziś pada śnieg   jak człowiek ma się dobrze czuć.

Mnie męczy jakiś dziwny niepokój,nie potrafię zapanować nad nerwami i żołądek.Kurcze dawno nie miałam takich objawów.

Chętnie poczytałabym jakąś książkę...z serii 1000- kroków itp.

Witam ponownie, Sluuu - mam fazę nr 1 - jestem senna, nie potrafię się do niczego zmotywować, jestem niezborna ruchowo i poznawczo. wszystko mi leci z rąk i nic mnie nie cieszy.  Faza 2 to duża nadpobudliwość, robienie kilku rzeczy na raz, bezsenność - i  tak na zmiany. W jednym i drugim przypadku pojawia się niestety lęk i somatyznacja. W nocy już nie spałam, a teraz nie mogę usiedzieć na miejscu. Cały czas coś robię. Upiekłam właśnie tort dla bezglutenowców: Czy ktoś ma ochotę? Niestety nadal bolą mnie jelita,(chyba jelita) ale się nie poddaję. Wolę fazę nakręcenia, bo wtedy mi łatwiej znosić ból i lęki. No i łatwiej myśleć. Tylko w nocy gorzej! Trzymajcie za mnie kciuki chcę wysłać mój pierwszy scenariusz na konkurs... takie mam marzenie:-) Marcinie 90, książkę o której piszesz można ściągnąć z internetu, jeśli nie przeszkadza Ci taka forma. Przyznaję, że ja ją kupiłam, bo tak mi łatwiej czytać. A poza tym zaznaczałam i wracałam do niektórych kwestii. Dla mnie książka warta przeczytania!  pozdrawiam wszystkich ciepło. U mnie za oknem słońce!

Dzisiaj Wam trochę pofilozofuje. Otóż my nerwowe wybuchłyśmy by zmienić to co bolało nas przez te lata. To jest nasze katarzis o które nie prosiłyśmy, ale mamy jako sygnał,że nasze życie było nie takie jak tego naprawdę chciałyśmy. Otóż nikt nie jest w stanie żyć wbrew samemu sobie. Nie bedzie lekko ale nic nie dzieje się w życiu bez przyczyny, nawet to. Nawet nasz bol ma jakiś większy cel. Mogą dawać nam leki, by zagłuszyć wołanie duszy o pomoc, ale ona i tak woła. Wsłuchajmy się w tą słabość, w ten krzyk który dawno już woła do san o miłość, o miłość do nas samych. Nie jesteśmy słabe, oj nie. My po prostu za bardzo starałyśmy się być silne.

Pozwalam sobie więc na upadek, ale po to by wstać. Nowa silna sluuu, ze swoimi jasnymi włosami, obolałą głową i pełna sztucznej dawki serotoniny. No i z czasem bez leku, ale póki co muszę zrobić zupełnie wszystko by móc w końcu stanąć. Z Wami z Kasiunią, Nową, 8888, Bercią, Marcinem, Sotokrotką i innymi jako zdrowe osóbki.

Dobranoc moje zwyciężynie,

Sluuu- jaka cisza nastała.
Przydałoby mi się takie czyszczenie umysłu. Szkoda że nie można wziąć miotły pozamiatać i po krzyku.

Najbardziej w sobie nie lubię .....tego że boję się co będzie ....., tego uczucia niepewności i paniki.I że sobie z ty nie radzę ,żeby się tego wstrętnego uczucia pozbyć.

witam wszystkich nerwicowców ,jestem tu nowa:))

Hejka moje piękne. Dziękuję za miłe słowa. Wymyśliłam że może tak trzeba by spać do południa hehe. Nie idę jutro na tomograf bo Mój doktorek wymyślił że rezonans będzie lepszy. Mam skierowanie kazali dzwonić na początku marca. Jestem trochę zła, bo już byłam nastawiona. Sluuu ślicznie napisałaś. Wyjdziemy z tego GÓW.. wszyscy razem, jestem tego pewna.

Masz to jak w banku

no hej wszystkim pogoda kaprysna sapomopoczucie też  ale może jutro będzie lepiej spokojnej nocki wszystkim

8888- Ty jesteś specjalistką od faz, wiec zdaje się na Ciebie ;-). Szerokiej drogi i co najważniejsze relaksu.
bozenka125- wykrakałaś że będzie lepie ;-)))) Ja dziś dużo lepiej się czuje. Uff, oby tak już zostało.
nowa18- w Twoich słowach czuć wielką wrażliwość. Ja bym pewnie nie zauważyła tych szyszuniek nawet w lesie. No, wyślij mi zdjęcie swojego pieska na naszego maila. Uwielbiam psiaki, sama też Wam swojego gada wysłałam.

http://www.youtube.com/watch?v=_ElleBabE6s 

witajcie "chorowitki" zbierałam się kilkanaście razy żeby opisać swoją historię, kurczę nie myślałam że będzie to takie trudne...

ale do sedna... otóż moja "przygoda" z nerwicą zaczęła się 10 lat temu, kiedy zmarł mój ojciec.  ojciec był alkoholikiem, przez którego miałam "zrypane" dzieciństwo, wieczne awantury doprowadziły mnie do tego że widząc ojca trzęsłam się jak galareta. w sumie mam wyrzuciła go z domu jak miałam 6 lat, ale i tak pamiętam złe rzeczy, bo nie chciał odpuścić i nachodził nas wielokrotnie, za każdym razem pijany;( mama chciała sobie ułożyć życie na nowo, poznała faceta, do którego niemalże się przeprowadziła a nas zostawiła z babcią (nas czytaj mnie i siedmioro rodzeństwa). Babcia starała się nam zapewnić wszystko jak tylko umiała niestety nie udawało się to, ponieważ na tak liczną rodzinę nie starczało pieniędzy-babi renta, nasze marne alimenty,a mama to rzadko kiedy przywoziła wypłatę. można powiedzieć że nas porzuciła. zaszła w ciąże z tym panem i ukrywała się z tym, do nas prawie wcale nie przyjezdzała, bo bała się że Babcia zobaczy że jest w ciąży. Zapraszała mnie i moją siostrę do siebie na weekendy, podejrzewam żeby uspokoić swoje sumienie, a my jeździłyśmy, lepsza taka mama weekendowa niż żadna... skończyłam podstawówkę( w tej szkole byłam traktowana jako to grosze bo biedna;(((, później poszłam do liceum i wtedy zaczął się najpiękniejszy okres mojego życia, nowe znajomości, miłości itp. czułam się wspaniale, bo nikt nie traktował mnie "gorzej" byłam na równi, a może nawet ponad ) beztrosko płynął czas, byłam mega szczęśliwa, poznałam swojego teraz już męża, było wspaniale do czasu.... tuż po maturze, kiedy szykowałam się by pójść na studia, przyszła do nas ciotka-siostra ojca z informacja że nie żyje że umarł w krzakach... i wtedy się zaczęło.... niepokój, "telepanie", poty, ścisk żołądka, spadek wagi itp.(każdy z nas wie ileż tym nieprzyjemnych objawów jest i każdy przechodził je na pewno). pogrzeb ojca był straszny, strach jaki przechodził przez moje ciało był okropny... minęło trochę czasu nie było jeszcze aż tak tragicznie, złożyłam podanie na studnia-nie przyjęli mnie i się załamałam trochę... potem złożyłam dokumenty na inną uczelnie i tam mnie przyjęli-cieszyłam się. jednak któregoś lipcowego dnia, obudziłam się ze strasznymi stanami lękowymi, nie mogłam normalnie funkcjonować, pamiętam swój pierwszy atak paniki w sklepie, myślałam że wykituję;((( oczywiście bałam się wychodzić z domu, całkowicie wycofałam się z życia towarzyskiego;( Nie wiedziałam co mi jest, więc zaczęły się wycieczki po lekarzach, badania, które oczywiście wyszły dobrze. Mąż zawsze był przy mnie, choć nie rozumiał co się ze mną dzieje.  Po przez pomoc teściowej zgodziłam się na wizytę u psychiatry, broniłam się przed nią jak każdy z nas myśląc- przecież nie jestem WARIATKĄ!! Poszłam na wizytę, na której doktor powiedział że mam fobię społeczną!!! na wypisywał leków i zaczęłam "leczenie". studia a właściwie tylko pół roku studiów były prawdziwą katorgą, dojazdy mnie wykańczały- dobrze że miałam koleżankę z liceum, która była ze mną w grupie, więc było odrobinę lżej. Nie mogłam się skupić na nauce, jakbym miała dziurę w mózgu,i niestety nie udało mi się zdać 2 egzaminów, dlatego zrezygnowałam( wiecie że sam rektor uczelni mnie namawiał żebym została bo można było przecież zdawać sesję poprawkową, ja jednak odmówiłam). Leczyłam się prochami na fobię społeczną, które wcale mi nie pomagały, uzależniłam się od nich, brałam je 1,5 roku!!!! Postanowiłam przestać już chodzić do tego psychiatry i odstawiłam sama te leki twierdząc, że taka już moja natura nikt nie wie co mi jest, więc żyłam w tym strachu i niewiedzy jeszcze 6 lat. to było trudne życie, jednak w tym czasie rozpoczęłam kolejne studnia na których "wytrzymałam" 3 miesiące, zrezygnowałam, wzięłam ślub, urodziłam cudowną córeczkę;)) to był piękny czas, jednak przepełniony strachem i tym co będzie dalej... czas płynął, moja siostra "dostała" tego czego ja- też ją dopadła to "franca", jednak Ona od razu trafiła w dobre ręce. Psychiatra powiedział jej że to nerwica lękowa, że to zaburzenie i dzięki niej ja też się odważyłam na wizytę. Leczę się już 2 rok, obecnie biorę leki antydepresant, który pomógł mi i uczęszczam również na psychoterapię psychodynamiczną, która pomaga, lecz jest strasznie trudna:) cieszę się że w końcu wiem co mi jest i mogę teraz pracować nad tym by się wyleczyć:) jak na razie idzie dobrze, mimo wzlotów i upadków, mogę stwierdzić że jestem ponad nią:))) ale się rozpisałam a mogłabym tak pisać i pisać i pisać hihih;))) miłych Walentynek moje drogie "nerwicówki" i drodzy "nerwicowcy" )

ma23dziara- no też przeszłaś koleżanko nie mało, życie Ci dało popalić , dlatego cieszę się że możesz powiedzieć że jest dobrze, że pomagają Ci leki że jesteś ponad tą cholerą. Oby tak dalej. Ja jeszcze nie mogę tego powiedzieć o sobie, ale mam nadzieję,że kiedyś to nastąpi. pozdrawiam

dziękuję za słowa otuchy to bardzo miłe:)) 
sluuu z naszej 9-tki nerwice ma 5cioro, jak jakaś klątwa przechodzi z osoby na osobę jak jakaś "zaraza"
każdy w życiu przeżył jakąś traum,ę ale my nerwicowcy przeżywamy to co najmniej 2 razy silniej i potem "dochodzimy" do siebie nawet miesiącami

ja mogłabym pisać o swoim życiu i pisać.....

nowa18- hej ależ cudowna ;-)
ma23dziara- niestety nawet traumy pradziadków, mogą ciągnąć się pokoleniami, u mnie wszystkie kobiety rodu miały nerwicę. Mam przykład że żyją bez leków z 2 nawrotami ok. No i oczywiście nawroty nie sa już tak silne jak ten pierwszy paraliżujący.

Sluuu dziękuję w imieniu pieska...

nowa18 kiedy przeczytałam Twoją historię złapałam się za głowę ile ta kobieta przeszła i jaka jest mimo wszystko silna!!!!! porównałam to do siebie i pomyślałam sobie "to są prawdziwe problemy a nie to co ja", potem wróciłam na ziemię i byłam zła na siebie że tak pomyślałam, bo przecież gdybym nie miała swoich problemów pewnie nie było by mnie tutaj. Mimo wszystko to i tak się cieszę bo nerwica jest w moim życiu swojego rodzaju "doświadczeniem", już nie zadaje pytań dlaczego ja?!!! widocznie to musiało być czemuś potrzebne, być może mamy tę wstrętną nerwicę bo jesteśmy wyjątkowi???? może w ten sposób do tego podejść??? pamiętajcie również że po każdej nawet największej burzy zawsze wychodzi słońce i tak jest z nami i z nią ;P

ma23dziara  ...każda z nas jest wyjątkowa...tylko nieliczni mogą doświadczyć nerwicy...Osoby delikatne,nadwrażliwe,dobre i kochane.Wzmacnia nas,wystawia na próby,osłabia i jest zawsze przy nas.Mamy inne przeżycia,doświadczenia...problem taki sam.Czyni z nami cuda,brak poczucia wartości,bezpieczeństwa,poczucie winy,rozgrzebywanie starych ran.Walka z tym,ze znikomymi wynikami.Lękamy się co będzie...staramy się pokochać ,myśleć i żyć dniem dzisiejszym...I ...kicha...Miałam nawrót po leczeniu szpitalnym ,wiem co to jest,silny i inne objawy,podobne lecz silniejsze niepokoje.Teraz stabilnie...bez lekarstw,wycofana trochę z życia towarzyskiego...ale tak mi bardziej odpowiada bo boję się nawrotu...

Hejka moi mili,życzę udanego dnia.Dziś wyjazd,jeszcze nie na sto procent ale planowany...już się cieszę.Bo syn nas zabiera do siebie,i spędzimy razem fajne dwa dni.Pozdrawiam.

Ewa 118 witaj,fajnie że jesteś.Buziak na powitanie.

ma23dziara...witaj nie zaczynaj dnia od obwiniania siebie.Też sobie radzisz,tylko inaczej po swojemu.Daj sobie czas,jesteś wyjątkowa...pamiętaj o tym.