Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witam kochaniutkie  :-)

Ja dziś pospałam sobie do 10. a co heh.-w końcu sobota.;)

wypiłam z mężem kawkę...zrobiłam obiadek i teraz sobie popijam meliskę z miodem .Miłego dnia i spokojnego ciepłego weekendu :-)

Witam was dziewczyny oraz witam nowe koleżanki jak zdróweczko dzisiaj wam dopisuje  u mnie mogło by byc gdyby nie trzeci dzien ból żołądka nudnosci może jakas grypa żołądkowa panuje ehh sama niewiem  pozdrawiam wszystkich i buziaczki dla was

gattita mój mąż też jest dobry dla mnie, pomaga, wspiera mnie ale ja też twierdzę,że on nie rozumie tej choroby do końca, ale w sumie to powiem Wam dziewczyny ,że gdybym była zdrowa a ktoś mi powiedział o takich cudach jak nas łapią to chyba też bym nie rozumiała

Dziękuję za wsparcie. Czuję się lepiej do południa jest najgorzej a potem jestem tak wypluta że nic mi się nie chce. Następnym razem wezmę moją cudowną tabletkę, dzisiaj chciałam się sama pomęczyć. Najgorsze że sobota dla Mnie nigdy nie jest dniem wolnym, byłam w pracy ciałem ale nie duchem, a przed moimi klientkami nic się nie ukryję znają mnie dobrze poza tym, ze mnie i tak zawsze można czytać jak z otwartej księgi. Pozdrawiam buziole.

Witam was cieplutko.
nowa  18 -ja wprawdzie w nocy nikogo nie wystraszyłam,lecz zasnąć nie mogłam.

Kasiuniunia-pogoda też robi swoje.Ja wczoraj do południa miałam wrażenie,że nie jestem w swoim ciele
musiałam się nawet zdrzemnąć,dopiero wieczorem wyszłam z mężem na długi spacer.

Kochani nie wiem skąd jesteście ja z Katowic-u mnie jest jesień

No hej Bożenko-czuję się narazie dobrze,z tym,że jestem przeziebiona i czekam na @ także nie wszystko teraz mogę zwalać na moją koleżankę.

Właśnie patrzę w stronę okna -szaro buro i deszczowo

Ale powiem wam dziewczyny,że zabrałam się dziś ostro za ćwiczenia,które odkładałam i odkładalam...

No i ? zastanawiam się  mocno nad wyjazdem.Mam możliwość wyjazdu na 3,5 miesiąca za granicę w góry

Cześć Dziewczyny! Pogoda nam nie pomaga, ale damy radę Ja jestem jutro umówiona na swoją pierwszą wizytę u psychiatry co dla mnie oznacza niejako kapitulację :-( Cóż melisa tabletki ziołowe nawet basen i modlitwy nie wystarczyły :-( Chciałam Was zapytać co myślicie o lekach antydepresyjnych, jakie są Wasze doświadczenia? Zgadzam się z Waszymi opiniami, że nerwica może nas wiele nauczyć, pokazać, co jest w życiu ważne Tyle że to trochę bolesny sposób :-( Poza tym chyba i tak osoby, których ona dotyka są wrażliwe i nie myślą w kategoriach mieć, ale być

Sluu jesteś wspaniała, dużo dajesz z siebie żeby nas wesprzeć i tylko z jedną rzeczą się z Tobą nie zgodzę Nerwica to okropna choroba, ale ja wierzę, że damy radę z tego wyjść i nie wolałabym z pewnością usłyszeć, że mam jakąś poważną chorobę ciała, która zagrażałaby mojemu życiu Musimy sobie uświadomić, że czeka nas ciężka praca i wiele trudnych chwil, ale nic nam nie grozi i damy radę z tego wyjść Wkrótce pomoże nam słońce :-)

nerwuska23 - jeśli możesz wyjechać to super! zmiana otoczenia bardzo dużo daje

wiem jak to jest kiedy ,nie można zasnąć i boki bolą od przewracania.Mężuś się ze mnie śmieje,że krzykiem swoim w środku nocy, tak zestresowałam psa że na meble wskoczył ze strachu.Mąż nie mógł zasnąć a jak przysnął to ja krzykiem go obudziłam,jakiś koszmarny sen miałam  ,gdzie lęki okropne mnie obudziły, gdy usłyszałam jak sama wołam o pomoc.
Ja jestem z miejscowości oddalonej ok 5O km od Zielonej Góry a ok 3O km od Sulechowa to jest Lubuskie.

Gettita, ta parszywa chroroba nie zasluguje na taki oklask. Jak przestajesz się jej bac traci swą moc. Jest mi ciężko ale ona nie wie z kim zadarła.

Witam serdecznie, Aniu łódź- właśnie wykasowałam posta którego pisałam od pół godziny. Pisałam głównie do Ciebie i nagle jeden fałszywy klik i wszystko zniknęło, ale nie poddaję się napiszę jeszcze raz, tak to bywa w życiu. Budujemy coś bardzo starannie i z dużą pieczołowitością a tu jakiś psikus losu wszystko nam niszczy... Taka jest również nasza nerwica. Pojawia się i znika od tak, ma tysiące twarzy i potrafi przybrać każdą postać, ale nie należy jej demonizować, trzeba ją "przechytrzyć". To trochę jak z tymi koszmarami sennymi- budzą nas z krzykiem na ustach, jesteśmy przerażeni, spoceni... A kiedy siadamy na łóżku, uświadamiamy sobie że to tylko zły sen, przytulamy się do kogoś bliskiego,( możemy to robić w myślach) i wtedy  cały ten koszmar kurczy się, jest coraz mniejszy i mniejszy aż w końcu znika... Pamiętaj to choroba ma zniknąć, nie Ty.... Kiedy Ty rośniesz ona maleje - taka to zależność. A teraz do rzeczy: Twój organizm jest wyczerpany, osłabiony, obolały i potrzebuje pomocy, tak jak i dusza ( o tym już wiesz psycholog, psychiatra to podstawa) . Ja zawsze wspomagam się witaminami, suplementami itp... Jestem dość szczupła a właściwie chuda bo lęki zżarły  moje kilogramy, więc  potrzebuję odżywek, Ty z pewnością też. Zapytaj lekarza pierwszego kontaktu co Ci doradza, może da skierowanie na poziom elektrolitów itp... i poleci coś co wzmocni Twoje ciało. Tak, nie można o nim zapomnieć bo dusza i ciało to całość. Niezbędny komplecik! Pierwszy post na tym forum od" stokrotki 48" to bardzo cenne i ciekawe kompendium wiedzy nerwicowca praktyka. Spróbuj jeszcze raz go przeczytać i wybierz coś dla siebie : coś co mogłabyś zrobić, czy spróbować zrobić na teraz, na początek tej nierównej walki z nerwicą, coś co wydaje Ci się możliwe do zrobienia przez Ciebie na teraz. Zobaczysz powoli będziesz odzyskiwać swoje życie i radość jaka za tym idzie. Niestety to bardzo ciężka i powolna praca. Jednak jestem przekona, że Ci się uda, daj sobie szansę i czas. Nie pozwól by taka cholera Cię zniszczyła, tyle fajnych rzeczy przed tobą, tyle radości i szczęścia. Na koniec powiem tak: Kiedy w jednym czasie zmarł mój ojciec i brat - nie chciała żyć, chciałam żeby zabrali mnie ze sobą, prosiłam o to Boga, ale mnie nie wysłuchał. I chwała mu za to!  Nie pozwól wygrać nerwicy, być może nie zniknie tak od razu, ale ustal jej granice których nie będzie mogła przekraczać, żeby Cię nie krzywdzić. Oczywiście że będzie co jakiś czas próbowała wleź na Twój teren, ale będzie to robić coraz rzadziej, a z czasem  może nawet o Tobie zapomnie...  No to do dzieła, będzie dobrze....  pozdrawiam  Sluuu - pytam kolejny raz o te buty do tańca... kupiłaś je kochana ?... Czy nie chcesz mi odpowiedzieć?... :-)

8888- ekskuze mua ;-P tak kupiłam, ale zmieniałam rozmiar , więc czekam na listonosza ;-).

Taaak, ta franca niech się boi. Tyle już ludziom krwi napsuła, że czas ją unicestwić !!!!!!! 

Buzi, buzi dziewczyny.

8888-pięknie i bardzo budująco piszesz i kiedy to czytam to wydaje mi się, że dam radę przechytrzyć tę zarazę i nadejdzie taki czas że będę się cieszyć jutrzejszym dniem, że nic nie będzie zaprzątać mi myśli, że zagości we mnie radość i chęć działania.

mam, mam, mam...właśnie do pracy wnieśli moje piękne buty do tańca ;-PPPPPPP))))))

Berenika witaj....mam tak samo...

heh z ćwiczeniami u mnie kiepsko-miałam zabrać się ostro do roboty,a tu hmmm-ciągle coś ..a to obiad,a to trzeba gdzieś wyjść,albo poleżeć i muzy posluchać,lub filmik obejrzeć  po prostu chęci brak oczywiście to tylko moje wytłumaczenia prawda jest taka,że jestem leń przez duże "L"

jeśli chodzi o antydepresanty-to nie mam żadnych doświadczeń...byłam kilka lat na tab.relanium,teraz mam Citabax i doraźnie hydroksyzynę.Co do różańcu górskim,to nie słyszałam,,,kiedyś czytałam,że "melisa i szałwia' są ziolami na depresję...czy ja wiem? dobre to one są jako dodatek do leków w postaci herbatek relaksacyjnych.

Klimat naszych ciepłych słów...8888 jak dobrze mi się czytało Twoją wypowiedż.Mm podobne po odrobince,od każdego czytanego postu.ale inaczej,każdy jest indywidualistą.Mam wrażenie jakbym czytała o sobie i nie o sobie.Ciężko mi powiedzieć co naprawdę czuję,co tu  nie było napisane.Boję się krytyki niezrozumienia,sama nie wiem dlaczego.Bo gdzie indziej jak tu powinnam być zrozumiana.Zawsze miałam pod górkę,nie chcę się powtrzać bo opisałam wcześniej o swoim życiu.O nerwicy z której nie zdawałam sobie sprawy i walczyłam z nią w sumie sobą,nie wiedząc co sprawia że czuję się jak odmieniec.Moja nerwica od dziecka nieleczona,rozwijała się i karmiła wylegiwała i kpiła.Walcząc z nią przechodziłam wstyd,poczucie winy,smutek ,przygnębienie brak poczuci wartości.Nie byłam jak moja starsza siostra ona miał same piątki ,ja byłam głupia,nie rozumiałam matematyki,szybko się zniechęcałam.Nie skończyłm szkoły nie zdobyłam zawodu,wyszłam za alkocholika,bita i głodzona  urodziłam czworo dzieci.Czułam się gorsza środowisko ze mnie kpiło,byłam wyśmiewana ,walczyłam..Mieszkanie na zadupiu,chodzenie do przystanku autobusowego prawie 3 km przez las,lęki,strach.Pchanie wózka 8km na szczepienie.... po 19 latach rozwód praca ciężka fizyczna w szkole ,najniższa krajowa.Płacz wstyd bieganie po urzędach walka o dzieci tułaczka po lokatornych,pożyczki walka o dobro dzieci.Czasami myślę że za długo żyję ,że mam wciąż pchać wózek że mam tego dość.Pomimo że mam teraz w porównaniu z tamtym życiem o niebo lepiej,...to nerwica  nadal mieszka ze mną,tylko dzięki mojemu obecnemu mężowi ...zaczęłam leczenie i uświadomiłam sobie że jest...ona od lat że z ni walczę czasem było lepiej i czułam że dam sobie radę i znowu padam n nos.Najgorzej że ja nie potrafię tak mówić żeby inni mnie zrozumieli,nie wiem czy wiecie o czym piszę o co mi chodzi.Bo zawsze gmatwam że wychodzi zupełnie coś innego.Nie stać mnie na  pracowanie fizycznie.,tułanie,jeżdzenie autostopem,nogi mam chore,wycięty żylak i na stopach, latem sine pajączki,stopy bolą puchną, .Mam opakowanie  w środku wrak.Praca skończyła się tak ciężką nerwicą i lękami,nie chcę powtórki.Nie chciałabym kiedykolwiek być głodna,jeśli chodzi to dzięki obecnemu mężowi zaczęłam jeść,i wyglądam jak człowiek.Jako dziecko byłam gruba i wyrośnięta ale. pierwszy mąż i gromda dzieci spowodowały że nie jadłam ,potem bałam się jeść bo wmawiałam sobie że dla innych nie starczy.Po pobycie w Ciborzu 3 lat temu ,i dzięki mężowi jem.Nadal czekam na miejsce w szpitalu w Międzyrzeczu ale nie wiem czemu to trwa tak długo.Nie mm chęci do wszystkiego się zmuszam ,do umycia siebie czy posprzątani,było już że miałam ten etap i wyszłam i znowu to samo i te przygnębienie.Mąż mnie wspiera,najgorzej że nie mam stałego dochodu .Mąż dba żeby były opłaty i co jeść i troskliwy dużo w domu robi pomaga.Pilnuje żebym była najedzona.Lubię pracę telemarketerki bo mogę być inną osobą,nikt mnie nie widzi,nie skrytykuje wyglądu,9 mcy pracowałm kiedyś na umowe ale firma się rozwiązała,potem w domu pond rok dzwoniłam na czarno.Byłam z siebie dumna,bo radziłam sobie.Teraz  znowu bo zostałam polecona ,przez Pana u którego pracowałam na czarno.Ale nie radzę sobie...denerwuje się a tak to lubie,bo mam kontakt z ludżmi,udawany i mogę czuć się w miare zdrowa.Pan mi dał trochę czasu więc dopiero od jutra solidnie podzwonie. 1O lutego pierwsze dwa spotkania i tak codziennie.Mam 3O zł od odbytego spotkania,są to pokazy u ludzi w domach.O dużo napisałam bo jak na to że nie mogę się skupić...to dużo.Pozdrawiam cieplutko.

Witam kochane! 8888 i nowa 18 aż z zapartym tchem i jednocześnie z przyjemnościa czytam wasze wypowiedzi-jestescie po prostu wspaniałe.

Nowa 18-czytając Twój wpis,mam przed oczami moja babcię(najwspanialszą kobietę na świecie) miała identyczne życie i również 4-dzieci.:-) moja mama jest tym ostatnim wspniałym czwartym dzieckiem.Podziwiam takie kobiety jak wy i mam do nim ogromny szacunek..JESTEŚCIE KOCHANE....w połowie chciałabym być taka jak wy,jesteście wspaniałym przykladem dla innych...ehh oby więcej tak wspaniałych ludzi na świecie.  .Pozdrawiam was cieplutko

Nerwuska23...mam łzy w oczach...wzruszyłam się.Ale mi pochlebiasz.Jesteś kochana i wyjątkowo ciepła,dziękuję

Sluuu ...http://depresjalekowa.blogspot.com/ poczytałam początek jest niesamowity,mogę się z nim utożsamić WYBACZENIE SOBIE I INNYM =WYZWOLENIE SIĘ Z SYNDROMU OFIARY,poczułam chwilową ulgę...SMUTEK mojego dnia....z tym się też zgadzamWahania nastroju SO TIRED TO BE STRONG mam tak samo, chodzi o pierwsze zdania o samopoczucie i te uczucie .Jakby coś dziwnego w środku niemiłego ściskało,szarpania ciałem,wewnątrz organizmu.nieprzyjemne uczucie. Dalsza częśc już mnie nie dotyczy.... ...Dziękuję że jesteś....

Berenika 51... ja dokładnie tak samo wstaję rano i się zastanawiam jak się będę czuła, jaki będzie dzień, wsłuchuję się w swój organizm, analizuje to jak się czuję;/ w mojej kosmetyczce też nie ma kosmetyków jak kiedyś tylko tabsy;p wieczorem kładę się spać i myślę co jutro zrobię , że będę sprzątać, robić obiad , poćwiczę itd wyjdę gdzieś i wstaje i nie mam sił na to wszytsko, najchętniej bym przeleżała calutki dzień;/ nie chce mi sie nawet kanapki na śniadanie zrobić, nie mam na nic sił. Podziwiam Was , ze dajecie radę, jakokoś się potraficie zebrać i działać, jakoś funkcjonować ja niestety nie potrafię. Mam ciężką głowę, i ciągle się w niej kręci. Nic mnie nie interesuje, nic nie ciekawi, czytam gazetę i nie wiem co w niej piszą, nie potrafię się kupić nad tym co czy tam bo myślę tylko o tym jak się czuję. Słabe dni są  codziennie , pelne jakiegos strachu , że tak już będzie zawsze;/ Ojj kochane taaak ciężko...

witam
prosze pomuscie doradzcie co robic mam mieisac temu przestalem brac asertin i zomiren
bylo nawet ok . od niedzieli posralo sie  wrucila schiza lek  na ludzi  tak mocny ze nawet nie dalem rady zadzwonic do przyjaciolki z ktora rozmawiam o wszystkim wspiera mie by ogarnac ten   calym balaganie co mam w glowie   . w niedziele tak mie zblokowalo ze raz probowalem do niej zadzwonic  pogadac nie odebrala odrazu panika tak mocna ze nie dalem rady zadzwonic 2 raz .

rxx i co takiego się stało że nie odebrała. Jak widzisz świat się nie zawalił, Bożenka też szczęśliwie dojechała do domu. Pozwól lękowi przyjść a sam odejdzie, nic nie jest albo czarne albo białe zawsze jest coś między. Może też za szybka decyzja o odstawieniu leków. Pozdrawiam. (nadal o jednej tabletce);)

Oj miałam miałam i czasami nadal mam, ale pracuję nad tym, pozwalam im przyjść i już doskonale wiem że odejdą. Wszystko w naszej głowie, a to przecież My nią kręcimy.

nowa18- ja wiem jak bardzo my potrzebujemy wsparcia od przyjaciół, znajomych,bliskich-ich obecności.Potrzebujemy normalności. I ja mam wsparcie w rodzinie, chociaż oni nie zawsze wiedzą jak mi pomóc, ale ja wiem że są ze mną . Przykro mi że Twoja rodzina nie rozumie Twojej choroby, nie wspiera Cię,nie docenia działań Twojego męża, który robi tyle dla Ciebie. Masz kochającego człowieka obok siebie i tego się trzymaj.A jeżeli chodzi o koleżankę to uważam że nieważne  jakiego jest wyznania, najważniejsze, że jest dobrym, uczuciowym człowiekiem.      Że Cię rozumie i pomaga .Trzymaj się.Pozdrawiam i mam nadzieję,że to będzie dobry dzień dla nas.

Pięknym ukłonem,bardzo niskim,uśmiechem do Was macham rączkami.

8888
berenika

Przeczytałam od Was posty,i oczywiście... wzruszenie i łzy w gardle.... odczułam emocjonalnie.Czuję się po Waszych słowach silniejsza i bardziej rozumiana.Dziękuję  za wszystko i że jesteście.Pozdrawiam i tulę wszystkie główki.

,Wiem, że dzisiejszy dzień będzie dobry, bo Bóg pokazał mi tyle pięknych chmur...
Matthew Quick (z książki Poradnik pozytywnego myślenia)

Kiedyś przy ataku duszności napisałam sms do mojego lekarza.Odpisał,że mam usiąśc i wsluchać się w nie:/ myślałam,że to żart i mnie zbywa.lecz to faktycznie skutkuje,,,to takie zakumplowanie się.Zauważyłam,że już się tak nie nakrecam,nie wariuje i nie duszę...czekam aż minie w spokoju.Działa...Miłego dnia życzę

Hym ciekawa jestem metamorfozy ;-), no i tak wpadłam na pomysł żeby utworzyć maila, takiego w razie potrzeby

otworzyłam maila: naszego maila krokidowolnosci@gmail.com (tam będziemy mogły być mniej anonimowe- jeśli oczywiście ktoś będzie chciał- hasło wyślę na prywatne maile)

Buzi buzi ;-)

Cześć Dziewczynki

Dzisiaj mam pierwszą wizytę u psychiatry w swoim życiu Trzymajcie kciuki Dzisiaj w pracy wzięłam po raz pierwszy tabletkę na uspokojenie, a właściwie połowę I wiecie co? Objawy somatyczne tzn. ból całego mojego ciała ustały w 80% Z tego prosty wniosek - ten ból to tylko nerwy :-) Oczywiście nie polecam tych tabletek dziwnie się trochę czuje, ale zrobiłam to w formie eksperymentu

nowa18 - Kobietko powiem Ci że przeszłaś tak dużo że zasługujesz na wielki szacunek! Ty jesteś ze stali! Daj sobie czas a na pewno będzie dobrze Organizm dojdzie do siebie po prostu jest bardzo zmęczony i potrzebuje trochę czułości:-) Z nami dasz radę!

8888 - gratuluję zdolności pisania Ja kocham książki i zawsze marzyłam o napisaniu czegoś, ale teraz dużo trudniej zebrać mi myśli więc na razie pozostanie to w sferze marzeń:-)

Dziewczyny jeżdżące samochodem podziwiam Was Możecie być z siebie dumne, a co tam jakiś mały lęk - ot taki wypadek przy pracy :-)

Powiem Wam dziewczyny, że mnie się wydaje, że bez aktywności fizycznej będzie nam ciężko Mam taki pomysł żebyśmy pisały co się komu w tym zakresie udało może być nawet dłuższy spacer Może z czasem z tymi ćwiczeniami będzie u nas lepiej :-)

Sluu znalazłaś szkołę tańca?

hej:) Małpa 69...napisz ogólnie co Ci dolega, o swoim samopoczuciu a na pewno wiele wsparcia tu otrzymasz i każdy tu spróbuje odpowiedzieć czy uważa ze to nerwica itd.

No więc jestem biologiem ze studiów (planowałam iść na medycynę) więc mam jako taką wiedzę medyczną, cały problem polega na tym że stwierdzenie czy to nerwica czy nie będzie trudne i podejrzewam nawet dla lekarza, bo choruję na kilka chorób przewlekłych a mianowicie: cukrzyca, ciężka astma oskrzelowa z przewlekłym zapaleniem prawego płuca oraz zaostrzeniami, niedoczynność tarczycy od 5 z ogonkiem do 8 z ogonkiem, oraz chory kręgosłup (wielopoziomowe zmiany- hiperlordoza, hiperkifoza, przepuklina szyjna, kręgosłup powoduje rwę na lewą nogę oraz na lewą rękę).

W związku z tym co mi dolega ciężko mi powiedzieć na ile dany objaw to wynik moich chorób a na ile ewentualnej nerwicy.

Postaram się napisać w miarę jasno i przejrzyście.

Mam 24 lata, przez ostatnie 5 lat w moim życiu było dużo zawirowań i brak stabilizacji, w listopadzie straciłam ciążę, swoje ostatnio przeszłam jednak nie chcę się aż tak wdawać publicznie w szczegóły.

Co do objawów, jako że mam astmę miewam ataki, tzn duszę się, niektóre z nich jednak są jakieś takie hmm inne i mam wrażenie że związane z czymś innym, zwykle budzę się w nocy, boli mnie przełyk kiedy próbuję oddychać i serce łupie mi tak jakby w głowie, nie wiem czy to atak astmy czy może jednak nie.

Mam bóle lewej ręki od obojczyka po palce (drętwieją) i znowu nie wiem na ile to może być kwestia przepukliny, a na ile serce (teoretycznie serce jest zdrowe ponieważ w poradni diabetologicznej przy każdej wizycie robi się ekg).

Czuje się potwornie zmęczona, nie wiem na ile to wynik chorób, a na ile nie. Z jednej strony cierpię na bezsenność, jak już zasnę mam bardzo intensywne sny które z jednej strony lubię z drugiej strony męczą mnie potwornie.

Mam kołatania serca, bije nierówno, skoki ciśnienia.

Denerwuje się byle pierdołą, a że jestem perfekcjonistką to tym bardziej chodzę wiecznie zestresowana że coś niezrobione, albo niedopracowane.

Jakoś tak nie chce mi się wychodzić do ludzi, najlepiej mi samej, nie chce mi się z nikim gadać, nie wiem na ile to mój jednak introwertyczny charakter a na ile coś nie tak.

Dodam jeszcze czasami ucisk w szyi i uczucie braku tchu, wyczerpania

A jeszcze dodam że gdybym miała sama ocenić swój stan psychiczny to powiedziałabym że jest ok, ale jednocześnie mam świadomość że sama z siebie zawsze wypierałam że coś mi jest, zawsze staram się nie okazywać tego że źle się czuję, płacz jest mi obcy, więc może problem z siebie wypieram.

nerwuska 23, jak tam metamorfoza? , fajnie że zdecydowałaś się wyjechać. Dla mnie to teraz wyżyny. Chociaż ostatnio przez 10 dni byłam u siostry za granicą. I wtedy mogła zobaczyć co to jest nerwica. Miała kilka występów gościnnych. Z czasem okazało się, że wyszło mi to na dobre.  Uwaga zaczynam się chwalić :wczoraj wieczorem przejechałam 200 km samochodem, przyjechałam i padłam, ale było warto. Lubię jeździć, to daje mi dużą niezależność! Dawno tyle nie przejechałam sama, kiedy jest ciemno. Małpa 69, nie wiem czy to Ci pomoże, ale ja mam: reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzycę typ 2, Hashimoto, celiakię i nietolerancję laktozy, zaleczone nadżerki na dwunastnicy, ale wiem że mam też nerwicę lub jak kto woli zaburzenia lękowo- depresyjne. Zwał jak zwał, wiemy o co chodzi. Długo próbowałam  ustalić co mi jest, okazuje się że mam choroby somatyczne i nerwicę. Taki pakiet - jedno wpływa na drugie, udaje i zamienia się rolami żeby mi życie utrudnić. Wiem zazwyczaj o co chodzi, ale czasami daję się nabierać, bo albo myślę, że to nerwica, a to np. niedocukrzenie , albo odwrotnie. To bardzo trudne, ale jedno wpływa na drugie i trzeba z tym żyć i sobie radzić. Trzeba siebie bacznie obserwować, a nawet prowadzić zapiski na etapie diagnozy. Ja już wiem, że mam nerwicę! Kiedy mój stan psychiczny się poprawia, choroby lepiej się znosi i a część z nich zasypia a nawet znika. Właśnie jestem kilku miesięcznym leczeniu: jersiniozy i salmonelli, które spowodowały zaostrzenie stanu zapalnego w stawach. Jest znacznie lepiej, chodzę, jeżdżę samochodem - po kilku miesięcznej przerwie. Jersinioza  i salmonella poszły spać, a zmiany zapalne w stawach znacznie się wycofały. To właśnie tajemnicza współpraca psyche i somy!  Nie będę już raczej sportowcem, ale na powrót uwierzyłam, że mogę cieszyć się życiem! A może jakaś konsultacja psychologiczna by Ci pomogła. To nie zaszkodzi. Czasami choroby, dają podobne objawy do nerwicy, popytaj lekarzy którzy Cię leczą jak oni to widzą, co myślą. U mnie było pół na pól jeden mówił że to normalne że tak się czuję kiedy mam tyle chorób, a inny że warto się przyjrzeć czy to nie dodatkowo zaburzenia psychiczne. Sama zauważyłam, że kiedy jestem sama to jest gorzej, a kiedy jestem z mężem to jakoś lepiej. Obserwowałam, zapisywała i wyszło to o czym napisałam. Trzymam kciuki i życzę powodzenia.

Hej Małpa Uważam że skoro tutaj zajrzałaś to już jest sygnał że coś Cię niepokoi. Myślę że nie masz się co zbytnio zastanawiać czy przyczyną Twoich nerwowych objawów jest tarczyca czy inna choroba. Możesz po prostu powalczyć z tym tak jak My tutaj. Pewnie bierzesz leki na tarczycę i inne dolegliwości skoro nie pomagają odpowiedź jest prosta. Wiesz o tym doskonale.

Nie jest prosta bo na mnie w ogóle leki średnio działają, i efekt ich średniego działania to nie tylko moje samopoczucie, ale i wyniki badań, ponieważ nie raz jest tak że leki biorę a tarczyca dalej leci sobie do góry ;/