Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Witam dziewczyny i chłopaki ,buziaczki cieplutkie na powitanie.
8888,fajnie napisałaś...do swojego mężusia...hi,hi.
Miłego dnia życzę.

Witam zimowo, mam nadzieję że weekend mija przyjemnie... Sluuu jak buty?... Miłego wieczoru dla Wszystkich ! Ja właśnie jadę po moją mamusię ( mój zielonooki potwór), mam nadzieję, że kilka wspólnych dni nie zepsuje całej mojej pracy "terapeutycznej", ale to też jej część, pozdrawiam

U mnie dzisiaj ciężko, wzięłam wolne,okropny ból głowy od nocy. Rano atak nerwicowy- nogi z waty, zawroty,nudności i puls szalał. Zostałam w domu ale w miarę szybko poradziłam sobie z atakiem. Dawno nic nie było, trening czyni mistrza...hehe Jeszcze głowa boli ale nie ma tragedii. W wakacje już byłam na ostrym dyżurze.

Witam kochaniutkie !

Nie tylko wy macie złe samopoczucie.Ja rownież wstałam jakaś dziwnie rozdrazniona
myślę,że przyczyną jest pogoda,ponieważ moj mąż wczoraj nie mógł zasnąć...chodził w nocy i mnie budził.ehh

Postanowiłam sobie zrobić teścik ...sama się sobie dziwie że jestem tak odważna,

Mianowicie dałam meżowi paczkę 'relanium" nieszczęsnych tabletek...chcę,aby je schował

Wcześniej zamieniłam opakowania -każdy sposób dobry,,,.słowa mojego lekarza.

Życzę wam spokojnego i cieplutkiego dnia. :-)

Dzięki dziewczynki, już trochę lepiej. Pozdrawiam, buziole.

Baby Wy moje, kurcze szkoda że nie jesteście z mazowieckiego. NO! Bym was na grzane wino lub w naszym przypadku meliskę zaprosiła.

no hej dziewczyny życzę miłej  spokojnej nocki buziaczki

Hej witanko...miłego dzionka......jestem z Lubuskiego...szkoda Sluuu....daleko od Ciebie.

Witaj Megii ;-)

zastanawiasz się czy dasz radę-skoro inni dali,to dlaczego ty masz sobie nie poradzić?

Tym bardziej masz dla kogo,no,ale przede wszystkim walczysz dla siebie. Musisz skorzystać z pomocy lekarza,uwazam,że samej będzie ci trudno,skoro tyle lat już chorujesz.Ja również nie wierzyłam,nawet przerwałam terapię psychologiczną...teraz podchodzę do tego zupełnie inaczej.Podjęłam leczenie i mimo iż nie jest latwo idę do przodu.Widzę postepy i to dodaje mi sil do dalszej walki,a rodzina mobilizuje mnie jeszcze bardzie,Tez mam męża i dwoje dzieci.Pozdrawiam i trzymam kciuki :-) BĘDZIE DOBRZE TYLKO WIĘCEJ WIARY !

O nerwicy i depresji nie muszę pisać. Choroba, którą się leczy.
No a Twoje życie kochana to już inna kwestia. Skoro zrobiłaś wszystko zadbaj o siebie. Odetnij się od męża póki nie podejmie sam prób leczenia.

Witaj Bożenko,Sluu i inne nerwuski :-)

U mnie róznie,ale okej.Noc przespana,teraz wstałam i kawke z meżem piję :-)

mam nadzieję,że dzień minie spokojnie.-czego i wam kochaniutkie życzę.

Bożenko-nie tylko ty masz takie objawy.Wydaje mi się,że pogoda również robi swoje.Moja mama i siostra czują się podobnie.-coś w ciśnieniu jest.Buziaki i miłego spokojnego dnia życzę.

Dzięki nerwuska za pocieszenie Sluuu- trzymaj się i nie bądz smutna  też tak mam a zaraz idę do pracy usmiechnij się kochaniutka  i życzę wszystkim zdrówka

No widzisz-ty nie masz lękow,a inny je maja.Każdy z nas ma jakieś objawy Sluu-ty akurat nieszczęsne bóle glowy,ja ciągle  duszności ( w mniejszym stopniu) ale mam.

meggi77- ja pracuje z nerwicą i jestem w pracy dobra. To moje problemy a inni o nich nie wiedzą, praca to praca, jest mi na pewno gorzej niż innym , ale jakbym miała siedzieć w domu to już wolę czuć się tak sobie w pracy niż w domu. No i biorę leki teraz, wiec leków brak.

nerwuska23- no bo to tak jest z tymi emocjami, albo kogoś dusi, albo trzęsie, albo somatyzuje, smuci się, ale wiem że nam się uda.

Powiem wam kochani,że chodząc jeszcze do lekarza rodzinnego po leki-lekarka mi kiedyś powiedziała,że coraz więcej młodych osób przychodzi do niej po tab.uspakajające..nawet 19 -latkowie

nasze społeczeństwo jest tak znerwicowane,że zaniedługo osoby chore będą jeszcze dłużej czekały na wizyty z NFZ niż teraz.

8888- No mamy nasze potrafią wyssać z nas energie. Szczególnie jeśli robiły to powoli, latami ;-P

Witajcie kochani,,,-,Bożenka :-)

U mnie narazie dobrze oby tak cały dzionek.Właśnie skończyłam rozmawiać z siostrą na skype..teraz gotuję obiadek.Cieplego i spokojnego dnia wam życzę ;-)

hej tak sobie czytam fora na netkobiety.pl pisałam w innym wątku odnośnie depresji poporodowej bo chyba takową przechodzę ale nie do końca wiem czy to tez na pewno nie nerwica;/ tak mi źle, czuję się słabo, jestem jakas nieobecna, robię co musze i na tym się kończy...od wczoraj na dodatek bardzo boli mnie głowa;/ i dzisiaj równiez, nie wiem czy to jakies migrenowe bóle bo aż mnie mndli:( jest mi strasznie ciężko z tym okropnym samopoczuciem:(
Czytam jak sobie radzicie i to naprawdę budujące ze potraficie tak walczyć... widzę jak się wspieracie nawzajem- super:) wiele z Was tu juz staje na prostą i chciałabym wiedzieć jak to robicie,
Gosiulka 85 zazdroszczę widać , że pokonałaś jakoś swoje złe stany i widać ze jesteś już silną babką , która wyszła z czarnej dziury;/ jak to zrobiłas kochana??
biorę tez leki, psychoterapia mało działa;/ dziewczyny doradźcie jak żyć, jak z tym walczyć? widziałam ze ktos tu polecał ksiażki do poczytania, potęga podświadomości, czy warto, czy cos to da?

Ja również witam nową koleżankę serdecznie i wszystkie "stare" nie tylko babki! Ja jak zwykle z uporem maniaka zadam pytanie: Jak długo trwa Twoja terapia " Aniu- łódz" bo ja poczułam poprawę po ok 8 miesiącach 2 godziny w tygodniu. Chodziłam za pierwszym razem przeszło 2 lata. Pomogło na 10... Początkowo było nawet gorzej..... Warto poszukać dobrego terapeuty, popytać itp.. Oni też są tylko ludźmi i różnie to bywa.. Na 2 dni odwiozłam mamusię, może się trochę wyciszę, bo rano atak lęku był spory...Odkrywam, że chyba się już nie zaprzyjaźnimy, ale chociaż staram się popatrzeć na nią oczyma osoby dorosłej a nie zranionego dziecka. Kiepsko mi na razie idzie, ale się nie poddaję. Dobrze że mogę Wam o tym powiedzieć ze świadomością, że nikt się nie dziwi, ani nie truje co powinnam bo to przecież matka...
Nie potrafię wstawić emotiona, jak się to robi.?  .. pozdrawiam

na terapie chodzę jakieś 4 miesiące, chodzę bo chodzę babka jest super ale do mnie mało co dociera i tak wiem swoje , wiem , że źle się czuje i mi to ciągle w głowie siedzi;/ ehh...może jeszcze za krótko więc jeszcze będę chodzić, zobaczymy...martwi mnie to ze muszę brać leki , bardzo byłam na nie jeśli chodzi o antydepresanty...a powiedzcie, czy jest w ogóle jakaś możliwość żeby czuć się lepiej , nie lecząc się lekami, czy samo nastawienie itd może pomóc stanąć na nogi bez leków...oczywiście będę je nadal brała bo bałabym się odstawić;/ zastanawia mnie to czy nerwica moze dawać aż takie objawy , że człowiek jest kompletnie bez sił, zmulony;/ obecnie pół dnia leże a drugie pół siedzę;/ bo na nic innego mnie nie stać..dramat jakś

Hejka Aniu, bardzo dużo daje nastawienie. Czasami jednak trzeba się wspomagać lekami. Poczytaj książki o których jest mowa w tym wątku. Raz na wozie raz pod wozem. Tak już raczej będzie, a może dzisiaj po tym leku to Ja nie jestem najlepszym doradcą, sama już nie wiem. Pozdrawiam

Aniu...ja nie będę się powtarzać co do mojego leczenia i przebiegu choroby - opisywałam już nieraz. Można bez leków, ale myślę że lepiej dla Ciebie będzie na razie na wspomaganiu, a później powoli będziesz odstawiać, jednak nie rezygnuj z terapii, moim zdanie to podstawa, ale trzeba w nią wierzyć. Samo chodzenie nie wystarcza. Ja po dziesięciu latach spokoju mam nawrót i tak od prawie trzech lat  znowu się z nią zmagam.  Teraz jest już dużo lepiej niż na początku, może gdybym brała leki poszłoby mi lepiej, łatwiej nie wiem... Ale jest jak jest i nie ma co gdybać, jest dobrze. Od trzech lat mam afobam w torebce i zawsze sobie mówię, że jak już nie dam rady to połknę, ale nie połykam i jakoś coraz częściej daję rady.  Jak z takim" derilium " - egzystowałam w pracy?... Fatalnie, czasami byłam bardziej spocona i słaba niż moi mali pacjenci - jestem terapeutą ruchu, do domu nie mogłam dojechać bo już nie miałam siły. Napisałam nawet list pożegnalny, bo nie miałam już siły żyć. Teraz pracuję tylko w weekendy, jestem na urlopie bezpłatnym. Ale jestem, wykaraskałam się z najgorszego stanu, poturbowana, chuda, pełna obaw ale i nadziei. Pomyślałam, że to chęć życia mną tak targa, tylko nie potrafię jej uwolnić, nie potrafię przekonać sama siebie że życie jest cudem, zrodzonym w bólu , dla mnie niestety nie raz. Kochani mamy taki rzadki  dar rodzimy  się wielokrotnie.   Będzie dobrze, wiem że czasem trudno w to uwierzyć , szczególnie kiedy przychodzi lęk i ból którego nie można zrozumieć. Wieczne dlaczego, próbuje zamieniać w jeszcze raz od nowa, bo warto. Kiedy powiedziałam mężowi, że  nie mam siły do życia, przyniósł kartkę i napisał na niej warto żyć bo:
i wpisał pierwszy pkt. Bo .............mnie kocha - w miejsce kropek wpisał swoje imię. a później poszły kolejne punkty... Wiem, że osiągnę spokój kiedy będę mogła napisać na kartce: Bo chcę żyć, bo zasługuję na miłość i szczęście, jak wszyscy. Pracuję nad tym. Na dzisiaj jest dobrze, coraz częściej jestem szczęśliwa, a ataki lęku i ból przychodzą rzadziej i trwają krócej. To tyle, bo znowu się rozpisałam, zabieram tu coraz więcej miejsca...życzę Wszystkim spokojnej nocki i miłego poranka

Hejka jeszcze co do dziadka to jest tak niesamowity człowiek że brak słów. Moje najlepsze wspomnienia z dzieciństwa są związane tylko z dziadkami. Dali mi bardzo dużo miłości której brakowało od rodziców. Są za mną a ja z Nimi na dobre i złe. Dziadek jest kochany tylko babka góralica krzyczy na Niego zbyt często a ja jestem rozjemcą, tylko Mnie słuchają, czasami to nawet śmieszne.Kocham ich strasznie.

Wszystko zaczęło się 20 lat temu.Śmierć młodszej siostry-nagła, choroba męża i jego dwumiesięczny pobyt w szpitalu daleko od domu.Strach , co będzie z dziećmi gdy i ja zachoruję i wyląduję w szpitalu . I ja osoba wrażliwa ale mocno stąpająca po ziemi , która do tej pory dawała sobie radę ze wszystkim nagle stałam się sama dzieckiem , które potrzebowało opieki. Ataki strachu, paniki. Bałam się zejść z łóżka, aby zrobić dzieciom śniadanie (od razu poczucie winy, że dzieci pozostawione samym sobie), bałam się ubrać,  iść do toalety,każda czynność , która do tej pory była normalnością stała się barierą nie do pokonania, bałam się żyć. To było straszne.Sama myśl o tym co będzie dalej, czy przejdzie mi , napawała mnie strachem o jutro. Jeden lęk napędzał drugi. Kiedyś często byłam sama wieczorami lub w nocy (praca mojego męża wymagała częstych jego wyjazdów) i lubiłam te chwile wytchnienia, gdy położyłam dzieci spać , miałam cudowny czas dla siebie. Cisza, spokój, kąpiel, dobra książka , film.I wewnętrzny spokój za którym tak bardzo tęsknię. Długie lata nie byłam u psychiatry. Najpierw lekarz rodzinny, później neurolog. Leki różne. Raz było lepiej, raz gorzej . Jakoś funkcjonowałam. Leki-lekarz-leki-lekarz i tak wkoło. W końcu dotarłam do psychiatry i znów inne leki. Z perspektywy czasu mogę stwierdzić że było nawet dobrze, może nie czułam się wolna tak jak bym chciała ale było w miarę dobrze I teraz znów gorzej.Czy będzie lepiej? Mam nadzieję, wciąż mam nadzieję.

Witam moje koleżaneczki, oraz nowe forumowiczki cieplutko :-)

Sluu masz rację,my jesteśmy kochane i wyrozumiałe kobitki.Pamiętam że od zawsze doradzalam innym -wszystkich wspierałam a sama zawsze potrzebowałam pomocy,a najlepsze w tym wzszystkim jest to,że nikt prócz osób bliskich nie wiedział i nie wie,że zmagam się z silną  nerwicą lekową.

Kasiuniunia-masz takiego dziadka jaką ja miałam babcię (już nie żyje) takiej babci ze świecą szukać eh ...

Pozdrawiam dziewczynki cieplutko...dziś mam wplanach saneczki z małym szkrabem -nie moim ;-) mamy w rodzinie takiego bąbelka,,,,

berenika 51 - oczywiście że będzie dobrze, tylko daj sobie czas... Ja miałam nawet takie okresy, że prosiłam męża żeby mnie nie całował jak wychodzi wcześnie rano, bo mnie budzi...lubiłam być sama, wyjeżdżać itp.. a przy nawrocie mąż wychodził na godzinę do sklepu a ja dostawałam ataku lęku i paniki.  Ale kolejny raz się zbieram, dzisiaj spałam sama 500 km od męża i było dobrze. Wyspałam się, parę razy się obudziłam i już. Siadałam na łóżku i mówiłam do siebie: Jest dobrze, nic się nie dzieje, jestem bezpieczna itp. Jak do małego dziecka, bo chyba takie  biedne małe dziecko odzywa się we mnie i prosi o zaopiekowanie, nigdy nie   byłam traktowana jak dziecko, kiedy nim byłam, a może to też geny... Pewnie wszystko po trosze... Będzie dobrze uwierz w to  i do przodu, nie daj się zepchnąć na boczny tor życia chorobie.. pozdrawiam
P.S I nikt mi nie powiedział jak wstawić emotiona, czuję się z tym źle ...halooo

8888 właśnie teraz najgorsze są dla mnie ranki , jak wstaję i chwile kiedy mam zostać sama, bo mąż wyjeżdża. Rano mam atak paniki, serce tłucze jak oszalałe a myśli ciężko w takim ataku zebrać. Jeżeli chodzi o pozostanie samej w domu w nocy to koszmar, zawsze ktoś ze mną jest a ranek taki jak opisałam. Od paru dni czytam Wasze posty i nabieram większej odwagi i siły do walki o zdrowie.

:-) nerwuska 23 dziękuję, poćwiczę :-)
berenika51, jesteś na pewno cudowną kobietą, ale w aspekcie objawów nie jesteś inna niż reszta nerwicowców i " depresantów", to ma pocieszać żeby była jasność. Należysz do elitarnego klubu- ha,ha... Ja kiedy wyczerpałam już wszystkie możliwości osobowe, kto ma ze mną spędzić noc kiedy męża nie ma, ( to nie tak jak myślicie , he,he ) uświadomiłam sobie że to droga do nikąd ( błędne koło) zależności. Musiałam w końcu stawić temu czoła. Dzisiaj spałam sama całą noc, pozbyłam się mamusi, i było lepiej niż z nią ... Wiem, że to niełatwe, ale krok, po kroczku i będzie dobrze. Teraz jak mąż wyjeżdża mówi do mnie: zawsze możesz do mnie zadzwonić, wiec że jestem przy Tobie i to pomaga. Nawet kiedy leci do Stanów tak mówi, a ja wiem że tak jest, wierzę mu i ufam. Niestety kiedy byłam dzieckiem rodzice często mnie gdzieś zostawiali, obiecywali że przyjdą i nie przychodzili i chyba co jakiś czas to dziecięce uczucie porzucenia daje znać. Już się nad tym nie zastanawiam, po prostu słucham terapeuty i ćwiczę różne strategie i powoli idzie do przodu, to nie są dni, ani nawet miesiące, to są lata. No cóż tak mam i już. Ale bywa pięknie w życiu i dla tych chwil warto żyć. Trzymam kciuki
Ciekawe czy jest emotion, czy tylko kreski?...

8888- Elitarny klub ;-))) w sumie fakt, no takich cyrków jak my nie może mieć każdy ;-), a my sobie jeszcze jakoś z tym radzimy ;-)

Witam wszystkich i powitać nowe netkobietki:)
Ależ zimnooo, masakraaa. Nienawidze, nienawidzę jak jest tak zimnooo, wiosno nadchodź:) Otóż moje drogie kolezanki , wlazłam trochę powspierać:)
Bereniko : ja miałam identycznie, mąż jak wychodził do pracy a ja miałam zostać sama w domu to wariowałam, duszności, serce waliło aż w klatce bolało, mndliło i  mnie nie mogłam nic jeść, normalnie panika straszna... połowę dnia stałam przy drzwiach żeby w razie coś udać się do sąsiadki bo się bałam , ze zemndleje i nikt mi nie pomoże;p ja się bałam jak mąż szedł po chleb do sklepu, albo jechał na zakupy , nieraz go w połowie drogi wracałam bo się źle czułam ehh straszne to jest.. pomógł mi na te lęki afobam, brałam doraźnie, nie codziennie aż zrozumiałam , że przecież nic mi się nie stanie , że wymyślam i to tylko w głowie mojej siedzi:)
Ksiuniunia : Super dziadka masz, widać , ze twardy facet:) i na pewno poszłaś w jego ślady i też uporasz się jak on z nerwicą:) a jeśli chodzi o afobam to bardzo mi pomógł naprawdę, nie uzależniłam się, ale w chwilach kryzysowych działał cuda...i u mnie zaczynał działać bardzo szybko... ja tez długo próbowałam bez leków sobie poradzić ale nie wyszło, pobrałam  je trochę i wyszło mi to na plus, obecnie dalej czuje się dobrze:) leki i zmiana nastawienia naprawdę pomogły:)

megi:    dokładnie tak jak opisywałas, robiłam to samo , wychodziłam z domu coraz dalej żeby jakoś się przemóc, ja nawet nie miałam sił sprzątać, nic robić zaczełam od drobnych rzeczy i byłam z siebie dumna , że pozmywałam, posprzątałam kuchnię itd , nieraz stałam i nogi miałam miękkie , bałąm sie ze zaraz głową walnę o kafelki na podlodze ale nie poszłam  , nie usiadłam przemogłam się i robiłąm dalej...wiedziałam ze jak odpuszcze, pojdę się położyć to nigdy z tego nie wyjdę, robiłam na siłę, na siłę wychodziłam z domu, i po pewnym czasie jakoś wracałam do dobrego stanu, dostrzegłam ze radość zycia wraca , że naprawdę jestem w stanie zrobic wszystko, nawet chodzić po galerii parę godzin gdzied kiedyś po 10 min biegłam do wyjścia bo się dusiłam;p czytałąm , że masz szereg różnych problemów , że nie ma Cie kto wesprzeć , bądź tu z nami , tu są dobre duszyczki naprawdę, mi również pomogły:) czasami ktoś obcy bardziej zrozumie niż najbliższa osoba i wiecej da od siebie:)
888 : płakać mi sie chciało jak przeczytałam Twój post do ani:) jeej jak Ty ładnie potrafisz ująć to co masz na myśli:)
Sluu: A ty to jesteś jednak silna babka:D widzę , że każdego tu potrafisz podnieść na duchu i każdy dobre słowo tu usłyszy od Ciebie:)  mam nadzieje , ze te bóle głowy Ci odpuściły chociaż troszkę a jeśli nie to pamiętaj że to tylko nerwicowo napięciowe..ciepła kąpiel może jakiś masaż kręgów szyjnych żeby rozluźnić napięcie   podobno pomaga:)

A ja sobie dalej jakos funkcjonuje kochani, nie jest źle , wyszłam z tego dołka , nastawiam się każdego dnia na dobre samopoczucie i jest całkiem, całkiem...jestem z siebie dumna , że jednak mogłam się jakość zebrać i zmienić to beznadziejne myślenie, a naprawdę byłam głęboko przekonana , ze to niemożliwe Aniu-łódź pytasz jak to zrobiłam...zaczełam na siłę wierzyć  w to , że mogę wszystko, że moja głowa mi tylko na to nie pozwala, ze myślenie wprawia mnie w taki a nie inny stan... zaczęłam wszystko robić na siłę, brakowało powietrza żeby odkurzyć, ledwo na nogach stałam bo słabo się robiło ale dalej robiłam , nie odpuszczałam i z czasem zaczynałam robić jeszcze więcej:)
trzymam kciuki za wszystkich , dacie radę i będziecie zdrowe, bo to tylko nerwica;p buziaki

Przepraszam za wczesnie wkleilo moj post Oto ciag dalszy W badaniach wyszly jakies odchylki od normy i myslalam ze to bialaczka Lekarz rodzinny sie na mnie zdenerwowal i powiedzial ze to od kataru Rzeczywiscie kolejne wyniki nie mialy juz tych nieprawidlowosci ale mnie od tamtego czasu bardzo bola kosci boli cala twarz noga reka nawet dlonie i stopy Gdy mam lepszy dzien staram sie myslec ze to nic tylko moja glowa, ale przez wiekszosc czasu jestem przerazona i juz wykonczona Dodam tylko ze mam cudowna rodzine synka meza prace i wogole zycie A jednak czuje ze cos jest nie tak a moze to nerwice sobie wmowilam a tak naprawde to grozna choroba fizyczna? A moze ma to zwiazek ze zmiana mojego zycia po narodzinach synka i faktem iz pomimo bardzo wysokich kwalifikacji w mojej miejscowosci bez znajomosci nie mam co liczyc na zmiane zatrudnienia a moze z wewnetrznego przymusu ze musze wszystko pogodzic i byc we wszystkim dobra? Mam nadzieje ze Was nie zanudzilam Bardzo bym chciala poznac wasza opinie na temat krokow ktore warto podjac Do chwili obecnej radze sobie sama Maz mnie wspiera ale nie do konca rozumie co sie dzieje a ja coraz bardziej sie mecze a cialo coraz bardziej boli   Przesylam Wam gorace buziaki