Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Hello, też słyszałam że bywa skuteczna, ale sama na razie nie zaryzykuję. Musiałabym znać dobrego specjalistę i choć wypytywałam to nikt mnie nie przekonał..pa

no hej ja też bym się bała  a jak dziewczyny wasze samopoczucia przed sylwestrem pozdrawiam

Wszystkiego dobrego w 2014

Buziaki cala nerwuskolandio. Wesolego Nowego Roku!

Chyba dopao mnie zwatpienie. Moze ja juznigdy z tego nie wyjde i powinnam sie pogodzic z bilami glowy, brzucha i tymi spadkami nastroju. Moze powinnam zyc w pojedynke by nikt nie widzial tego co sie ze mna dzieje i nie psulabym nikomu zycia. Ehh

eee no coś ty.Uważam,że przy drugiej osobie będzie ci raźniej...dla tej osoby postaraj się walczyć.Ja np.mialam gorsze samopoczucie kiedy byłam sama (mąż na wyjazdach) gdy tylko wrócił,to odżyłam ...kiedy tylko źle się czuję,to zaczynamy coś robic,a to jedziemy do kogoś na kawkę,a to gramy w karty lub oglądamy fajny film.Jesli będzie obok Ciebie ukochana osoba,to będzie ci latwiej ja tak mam.Walczę z nerwicą dla siebie i BLISKICH....

witajcie dziewczyny jak zdrówko u mnie nie bardzo

Witam. Od 2,5 miesiąca cierpię na nerwicę natręctw myślowych. Myśli są naprawdę nieprzyjemne, gdyż dotyczą samobójstwa. Jeśli chodzi o mnie jest to zupełnie sprzeczne ze mną nigdy nie chciałam się zabić i nadal nie chcę, ale naprawdę mam już dość. Chodzę do psychologa i  od niedawna biorę leki, ale nie widzę dużej różnicy. Te myśli są częste nachodzą nawet wtedy, gdy z kimś rozmawiam. Wywołuje to we mnie frustrację smutek i rozdrażnienie. Wiem ,że musi minąć trochę czasu zanim nastąpi większa poprawa ale naprawdę mam tego dość. Staram się żyć normalnie widuję się ze znajomymi ( choć nie zawsze mam na to ochotę), chodzę na uczelnię,  nawet planuję znaleźć sobie dodatkowe zajęcie, ale nie umiem cieszyć się życiem . Są lepsze i gorsze dni, ale sama świadomość że te myśli tkwią w mojej głowie mnie dołuje. A wszystko zaczęło się od lekkich nastrojów depresyjnych i bezsenności. Psycholog mówi że terapia może pomóc dokonać zmian w mojej osobowości bo to jest najważniejsze. I odkąd o tym usłyszałam nie daje mi spokoju myśl, że cała moja osobowość jest do niczego, a to też wpływa na moją samoocenę. Czy jest tu ktoś kto przeszedł psychoterapię zakończoną sukcesem?

sluu- ból głowy to moze przez tą pogode spadki nastroju też bo ja tak samo  dzisiaj  jestem jakas słaba jest mi niedobrze już sama niewiem co o tym wszystkim myslec mój mąz mi mówi że mam urojenia jak można żle się czuc od pogody poprostu nie rozumie niewie co to nerwy i dlatego nierozumie nocóż tez bym tak chciała pozdrawiam

Jak ja im zazdroszczę TEJ niewiedzy.

Witam bardzo ciepło, Sluuu, nawet nie myśl, ze pójdziesz przez życie sama bo tak lepiej. Nie ma mowy, to złe rozwiązanie. Ja dręczę mojego męża już tyle lat, a on to dzielnie znosi, to nic że czasami nie rozumie, wystarczy że jest i kocha. ON - ten wybrany na pewno będzie Cię wspierał i kochał bo jesteś tego warta. Właśnie stałam w korku na autostradzie 4 godziny i przeżyłam. Co prawda, lęk pojawiał się co jakiś czas, ale mój mąż wymyślał tyle głupich rzeczy, że co jakiś czas wymuszał u mnie śmiech. Urlop się skończył, wraca codzienność i poczucie samotności której tak bardzo się boję,  ale będę się starać, tak jak potrafię, mozolnie, czasem nieudolnie, ale nie poddam się. Ostatnio ćwiczę techniki wspomagające oddychanie, nie wierzyłam że to działa, ale pod okiem terapeuty przyniosło to niezłe efekty. Teraz spróbuję sama w domu, dam sobie szansę
pozdrawiam

Gosiu jak poradzilas sobie z tymi bolami? Sa tak nieznosnie ze szok.
8888- dziekuje szczrze, bardzo was tule.

Witam serdecznie, coś jest na rzeczy z tym napinaniem mięśni i nadmiernym skupianiu się na miejscach które bolą. U mnie też tak to działa. Tylko to trochę tak migruje jak poradzę sobie z głową to pojawia się brzuch itp.. ale znam już ten mechanizm i przede wszystkim staram się ignorować ból. Podam taki przykład: Bolała mnie głowa przez 2 dni, już nie mogłam wytrzymać i postanowiłam sięgnąć po największy kaliber jaki mam w apteczce. Początkowo napinałam się żeby nie wziąć że dam radę sama. Jak wypiłam krople to po 10 minutach ból minął za to przyszła senność i tak przespałam 14 godzin. Najdłużej bolała mnie głowa jak miałam do zrobienia poważny projekt w pracy. Nie odpuszczało przez 5 dni w końcu w szpitalu dostałam morfinę i przeszło, ale tak zaczęła się moja kolejna potyczka z nerwicą. Kasiu 5266 nie miałam objawów 10 lat i to dzięki terapii.. Ten podstępny potwór znowu gdzieś się u mnie ulokował, wiem że to choroba emocji, ale objawy są mocno somatyczne. Tak więc kolejny raz próbuję sobie z tym poradzić, sama nie daję rady więc jestem znowu na terapii i jestem tu z Wami targana emocjami, bólem ale z nadzieją że będzie dobrze. pozdrawiam

hej dziewczyny co tu tak smutno jak sluu się czujesz

8888-to bardzo dobrze  mnie dzis strasznie boli głowa

Droga Sluuu nie jestem specjalistką od związków i generalnie boję się zmian, ale zazwyczaj wszystkie zmiany jakich w życiu dokonałam wyszły mi na dobre. Zawsze okupiłam je nawrotami lęków i chorobami, bo przecież maszerowałam w nieznane, ale nie żałuję, to co było przede mną okazywało się dobrą kartą i odkrywało mi moje nowe możliwości. Zielonooki potwór okazał się lękiem który istniał tylko w mojej głowie. Mam problem z przyswajaniem rzeczy dobrych i sukcesów. Odnoszę sukces i padam. Objawy lęki itp., ale postanowiłam iść do przodu mimo wszystko, tylko wolniej, nic na siłę. Nadal nie jest super, ale jest lepiej. Sukces może być również naszym udziałem, powodzenie i miłość także, płacimy tylko za to większą cenę niż inni, bo jesteśmy trochę inni. Dlatego musimy się wspierać i okazywać sobie zrozumienie i mam nadzieję, że ja właśnie to robię ! Twoja siła i determinacja, to także moja radość i nadzieja. Nie oglądaj się  za siebie zbyt długo, bo życie zbyt krótko trwa. A tam gdzieś w przyszłości czeka na Ciebie piękne życie i ja w to wierzę! Wczoraj miałam super dzień, dzisiaj jest trochę gorzej, ale jutro kto wie co będzie jutro, może jeszcze lepiej niż wczoraj..pozdrawiam

Witajcie:)
Szukałam długo i trafiłam we właściwe miejsce. O nerwicy lękowej dowiedziałam się podczas ciąży, wcześniej też miałam z nią do czynienia, ale nieświadomie. Nie wiedziałam wtedy co się ze mną dzieje i z jakiego powodu. Ataki paniki były tak silne, że do pracy dojeżdżałam taxi, a miałam dosłownie 7 min na nogach... . Kiedyś wracając ze sklepu, musiałam usiąść na przystanku bo nagle zaczęło mną strasznie trząść, bez żadnej przyczyny (wtedy mi sie tak wydawało). Teraz wiem, że moja podświadomość dawała mi znaki. Sytuację w domu nie mam za ciekawej, chora mama-sprawy psychiczne. To wszystko tak mi daje w kość, że czasem tracę nadzieję, że jeszcze będzie dobrze. Potem nagle się wszystko uspokoiło, tak nagle, jak nagle sie pojawilo.
I oto po kilku latach, na samym początku ciąży pojawiło się znów i trwa do dzisiaj . Ataki paniki pojawiają się w miejscach publicznych: przewaznie sklepy, galerie. Stanie w kolejce to dla mnie tortury. Teraz już jeżdżę komunikacją miejska, w ciąży mogłam o tym pomażyc. W 3 msc ciązy nagle musialam wyjsc ze sklepu (ja to nazywam ucieczką, jak czuje ze nadchodzi lek, to szybko wychodze na powietrze zeby nie pasc), niestety, zemdlalam na parkingu. Zabrali mnie do szpitala i tam 1 raz uslyszalam, że to nerwica lekowa. Znow dostalam drgawki, na szczescie dziecku nic sie nie stalo.
Teraz moje dziecko ma 2 lata, a ja dalej czasem mam leki. Nie takie silne jak wtedy, ale są. Nie bylam u lekarza, choc chce isc i sie leczyc. Boje sie tylko ze trafie na kogos nie odpowiedniego, szukam kogos sprawdzonego. Może macie namiary na psychologa, psychiatre z Krakowa? Będe wdzieczna za info.
Staram się z tym walczyć, duzo mi też daje wsparcie męża jak jesteśmy na zakupach, ale czasem sie wkurza jak mamy pelen koszyk, a ja nagle musze wyjsc(uciec), bo centralnie robi mi sie slabo i w kazdej chwili moge zemdlec.

Witam,dawno nie zaglądałam tutaj dla przypomnenia,napisałam rok temu takie słowa:
...mam bardzo podobnie,jest mi też cięzko,mam skończone 50 lat,i nerwicę lękowo depresyjną.Tak naprawde od dziecka,żyłam z nią w nieświadomości ,swoje problemy tłumaczyłam nieśmiałością i innośćią,Zycie wciąż nie szczędziło mnie ,co dla niej było używką.Zerowała tak sobie i rozwijała się aż pękło wszystko we mnie i ujawniła się.Podjęłam walkę,nie poddam się!!Walczę dwa lata temu byłam w szpitalu w Ciborzu,a teraz czekam na miejsce w Obrzycach .Konsultowałam to i chodziłam do psychiatry i psychologa.Mam problemy z tym zniechęceniem,brakiem wiary w siebie ,lękami i blokadami wewnątrz...
Co mnie skłoniło że znowu zajrzałam? szczerze to jakoś nie mogłam znależć tego wątku,w mojej chorobie dochodzi brak skupienia.Kurcze nie mogę się skupić żeby coś dokładnie przeczytać,muszę się bardzo starać i wracać do wątku żeby go zrozumieć.Myślałam że jestem roztrzepana,ale dowiedziałam się od psycholog,że moja nerwica ma taką twarz.Przez nią miałm kłopoty w szkole,i mam w życiu.Walczę i tak z nią żyję,na różne sposoby.Następnym razem znowu napiszę więcej.Cieszę się że są tu osoby z podobnym problemem.Moje marzenie to znależć pracę w domu....A tak żeby wszyscy byli szczęśliwi i umieli się cieszyć drobnostkami.Pozdrawiam cieplutko.Miałam w sumie więcej napisać i konkrety,ale zapomniałam tak to przeżyłam że nie pamiętam ,na spokojnie jak się uda następnym razem.

nowa18- cześć zachęcamy do aktywności.
8888- Ciekawe z tą mamą, ale może podziałać więc warto. Daj znać jak to będzie się odbijało na Twoim zdrowieniu.

;-)

nowa18- to jak będziesz miała chwilę zdradź nam trochę. My w większości początkujący jesteśmy ;-P

Sluu,to nie jest tak że nie mam czasu,ale czasem blokada mi nie pozwala się określić.Co mi pomaga? to że piszę tu ....bo potrzebuję czuć się potrzebna,poczucie bezpieczeństwa,czytam afirmacje i wizualizacje.Uczę się oddychać.Staram się odrzucać myśli gnębiące i żyć tylko dniem dzisiejszym,z tym ostatnim to pracuję od niedawna.To robię.... a efektytakie ...że sobie jakoś ze sobą radze.No to że trzeba zcząć od pokochania siebie...każdy wie....Wiem że pomaga mi spacer,chociaż wychodzę z psem to lęk uczucie że ktoś jest na plecach....ale spokojnie reaguję że odwracam się co jakiś czas i spokojnie kontynuuję spacer.Ciężko mi zmuszam się ale nie na siłę ...na spacer.Co jeszcze ,wiem i po prostu to bardzo odczułam szkodzi mi  ,praca poza domem.Nerwica oszalała i lęki dały znak.Dlatego szukam pracy w domu,chałupniczej lub telemrketerki.Fakt że to niby stresująca prca ale zajmowałam się dzwonieniem prawie dwa lata bez umowy  w domu,bo przedtem rok pracowałm jako telemarketerka w zakładzie pracy.i lubię to robić,ale nie czułam się dobrze  wśród ludzi.W domu jestem zdyscyplinowana i radzę sobie mam pod nosem kartkę ,nie denerwuję się że ktoś na mnie patrzy lub że obgaduje.Niestety straciłam pracę i bezskutecznie szukam pracy chałupniczej  lub telemarketerki.Jestem zarejestrowana w Urzędzie Pracy ,mieszkam na wsi i wszędzie muszę daleko dojeżdżać,jeżdżę z mężem bo sama .....wiadomo.Chcę pracować i nie myślę o rencie itp.Mam nadzieję że wkońcu coś znajdę ,dobrze żeby była umowa.Na razie tyle,i tak jestem w szoku że tyle na ten temat napisałam.Moja osobowość ,dowiedziłam się jak kiedyś byłam w szpitlu psych.jest biernie zależna.tak na marginesie.

Jak jestem jeszcze na topie...mam tłuszczak pourazowy na głowie,pamiątka po ex,SP,mężu pierwszym TYRANIE.Jak on mi ostatnio bolał,dwa tygodnie ndawał,naciskł na układ nerwowy bo lubi pulsowć czasem i rosnąć.Teraz już dobrze,ale nie tęsknie za powtórką.A jeszcze mam problem ,że nie jest to zawsze,ale siusiu skończe, już mam wyjść i wracam na jeszcze bo parcie ...na kilka kropel tak nieraz kilka razy.Potem już normalnie.To też mam na tle  nerwowym.No nareszcie skończyłam.już nie będe ......wypluwać się ale mi ulżyło.

to dobrze Kasiu ja tak srednio ale zle nie jest a czy bez tabletek i pomocy lekarza dałybysmy rade no trudno powiedziec  ale też bym tak chciała  pozdrawiam wszystkich

kasiuniunia- Buzial w ten wietrzny dzień ;-)
bozenka125- wiesz wszystko się w życiu może zdarzyć, ale jeśli nie jesteś pewna to wychodź z tego chociaż z wykształconym psychologiem. Nie musisz brać leków jeśli radzisz sobie bez nich. Ja musiałam, bo mój stan tego wymagał. Nie pluję sobie w brodę, ze mogłam bez, bo podjęłam decyzję więc się jej trzymam.

nerwuska23- gratulację odwagi. tzn. na lekach i tak masz napady lękowe? Może trzeba zmienić lek, bo trochę to dziwne. Ja od 1,5 roku nie miałam lęku, ale oczywiście ogólny stres jest, ale taki do zniesienia.

hejka kochani
na wypadek jakby ktoś dzisiaj gorzej się czuł ;p
http://wiadomosci.onet.pl/nauka/gigantyczna-eksplozja-na-sloncu-skutki-odczujemy-na-ziemi/scvjm

Właśnie mam zmieniony lek-u mnie wygląda to następująco...byłam uzależniona od relanium i jestem w trakcie odstawiania(co nie jest łatwe) mam inny lek-z tym,że jeszcze nie czuję się na nim pewne,a tak ogólnie jest okej...poza tym,mam inny lek,który mam zwiększany.Citabax-najpierw 20 mg.po pół tabl,później cała,a teraz jestem na 40 mg-od Października i może nie być jeszcze całkowitego działania tego leku.

U mnie 3 pierwsze leki pogorszyły stan, a paro zadzialala już od pierwszego dnia. Dziwne te lękowe procesy.

Ja nie miałam tyle szczęścia co moje dziecko.Pomimo że w szkole podstawowej psycholog ,w mojej  opini użyła stwierdzenia że ''duża emocjonalność i wrażliwość oraz dysproporcja w rozwoju psychofizycznym przyczyniły się do znerwicownia dziecka.Osobowo dziewczynka przedstawia typ wybitnie intrawatywny[przeżywjący wewnętrznie]...i jeszcze ...styl wychowania doprowadził ją do ukształtowania osobowości zależnej,nieśmiałej obawiającej się oceny innych.Oczekuje się sądząc po wyglądzie aby dziewczynka była zaradna zdecydowana,.Niezgodność oczekiwań otoczenia z możliwościmi działania stały się podstwo przyczyną znerwicownia......i jeszcze znerwicownie doprowadziło do trudności w myśleniu,w jakielkowiek sytuacji ekspozycji społecznej.Dziewczynk nie jest w stanie udzielić prawidłowej odpowiedzi  ze względu na dezogranizujący wpływ procesów emocjonlnych.Brak smodzielnego postępowni przejwia się odnośnie smodzielnego myślenia.Wszelkie operacje matemtyczne dziecko wykonuje n konkretach.Brak jest myślenia wyobrażeniowego.Czas wykonywnia jest dłuższy od
przeciętnego.

Jeszcze dodam że rok po ślubie, obecny mąż,.poszedł ze mną do psychiatry i dostałam skierownie do  szpitala.Byłam w Ciborzu  ponad miesiąc.Wtedy dotarło do mnie, że  potrzebuję pomocy.Najlepsze że niewiedza co do nerwicy,powodowała we mnie poczucie winy i uważałam że jestem głupia, dlatego taka jestem inna.Zmagałam się z życiem ...sądząc że jestem silna psychicznie.Oczywiście rodzina i dzieci obwiniły obecnego męża, za to że podjęłam leczenie.Fakt że nie mogłam się zaklimatyzować w naszym młżeństwie i wróciły wspomnienia pierwszego małżeństwa,też był przyczyną i chwiejna niestabilna sytuacj finansowa.Ale przed obecnym mężem miałam ,krótki związek gdzie pan miał kasy jak lodu,ale ten związek spowodował że stałam się nerwowa,zazdrosna i podejrzliwa.Była duża odległość i wiele niedomówień.Kontrolowałm i śledziłam...W obecnym małżeństwie też byłm zazdrosna ,nieufna...teraz jest coraz lepiej,ja staram się zrozumieć postępownie męża...za to że on mnie wspiera i stara się mnie zrozumieć.Mąż też wiele przeszedł ,co odbija się na jego zachowaniu.W Ciborzu brałam tabletki ,potem przestałm jak wyszłam ze szpitala.Rozchorowałm się na dobre , kiedy zostałam skierowna przez urząd pracy do pracy jako salowa.Brak dojazdu, autobus nie dojeżdżał , raz mąż woził raz zabierałam się z kimś...w pracy nerwówka...mycie ekspresowe naczyń w zmywarce,poganianie przez oddziałową....lęki okropne...dostałam, nie mogłam się schylić,bałam się i to okropne uczucie że ktoś siedzi na karku, że jest za plecmi,nie mogłam głowy umyć...lęki przed ciemnością..płacz i roztrzęsienie..Raz powolna a raz nie nadążałam za sobą...zwolnienie lekarskie..... do zwolnienia z pracy.Leczyłam się lekami , przepisanymi przez... dr Badura,.W Międzyrzeczu w przychodni postawił mnie na nogi.Teraz jak wspomniałam nie biorę leków i czekam na miejsce w szpitalu ,ponad rok.Na oddział dla nerwicowców,tam właśnie leczą bez leków.Mam mniejsze objawy,są... ale sobie radzę,ponieważ unikam sytuacji stresowych.Moim azylem jest dom,tu się najlepiej czuję.

ojj to dużo w życiu przeszłaś.Ja jestem dzieckiem DDA swoje też wycierpiałam.Oboje rodziców pijących,bijatyki,wrzaski itd...ech.

Jeśli możesz przybliż objawy jaki ci towarzyszyły i na jakich lekach byłaś i ile czasu?

Ja nigdy tak naprawdę się nie leczyłam,każde badanie słyszałam to NERWICA.

A badań miałam milion.

Zawroty głowy,mdłości biegunka,bóle brzucha,duszności.Jednym słowem masakra.

Z tych wszystkich objawów pozostały zawroty(lecz w minimalnym stopniu) i duszności..różnie odczuwane.Ucisk w gardle,problemy z przełykaniem,wrażenie że ktoś mi na karku usiadł.Szok jednym słowem i panika.Dziś w mniejszym stopniu,lecz jeszcze są.

Ja byłam na "signopam" na samym początku nerwicy.później zmieniłam na relanium,bardzo podobny skład...z ty,że relanium dużo tańsze.Chodziłam do lekarza prowadzącego,lecz z biegiem lat nerwica się nasilała,aż doszly objawy lękowe,nie wychodziłam półtorej miesiąca z domu.Najpierw chodziłam z mężem do Psychologa,lecz zbyt silne objawy na takie terapie.Wylądowałam u Psychiatry,który od razu przepisł leki na lęki i depresje....a relanium mi odstawia..tylko się uzależniłam .

A ile byłaś na tym leku simfaxin zanim zaczał już na dobre dzialać?

Ja obecnie jestem na

Tritico jedna na noc

citabax 40 mg-1 raz rano i (doraźnie hydroxyzynum)

No hej!

Więc czemu nie jesteś już na lekach,skoro objawy lękowe masz nadal ?

Właśnie z relanium bardzo ciężko wyjsć,ja jestem juz uzalezniona i moja terapia jest nie łatwa.Chociaż z 5 mg.3*1

jestem na 2mg.1*1 to dla mnie sukces- czasem w ogóle nie biore-tylko  (hydroksyzyna)