Walka z nerwicą, kroki do wolności - moje rady dla cierpiących

Jeszcze dodam jakby kogoś to zaciekawiło :ona nie miała innych objawów poza tym samopoczuciem, ciagle przygnębiona, rano wstawała z łóżka i codziennie czuła się jakby miała grypę, obolała, serce kołatało , wiecznie osłabiona... wiem, że robiła jakąs analizę kropli krwi i tam coś się jej pokazało , że moze mieć candidę i zrobiła test kału bodajże i wyszedł jej wysoki wynik rozkwitu tego drożdżaka.. pamiętam jak się cieszyła , że w końcu się znalazła przyczyna jej samopoczucia ..ze stanu skrajnego obecnie wychodzi na prostą .. ja też planowałam się zbadać ale ze względu na brak możliwości i czasu (małe dziecko) nie miałam jak rano dotrzeć do laboratorium:( nawet pani psychiatra przyjeżdżała do mnie do domu bo samej ciężko było się ruszyć;p piszę o tym bo może ktoś tu odnajdzie jakis kierunek a być może Was to nie dotyczy..

Sluuu cieszę się... Spróbuj

Ah, fakt że sama miałam nadzieję, ze jestem chora na coś, cokolwiek innego. No cóż, mam to co mam, ale żyję i wiem, że mimo ciężkich dni (same wiecie), są też te lepsze. Są też wspaniali ludzie, czyli WY.
Kasiu-

Witam kochane !

Dziś mam wizytę u lekarza,zobaczymy co powie-hmm jak na razie lek który mam przepisany działa różnie,lecz nie najgorzej.Wczoraj czułam się bardzo dobrze i spałam jak niemowlę

życzę wam miłego dzionka i przesyłam buziaki

spaaaać, osłabiona przeziębieniem ;-(
Cześć kochane kobietki i panowie.

Kasia- cieszę się że u Ciebie wesoło. ;-)

kochana nie jesteś sama...ja dziś idąc po mieście zużyłam całą paczkę chusteczek,a jak wróciłam to ciepła herbatka i fruu do łóżeczka.Kuruj się

Hej dziewczyny jak się trzymacie pozdrawiam wszystkich

Cześć Kochaniutkie,
Dziś ostatni dzień pracy. Ufff. Cieszę się, że mam was.

8888-właśnie to nie jest dziwne, ale nasze rodziny przyzwyczaiły się do stareotypu o nas. Wykreowały przecież w nas ten brak poczucia wartości w naszym dzieciństwie. Nie wiem jak wy, ale ja w młodości byłam zawsze krytykowana i zostałam wychowana w założeniu "Dzieci i ryby głosu nie mają"

Kasiu, oczywiście. Podejrzewałam już opętanie, zwariowanie i otępienie. No cóż, jakbyśmy zwariowaly to byśmy nawet o tym nie wiedziały. Magia lęku. Trzymaj się przejdzie.

Hej Kochani!

Ja dziś rekord na 1 tabletce...odwiedziliśmy połowę rodziny,zero duszności,lęków itp.

Kasiuniunia-miałam już w życiu wszystkie objawy.

rxx-to przykre,że nie masz wsparcia wśród bliskich,ponieważ to jest niestety,lub stety najważniejsze.Mnie wspiera rodzina i może to jest również powodem,że lepiej sobie z tym wszystkim radzę.Nie zawsze jest tak kolorowo,lecz jest dużo lepiej-mam wsparcie w mamie i moim kochanym mężu.

Jeśli tobie nic nie pomaga,to może potrzebna jest zmiana leku? bądź za krótko je bierzesz i działanie nie jest takie jakiego oczekujesz.Pomyśl również nad terapiami-skoro nie masz wsparcia od bliskich,to terapie grupowe będą odpowiednie.Spotkasz tam osoby które przechodzą to samo co ty-piszesz,że cieszysz się ponieważ tutaj możesz się wygadać-więc takie terapie były by bardzo pomocne.. ..będzie dobrze-ja również wychodzę z silnej nerwicy,oraz depresji nie raz i nie dwa już traciłam nadzieję,lecz walczę i jest lepiej...trzymam kciuki..nie pozwól aby nerwica z Tobą wygrała.ty masz wygrać z nią,a w dużej mierze zależy to również od Ciebie(od nas wszystkich)

Dzięki dziewczyny, już się bałam, dzisiaj jest dobrze. Pozrdrawiam

Witam Kochani:)
Otóż już za 2-3 godzinki wyjeżdżam z rodziną do Zakopanego na całe  święta:) więc chciałabym wszystkim tu złożyć życzenia prawdziwie Wesołych i Rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia, samych przyjemnych chwil pełnych ciepła i spokoju:) a w Nowym Roku przede wszystkim zdrówka i pięknego każdego dnia 2014 roku!! pozdrawiam

Zdrowych i Wesołych Świąt Troszkę mnie nie było:D Przed świętami czuję zmęczenie, coraz częściej głowa mnie boli, osłabienie......... ale cóż trzeba wytrwać i WALCZYĆ z tym cholerstwem.

Ps.poradzcie kiedy powinno sie powiedziec nowemu partnerowi o nerwicy? Boje sie tak od razu. Nerwice mam leczona, ale sami wiecie, co czlowiek nie majacy o niej pojecia, moze sobie pomyslec.

sluu - ja swojej już żonie powiedziałem o mojej nerwicy jakoś po 2 miesiącach chodzenia. Zaakceptowała to Szczęścia Tobie życzę. Teraz jesteśmy ze sobą już ponad 3 lata, Cały czas mnie wspiera.

Wesołych Świąt Buziole.

Witam, trafiłam na to forum przez przypadek, nie znam wszystkich Waszych historii, przeczytałam kilka i stwierdziłam, że powinnyście mnie zrozumieć:) mam 21 lat, jestem na trzecim roku studiów, dzisiaj Wigilia, zaraz Nowy Rok, może to czas na zmiany i na przyznanie się przed sobą, że potrzebna jest mi pomoc? Zawsze byłam osobą zamkniętą w sobie, odludkiem, pochodzę ze skromnej rodziny, ze wsi, odkąd pamiętam zawsze byłam prymuską w szkole, uczyłam się dużo bo chciałam wyjechać, zacząć żyć inaczej. Kocham swoją rodzinę, ale nie mamy dobrych relacji, z roku na rok jest coraz gorzej, oddalamy się od siebie, prawie w ogóle już nie rozmawiamy, myślałam, że umiem się od tego odciąć i żyć po swojemu... jakoś udawało się to do tej pory... wcześniej zdarzały mi się gorsze dni, ale mijały i było ok, a tym razem jest inaczej... od trzech miesięcy coś mnie dręczy, popadłam w stan depresyjny, są dni kiedy nie mam ochoty wstać z łóżka, rozmawiać z ludźmi, jeść, ruszyć palcem... mieszkam w akademiku więc próbowałam to ukrywać ale nie da się, współlokatorki widzą, że coś jest nie tak, tłumaczę im jak się czuję, ale nie rozumieją, z boku to wygląda jak zwykłe lenistwo, nie mam problemów a sama sobie coś uroiłam w głowie... ale Wy wiecie o czym mówię... zdarzają się lepsze dni ale potem zaraz znowu to wraca, każda najprostsza czynność sprawia mi ogromny trud, wysiłkiem jest dla mnie zrobienie zakupów, obiadu, przeczytanie paru stron czy posprzątanie pokoju... był tydzień że przestałam chodzić na zajęcia, jakoś udało mi się to załatwić, jestem na chemii, więc każda nieobecność bardzo komplikuje wszystko, niby jest ok na studiach, swoją obecność na uczelni ograniczyłam już tylko do przedmiotów obowiązkowych, powinnam robić licencjat, zacząć uczyć się do sesji, a ciągle to wszystko odkładam...prawda jest też taka, że żyłam dotąd głównie studiami, nie mam żadnej pasji, za bardzo serio do tego podchodziłam, a teraz coś mnie zablokowało, bo nie jest już tak łatwo być najlepszą, nie umiem się uczyć, poważnie myślę o rezygnacji, nie jestem w stanie chodzić na zajęcia, nie mogę się na niczym skupić, albo śpię, albo leżę i gapię się w sufit albo płaczę, mam wrażenie że wyszłam z siebie i stoję obok, nie mam motywacji, chęci do życia, nie pamiętam kiedy szczerze się śmiałam, znajomi się odsunęli, bo ich zaniedbałam, czuję się taka samotna i niepotrzebna, jest mi ciężko się pogodzić z tym, że mam problem ze sobą i skreślić dwa lata ciężkiej pracy ale teraz to chyba najlepsza decyzja, zbliża się koniec semestru i niestety marne szanse dostać teraz dziekankę, tym bardziej, że nie mam opinii lekarza potwierdzającej mój stan.... myślę nad terapią, chyba się zdecyduję, bo z tego co widzę Wam pomogło:) próbowałam pisać pamiętnik, ale to nie podziałało, chodziłam przez jakiś czas na karate też nie pomogło, trening trwał a ja i tak myślałam o swojej przypadłości... czytając Wasze wpisy, nabieram trochę optymizmu, z lękami można wygrać, nie jest łatwo, ale trzeba walczyć, chciałabym znaleźć w sobie też tę siłę:) Wesołych Świąt:)

Witam ciepło HERO, moim zdaniem specjaliści to podstawa, ja jestem zwolennikiem przede wszystkim terapii, ale uważam, że wizyta u psychiatry to również dobry pomysł. Od Ciebie zależy, co wybierzesz i na co się zdecydujesz, ale nie zwlekaj, nikt o Ciebie nie zawalczy, jeśli ty sama tego nie zrobisz - to pierwszy krok - moim zdaniem. Pamiętaj nie ma złych decyzji, jakiej byś nie podjęła będzie dobrze. Potrzebujesz czasu na dokończenie studiów, potrzebujesz przerwy, zrób to, to o niczym innym nie świadczy jak tylko o tym, że potrzebujesz przerwy i już. Masz prawo do zastanowienia się nad tym co chcesz robić. Jesteś bardzo młodą kobietą i na pewno znajdziesz w sobie jakąś pasję. Może to być drobna rzecz jak na przykład malowanie obrazków, robienie własnoręczne prostej biżuterii, nie wiem co Cię interesuje, poszukaj a na pewno coś znajdziesz to mogą być zwykłe proste zajęcia. Ja na przykład jak źle się czułam to robiłam proste kartki okolicznościowe z morałem. A kiedy był licho to z ze sterty starych gazet wycinałam obrazki, które do" mnie mówiły" - wycinałam rzeczy, które mnie interesowały, chciałaby mieć itp.. Na początku myślałam, że to jakaś bzdura, ale działało. A później odkryłam przy pomocy terapii że świat w którym żyję jest inny od tego w którym chcę żyć i tak zaczęła się moja praca nad sobą. Pamiętaj nic nie musisz! Ale Twój los jest w twoich rękach. Na pewno sobie poradzisz!  pozdrawiam

Witajcie.
U mnie fatalnie Mam ochotę uciec gdzieś daleko, gdzie nikt mnie nie znajdzie
Nie mam wsparcia w nikim. Rodzice wymagają ode mnie, żebym ich wspierała, pomagała im, zajmowała się nimi, spełniała ich marzenia. Nie mam na to ochoty.
Jestem w ogromnej rozsypce, nie mam siły na nic. Leżę i patrzę w sufit. Nawet płakać nie mam siły.
Czuję pustkę, a może ogromny smutek, żal. Może złość.
I sama nie wiem, czego chcę wymagać od siebie...

Moi rodzice tez uwazaja ze rodzac mnie dali mi tak wiele, ze nigdy sie im nie odwdziecze. Nic nie robilam wdg nich jak dzwigalam cegly do budowy domu, jak pozyczalam pieniadze, jak wspieralam w trudnych chwilach. prawda jest taka, ze zrobilam juz wystarczajaco duzo, jednak te poczucie winy i skrucha wymaga czasu. Moje uczucia to wynik ich dzialan, na szczescie sama tez za nie odpowiadam, wiec wbrem smutkowi staram sie ufac sobie i odbudowac moje poczucie wartosci.

Witam was kochane!

U mnie z samopoczuciem jak z pogodą-czyli tradycyjnie raz lepiej,raz gorzej.

Wczoraj czułam się wręcz wspaniale,prawie fruwałam...nawet winka się  z mężem napiłam

Dziś już nie jest tak kolorowo.Od rana ciężki oddech..ogólnie tak sobie.

Jutro mamy gości...w sumie 11 osób-mam nadzieję,że nerwica odpuści...i ten dzień spędzę z uśmiechem na twarzy :-)

Koniec swiat, uff
Jakas dzis lekko zdenerwowana jestem.

No witam , witam:)
Święta, Święta  i po Świętach;p ojjj było wietrznie i szkoda ze juz po... zdrówko dopisuje:) widze , że u Was też jakoś w miarę okey:)
sluu: pewnie odreagowujesz świąteczny natłok i dlatego troszkę Ci gorzej ;p minie szybko

bozenka125: moze faktycznie, każdy starał się na święta jakoś spiąć, mocno stąpać aby te dni przebiegły w dobrym samopoczuciu..organizm starał się stanąć na wysokości zadania...a teraz gdy już po świętach trochę układ nerwowy się zmęczył i stad to samopoczucie...ale na pewno szybko minie.. ehh te nerrwy paskudne ;p

sluuu-jak się czujesz zdenerwowanie przeszło

bozenka125 : mi jest juz o wiele lepiej, jakos stanelam na nogi, juz tu pisałam wcześniej...staram sie jakos przezwyciężac te moje dolegliwości ,jest juz duzo lepiej:) ale doskonale wiem co teraz przechodzisz, ten lęk i niepokój to coś okropnego:/ pamiętam jak ja codziennie wstawalam z tym uczuciem ..czułam sie codziennie przez większość dnia jak przed egzaminem jakimś do tego bylo mi niedobrze , mndliło mnie i nic nie mogłam zjeść..czułam sie strasznie słaba ,ledwo nogami powłoczylam..biore leki ,obecnie juz pozmniejszalam sobie dawki i jest poprawnie i wmawiam sobie ze to tylko moja psychika ze moja wyobraźnia jest chora , nie ja...jak coś sie zaczyna dziać to wstaje i robie cokolwiek , byle nie siedzieć i rozmyslac..czasami jest ciezko ale walczę ,jest duza poprawa czasami czuję sie fantastycznie ..zapominam o złych dniach ,pamiętam jak sie czuję dobrze jak to jest fajnie i to daje mi siłę:) to straszne dziadostwo ta merwica -pamiętam jak kiedyś mnie dusilo,nie mogłam złapać pełnego oddechu , chyba przez pol roku łapałam powietrze jak ryba to bylo straszne nie mogłam poczuć ulgi ze sobie oddechnelam ..jakos sie tego tez pozbyłam ,tzn zapomnialam o tym,zajelam sie czymś co mnie zaabsorbowalo  i samo przeszło

Hejka!

Ja wczoraj i dziś mam taki nerwowy nastrój.Wczoraj nawet pokrzyczałam na syna no,ale nie jesteśmy przecież maszynami,które będą wcinać leki i chodzić jak aniołki:D każdy ma lepszy i gorszy dzień.Pozdrawiam cieplutko :-)

Nie przeszlo,ale to przez balagan w zyciu osobistym. Bedzie dobrze tylko musze poukladac to i owo.

czesc kasiu trzymaj się to wszystko ta pogoda wirusy atakują ja tak miałam ostatnio temperatura35 dreszcze ale na drugi dzien przeszło tobie pewno tez zaraz przejdzie mnie znowu boli żołądek  i jest mi niedobrze pozdrawiam

Kasiuniunia, mnie też co jakiś czas się to zdarza, zazwyczaj chudnę wtedy nawet kilka kilo, ale po 2,3 dniach mija i znowu jem. Kiedy nie jem to piję elektrolity żeby się nie odwodnić. Mam je zawsze w domu i jak trzeba to popijam. Pij dużo to podstawa. Będzie dobrze, dasz radę, to minie! Ja mam dzisiaj ból głowy i bolą mnie wszystkie kości, ale jutro będzie lepiej!