Jak poradzić sobie z przeszłością i nie powtórzyć błędów rodziców?

Cyngli napisał/a:

Doszło do jednej kłótni pod koniec listopada, kiedy właśnie mnie zapytała, dlaczego jestem jaka jestem, co mi się stało. Odpowiedziałam jej, że ona mi się stała. I lawina ruszyła... wszystko z siebie wyrzuciłam. Potem żałowałam, ale chyba dobrze się stało, bo po tym napisała mi długi list, w skrócie, że zdaje sobie sprawę, że była kiepską matką, że zawaliła i przeprasza. I że przeszłości nie zmienimy. W tym ma rację.

O własnie o to chciałam też Cię zapytać, czy przez takie traktowanie jakie miałaś w przeszłości nie masz problemów z asertywnością? np. tak jak tutaj wykrzyczałas matce ale potem żałowałaś. Czy jakby ktoś Cie atakował w pracy, na ulicy umiałabyś mu się asertywnie postawic czy powątpiewałabyś czy masz do tego prawo i słuszność? ( bo takie pranie mózgu robi krzywdziciel gdy wypiera się, że skrzywdził lub krzywdzi nadal). np. krzyczy: " To tylko w Twojej wyobraźni Cie krzywdzą."

ps. to, ze jej powiedziałas "Ty mi sie stałaś"  świadczy, że jesteś  przy zdrowych zmysłach, że jestes normalna. Co by było gdybys mówiła, ze to Twoja wina, to by  świadczyło, że nastapił całkowity rozkład systemu postrzegania u Ciebie i czyniłoby z Ciebie łatwiejszy cel do dalszego krzywdzenia, bo stałabyś sie jak po lobotomii mózgu. Twoja matka przyznała Ci rację, przeprosiła. To nie jest źle. Gdyby zanegowała i wmawiała Ci ze to Twoja wina to by była psychopatką, robiąca głupka z ofiary i co zrobiłabyś wtedy?

Ja też DDA Powiedz jak synek? Pracowałam krótko z chłopcem z Aspergerem w przedszkolu..

Super. Pewnie jest bardzo mądry chłopczyk

Nie wiem, czy ktoś tu jeszcze zagląda, ale postanowiłam zrobić małą aktualizację, bo sporo się zmieniło u mnie.

Zaparłam się w końcu i trafiłam do psychiatry, który zdiagnozował u mnie zaburzenia osobowości, miło nie było o tym słuchać, ale poczułam ulgę, że przynajmniej teraz wiem, co mi jest i jak się zabrać za to wszystko. Brałam leki na ustabilizowanie nastroju m.in. citabax, pramolan oraz na spanie hydroksyzynę, gdyż w krytycznych momentach życia potrafiłam przez kilka tygodni sypiać w nocy maksymalnie po 2-3 godziny, co było totalnie wykańczające. Zapisałam się też do psychologa na NFZ, ale to była porażka. Chodziłam parę miesięcy, ale nie widziałam żadnej poprawy mojego stanu psychicznego, fakt, po lekach było lepiej, ale wiedziałam, że zmiany muszą stać się również w głowie, a tego u psychologa kompletnie nie czułam.

Zapisałam się więc do terapeuty w ośrodku, który znałam, bo jeździłam tam z moim autystycznym synkiem. To był strzał w 10, nauczyłam się wiele przydatnych rzeczy, jak pielęgnować relacje, jak okiełznać swoje emocje, metod relaksacyjnych, itp. Jednak po jakimś czasie (głównie z powodów finansowych) zaprzestałam terapii, po pewnym czasie też psychiatra pozwolił odstawić leki, robiłam to stopniowo.

Było ok, ale do czasu. W listopadzie ub. roku zmarła moja ukochana babcia, co było okropnym szokiem (fakt, chorowała, przeszła poważną operację, ale rokowania były b. dobre), bardzo się załamałam, ponadto byłam jedyną osobą, która mogła zając się jej ''ostatnimi'' sprawami, a z racji, że był to szczyt sezonu w rodzinnej firmie, to zostałam z tym sama, bo mąż był kompletnie zalatany. Ciężki to był czas. Sprawy spadkowe ciągnęły się, potem sprzedaż mieszkania, jeżdżenie tam (ok. 800km ode mnie) kosztowało fortunę i ogrom czasu. Cierpiał na tym syn, który właściwie miał matkę przez 2 tygodnie w miesiącu i tak aż do lutego tego roku. W marcu miłe wydarzenie - ślub mamy, pojechałam, 2 tygodnie po ślubie śmierć byłego męża matki, a mojego ojczyma. Kolejny cios, choć może już nie tak wielki, bo bardzo blisko nie byliśmy.

Wracając do dzisiaj - od parunastu tygodni znowu chodzę na terapię. Znalazłam psychoterapeutę prywatnie, gdyż na NFZ nie sposób się dostać - lista oczekujących na 3 lata do przodu. Jest fajny feeling między mną a terapeutką. U psychiatry byłam, wypisał doraźnie leki na spanie, z których na razie nie korzystam, oraz relanium na wszelki wypadek, gdyby wróciły stany lękowe - póki co nie wróciły, więc jestem zadowolona.

Jak relacje z mamą - bardzo dobre, choć kosztowało mnie to naprawdę wiele pracy, by się zdystansować i przestać jej matkować, co było niesamowicie trudne po tylu latach. Obecnie wiem, że NIC nie muszę, pracuję jeszcze nad pozbyciem się żalu, bo trochę takiego żaliku jeszcze we mnie siedzi.
Staram się być szczęśliwa i patrzeć optymistycznie w przyszłość. Cieszyć się macierzyństwem, a za jakiś czas może zrobić coś dla siebie - myślę nad podniesieniem kwalifikacji, może jakiś kurs, lub studia.

Mam nadzieję, że komuś ten wątek podniesie morale ;-)

Codziennie dowiaduję się o sobie nowych rzeczy i dociera do mnie, że mam prawo chcieć/nie chcieć, decydować...
To niesamowite, jak bardzo zablokowana i zaszczuta byłam wcześniej - poniekąd z własnej winy, bo za bardzo się bałam tego ''ruszać'', żeby nie było gorzej...

Fajnie, że u Ciebie zmiany na lepsze, pozytywne prądy lecą w moim kierunku i mam nadzieję, że też w kierunku każdej osoby, która ma trudniejszy okres i tego właśnie potrzebuje.

MAM PRAWO CZUĆ! ;-))))

Amethis napisał/a:

Cyngli napisał/a:

MAM PRAWO CZUĆ! ;-))))

a jak z ciałem? dużo dają różnej formy ćwiczenia przywracające przepływ energii, uwalniające zatrzymane w ciele traumatyzacje

Ogólnie, jako leń, gardzę aktywnością fizyczną. No, może poza seksem i spacerami.

Nie wiem, czy ktoś tu jeszcze zagląda, ale postanowiłam zrobić małą aktualizację, bo sporo się zmieniło u mnie.

Zaparłam się w końcu i trafiłam do psychiatry, który zdiagnozował u mnie zaburzenia osobowości, miło nie było o tym słuchać, ale poczułam ulgę, że przynajmniej teraz wiem, co mi jest i jak się zabrać za to wszystko. Brałam leki na ustabilizowanie nastroju m.in. citabax, pramolan oraz na spanie hydroksyzynę, gdyż w krytycznych momentach życia potrafiłam przez kilka tygodni sypiać w nocy maksymalnie po 2-3 godziny, co było totalnie wykańczające. Zapisałam się też do psychologa na NFZ, ale to była porażka. Chodziłam parę miesięcy, ale nie widziałam żadnej poprawy mojego stanu psychicznego, fakt, po lekach było lepiej, ale wiedziałam, że zmiany muszą stać się również w głowie, a tego u psychologa kompletnie nie czułam.

Zapisałam się więc do terapeuty w ośrodku, który znałam, bo jeździłam tam z moim autystycznym synkiem. To był strzał w 10, nauczyłam się wiele przydatnych rzeczy, jak pielęgnować relacje, jak okiełznać swoje emocje, metod relaksacyjnych, itp. Jednak po jakimś czasie (głównie z powodów finansowych) zaprzestałam terapii, po pewnym czasie też psychiatra pozwolił odstawić leki, robiłam to stopniowo.

Było ok, ale do czasu. W listopadzie ub. roku zmarła moja ukochana babcia, co było okropnym szokiem (fakt, chorowała, przeszła poważną operację, ale rokowania były b. dobre), bardzo się załamałam, ponadto byłam jedyną osobą, która mogła zając się jej ''ostatnimi'' sprawami, a z racji, że był to szczyt sezonu w rodzinnej firmie, to zostałam z tym sama, bo mąż był kompletnie zalatany. Ciężki to był czas. Sprawy spadkowe ciągnęły się, potem sprzedaż mieszkania, jeżdżenie tam (ok. 800km ode mnie) kosztowało fortunę i ogrom czasu. Cierpiał na tym syn, który właściwie miał matkę przez 2 tygodnie w miesiącu i tak aż do lutego tego roku. W marcu miłe wydarzenie - ślub mamy, pojechałam, 2 tygodnie po ślubie śmierć byłego męża matki, a mojego ojczyma. Kolejny cios, choć może już nie tak wielki, bo bardzo blisko nie byliśmy.

Wracając do dzisiaj - od parunastu tygodni znowu chodzę na terapię. Znalazłam psychoterapeutę prywatnie, gdyż na NFZ nie sposób się dostać - lista oczekujących na 3 lata do przodu. Jest fajny feeling między mną a terapeutką. U psychiatry byłam, wypisał doraźnie leki na spanie, z których na razie nie korzystam, oraz relanium na wszelki wypadek, gdyby wróciły stany lękowe - póki co nie wróciły, więc jestem zadowolona.

Jak relacje z mamą - bardzo dobre, choć kosztowało mnie to naprawdę wiele pracy, by się zdystansować i przestać jej matkować, co było niesamowicie trudne po tylu latach. Obecnie wiem, że NIC nie muszę, pracuję jeszcze nad pozbyciem się żalu, bo trochę takiego żaliku jeszcze we mnie siedzi.
Staram się być szczęśliwa i patrzeć optymistycznie w przyszłość. Cieszyć się macierzyństwem, a za jakiś czas może zrobić coś dla siebie - myślę nad podniesieniem kwalifikacji, może jakiś kurs, lub studia.

Mam nadzieję, że komuś ten wątek podniesie morale ;-)