Bardzo aktywne wychowanie

Od czasu do czasu przeglądam ten wątek i muszę przyznać, że spośród wielu innych bardzo utkwiła mi informacja, że zabieracie malutkie dzieci do kina, teatru czy nawet opery. W czwartek byłam w teatrze, choć sala nie była pełna, to na tym samym przedstawieniu były aż trzy pary z malutkimi dziećmi w nosidełkach. Specjalnie starałam się zwrócić na ten fakt uwagę i przyjrzeć jak będą reagować inni widzowie - i przyznaję, że nie zauważyłam najmniejszych przejawów czegoś, co można by nazwać czyimś niezadowoleniem. Wręcz przeciwnie - spotkało się to z dużym zrozumieniem i naprawdę sporą sympatią, jestem więc niemal pewna, że nawet gdyby któreś dziecko się rozpłakało, to nikt nie byłby tym faktem zbulwersowany. Dzieci od początku do końca zachowywały się jednak cichutko.

Wspominam o tym, bo to wyraźnie pokazuje, że nasza świadomość bardzo zaczyna się zmieniać - rodzice malutkich dzieci nie ograniczają się do siedzenia z nimi w domu, a w zamian za to już od najmłodszych lat starają się pokazywać im prawdziwy świat, rozbudzać wyobraźnię, służąc przy tym własnym przykładem, przy czym otoczenie wcale im tego nie utrudnia.

Olinka już napisała. Po to, by:

Mogą być jeszcze inne powody:
-dziecko uwielbia muzykę
-nie mamy z kim zostawić dziecka, a nie zamierzamy rezygnować z ulubionej rozrywki
-uczymy dziecko przebywania wśród ludzi i w różnych miejscach, żeby nie wyrosło na strachliwego histeryka uczepionego matczynej spódnicy.

Z jednej strony fajnie, że zabieracie dzieci, nawet bardzo małe do teatru, mogą oswoić się z tym miejscem, kiedyś dla nich będzie pewnie całkiem zwyczajnym. Choć fakt faktem wiele to teraz nie zrozumieją, zwłaszcza jak mają roczek, a sztuka jest dla dorosłych. Zastanawia mnie tylko taka kwestia, takie małe dzieci często płaczą, jak sobie z tym wtedy radzicie? Wiadomo, teatr to miejsce, gdzie ważna jest cisza, dlatego nie można jeść itp, to przeszkadza aktorom. Małe dzieci często płaczą, nie macie tego 'problemu'? W końcu to co innego niż szelescenie papierkami, na pewno to wtedy przeszkadza.

No całej akcji zapewne nie zrozumie , ale chłonie światła, kolory, dźwięki, emocje, co pozytywnie wpływa na jego rozwój. A normalni rodzice, zabierając gdzieś dziecko, dbają o to, by nikomu nie przeszkadzało (bo rozumiem, że chodzi Ci o malucha, który biega/wrzeszczy/płacze i uniemożliwia innym delektowanie się spektaklem).

My córkę zabieramy do opery, teatru i na różne koncerty, odkąd skończyła 3 tygodnie. Mniej więcej raz w miesiącu. Zawsze kupujemy bilety na dwa skrajne miejsca w rzędzie przy drzwiach, żeby w razie ewentualnego płaczu móc szybko wyjść z sali. Córka rozpłakała się jak do tej pory tylko raz - mąż wyszedł z nią z sali, uspokoił i po jakichś 10 minutach wrócili z powrotem. Dopóki karmiłam dziecko tylko mlekiem, podawałam butelkę normalnie podczas spektaklu. "Hałasujących" pokarmów w teatrze córka nie spożywa.

Nic dodać, nic ująć To jest niesamowite, jak szybko i jak wiele chłoną takie maluszki. Dzięki mojej gadaninie córka potrafi liczyć do dziesięciu (nie, żebym uważała, iż ta umiejętność jest jej już do czegoś potrzebna )

Przeważyło to, że nie mamy z kim zostawiać córki Ale szybko dostrzegłam płynące z tych wypraw korzyści. Córka jest odważna, nie boi się ludzi, nie potrzebuje absolutnej ciszy, by zasnąć, umie się zachować w miejscach publicznych, no i rozwija się o wiele szybciej niż jej rówieśnicy. Realną korzyścią jest też to, że my, jej rodzice, nie musimy gnić w domu

Dziękuję bardzo

Witam, znalazłam ankietę dotyczącą dzieci i zapraszam do wypełnienia, może jakiś punkt z tej ankiety posłuży wam jako urozmaicenie
czasu maluszka spam
Proszę nie kasować linku, to ważne dla rodziców

Link usunęłam, bo żaden z punktów ankiety nie miał wartości merytorycznej, a wyłącznie handlową. W przyszłości bardzo proszę nie naruszać naszego regulaminu. Pozdrawiam, Mod. Olinka

Dla mnie to wręcz normalne, że dzieci chodzą z nami do filharmonii. Wielu moich znajomych gra i dzieci od zawsze z nami chodza. Teraz zabieramy trójkę dzieci. Czesto wybieramy koncerty dla dzieci, bo moje juz rozumieją, a półroczniakowi podoba się wszystko. Potem kolacja w restauracji naszej ulubionej i tak "odchamieni" wracamy do domu.
Czasem sie zdarzyło, że muza nie podpasowała, ale to raptem dwa razy było i poczekałam z dziecmi w restauracji na tatusia
Uwielbiam piątki, bo to wtedy chodzimy. Czasem do koscioła jak tam graja. Dzieci tam usypiały

Mam nadzieję, że wątek jest nadal aktywny. Jestem mamą rocznej dziewczynki i również chcę jej zapewnić prawidłowy rozwój. Postawiliśmy na basen raz w tygodniu, chodzimy od 7 miesiąca życia. Raz w tygodniu jeździmy na zajęcia umuzykalniające metodą Gordona, a raz w miesiącu do Filharmonii na Smykowe Granie - rewelacyjna sprawa. Do tego postawiliśmy na języki, angielski i niemiecki. Robimy to w ten sposób, że razem oglądamy bajki, czytamy książeczki, czasami mówimy do małej ja po angielsku, mąż po niemiecku. Nie mam jakiejś super znajomości języka, mam jedynie FCE, ale zapisałam się na konwersacje raz w tygodniu i córka jest wtedy ze mną. Tak naprawdę nauczycielka rozmawia ze mną, ale zwracamy się też do Małej, tak jakby była czynną uczestniczka zajęć.
Poza tym uwielbiamy wycieczki górskie. Mała wędruje z nami już nawet przez cały dzień, oczywiście większość czasu w nosidle. Jestem przewodnikiem beskidzkim i mam nadzieję kiedyś opowiadać jej o historii, geografii, przyrodzie poszczególnych pasm górskich.

I tyle.

Wszystkie te aktywność realizujemy razem. Jest to nasz czas! Nasz, jako rodziny.

Rzeczywiście, w społeczeństwie pokutuje pogląd, że dziecko najlepiej do trzeciego roku życie powinno wychowywać się samo. Tzn, najlepiej nic z nim specjalnego nie robić. Niektórzy, dopiero w okolicach 2,5 roku zaczynają uczyć korzystania z nocnika (bo czas do przedszkola, a tam pieluch nie akceptują). W sumie każdy może robić co zechce. Ja w przypadku mojej córki założyłam, że chcę aby była szczęśliwa. I jeśli widzę uśmiech na jej twarzy gdy pluska się w basenie, to i mnie robi się ciepło na sercu. Podobnie jest z muzyką. Ona nie chodzi do żłobka, a w domu nie ma rodzeństwa. Są te same pomieszczenia, te same zabawki, dlatego pomyślałam, że dodatkowe bodźce, w postacie innych dzieci, zmiany otoczenia, sposobu zabawy, będą mile widziane. A wszystko przy dużym poczuciu bezpieczeństwa, gdyż mama jest obok. Nie wspomnę o tym, że sama też dobrze się bawię :-)