Chłopak dziwnie się zachowuje..

Nie jestem zaślepiony, ale w tym momencie po prostu głupieję. Posługujesz się pojęciami, których nie znasz, chylisz czoła z uznaniem dla osoby za jakieś przemyślenia o wątpliwej konstrukcji gramatycznej, usianej błędami interpunkcyjnymi. Więc naprawdę nie wiem co mam o tym myśleć. Podejrzewałem wersję optymistyczną, czyli sarkazm....

Twojego życia nigdzie nie zakwestionowałem.

Szacunek? Jak najbardziej. W jednej ze swoich wypowiedzi wszak i tak już potwierdziłeś, że mam rację. Nie rozumie zatem, o co ci na dobrą sprawę chodzi?

Netykieta zezwala na pisanie z małej. A jak już się tak czepiamy, to z WIELKIEJ litery.

Na ten przykład twoja definicja osoby dwulicowej i późniejsze "nie o termin chodzi". No to ja się pytam - a skąd mam wiedzieć o co ci w takim razie chodzi? I nie jest to złośliwość. Po prostu jeśli tego nie opiszesz poprawnie, to ja ciebie nie zrozumiem. A chyba o wzajemne zrozumienie się chodzi, prawda? A jaki jest sens prowadzenia dyskusji, kiedy będziesz używał jakichś swoich skrótów myślowych, a ja będę musiał się domyślać o co ci na dobrą sprawę chodzi?

Ty nie zwracasz uwagi na przecinki, a ja owszem. Potrafi to nieźle zmienić sens wypowiedzi, np:

Zabić, nie można wypuścić
Zabić nie można, wypuścić.

No, ale nie jest to temat o języku. Jeśli mówisz o uznaniu dla myśli (acz nie formy) - ok. Rozumiem, choć nie podzielam tego stanowiska. A i ty mam wrażenie, że siedzisz okrakiem na płocie. Podziwiasz wypowiedzi jednej strony....rację przyznajesz drugiej. Dla mnie jest to cokolwiek niezrozumiałe, skoro samemu to przerabiałeś i faktycznie cię to koniec końców zmęczyło. Tutaj innej opcji akurat nie ma. Albo jest się na kimś uwieszonym, albo jednak miejsce na prywatność w związku jest. Nie da się tutaj jakoś wprowadzić "prawie", lub "tak jakby". Więc albo są to dwa uzupełniające się światy, złożone z dwóch niezależnych ludzi dysponujących własną wolą, albo jest to związek symbiotyczny, w którym nie ma "ja", nie ma "ty", a jest tylko "my" i pokazuje się maile, smsy, wiadomości prywatne na różnych portalach itp.

Ech, podejmuję rękawicę
Ok, niech ci będzie... Aczkolwiek nie pasuje mi, gdy zwracam się do konkretnej osoby
Trąci lekko lekceważeniem.
A duża czy wielka - jakież ma to znaczenie, na boga?
Cóż złego i poddającego w wątpliwość: przyklaskiwanie jednej wypowiedzi i popieranie ledwie fragmentu z innej - skrajnie odmiennej? Czyżby świadczyło o niezdecydowaniu? Czy - skoro wróg z przeciwnego obozu - należy wszystko negować? Czasem da się znaleźć u kogoś o odmiennych poglądach coś do zaakceptowania.
A co do "przerabiania"...
I owszem, przerabiałem. Ale - wbrew temu, co sugerujesz - nie było "zmęczenia". Zadziwię Cię (cię - wedle uznania) i zapewnię, że ten związek był barwny, ciekawy i całkiem udany. Przyczyną tego, iż jest przeszłością nie było znudzenie. I ręczę, nawet w takim związku - mając wyobraźnię, umiejętność rozmowy, otwarty umysł - można żyć razem i być szczęśliwym. Koledzy, koleżanki to tylko marne substytuty partnera... Ale to moje zdanie.
Wyrażamy tu tylko swoje opinie. Odmienne, ale to nie znaczy, ze należy w każdej formie się punktować, byleby być górą w sporze... Nie potrzebuję czepiać się pierdół, więc i ty odpuść dalsze - w moją stronę - wpisy.
Zapewne skrajnie odmienne zdania mamy ze względu na doświadczenia życiowe i wiek. Tego nie przeskoczymy...
Energię proponuję spożytkować na pomoc autorce, bo została w cieniu...

Co?? podobnej "opinii" od dawna nie słyszałam. Skoro są to substytuty to jak mamy prawdziwego partnera to nie potrzebujemy innych osób - znajomych, przyjaciół itp.? Przecież w takim związku można się "zakisić". O czym ze sobą rozmawiacie, bo chyba nie da się przez kilka lat rozmawiać o swoich ulubionych filmach, pasjach (o ile można mieć w takim związku indywidualne pasje, no bo wszystko robicie wspólnie) oraz poglądach religijnych i politycznych.

Ja wrócę do Twojego wątku, swego czasu w telefonie chłopaka zobaczyłam wiadomość od jego kumpla z którym podczas wymiany tych wiadomości na piwo się umawiał.
Fragment wiadomości od kolegi do mojego chłopaka brzmiał mniej więcej tak" to umówmy się w (nazwa pubu) a później idziemy na bułgarskie dziw.i ". Mimo ze po przeczytaniu tej wiadomości uznałam to za żart tego kumpla, to nie dawało mi to spokoju. Mimo, że wiedziałam ze mój facet taki nie jest to się nakręcałam.
Mój chłopak używa wulgaryzmów od czasu do  czasu bo według niego to jest "dosadne słownictwo", wie ze mi to przeszkadza, wiec przy mnie rzadko mu sie zdazy przeklnąć, ale już w tych wiadomościach widziałam ze takie wulgaryzmy były. No nie przyczepię sie nawet ja do tego, tak ze soba rozmawiaja i tyle ... Nie przyczepiłam sie nawet do komentarza mojego chłopaka, że wszystkie laski wyjechały z miasta i pubach sami faceci.
A uwierz mi, mam problem z tego typu rzeczami, z zaufaniem, zazdrością i wyjściami beze mnie ...

Wyluzuj, jesli nie trafiłaś na nic, co sugerowałoby,że jest inna kobieta  w jego życiu to wyluzuj, wiem co mówie i dobrze radze

Fajnych Twój facet ma kolegów... Jeśli nie będzie reagował na tego typu teksty (nie wiem być może reaguje ale jak większość facetów zakładam, że nie) to presja kolegów którzy przez lata mają wpływ na niego może być tak duża że kiedyś po wódce i wieczorze w pubie wybierze się z nimi na dziw*i. Nie mówię, że tak byc musi ale z kim przystajesz takim się stajesz. Aha, jest tu mnóstwo wątków w których kobiety nie miały przez lata pojęcia o tym, że są zdradzane. Ich mężowie/partnerzy kryli się z tym idealnie.

Za dużo zbiegów okoliczności powie ktoś? Oczywiście można nie poddawać się presji, można być sobą w idiotycznym towarzystwie. Tylko nasuwa mi się jedno pytanie:

Po co?

Skoro towarzystwo gada tylko o jednym to po co się w nim męczyć? Przecież się takim nie jest. No chyba, że się jest wtedy się facet nie męczy.

Aha, jeszcze jedno: nie radź. Nie ma ludzi którzy mogą radzić innym ludziom. Musieli by być w ich skórze. Nie są. Można wypowiadać swoje przemyślenia i opisywać przeżycia ale być święcie przekonanym do swoich rad być nie można.

Co znaczy normalne? Wyjaśnij proszę. Czy normalnością nazywasz chodzenie w spodenkach odsłaniających pośladki i w bluzkach z mega dekoltem? To jest normalne? Bo większość tak robi? Czy normalnością jest krzyk w domu, picie wódki, palenie dwóch paczek fajek dziennie? Bo w wielu rodzinach tak jest. Czy wreszcie czy normalnością jest wkładanie w ludzkie umysły propagandy jak się zachowywać by byli normalni?

Czy to jest według Ciebie normalnością? Proszę, wyjaśnij.