Pytanie do "byłych" złamanych serc i osób które to przebolały

A ona się w tym czasie odzywała do Cb? wykazywała jakieś chęci spotkania albo nawiązania kontaktu?

Niekoniecznie się mogę z tym zgodzić.. Mówisz o sytuacji gdy jest pięknie, pięknie a nagle jednej ze stron się odwidziało, to wtedy oczywiście, że tej zrywającej jest łatwiej. Ale co w sytuacji gdy jedna osoba ciągle krzywdzi drugą i ta druga w końcu odchodzi?? Czy tej drugiej jest przez to łatwiej?? Przeszłam przez coś podobnego do tej drugiej sytuacji i powiem Ci że ani za grosz mi nie było łatwiej, a wręcz miałam wrażenie, że to mój eks wreszcie odetchnął i się cieszy z takiego obrotu sprawy. Po jakimś czasie zrozumiał swoje błędy i zaczęły się żale w moją stronę jaki to on nie jest biedny, ale wtedy to ja już odchorowałam ten związek i miałam to gdzieś..

VETO Remi...
Bez urazy ale znasz chyba tylko jedną - tą męską - stronę medalu.
Bo prawda stara jak świat i pokutująca od pokoleń jest taka, że gdy facet rzuci kobietę, to ona się potem za to na nim mści.
Jeśli będzie odwrotnie, będzie z siebie dumna... pozostaje jeszcze - w pewnych wyjątkach - pytanie czy aby na pewno???
Posłuchaj sobie utworu Chada i Pih "mów prawdę" - szczerze do bólu i konkretnie o tym mówi...

Jest jeszcze wersja odchodzącego oprawcy od ofiary... i powiedzenie, że przegrany staje się wygranym okazuje się prawdziwe, bo "najwięcej zawdzięczamy tym, którzy Nas skrzywdzili".

O ile wiem, to mężczyźni przywiązują się, a jeśli byli zakochani tym bardziej, do osób z którymi spędzają czas na poziomie dla kobiet nieosiągalnym. Nie raz się słyszy słowa kobiece - brak mi swobody, nie czuję się wolna, on mnie ogranicza, nie mogę oddychać w tym związku.... Mężczyźni tak nie mawiają, znajdują kochanki co najwyżej.
Kobieta nie mści się za to że została rzucona, bo ona złapie oddech, szybko odżywa, ona się mści za swoje niespełnione marzenia. I będzie dumna bo dowala temu złemu, bo pokazuje mu - patrz coś stracił. Ale do czasu. Bo jednak mężczyźnie zdecydowanie łatwiej poznać kobietę niż odwrotnie.

W każdym związku są złe dni, ale i dobre były. Patrząc na całokształt były i te dobre - wspominane przez tych co zostali rzuceni, a co wiedzą osoby które pierwsze odeszły. To takie proste - zwalać winę na kogoś, obarczać go odpowiedzialnością i widzieć, że to ta osoba była złem. Każdy jednakże związek rozwala się z winy dwojga osób. Nie jednej. Dwojga.

Cholera, nie za bardzo nawet wiem co powiedzieć. Aż mi jest cholernie głupio, że ja, mężczyzna który w życiu nie przypuszczałby że znajdzie się na takim forum może potrzebować go tak bardzo. Nigdy nie podchodziłem do relacji damsko męskich aż tak bardzo uczuciowo - oczywiście, kochałem i kocham nadal swoją byłą, ale dopiero teraz, po rozstaniu, dotarło do mnie jak bardzo. Jest mi głupio przed samym sobą, bo co to w końcu za facet że płacze z powodu kobiety? Najgorsza w tym wszystkim jest myśl, że dokumentnie zdaję sobie sprawę że ona podjęła decyzję o rozejściu się ze względu na moje błędy których było sporo. Tyle sygnałów, próśb, a ja jak osioł sądziłem że jaki bym nie był to i tak ona to przetrwa. Jestem prawie trzy tygodnie po rozstaniu, i jeszcze dziś rano miałem myśli "kurczę, dasz radę ją przekonać do siebie, z czasem pokazać jej że się zmieniłeś i dasz jej to czego ona potrzebuje i na co zasługuje. Pokocha Cię na nowo". A teraz co? Pustka. Jak ostatnia męska ciota przebeczałem cały cholerny wieczór po tym jak zobaczyłem że ją rozstanie kompletnie nie ruszyło i nie czuje do mnie kompletnie nic. A jeszcze parę tygodni temu ja sam czułem, że choć się sypie to coś do mnie czuje. Bo jak wytłumaczyć fakt flirtowania z moim dobrym znajomym, do tego będącym w 4letnim związku (chłopakowi się nie dziwię że się napalił, sama zaczęła, i sama to rozkręciła. Kilka dni po rozstaniu, "od tak"), rozmawianiu z nim dokładnie w ten sam sposób w jaki rozmawialiśmy my ze sobą trzy lata temu gdy się o nią starałem i niekrępujących rozmowach o MNIE z osobą którą rozmawia "poważnie" dopiero od naszego rozstania. I robi to dziewczyna, która we wspaniały sposób daje się kochać i nigdy w życiu czegoś takiego wcześniej nie robiła. Bo sama sobie zdaje sprawę że może komuś rozsypać długoletni związek, to po prostu do niej nie pasuje, kłóci się z jej zasadami, mentalnością i wrażliwością.

Nie jestem w stanie tego zrozumieć. Najgorsze w tym wszystkim jest poczucie tego, że nic nie można zrobić. Przebrnąłem przez setki poradników "jak odzyskać eks", i dopiero teraz zauważyłem że to wszystko to chyba pic na wodę. Że rzeczy dzieją się po prostu, naturalnym porządkiem, i żadne zachowanie nie jest w stanie kogoś przekonać do siebie z powrotem. Tym bardziej osoby która zmieniła swoje zachowanie i uczucia o 180 stopni.

Boli. Tak cholernie boli, że aż mi wstyd przed samym sobą, że tak się stoczyłem. Że wszystkich wokół pytam o radę, nawet osoby które nie są ze mną blisko. Co zrobiłem na Sylwestra? Zamiast dobrze się bawić to żaliłem się świeżo poznanej dziewczynie, która nie ma bladego pojęcia o mnie, o niej i o całej sytuacji. Czuję się jakby moje całe życie legło w gruzach. Nie czuję kompletnie pociągu do jakiejkolwiek akcji, zmiany swojego wyglądu, zmiany siebie, nawet po to by ona zwróciła na mnie znów uwagę. Po prostu się wypaliłem. Nie jestem w stanie żyć ze świadomością że jej nie ma i nie wróci. Że cokolwiek bym nie zrobił to i tak na nic się to nie zda. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że choćbym nawet zechciał zerwać z nią całkowicie kontakt, to nie potrafię i nie dam rady. Musiałbym zrezygnować z całego dorobku mojego życia, w który jest ona wciągnięta. Wszystko co robiłem do tej pory, robiłem dla niej, z chęci zaimponowania jej, nie sobie. Osiągnąłem przez to wiele, ale teraz dla mnie to przestało mieć znaczenie i nie chcę tego robić dalej, nie mam zupełnie ochoty pracować nad sobą czy robić czegokolwiek wartościowego dla niej, bo to ona nadawała moim akcjom sens. A ona to teraz zabiera. Błąd. Sam sobie to zabrałem.

Nie wiem czego od was oczekuję, czy zrozumienia, czy sympatii, ale cholera... Jeśli wam jest tak ciężko jak mi, to jestem z wami. Nie znam nikogo z was i nigdy pewnie nie poznam, ale doskonale sobie zdaję sprawę co czujecie. I myślę że wy trochę też wiecie co ja czuję. A czuję się jak ... Nic. Zero.

Rivedrive2 , mam doslownie ta sama sytuacje co Ty. Wmawiajac sobie ,ze bedzie dobrze tak naprawde sie oszukujemy, bo przywiazanie do bylej jest tak duzo ,ze nic tego nie zmieni, a to ,ze siwadomosc bledu wrocila do Ciebie jest najgorsza. Zerwalem z nia w marcu, a w sierpniu po wspolnych wakacjach uswiadomilem sobie jak bardzo duzo dla mnie znaczy i ze jest ta jedyna. Bylismy ze soba 2 lata ,a zerwalem z nia przez szczeniackie emocje zamiast wszystko przemyslec. Tylko teraz ona juz nie chce wrocic . Chwytalem sie wszsytkiego co jest mozliwe, a teraz nie mamy juz od miesiaca kontaktu , procz telefonu ,ktory dostalem od niej w wigilie.  W sylwka wyslalem zyczenia to dostalem takiego suchara na odpowiedz ,ze masakra Tez czytalem rozne poradniki i moim zdaniem to pic na wode, bo jesli ona sobie sama nie uswiadomi ,ze jednak chce wrocic to nic nie pomoze... Moze bedzie ktos ,kto sie wypowie w moim temacie? Ivonka, Rivedrive2? tylko czytajcie wszystko od poczatku to zrozumiecie wtedy cala sytuacje , bo ostatnie posty sa na temat terazniejszosci
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1330853#p1330853 . z gory dzieki !

hmm... jeśli czujesz że na prawdę na prawdę to ta jedyna, że warto o nią walczyć oraz że chcesz zmienić coś aby nie popełniać tych samych błędów to powinieneś to zrobić. Udowodnisz jej, że walczysz o nią i stawiasz ją jako pierwszą i najważniejszą, i albo się zgodzi i wróci do Ciebie, albo odrzuci i wtedy już będziesz miał jasność na 10000%, że czas zacząć nowe życie bez niej..

x

Chodzi o to że ona mnie kochała nawet bardzo skoro sama zaczęła rozmowy że fajnie by było wziać ślub. Ogolnie robiła wszystko żeby mi dogodzić wybaczyła gdy ja zostawiłem sama a ja wyjechałem na 3 tyg wiec to że mnie kochała to w to nie wątpie a zakochana nie jest wiem to dobrze.