Pytanie do "byłych" złamanych serc i osób które to przebolały

Właśnie dzisiaj mu powiedziałam że ma już do mnie nie dzwonić, nawet na przyjacielskie zapytanie "co tam słychać", on chyba nie rozumie jak rozwala mnie to emocjonalnie ;(

Po jakim czasie się pozbieraliście?

Diana dzięki ci kochana, każde słowo otuchy i dowodu na to że można z tego wyjść jest teraz dla mnie na wagę złota

5-6 lat - mój pierwszy poważny związek. Rozstawaliśmy się dwa razy. Po pierwszym nie odzywaliśmy się do siebie przez kilka miesięcy. Było ciężko (nawet rodzina go uwielbiała mimo, że miał swoje za uszami) ale ktoś ewidentnie nade mną czuwał bo okres ten wspominam pozytywnie...dużo wyjazdów, spotkań z przyjaciółmi i dziewczęcych wypadów do klubu.
Gdy doszło do pierwszego spotkania wręcz rzuciliśmy się na siebie i to był kolejny początek. Wtedy straciłam kilkoro znajomych, którzy uważali, że ten facet nie dorasta mi do pięt - mieli rację. Po drugim rozstaniu też nie było lekko ale zdecydowanie szybciej się pozbierałam... czemu? Znałam już swoją wartość a otaczające mnie środowisko było mną zauroczone (chyba emanowałam jakąś energią). Tydzień po tym rozstaniu pojawił się ktoś nowy z kim może się nie związałam jednak uświadomiłam sobie, że istnieją ciekawsi mężczyźni od mojego byłego. Nie związałam się z tym egzemplarzem bo za mało się starał. Niestety jestem jak twierdza i trzeba mnie długo zdobywać - jemu się nie udało

Kiedyś usłyszałam, coś pięknego i prawdziwego w moim wypadku, że "czas nie leczy ran lecz przyzwyczaja nas do bólu". Teraz jestem po kolejnym doświadczeniu - mężczyzna idealny też potrafi skrzywdzić. Nie mam już ochoty na wypady ze znajomymi czy ciągłe wymyślanie tysięcy czynności aby zająć myśli. Teraz moim lekarstwem jest cisza, spokój, przemyślenia. Liczę, że czas też pomoże.

Jestem zdania, że każde rozstanie jest inne tak jak my darzymy trochę innym uczuciem każdego człowieka. Zastanów się co Ci sprawia w danym momencie przyjemność i po prostu to zrób. Dodatkowo wygadaj się komuś ze wszystkiego co czujesz - ja mam taką duszyczkę i to bardzo pomaga

Dzisiaj nie wiedzieć czego zmotywowałam się. Postanowione: zmieniam się na lepsze, uatrakcyjniam jakoś swoją osobę, cały dzień myślałam tylko o tym co zmienie w swoim życiu na lepsze, nawet zaczęłam się uśmiechać pod nosem Pomyślałam nawet że może kiedy zmienie się on na nowo się we mnei zakocha, a może jeśli sie zmienie to  przestane go opłakiwać i zaczne na nowo żyć z kims innym, ale przede wszystkim bede szczęśliwa - z tą myślą chodziłam cały dzień..

Po czym 15 min temu znowu się rozpłakałam... ;( Czy to musi byc takie trudne?? Jak długo jeszcze bede czuła taki bezsens?? ;(

Z jednej strony denerwował mnie, nie dbał o mnie już, wiedziałam w głębi duszy ze mnie juz nie kocha i ten związek ogólnie należał do ciężkich, ale mimo wszystko nie potrafię się pozbierać, na każdym kroku o nim myślę, analizuje co zrobiłam źle, co mogłam zrobić inaczej..
Czy serce musi być takie głupie????

Ivonkaa,
Ja przechodzę obecnie przez to samo z tą różnicą, że byliśmy razem 3 lata.
Ja też zaangażowałam się bardzo, myśląc, że to miłość na całe życie, a jednak mój K. myślał inaczej i miał inny plan na życie (może nawet brak planu).
Jego powrót nie wchodzi w grę, za dobrze go znam. Nie zmienia decyzji, jest bardzo uparty. Pytanie, czy chciałabym jego powrotu? Biorąc pod uwagę emocje pewnie tak, ale patrząc racjonalnie - lepiej aby dał mi spokój i szansę na nowy związek.
Cierpiałam bardzo, rozmyślałam, winiłam siebie (niepotrzebnie), zadawałam setki pytań, nie dowierzałam... Potem pojawiły się huśtawki, raz było dobrze (!), raz źle, w weekendy zawsze źle
Teraz, też po prawie dwóch miesiącach, nadal wszystko jest bardzo bolesne. Postanowiłam jednak nie dać się, zawalczyć o siebie. Zaczęłam od nowych wiosennych ubrań i mnóstwa nowych zajęć. Tak dla ścisłości do wielu tych zajęć podchodzę "na siłę", ale działa, pomaga mi na chwilę zapomnieć, skupić się na sobie.
Wiem, że przyszłość coś dla mnie szykuje, że wszystko ma swoją przyczynę i że musi wyniknąć z tego coś dobrego Ta nadzieja jest dla mnie bardzo ważna.
Pozdrawiam Cię cieplutko Trzymaj się.

ivonkaa zachowujesz się identycznie jak ja kiedy rozstałam się się z moim partnerem po raz pierwszy. Ciągłe zmiany nastrojów, zamysły dotyczące zmian, niezaplanowane działania np. 5-cio minutowe pakowanie (teraz ledwo 2 godziny wystarczają), pogoń za pociągiem i wyjazd nad morze na weekend. Nie wiedziałam co dzieje się z czasem - kiedy byłam sama miałam wrażenie, że minuty to godziny a kiedy czas mijał i mijał to wydawało mi się że widziałam GO wczoraj i moje uczucia były nadal żywe.
Powód rozstania - chyba standardowy jak na obecne czasy ZDRADA. Dopuścił się jej człowiek, który podobno nie widział świata poza mną i po 1,5 roku już się oświadczył - mimo, iż nigdy o tym wcześniej nie rozmawialiśmy a ja byłam jeszcze bardzo młoda.

Nie powiem czemu inni uważali, że on na mnie nie zasługuje... przynajmniej nie na pewno w końcu takich rzeczy do końca nikt się nie dowie. Co wiem sama:
- kiedy się poznaliśmy imponował mi swoją inteligencją (ja byłam trochę młodsza) lecz z biegiem czasu on się nie zmieniał a ja cały czas się rozwijałam. Obecnie najtrafniejsze określenie dla niego to DZIECIAK.
- podobno jestem trochę ładna (ale bez przesady ) jemu też niczego nie brakowało ale od kiedy był ze mną stał się zbyt pewny siebie - kiedyś był odizolowanym romantykiem, którego tajemniczość mnie urzekła a później stał się duszą towarzystwa (w którym sama nie zawsze się odnajdywałam), do którego lgnęły kobiety
- po pewnym czasie przestał traktować mnie wyjątkowo. Czuł moją miłość więc się nie starał, kłócił się o drobnostki, pozwalał sobie na niemiłe komentarze a po pewnym czasie stawiał na pierwszym miejscu swoich kolegów - ich zdanie oraz towarzystwo

Taka to historia..

ioioio to bardzo ci współczuje, gdyby u nas wchodziła w grę zdrada to nawet bym nie pomyślała o powrocie!! Jak facetowi można drugi raz zaufać po czymś takim! Bardzo ci współczuje..
My byliśmy sobie wierni do samego końca, nawet jak w niedziele rozmawialalismy to mówi że do tej pory nie myśli nawet o tym..

Emilko, twój post idealnie "dopasował się" do mojego dzisiejszego nastroju Ponieważ wczoraj sobie założyłam, a dzisiaj zaczynam to spełniać: zaczynam swoje życie na nowo, na nowo nie znaczy ze rzucam myśli o moim byłym, że rzucam znajomych, że rzucam pracę czy coś w tym stylu, nie.. Zaczynam na nowo żyć!! To znaczy, ze przeanalizowałam ten związek, wiele rzeczy zrozumiałam i w sumie troszkę sie nie dziwie mojemu byłemu ze przestałam być dla niego atrakcyjna i ze przestał mnie kochać.. Nie usprawiedliwiam tego jak mnie ostatnio traktował, bo nie powinien był tego robić i na długo mi to zostanie w sercu, ale już rozumiem dlaczego przestał się o mnie starać, zrozumiałam przede wszystkim swoje błędy, opłakałam je, a teraz czas na oczyszczenie i na działanie! Nie mam zamiaru być smutną i zgorzkniałą babą (ludzie ja mam dopiero 22 lata a czuje się jakbym miała do grobu już się kłaść!!!!) muszę to zmienić, muszę zmienić moje melancholijne nastawienie bo zrozumiałam że tak naprawdę to ono mnie unieszczęśliwiało a nie mój facet, gdzie przez większość związku tak myślałam!!! Muszę zacząć żyć a przede wszystkim się nim cieszyć! Muszę pozbądź sie kompleksów na swoim punkcie i zdecydowanie częściej się uśmiechać ) Musze stać się tą kobietą, którą zawsze chciałam być.. Muszę nauczyć się być szczęśliwa sama ze sobą..
Potem zobaczymy co przyniesie mi los.. Koleżanka mi dzisiaj powiedziała, że jeśli ktoś będzie miał ze sobą być to i tak bedzie, a jeśli nie to nie. I z takiego wychodzę założenia. Nie dobijam się tym, że mojego ukochanego nie ma ze mną. Kiedy stanę się kobietą tą którą chce być, to może wtedy zaczniemy tworzyć nowy związek, tak nowy, bo do poprzedniego związku nie chce wracać. Może to naiwne ale wierze w to. Trzeba tylko wykonać ogrom pracy z samym sobą, ja już zaczynam działać, nie wiem jak on, póki co nie chce utrzymywać z nim kontaktu. Jeśli zechce kiedys abym do neigo wróciła, to musze być tego pewna że to był "ten jeden jedyny", bo póki co serce mi krwawi, że go straciłam, ale nie wiem, może to nie było to skoro tak nam sie nie może poukładać...

Nie ważne jaki bedzie finał tej mojej transformacji, najważniejsze żebym stanęła na nogi i w końcu była szczęśliwa A czy bede z moim byłym czy nie, to myślę, że będzie to świadoma decyzja "tej kobiety", którą chce być

Ja dziś tez zrobiłem krok i dziewczynie która zostawiła mnie dla innego kolesia po 4 latach napisałem że już mi się znudziło bieganie i blaganie za nią i żeby zyła wlasnym życiem.
Co ciekawe jeszcze chciała utrzymywać kontakt..Nie ma to jak męski przyjaciel. Masakra!

Czas. Mi zajelo to trzy lata, moja kolezanka po rozstaniu z wieloletnim chlopakiem po miesiacu miala juz innego; chyba tylko po to, zeby nie byc samej i nie myslec i ex. U kazdego to jakos inaczej.
Trzymaj sie!

Wiesz jesteśmy ze sobą ale sielanki nie ma ,a jak jest to nie na długo bo zaraz wywołam jakąś kłótnie ,taki charakterek .Czy jest czego zazdrościć ? może i tak ale to się okaże czy się nam ułoży bywają takie momenty że jesteśmy o krok od rozstania,były takie dwie sytuację odkąd wróciliśmy ,oby już więcej ich nie było .Mój wtedy odciął się na jakiś miesiąc nie cały ,chyba 3 tyg i po tym czasie pierwsze znaki dawał ,niby nic takiego ale zawsze coś ,pózniej chciał wrócić i tak zrobiliśmy ja po zastanowieniu się zgodziłam ale nie trwało to długo ,parę dni ,nie przegadaliśmy sprawy i to nie był odpowiedni moment na powroty ,aczkolwiek pózniej jak mówiłam los nas połączył i tak zostało i chyba chcę być ze mną na zawsze ,tak mówił jakiś czas temu ,co nigdy tego nie było i się zdziwiłam bardzo ,czułam że mnie kocha wtedy ale gdy są kłótnie to to znika niestety ,dlatego będę dążyła żeby nie prowokować i nie czepiać się o byle co Ja zawsze miałam gdzieś tam nadzieję ale starałam się pogodzić z  tym faktem że już go nie ma ,mijały miesiące jednak każdego dnia był ze mną w mojej głowie,tęskniłam bardzo i dalej kochałam...nie warto walczyć jak druga osoba nie chcę ,lepiej sobie odpuścić i zobaczyć co dalej będzie jak się potoczy

Jak uda Ci się to wszystko przemyśleć i przepracować, to zaczniesz nowy rozdział.
Jeśli uważasz, że samej lub z pomocą rodziny i przyjaciół, Ci się to nie uda, to oczywiście możesz iść do psychologa.

Jesteś na zakręcie życiowym, za który jednak będzie prosta.
Grunt to wiara w siebie!

I nie pisz proszę: "jak tu zaufac komus nowemu, jak się zaangażować, jak w poprzednim związku oddalam cala siebie a wyszlo na to ze jestem do d.. ;( ;( ".
Bo jeśli nie zaufasz ponownie i nie pozwolisz sobie na kolejne zaangażowanie, to nie dasz sobie szans na szczęście.

Ja z natury dość waleczna osoba właśnie taką postawę po rozstaniu przyjęłam. Rozstałam się, bo facet mnie zdradził. Był to 5 letni związek, zaczął się w prawdzie w gówniarskim czasie, ale dużo sobie obiecywaliśmy i planowaliśmy wspólną przyszłość.
Owszem był płacz i rozpacz. Nie pomagało, że powodem była inna kobieta.
Potem jednak wzięłam się w garść i zaczęłam poszukiwania szczęścia.
Opłacało się, znalazłam mojego mężczyznę i kilka lat po tamtym zdarzeniu jestem szczęśliwą mężatką.

Ivonkaa, życie jest tak nieoczekiwane i potrafi zaskakiwać.
Popłacz sobie, a potem rozpocznij nowy jego rozdział.

Nie sądziłam ,że wybory życiowe z rozsądku są tak trudne do zaakceptowania
Mimo iż nie należę do KKZB to jendnak bardzo ważne jest dla mnie budowanie związku od przyjaźni do miłości....

Dasz radę Z każdym dniem będzie lepiej, choć o byłych się nie zapomina...nigdy, ale z czasem wspomnienia zacierają się...i dobrze.
Człowiek to silna istota.
Zdecydowanie się zgadzam z tym, że trzeba zerwać znajomość, dla dobra własnego stanu emocjonalnego....w innym wypadku zawsze będzie tliła się jakaś nadzieja  " a może jednak będziemy ze sobą...?" a to będzie powodowało, że będziesz zamknięta na innych i ich uczucia - przyjazni, miłości itd. i będziesz stała w miejscu.

Myślę, że powinnaś szukać takich opracowań, które będą traktowały o samoocenie, samopoznaniu, zwiększeniu własnej wartości czy wiary w siebie.

Kobiety często zamartwiają się, obwiniają. Wmawiają sobie, że były beznadziejne i dlatego tak się skończyło. A terapia po rozstaniu powinna być odwrotna - rozstaliśmy się, widocznie nie był mnie wart, znajdę bardziej wartościowego.

Po rozstaniu, aby szybko i zdrowo zakończyć etap i ruszyć dalej, powinno się popracować nad własną samooceną.
Uważam, że rozpamiętywanie, udowadnianie sobie błędów nie mają sensu.
Twoim celem powinno być wypracowanie w sobie świadomości, że rozstanie, to nie była tylko Twoja wina.
Przypomnij sobie, jakie są Twoje zalety, mocne strony i wmawiaj sobie, że facet to wszystko stracił. Jego problem. Znajdziesz takiego, który to bardziej doceni.

Musisz po prostu pokochać siebie jako singielkę, by móc odnaleźć kolejną miłość

Nie jestem niestety zbyt mocna w tytułach. Może seria "Balsam dla duszy" lub coś powiedzmy bardziej naukowego "Psychologia miłości" B. Wojciszke.
Można też wypożyczyć coś z biorgafi lub opowiadań o życiu kobiet z innych kultur (Azja, Indie). To fascynujące książki, często przygodowe, a jednocześnie mają fajny skutek terapeutyczny, bo przywołują różne refleksję. Albo myślisz sobie, że Twój problem, to nie problem w porównaniu z tymi opisywanymi. Albo zaczynasz zazdrościć im siły i determinacji i traktujesz to jako motywację.
Ja ostatnio czytałam np."Dobre kobiety z Chin".

I dobrze Ci to zrobi. To też forma pracy nad sobą. Unikniesz w przyszłym związku błędów, które przydarzyły Ci się w minionym. Wszak właśnie tak uczymy się siebie i relacji z innymi

Tacy niestety bywają faceci. Dużo od siebie wymagają, nie uznają porażki, użalania się.
Takim trzeba często przypominać, że jest się obok i czeka, aż się odważą otworzyć. Co mądrzejsi w końcu z tego korzystają.

Jak nad sobą popracujesz, to jeszcze bardziej siebie poznasz i jeszcze bardziej się pokochasz. A później będzie łatwiej obdzielić tym uczuciem jakiegoś fajnego i mądrego mężczyznę.

Skoro odczuwasz taką potrzebę i ma być to symboliczne zakończenie znajomości, to czemu nie.

Witam Złamane Serduszka
Ivonkaa, bardzo fajnie do tego podchodzisz. Ja również mam teraz taką dziwną wewnętrzną siłę aby żyć jak zawsze chciałam, a niekoniecznie miałam na to czas, energię itd. Przykład - wiele nowych zajęć, których się podjęłam i które bardzo dobrze na mnie wpływają i ubogacają mnie.
Rozumiem też bardzo Twoje rozterki. Mój K. też był zawsze taki, że do pomyłki się absolutnie nie przyznał i do dziś nie wiem, czy zdaje sobie sprawę ze swoich błędów. Powiem Wam dziewczyny, że ja go w ogóle nie rozumiem... Spotkałam go zupełnie przypadkiem kilka dni temu. Rozmawialiśmy tak fajnie, na luzie, śmialiśmy się, opowiadał mi mnóstwo rzeczy, pytał o wiele, nawet o takie sprawy, które w codziennym życiu go nudziły (!). Uśmiechał się, mówił, że bardzo ładnie wyglądam... Nie biorę sobie tego zupełnie do głowy. Staram się przynajmniej. Czas wszystko zweryfikuje.
Trzymajcie się dziewczyny ! Buziaczki

Tak masz rację.Ciężko mi jest bo ciągle w delegacji i jeszcze posiedzi tam z 2 miesiące albo i więcej ,bez końca to trwa ;/ mało się widujemy ,ciągle jestem tutaj sama a on tam.A Ty jak sobie radzisz?lepiej  już trochę?

U mnie kryzys sypie się od ostatniego weekendu .Nienawidzę tego ,bardzo chcę żeby powróciło to co dobre ,ale sama tego nie dokonam,czuje się jakbym była ciężarem dla niego ,ciągle coś nie tak mówię ,jestem zła eh sama nie wiem...Ja też miałam takie chwile jak Ty tyle że mi nic nie odpisał...wtedy musiałam już się pogodzić ostatecznie.To tak boli ,do tej pory mam tego skutki i przez to się psuje ,bo się boje wiecznie .

Tylko za dużo po książkach, to Ty się nie spodziewaj
One mogą być podporą, drogowskazem. Najważniejsze i tak są Twoje działania.
Książka to balsam, a potrzebne są jeszcze plastry, opatrunki, maści na złamane serducho i poszarpane nadzieje. Tego szukałabym raczej w realnych działaniach.

Twój były ma niezłą technikę. Pewno łatwiej mu rozpocząć nowy rozdział ,gdy opowiada z uśmiechem, że sobie świetnie radzi. Część facetów ma bowiem świetny dar do nierozpamiętywania.
Weź z niego przykład i zacznij z uśmiechem planować przyszłość.

Emilka99, możesz rozwinąć?

odciął się ode mnie od wczoraj i oddał alkoholowi ,nigdy czegoś takiego nie było

Ale jaki był powód takiego zachowania? Wiesz w ogóle co mu odbiło?

Ehhh.. Tak już czasem bywa.. Sama jestem przykładem tego , iż nie zawsze reanimowane związki są szczęśliwe

Marti trzymam kciuki za ciebie i pisz codziennie co tam u ciebie słychac

Emilko i jak tam wasze sprawy?? Wyjaśniło się coś?

U mnie jakoś leci.. Gadamy z byłym ale gość na każdym kroku mi udowadnia jaki jest żałosny.. Na prawdę chyba pomału zaczynam się od niego uwalniać i zaczynam dostrzegać same pozytywy z naszego rozstania.. Ja potrafiłam się przyznać do swoich błędów i przeprosić, on nadal tkwi w martwym punkcie w którym jest królem świata, zawsze ma rację a wszystko co złe to moja wina.. Jeszcze się chwali swoimi nowymi podbojami, w dodatku żałosnymi.. ehhh szkoda gadać

Pomimo tego, pomalutku, bo pomalutku ale zaczynam czuć wewnętrzny spokój i ciszę, i chyba zaczynam być szczęśliwa sama ze sobą Mam nadzieję, że to nie tylko zasługa świąt i perspektywa spotkań z rodziną i ze znajomymi, ale że ogólnie już tak zostanie.

Hej Kobietki!!! Dziękuję i przyłączam się do życzeń ,aby te Święta były spokojne,rodzinne z dużą dawką miłości od bliskich oraz oczywiście zdrowe Ivonkaa musisz się odciąć nie ma innego sposobu,on jest jakiś śmieszny i beznadziejny ,ciekawe co chcę taką gadką udowodnić ,chyba bardziej siebie pogrążyć ,dobrze że Ty wyszłaś z tego godnie i z poczuciem że nic złego nie zrobiłaś,bo taka jest prawda i nie daj wpędzić się w poczucie winy ,a on nie zasługuję a taką fajną kobietkę ,głowa do góry A co u mnie...hmm było nie ciekawie w ciągu tych ostatnich trzech tyg , wczoraj się zobaczyłam z P i na szczęście okazał się to bardzo przyjemny spędzony czas,dużo rozmawialiśmy , i było w końcu tak jak przystało,oby tak pozostało ,czas pokaże.Ściskam mocno Was i czekam na wiadomości jak układa się Wam życie ,oby na lepsze :*

Lilusiaaa to łącze się z tobą w bólu.. Wiem jak to jest, uwierz mi. Jaka była u ciebie sytuacja? Ty zerwałaś czy on? Kochałaś do końca? Pytam bo wydaje mi się, że każda sytuacja jest inna i od tej sytuacji zależy jak szybko do siebie dojdziemy i wrócimy do normalnego życia.

Ja się już pozbierałam, bo tak jak mówiła Marti gość kompletnie na mnie nie zasługiwał, jak się zachowywał w czasie naszego związku to jedno, ale jakiego dupka robi z siebie po rozstaniu to już w ogóle żenada. Dotarło do mnie że nie mam co płakać, bo tego faceta którego pokochałam, tak na prawdę już nie ma ... Wierzę, że ktoś tam na mnie czeka i kiedyś się spotkamy

Emilko cieszę się że ci się poukładało

Wesołych Świąt Kobietki

ivonkaa ja ze swoim byłym chłopakiem byłam 3 lata ... od początku trwania związku były jakieś problemy ale z czasem wielka miłość , namiętność i tym żyliśmy.Tak naprawdę nie potrafiłam bez niego żyć:( choć już w trakcie trwania związku zrobił mi wiele złego , przez co nawet stracił zaufanie mojej rodziny.
Po 2,5 roku zaczął się koszmar .... bo ze mną zerwał szybciutko bo po 2 tygodniach wrócił z podkulonym ogonem ale już nigdy nie było tak samo.Traktował mnie jak zabawkę , robił wszystko na co miał ochotę ,a ja się z tym godziłam by tylko go nie stracić.Później znowu mnie zostawił wmawiając mi ,że to moja wina,chodziłam struta ale dalej miałam nadzieje ,że mnie kocha i wróci.. i nie myliłam się błagał bym do niego wróciła, a ja jak głupia oczywiście dałam mu sznase
Ostatnie słowo padło kiedy dowiedziałam się że pisze z innymi kobietami i to ja odeszłam ale na nim to chyba nie zrobiło wielkiego wrażenia.... i tak mija 3 miesiące odkąd go nie ma i kocham kogoś kto na mnie nie zasługuje ,a jak pomyśle że może być z inna kobieta to strasznie boli

Z tego co opisujecie wasze związki nie były ani udane ani szczęśliwe. Więc czy nie lepiej pocierpieć teraz przez jakiś czas ale dać sobie szanse na nowe, lepsze życie??? Nie byłyście szczęśliwe z partnerami, więc już nie będziecie, Taka smutna prawda. Nie możecie kochać za dwoje, starać się za dwoje i być szczęśliwe za dwoje, bo to nie wypali. Skoro już teraz facet się nie stara, to potem nie będzie ani tyle.
Skoro zerwałyście to widocznie coś było nie tak, wasi partnerzy dążyli do tego zerwania aż w końcu coś w was pękło. Nie musicie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. To co teraz odczuwacie to bezsilność z powodu utraty starego życia, strach przed nieznanym, strach przed utrata stabilizacji do której byłyście przyzwyczajone do tej pory, strach z powodu konieczności zmiany planów i wyobrażeń o waszym przyszłym życiu.. To jest całkowicie normalne! Niestety kolejna smutna prawda jest taka, że nikt za was nie przeżyje tego cierpienia.. Każda z nas musi przez to przejść i tyle. Ja ciągle sobie przypominam, że co nas nie zabije to nas wzmocni i pomaga mi takie myślenie

nie ukrywam że w moim szybkim dojściu do siebie pomógł mi mój eks. Tak dokładnie, mój eks. Okazał się skończonym kretynem, już wcześniej wiele rzeczy mi się w nim nie podobało, ale dopiero teraz po ponad dwóch miesiącach od rozstania spadły mi klapki z oczu i dokładnie widzę jakim jest człowiekiem. Że ma wstrętny charakter, a jego teorie i gadanie to jest tylko manipulacja ludźmi.. Już wolę być sama niż mieć przy boku takiego osła. ( przepraszam wszystkich mężczyzn za te określenia, ale niestety to co on wyprawia ostatnio to przechodzi ludzkie pojęcie i w pełni na nie zasługuje).

Nasz mózg bez końca odtwarza dobre wspomnienia z naszymi facetami i cierpimy kiedy zdamy sobie sprawę z tego, iż nie ma ich już przy naszym boku. Ale trzeba sobie powiedzieć twardo, że to ich strata, nie nasza i trzeba się mocno przyłożyć do tego aby zbierać "nowe" dobre wspomnienia każdego dnia Tego wam z całego serca życzę

ivonkaa a ile u Ciebie minęło od rozstania??
U mnie najgorszy był pierwszy miesiąc,nie mogłam normalnie funkcjonować teraz jest już lepiej , choć czasem mam paskudne dni ,że nie mam na nic ochoty tylko siedzę w domu ,rozmyślam i płaczę i przeraża mnie jak inni piszą ,że lecza już rany rok.Mam nadzieje ,że u mnie szybciej to minie bo nie wyobrażam sobie trwać w takim stanie dłużej.Kiedyś tak często się śmiałam ,ogólnie jestem wesołą i lubianą osobą ale przez Niego uciekło ze mnie życie.

Ale jest tak jak napisałaś... lepiej przecierpieć teraz i mieć nadzieje na lepsze życie
Nawet pojawiło się kilku kandydatów bardzo zainteresowanych moją osobą ,ale problem w tym ,że nie potrafię dać nikomu szansy bo wciąż myślę o byłym:/

nadzik25 to podobnie jak mój były, twierdził że jestem najcudowniejsza dziewczyna,że lepszej nigdy nie znajdzie i coo?? i tak nie umiał tego docenić! Chyba faceci już tak mają .. dla mojego byłego 3 lata to maks co mógł mi dać i po prostu przestało mu zależeć

nadzik  podziwiam Cię ...hm skoro po tylu latach na dodatek przed ślubem Cię zostawił,jak Ty to robisz? Mam podobnie raz wydaje mi się że dam rady i że będzie dobrze ,że mam wspaniałe dzieci dla których przecież żyję a zaraz potem przychodzi dołek,na nic nie mam ochoty ,nie chce mi się z nikim gadać.ehh

Hej moje kocha e kobietki, ja poznalam mojego meza po33 latach malzenstwa-inie zycze tego nikomu. Wy jestescie mlode,zyjcie dalej i nie patrzcie na ta wielka milosc. Potrzeba do tego sily ale my kobiety ja mamy. Pozdrawiam.