Pytanie do "byłych" złamanych serc i osób które to przebolały

Mnie nie dziwi to, że faceci tak się zachowują w stosunku do świeżo poznanych kobiet. Ale po 7 latach, tylu planach, marzeniach i wogóle proponować mi romans?! Był moim pierwszym partnerem, nigdy go nie zdradziłam, jak może wogóle coś takiego proponować? To tak jakbym zaoferowała mu że co miesiąc ma mi przelewać pół swojej pensji, bo jego nie chce ale pieniążki się przydadzą. ŻENADA!!!!!!! Dlatego też chyba jest mi łatwiej...

Nadzik25 własnie ja też kochałam Go (kocham) prawdziwą,dojrzałą miłością, też byłam dobrą partnerką i mimo tego ,że to był związek na odległość to wszystko kręciło się wokół Niego,wszystko co robiłam to z myślą o Nim ,przez Jego nie dojrzałość to zwykle ja walczyłam o ten związek tak jak piszesz Ty taki Piotruś Pan.......Tobie zaproponował,żebyście zostali kochankami ...jakaś masakra poprostu

Witajcie Kochane,
Emilko99 bardzo się cieszę że u Was lepiej Trzymam mocno kciuki i pokaż mu przede wszystkim jaka fajna laseczka z Ciebie i kogo mógł stracić.
Ivonka, no z Ciebie to silna kobietka jest Tak trzymaj. Pisałaś, że Twój były ułatwił Ci zadanie, bo zachowuje się żałośnie... U mnie na odwrót... Jak spotkaliśmy się z K. przypadkowo, zaczęliśmy rozmawiać i rozmowa była taka fajna, miła, na luzie, mniej więcej tak jak rozmawialiśmy ze sobą przed trzema laty (na początku znajomości), uśmiechał się, dużo mnie pytał co u mnie, o moje nowe zajęcia, był taki serdeczny... Kurczę, dało mi to do myślenia, że on teraz taki swojski, sympatyczny, a w związku parę tygodni temu - olewka, coraz większy brak zainteresowania, wypalenie z jego strony... Może tak ma być... Może lepiej teraz niż później.
W każdym razie bardzo podoba mi się to, co napisała Nadzik25: "Jakiekolwiek cudowne wspomnienia mam, to liczą się fakty".
Buziaczki Netkobietki Damy radę.

Hej, ja z mojej perspektywy 6? 7? miesięcy po rozstaniu (nie chcę tego liczyć, generalnie - sporo czasu), a raczej porzuceniu  i leczenia się z tej sytuacji, mogę Wam poradzić, żeby pozbyć się wszelkich złudzeń co do możliwości przejawienia przez byłego partnera skruchy i wyrażenia chęci powrotu, wszystkich myśli związanych z nadziejami na powrót, projektowania sobie "co powiem, jeśli będzie chciał rozmawiać?", toczenia w myślach rozmów z czasów, "gdy między nami było pięknie".
Ja dalej płaczę, nie rozumiem, analizuję, chcę cofać czas, ale jestem spokojniejsza. Nie mam nadziei na powrót, z resztą już chyba nie ma do czego wracać, tak samo chciałabym już przestać czuć to, co jeszcze we mnie zostało.

Wydaje mi się że problem jest właśnie tu " zawsze się starałam,robiłam wszystko żeby było dobrze " często się przewija to w naszych postach .Ja kiedyś tak się starałam ,myślałam że tak jego zatrzymam ale nie...teraz jestem inna pokazuje jemu że mam swoje życie,że bywam zajęta ,czasem nawet koloryzuje ale co tam niech ma o myślenia ,a tu wypad z koleżankami , joggingi ,siłownie ,jakieś kursy   aby nie myśleli że siedzimy na tyłkach i czekamy tylko na nich Oczywiście trzeba się starać ,ale nigdy za dwoje,wymierzać sobie jego miarką ,ile on nam daje tyle my jemu .Ja ciesze się że jestem z moim P ale i tak mam częsty strach i panikę że znowu coś pójdzie nie tak ,także kolorowo nie jest ,bo skąd mogę wiedzieć czy sytuacja się nie powtórzy ? W takim wypadku cierpiałabym podwójnie ,jestem tego świadoma.Także może lepiej jak Wy dziewczyny zakończyłyście to raz na zawszę ,ból z czasem minie ,a pewnie trafi się mężczyzna który będzie każdej z Was dany jako ten jedyny i nigdy nie zrani ...Odchorować musicie ,nie ma na to leku ,też 4 miesiące mijały a ja dalej kochałam,miałam rozdrapywane rany bo odzywał się do mnie itp ,to było dla mnie jak żałoba,strata bliskiej osoby na zawsze ;/ ale po tym czasie nie siedziałam płakałam w poduszkę ,po miesiącu już się "uspokoiłam" w miarę normowałam , jednak serce było dalej zajęte ,myślałam o nim codziennie przez ten czas .Nie przypuszczałam że wrócimy do siebie ,byłam pewna że nie ,a jednak.I tak już od sierpnia to trwa ,wzloty,upadki ale do przodu .Jeszcze się zakochacie z wzajemnością Teraz przychodzcie tutaj ,rozmawiajcie a będzie łatwiej ,Ivonkaa radzi sobię na prawdę świetnie ,my kobiety mamy w sobie tą siłę ,jesteśmy o wiele odporniejsze od facetów i pokażmy im że tak jest .

Nie mam słów...nawet nie wyobrażam sobie co przeżywasz Jak ktoś tak podle mógł postąpić,dawać nadzieję ,obietnice ,zapewnienia a tu przed samym ślubem ucieczka ,to jak scenariusz kiepskiej komedii romantycznej ,mam nadzieję że karma dotknie tego człowieka.Ja obawiam się aby mój związek również nie zmierzał do nie wiadomego celu ,młodsza się nie staje ,lata lecą a kroków w przód brak .

Nadzik 25  chciałabym mieć tak mocne postanowienie jak Ty,wiesz co jest najgorsze że ja nawet nie wiem co się stało że w czwartek jeszcze dzwonił i mówił ,że przyjedzie na święta,a potem cisza ,jeszcze Go zapytałam w sobotę rano co się dzieje a On mi na to odp ,że nic ,nic i na tym się skończyło.Potem już nie odebrał wył .tele to ja wtedy napisałam ,że nie chcę Go już więcej znac ,dostałam raporty po dwóch godz. i cisza. teraz ma wył tel  przypuszczam nawet ,ze zniszczył kartę a na drugi nr nawet nie próbuję.Jak facet który podobno tak kocha ,może tak się zachowywać,to juz nie pierwszy raz , dlatego ja już nie mam siły , On zawsze twierdził ,że dlatego tak robi bo ucieka , nie odzywa się bo  chce przeczekać mnie ,żeby mi przeszło i takie tam .Ale ja po tym wszystkim całkiem straciłam do Niego zaufanie.Przestałam sie już łudzić ,że przeprowadzi się do mojego miasta bo tylko przeciąga w nie skończoność....Jak na Nim polegać ? Nie da się...

Ivonka, ja z reguły zawsze miałam dobrą samoocenę (no nie wygórowaną oczywiście), ale paradoksalnie teraz po rozstaniu ta samoocena jeszcze wzrosła. Bo zobaczyłam sama ile mogę znieść, jak wiele mogę przeżyć i mimo wszystko budować swoje życie dalej, na nowo, jeszcze lepiej... A my Nadzik, też możemy sobie rękę podać Też myślałam całe trzy lata że ten mój związek jest taki mistyczny, no przeznaczeni normalnie... Dlatego było mi tak ciężko zrozumieć i zaakceptować jego odejście. Do tego moi rodzice z 40-letnim stażem, więc myślałam że i u mnie będzie podobnie...

Asaguarela dasz radę! Tylko bądź konsekwentna i twarda! Na początku baaardzo boli. Ja po 2 miesiącach mogę powiedzieć, że dochodzę do stanu z przed rozstania. A czym jest 2 miesiące w perspektywie całego życia spędzonego z człowiekiem, który mnie nie szanuje? 3maj się ciepło i bądź dzielna!!!!

Dokładnie, bądź konsekwentna, ale przede wszystkim uwierz w słuszność swojej decyzji. Kiedy to zrobisz będzie ci zdecydowanie łatwiej

Ja po rozstaniu dalam sobie czas na "zalobe". Plakalam tak, ze mialam wrazenie, ze w klatce piersiowej mam totalna pustke. Chcialo mi sie krzyczec, plakac. I jak tylko czulam taka potrzebe, to sie nie hamowalam.
Z pozycji filmowych (jest tez ksiazka, bo ja wlasnie zaczelam od przeczytania ksiazki) obejrzalam:
"Jedz, modl sie, kochaj" z Julia Roberts. Autorka ksiazki jest Elizabeth Gilbert.
Dzis zupelnie nie rozumiem mojej fascynacji , ale wtedy to mi bardzo pomoglo i dalo nadzieje.
Pozdrawiam cieplutko!

Witam,
na pozbieranie po rozstaniu nie ma udanego przepisu, nie ma gotowych odpowiedzi co robić a czego nie. Najważniejsze to nie dawać się krzywdzić przez byłego i nie wierzyć w jego dobre intencje (bynajmniej ja sprawdziłam to na własnej skórze). Warto zająć się sobą, wiem to mówi każdy, ale to dobra rada, może nie trzeba od razu skakać ze spadochronem, ale konstruktywne zajęcie odciąga od smutku. Kolejna, stale powtarzaną prawdą jest leczenie przez czas - działa! Jednak tylko od ciebie zależy jak szybko to się stanie. Nie rób nic dla niego, nie upiększaj się by zaczął żałować, nie zmieniaj swojego ja - wszystko rób tylko dla siebie i własnego Ja. Nie czytaj tych bzdur: amerykańskich pseudo-poradników lepiej poczytaj coś miłego, przyjemnego i zabawnego - to poprawi ci samopoczucie, poradniki zdołują, bo okaże się, że wszystko robiłaś źle i wszystko twoja wina, a założę się, że to nie prawda. Życzę Ci powodzenia i szybkiego powrotu do "zdrowia". Na koniec małe motto: "W życiu nie chodzi o to jak mocno możesz uderzyć, ale o to jak mocno możesz dostać i dalej iść do przodu."
Ruszaj zatem do przodu i nie oglądaj się za siebie!

Dokładnie tak jak piszesz, raz lepiej raz gorzej, chociaż ostatntio zdecydowanie lepiej Nie myślę już o byłym, skupiam się teraz na swoich sprawach. Chce poznawać nowych ludzi i cieszyć się każdym dniem
Jak u ciebie trwało to dwa lata to na prawdę współczuje.. Miałam te dni, kiedy z łóżka nie chce się wstać, gdy nawet oddychanie straciło sens.. Okropne.. Obym już nie musiała tego przeżywać.

witam was, czytam i czytam ten wątek i uznałam, że też napiszę jak wyglądało to u mnie.... Rozstałam się po 3 latach związku, narzeczeństwa... nie dawałam sobie już rady... nie rozumiałam jak można wymagać nic nie dając od siebie...starałam się, robiłam wszystko by mu dogodzić, by był zadowolony.. a tak naprawdę w zamian nie miałam nic... jedynie litry wylanych łez i rożne stany emocjonalne... nie rozumiał, że przeszkadzały mi:
- ciągłe flirty z innymi kobietami,
- naście kont na stronach randkowych, erotycznych...
- dziesiątki niestosownych wiadomości... to było takie normalne dla niego, bo to nic nie znaczy, bo to wirtualne...
- nocne spotkania z koleżanką z tłumaczeniem, że był sobie z nią pojeździć po mieście.. normalne przecież...
- wyznanie koleżance, że go kręci i ma ochotę ją pocałować.. a po chwili pisał do mnie, że mnie kocha...
- wyzywał mnie przy wspólnych znajomych, że jestem poj***na bo chciałam mu pomóc krzesło zanieść do domku bo był tak pijany...
- okłamywał na każdym kroku, po 2 latach okazało się, że mimo iż mówił, że studiował, nawet jednego semestru nie ma zaliczonego... były to studia dzienne, co zatem robił? bo nawet nie pracował...
- dziesiątki smsów dziennie z "koleżanką" o dziwo tylko raz mu się numery pomyliły z moim...
- od samego początku coś się "działo".. w czasie pierwszych 6 miesięcy znajomości wysyłał sobie z jakąś prostytutką zdjęcia i się chciał umawiać na sex spotkanie...
- zabronił mi mieć kontakt z moim przyjacielem, głupia się posłuchałam, ale na szczęście przyjaźń wszystko przetrwa

(tego było tyle, że to temat na oddzielny wątek, w sumie podobny już kiedyś tu pisałam... )

on potrzebował non stop takich bodźców jak flirty przekraczające granice smaku, filmy porno.. dzień w dzień, nic po za tym, zero obowiązków, zero jakiegokolwiek zaangażowania w cokolwiek... moja samoocena była na poziomie 0... myślałam, że do niczego się nie nadaję, że nic lepszego i tak mnie w życiu nie spotka...

odchodziłam wiele razy od niego, ale byłam za słaba i sama wracałam, nawet gdy się w sumie nie starał.. przyzwyczaił się, że co nie zrobi zawsze będę... w końcu zebrałam w sobie siły, długo rozmyślałam nad tym jak chcę by wyglądała moja przyszłość i czy na pewno to z nim chcę budować i tworzyć moją resztę życia.. nie wiem skąd zebrałam na to siły, byłam już chyba wykończona i powiedziałam sobie, jeden najmniejszy incydent i nie ma odwrotu, kończę to, długo nie czekałam... zaczął się przymilać do byłej... nawet głupi ustawiał dla niej opisy myśląc, że nie zauważę.. no niestety biedny się pomylił...

było mi tragicznie ciężko bo mimo wszystko kochałam... czasem spałam, jak nie to płakałam i pracowałam, nic więcej, jak robot... po kilku dniach poznałam kogoś w podobnej sytuacji,tkwił tak samo jak ja w chorym związku... wspólne wymienianie się naszymi przykrościami i długie rozmowy o naszych ideałach i wartościach uświadomiły mi, że istnieją ludzie ze zdrowym spojrzeniem na związek i życie... znajomość nasza pomogła nam wzajemnie zakończyć toksyczne związki. Mija już 5 miesięcy jak zerwałam, ostatnio wracają myśli z momentami kiedy było dobrze, czasem nawet za tym zatęsknię ale wystarczy moment i trzeźwieje na całe szczęście. W życiu czeka na nas wiele przeszkód po to by je omijać razem, wspólnie, umacniając każdego dnia związek i uczucie więc nie zamierzam tkwić w związku gdzie w dodatku muszę walczyć z wybrankiem po to by móc poczuć się szanowaną i kochaną, nie po to tworzy się związek by prosić się (niejednokrotnie tak naprawdę upokarzając się w pewnym stopniu) o to co jest i być powinno jego fundamentem.

Dziś już wiem, że postąpiłam słusznie, odżyłam, znów się uśmiecham, cieszę się każdym dniem, jest mi lżej, mimo, że tak naprawdę te wszystkie przykrości odbiły się na mojej psychice i jak na razie zaufać w ogóle nie potrafię, jeszcze za wcześnie bym uwierzyła, że dla kogoś mogę być tą najważniejszą i że ktoś mnie nie zrani, że ktoś może mieć dobre intencje wobec mnie... panicznie boję się, że ta sytuacja się powtórzy po raz kolejny.. Ale tak jak potrzebowałam czasu by dojrzeć do decyzji o rozstaniu tak teraz mam nadzieję, potrzeba mi czasu by uwierzyć w czyjeś dobre serce

Wybaczcie, że się tak rozpisałam, ale szczerze zrobiło mi się lżej gdy to napisałam i wyrzuciłam z siebie

ivonkaa - Napisałam, że u mnie ponad dwa lata, ale chodziło mi, że tyle trwał związek I właśnie też jest tak jak u Ciebie, że uczucia się mieszają, moje zachowanie również... Brakuje mi ogólnie takiej bliskości kogoś... On był moim pierwszym chłopakiem takim na poważnie i wydawało  mi się, że juz tak zostanie. Bardzo mu ufałam. A on zniszczył to wszystko, przekreślił w kilka chwil. Trzeba nie miec uczuc, żeby tak krzywdzic.

linka89r0- bardzo dobrze zrobiłaś, że zakończyłas ten związek.. I gratuluję Ci odwagi:):) Jakby się ciągnął jeszcze dłużej, było by ci jeszcze trudniej.

honeczko- masz rację Frajerzy inaczej nazawc takich facetow się nie da. Ale myślę, że jak raz facet zdradzi i nie ma skrupułów postąpic tak z jedną dziewczyną to jakie skrupuły będzie miał z następną? Mój były miał przede mna dziewczynę i po dwóch latach zostawił ją przed maturą dzień- jak się teraz dowiedziałam. Ona płakała jak ja byłam już z nim... I wtedy to ja byłam szczęśliwa, a ona się od niego uwolniła. A teraz ja płaczę, bo ze mną postapił dokładnie tak jak z nią a ona juz sobie ułożyła życie...

....tylko dlaczego  ja łapię się na tym,że mam nadzieję ,że się odezwie ,jakoś wytłumaczy..kurcze Wy wiecie ,znacie powody dla ktorych Oni się wymiksowali.... a ja? nie no porażka , kryzysik mały mam....;-(

Przeczytałam cały wątek i stwierdzam, że to wspaniałe, że tak się wspieracie Mnie jest dalej bardzo ciężko, choć zapewne tego po mnie już nie widać. We wszystkich innych polach działania odnoszę sukcesy, poznałam też super mężczyznę, z którym spotykam się jak z kolegą (choć wiem, że gdyby nie stan w którym jestem byłby zapewne kimś więcej). serce dalej boli tak bardzo a minęło kilka miesięcy już..

Alexadrinka to minie. Przyjdzie taki dzień że zakochasz się na nowo A ile miesięcy jesteś już sama?

Marta, jakbym znała jakieś stałe miejsce przebywania fajnych facetów to sama bym tam przesiadywała Ale niestety, trzeba czekać na tą chwilę, na ten moment i bach! Spotykasz jakiegoś fajnego mężczyznę

A u mnie jakoś leci.. Nie powiem, ostatnio często imprezuje, dużo tańczę, spotykam się ze znajomymi a o byłym już prawie zapomniałam! Jestem przeszczęśliwa że mam ten związek za sobą. Nie wiem co mnie w życiu czeka, ale jedno wiem na pewno, dobrze że już nie tkwię w tym chorym układzie..  A znajomi się dziwią co tak się zmieniłam, co tak wypiękniałam, a mi się wydaje ze po prostu przy boku byłego usychałam, a teraz rozkwitam na nowo Nadal nie zmieniłam swojego stosunku do mężczyzn. Nie szukam związku na siłę. Poznaję nowych facetów, (jednego nawet bardzoooooooo fajnego ) , ale póki co dobrze jest jak jest. Muszę odbudować swoją siłę i poczucie własnej wartości na nowo. I na tym się teraz skupiam

dziewczyny On się odezwał , dzwonił wczoraj i pisał ale nie odebrałam ,dzisiaj mu odp.On chce porozmawiać co mam zrobić?

ivonka raczej nie chodzi o zdrade,to,wtedy raczej chodziło o to ,że chyba nie miał za co przyjechać(ma taką pracę ,że czasami nie na czas ma zapłacone), tak mi się wydaje ,że powiedział ,że przyjedzie na święta bo myślał,że skombinuje (już trochę Go poznałam)  a jak już wiedział , że nie to poprostu przestał się odzywac.Dlatego właśnie przez Jego zachowanie nie wytrzymałam i napisałam wtedy ,że nie chcę Go znać.A teraz w piatek wydaje mi się ,że nabrał odwagi po alkoholu i dzwonił wczoraj do poludnia napisał czy mu nawet nie dam 5 min ,żeby ze mna porozmawiał , napisałam mu ,że ok ,że go wysłucham  .... i cisza.Nie zadzwonił.Co zrobić? Wtedy w piątek napisałmi jak nie odbierałam ,że bardzo mnie kocha ,że przepadło wszystko na czym mu zależało ,że trudno mu ,zyć beze mnie i smutno.. Jak się mam zachować? Czekać dalej?

We wszystkich innych polach działania odnoszę sukcesy....... Widzisz ja nie. Dziś znowu mam kryzys, choć wczoraj było już dużo lepiej. Dziś znowu płaczę i tak bardzo chciałabym się do niego przytulić. W marcu straciłam pracę, mam dużo kredytów, jestem sama i on mnie zostawił 4 dni temu. Nic mi się nie udaje. Ivonkaa napisałaś, że dzwonił. Boże ile bym dała, żeby się i do mnie odezwał. Cisza...... teraz wiem, że byłam dla niego nikim. Już go nie obchodzę. Boli, tak strasznie boli.

Ja niedawno miałam urodziny. Wkleiłam na FB zdjęcie z koszem róż i podpisałam "niezapomniane urodziny". Poprosiłam koleżanke o komentarz " Cudne. Postarał się". Oczywiście to taka moja mała prowokacja Odrazu przeprowadził śledztwo wśród moich znajomych. Żalił się, że nie chce z nim utrzymywać kontaktu i wogóle. Gadałam z nim wczoraj na gg i jak mu napisałąm że muszę kończyć bo jestem umówiona odrazu pojawiły się pytania z kim i gdzie.

Wiem, że to co zrobiłam jest dziecinne, ale mam niesamowitą satysfakcje. Ex myślał, że będę siedziała i płakała za nim może jeszcze kilka miesięcy A tu taka niespodzianka... Wiem, że on nie czuje się z tym dobrze i może chociaż trochę poczuje jak to jest być niechcianym....

nadzik25 brawo ,fajnie to wymyśliłaś.Dziewczyny słuchajcie już wczoraj nie miałam czasu tu zaglądnąć ,wczoraj rozmawiałam z Nim ,pogodziliśmy się ,ma przyjechać jutro do mnie ,wiem ,że może zle zrobilam ale czas pokaże.On ma jutro pierwszą sprawę rozwodową , mówił mi ,że chciał by się ze mną związac (cywilny),że jest nawet gotowy na to ,żebyśmy mieli wspólne dzicko....Nie chcę się cieszyć bo wiecie ...Ale proszę trzymcie za mnie kciuki;-=)Pozdrawiam Was

Mnie przestało  boleć po 1,5 roku. Zaraz po rozstaniu miałam jeszcze cień nadziei ale jednocześnie spotykałam się z pierwszą miłością Tamtego kochałam a w tym byłam zakochana. Jednak w porę, nauczona doświadczeniem,stwierdziłam, że znów się wkręcam  w coś toksycznego.A wygrał trzeci, mój obecny mąż którego znałam jeszcze z podstawówki. Mój najwspanialszy przyjaciel, miłość mojego życia. Dopiero on uświadomił mi z jakim facetem warto się związać.

Hej dziewczyny.U mnie chyba zmierza ku końcowi...wczoraj nie wiem co mi strzeliło do głowy i napisałam do mojego że go kocham,a nigdy tego nie robiłam,z jaką reakcją się spotkałam? ŻADNĄ ,zamilkł na cały dzień,wieczorem tylko napisał że wrócił z pracy i tyle,ja zamilkłam,dzisiaj napisałam od siebie parę słów i jak na razie jak zwykle -cisza.( mówię o pisaniu ponieważ pojechał w delegację wczoraj ) sobotę i niedzielę spędziliśmy razem,było przyjemnie ,przepraszał za swoje głupie zachowanie itp ,ciągle szukał ze mną bliskości ,w niedziele się bardzo rozchorowałam i przerósł moje oczekiwania zajął się mną bardzo troskliwie...był cudowny ;/ i co gdy wyznaje jemu co czuje on tak sie zachowuję ,to chyba wszystko wiadomo już ,zastanawiam się tylko po co ze mną był ? Mam już dość jego milczenia,ignorowania i robienia ze mnie idiotki,nie zasłużyłam sobie na to,ja która jak głupia od 9 miesięcy siedzie czekam wiernie na niego gdy on jest na drugim końcu polski w pracy ,tyle nerwów mnie to kosztowało ,tęskniłam,cierpiałam a tu takie coś,na co to było.

U mnie nie za fajnie taka piękna pogoda za oknem... Pustka w sercu... Ex odzywa się czasem na gg, co słychać, jak się czujesz i takie tam pierdoły. Pytał się czy kogoś mam (pewnie z FB wyczaił zdjęcie z kwiatami). Zapytałam się go czy jest zazdrosny a on stwierdził, że sam nie wie, może trochę. Pytał się kto to jest, bo jest ciekawy. I zapytał się czy jest mi z nim lepiej! Widzę, że szuka ze mną kontaktu. Tylko po co? On nikogo nie ma i mówi, że nie szuka. Dziwne to wszystko jest....

Poznałam chłopaka w internecie, spotkałam się z nim w weekend, nawet fajny.... Piszę do mnie non stop, a ja jestem dla niego taka nieczuła... Denerwuje mnie strasznie:/ Chyba nie jestem gotowa nawet na romans Zaproponował mi wyjazd w bieszczady na weekend majowy. A mi się marzy żeby mój były mi to zaproponował Pokręcone to wszystko....

A tak na polepszenie humoru podzielę się z wami samotne kobietki fajnym tekstem z K. Wojewódzkiego: "80% kobiet ma mężczyzn a 20% ma mózg"

ojj ja mam tak samo jak Wy.. Nie myślę już o byłym, nie chce się z nim spotykać, ale nowego związku też na razie nie wyobrażam sobie stworzyć..
Przecież to wcale nie jest powiedziane, że od razu z każdym chłopakiem który nami się zainteresuje musi być wielka miłość.. Pierwszy, drugi trzeci a potem przyjdzie ten dziesiąty, który zawojuje naszym sercem Na razie korzystajmy z wolności

Oj dziewczyny.... dajcie czasowi czas... :):) Widzę, że macie olbrzymią potrzebę bycia kochaną... ale to tak nie działa... potrzeba czasu, dużo czasu... wydaję mi się, że Ci chłopacy, mężczyźni (bo nie wiem ile macie lat ;D) są swego rodzaju klinem. Odreagowaniem...  ale tak się nie da. Musicie się wyleczyć z poprzedniej miłości, dać sobie przez chwilę na wstrzymanie
Ze związków bez małżeństwa wychodzi się inaczej niż z takich gdzie rozstanie kończy się rozwodem... to jest dopiero trauma... ale wszystko można przejść... wystarczy tylko i aż dużo pracy nad sobą... a co do fajnych mężczyzn i chłopaków to zapewniam, że są, co prawda nie rosną jak grzyby po deszczu, ale są...

Kończąc... pamiętajcie... o prawdziwą miłość walczyć nie trzeba, o fałszywą nie warto
Pozdrawiam serdecznie
K.

Oczywiście, że mam rację!! - przepraszam za brak skromności... ;P

Piszesz...

Otóż nie ma nic gorszego niż przyzwyczajenie, rutyna... z własnego doświadczenia wiem, że takie rzeczy stanowią o powolnym rozpadzie związków... związek należy nieustannie podsycać, starać się, zabiegać... wtedy nie ma rutyny, wtedy są emocje, jest iskra i ogień namietności..., nie można spoczywać na laurach, tylko każdego dnia dawać z siebie wszystko co najlepsze!!

Piszesz, że najgorsze sa pytania "nie jesteście już razem", a powiedz mi co ma powiedzieć mężczyzna, którego w pracy, znajomi którzy nie wiedzą o jego rozwodzie pytają... jak się ma żonka, czy dziecko już w drodze... uwierz mi, że wtedy dopiero łzy cisną się do oczu!!

To jest życie... i ono pisze dla nas różne scenariusze... nie szukajcie miłości na siłę, bo na siłę ona jeszcze nikogo nie uszczęśliwiła...

Powodzenia netkobietki ;P

Hej dziewczyny,
Przeczytałam wszystkie wpisy i mam ochotę każdemu jednemu facetowi wybić zęby i kto wie co jeszcze....bydlaki!
Moja historia jest bardzo podobna chociaż nie trwała długo....., ale przecież, żeby się zakochać nie trzeba wieków!
Wszystko zaczęło się 14.04.2012. Pojechałam na dyskotekę ze znajomymi i o dziwo przyszedł do nas chłopak który mi się podobał, ale dawno go nie widziałam bo pracował za granicą...i miał dziewczynę z która był 2 lata. Miał bo jak zaczęliśmy rozmawiać to okazało się ze już pół roku nie są ze sobą...no i tak bawiliśmy się dalej. Do domu on mnie zawiózł i pocałował...
Na następny dzień pisaliśmy dużo ale wracał już do Niemiec do pracy i wracał po 2 tyg. Przez ten czas czekałam na niego, pisaliśmy codziennie i były motyle  w brzuchu obustronne. Gdy wrócił było cudownie...cały weekend razem....dzień i noc...właśnie wtedy już wiedziałam, że go kocham...ale weekend minął on wyjechał. Miał wrócić 17.05.2012 ale nie dostał wolnego...załamałam się i ryczałam jak głupia. Nie miałam wyjścia musiałam czekać do 31.05.2012...w końcu on tez tęsknił i nie miał lekko w pracy. Odliczałam dni do jego przyjazdu....w końcu przyjechał. W piątek 01.06.2012 widzieliśmy się, dużo rozmawialiśmy, cały czas mi się przyglądał stęskniony bliskości...noc była super. W sobotę się nie widzieliśmy bo miał imprezę rodzinną, a wieczorem chciał się spotkać ale wypił a ja byłam bez auta więc lipa. Ucieszyłam się z myślą, że niedziela będzie nasza ale okazało się, że spotkał się z kolegą na piwo. Znam tego kolegę dobrze i jego dziewczynę też (dobrzy wspólni znajomi)...i to ona zadzwoniła do mnie czy jadę z nimi na imprezę....powiedziałam, że nie. Dojechałam z inna koleżanką i kolegą. Co się okazało chyba nie miał zamiaru się ze mną widzieć tego dnia...w sumie tylko było "cześć-cześć", gdy zapytałam czemu się nie odzywa stwierdził, że normalnie się zachowuje...obróciłam się na pięcie i wróciłam do domu. On się troche opił a moja koleżanka zdała mi relację z ich rozmowy...powiedział jej, że zalezy mu na mnie ale nie chce się afiszować ze związkiem od razu... i ogólnie jest zamkniety w sobie....
Wczoraj mu napisałam czy ma chwile wieczorem bo wiedziałam, że dziś wyjeżdża....no i odpisał...."czesc, sorki za moje zachowanie ale ja narazie nie szukam dziewczyny, bo nie ma mnie w Polsce.przepraszam"....kurwa przecież ja nie jestem przedmiotem ja mam uczucia....zaczął wyjaśniać, że wraca dopiero za 6 tygodni i ze związek na odległość nie ma szans...i że nie chodzi o jego byłą dziewczynę.....aaaa i jeszcze "mam nadzieje ze bedziesz ze mną rozmawiać".....
o co chodzi?ja go kocham....z jego strony tez coś czułam...i nie wierzę w to że tak mu sie odwidziało.
POMOCY!!!CO ROBIĆ???CAŁY CZAS PŁACZĘ....NIE MOGĘ SOBIE PORADZIĆ  Z NICZYM.

Na początku może powinnam się przywitać z Wami, bo dawno mnie nie było. Część z Was może mnie jeszcze pamięta i moje "żale" na tym forum Kolejna część może dopiero się z tym wątkiem zapozna. Postanowiłam podzielić się z Wami tym, co zmieniło się u mnie w ostatnim czasie i napisać jak to jest u mnie po rozpadzie wieloletniego związku nie po jednym czy dwóch miesiącach, ale już z dłuższej perspektywy czasu, prawie rocznej.

Otóż zmieniło się nie do poznania. Wszystkie te rady, którymi mnie tutaj wspierałyście okazały się bezcenne! Starałam się do nich stosować, zmienić moje myślenie, podejście i udało się! Na dzień dzisiejszy cieszę się (tak, dokładnie, cieszę się choć nie było lekko), że przez to wszystko przeszłam, bo jestem silniejszą kobietą, znającą swoją wartość i przede wszystkim szanującą się. Za przemianą wewnętrzną poszła również przemiana zewnętrzna, przez co moje otoczenie jest mną oczarowane (podobno jak kobieta się czuje tak wygląda )
Jeśli chodzi o moje kontakty z moim byłym, to cóż.. nie utrzymujemy żadnej stałej relacji, nawet za bardzo nie wiem co u niego.. A wiecie dlaczego? Bo gdy poznałam taką prawdziwą siebie to okazało się, że ja go nawet nie lubię.. Bo jak można lubić człowieka, który nie szanuje innych a siebie stawia na piedestałach??? Wiem, że dla wielu wyda to się dziwne, że jak można być w związku z człowiekiem 6 lat, a następnie stwierdzić że się go nawet nie lubi, ale w moim przypadku na prawdę tak było. Spadły mi klapki z oczu już dawno i dopiero teraz widzę klarownie jego prawdziwe oblicze, a nie oblicze moich marzeń, jakim do tej pory go obdarzałam.

Aż się uśmiechnęłam pod nosem jak to przeczytałam Tak, tak, nie pierwszy nie trzeci, ale któryś z kolei, z resztą nie ważne który, ważne że się pojawił taki, który tym sercem zawojował i sprawił, że jestem szczęśliwa jak nigdy

I w tym momencie, pragnę podziękować wszystkim dziewczynom, które w tym wątku się wypowiadały i mi pomagały, bo chyba nawet nie zdajecie sobie sprawy ile wniosłyście w moje życie i jak wielki macie wkład w to moje dzisiejsze szczęście i w moje dzisiejsze prawdziwe JA chociaż tak na dobrą sprawę nawet się nie znamy :* :* :*