historia niedopowiedziana...

Słuchaj Kriss. Masz trochę racji. Nie potraktowałem jednak Waszych maili wybiórczo. Ciągle pamiętam o problemie który przytoczyłyście i gryze się ze sobą.
Nie chce tu wszczynać awantur, ale wy również wzięłyście i po jednym e-mailu który przedstawiłem, wyciągnęłyście wnioski.
Ja niewiem czy jestem KZB. Mnie w tym momencie trudno jest poprostu z tym wszystkim się uporać. Macie racje - wypisuje się, wyżalam.
Pamiętam o poruszonym argumencie i bardzo doceniam wasz wklad i pomoc.
Moje pytanie jest następujące; Czy wy uważacie, że skoro ona nie chciała/chciała/niechciała a ja tak, to to wyklucza że mogę mieć skłoności do KZB? Czy gdyby było odwrotnie, tzn. Gdybyśmy razem chcieli ale ona by to wykorzystywała a ja dałbym się wykorzystywać, kwalifikowałbym się lepiej? Pomóżcie mi zrozumieć..

Nie zrozumiałam tego pytania, ale dorzucę cos od siebie. Twój związek jest najlepszym dowodem na to, że związki na odległość na dłuższą metę nie mają szans na przetrwanie i generalnie są pozbawione sensu. Ludzie schodzą się ze sobą, żeby czuć bliskość, zasnąć przy kimś, poznawać sie i wzajemnie rozwijać. Odległość odcina te najbardziej niezbędne elementy i związek staje się sztuczny a po chwili umiera. Juz wiesz, jak to działa i na przyszłość może zwyczajnie daruj sobie takie eksperymenty czaso-przestrzenne, a ryzyko niedogadania będzie mniejsze. Wy się zwyczajnie nie rozpoznaliści w swoich wzajemnych potrzebach, prefencjach, priorytetach, charakterach. I tu nie ma znaczenia, czy Ty jesteś MKZB czy ona dwubiegunowa. Każda potwora znajdzie swego amatora, a wy się tylko zwyczajnie nawzajem umęczyliście coś udając. Jedno wobec drugiego i związek umarł. Może nie umarły uczucia, ale związek - tak. Zastanawiam się nawet, czy on w ogóle był.

Odpisała "jak chcesz' a później zajęła się kwestią rzeczy przypominając że już w wakacje mogły pojechać samochodem.
Zapytałem grzecznie czy był jakiś inny powód rozmowy z jej strony i że wie co do niej czuje więc nic nie muszę dodawać.
Zignorowała to i poprosiła ponownie o włożenie rzeczy do autobusu, dodając że ma rozwalony palec, dziśiaj szyty.
Odpisałem mówiąc że po wysłaniu rzeczy znika z mojego życia bo nie zasługuje na to żeby być jego częścią, na co ona "Już zdecydowałeś że nie jestem warta". Jako że mi zalezy odpisałem po Angielsku (jakoś tak do niej lepiej dociera), że nie chodzi o jej wartość jako osoby. Przez cały ten czas próbowałem jej pokazać, że jest warta ale jest różnica między kochaniem a byciem kochanym i że jestem zmęczony dobijaniem się do niej ciągle, żeby poprostu żyła własnym życiem. Na tym koniec.

Pozdrawiam Was

Z tego co napisałeś wynika, że ona nie traktowała Cię poważnie, jest niedojrzała. Wszystkie te sytuacje to jedna wielka sinusoida o jeszcze większej amplitudzie. Nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiał, ale tak zachowują się osoby zaburzone emocjonalnie. Raz Cię chce, raz nie, rz tak, raz siak. Dziwię się, że tyle wytrzymałeś. Kochałeś, kiedy kochamy jesteśmy w stanie wytrzymać bardzo wiele.
Musisz wiedzieć, że każdy kontakt z nią będzie Cię bolał. Będzie tak dopóki się nie zdystansujesz. Zostałeś w nieładny sposób wykorzystany. Byłeś zabawką. To bardzo przykre. Zaangażowałeś się, a co dostałeś w zamian...

Hm. Dziękuje Ci za wkład w wątek. Minął miesiąc od naszej ostatniej rozmowy i jedyny kontakt jaki z nią miałem dotyczył rzeczy.
Otóż, postanowiłem że nie będe płacił za transport, niemniej, spakowałem je i pobrałem wymiary, następnie przesłałem je jej e-mailem.
Muszę się od niej na dobre odciąć.
Opisana przez ciebie sytuacja bardzo przypomina jej zachowania, z tą różnicą że w męskim wydaniu.

Do Wszystkich wspaniałych kobiet ze sfory które mi tutaj pomagały ale póżniej skreśliły mnie jako kolejnego nieudacznika łaknącego o wsparcie bez wkładu własnego; Minął miesiąc i powoli dostrzegam w sobie pewne mechanizmy które teraz powodują że pojawia się we mnie poczucie winy.
Powoli opadają emocje a spoza nich wyłania się obraz tej kobiety i ogromnego wpływu jaki pozwoliłem jej mieć na siebie.
Zdarza się jeszcze nasuwać ten drugi obraz, idealny. Wspaniałej, empatycznej istoty, ale już teraz dochodzi między nimi do konfrontacji.

Ciekawe czy sfora jeszcze się do mnie odezwie..

Nawet jeśli ją krzywdziłem nigdy nie dała mi sygnałów, że tak było. Próbowałem wielokrotnie rozmawiać o nas z nią. Ona upierała sie przy "przyjemnym spedzaniu czasu".
W tym związku jedyny błąd jaki popełniłem to było zapomnienie o własnych potrzebach i karmienie się ciągłym obrazem nas sprzed lat.
Tak mocno zatarło mi to rzeczywistość, że na śmierć zapomniałem o sobie..

Wiesz. Staram się tego nie robić. Coś tam walnąłem o innych kobietach, ale wydawało się że sprawa jest wyjaśniona i zamknięta.
Jej reakcja była zupełnie inna, dlatego uznałem kwestie za zamkniętą.
Ona oskarża mnie o to, o to że kiedy chciała okazać mi czułość jak mówiłem że jest dziecinna, że byłem do niej zdystansowany,
że ją testowałem.
Czy ja mam sobie coś do zarzucenia? Niewątpliwie tekst na temat kobiet był nie nie miejscu. Dlatego jak tylko wrócila od razu jej o tym powiedziałem a ona ucieszona dalej robiła mi nadzieje, że wszystko można wyprostować.
Staram się odgonić od siebie poczucie winy i trzymać się tego właściwego obrazu.

Jest bardzo niestabilna emocjonalnie, w dodatku dosyć mocno rozkapryszona. Już sam fakt "związku" internetowego z tym facetem i póżniejsze jej deklaracje po pierwszym spotkaniu w rzeczywistości że jest z nią "bardzo kompatybilny" swiadczą o tym głęboko.
Niestety, nic nie mogę poradzić na to że ją kocham. Tak już się zdarzyło że postanowilem zaakceptować ją taką jaką jest.
Teraz, nie pozostaje mi nic innego jak analiza własnych błędów i zajęcie się wlasnym życiem.

Narazie, "dostrzegam", ale jeszcze nie "widzę" Pracuje nad tym.

Cały wątek przestudiowałaś?

Podziele się z Wami jeszcze jednym przemyśleniem: Ona była niedojrzała, ale ja też dojrzałością nie grzeszyłem. Wystarczy spojrzeć na to jak często używałem słowa "my", zamykając w nim niejako wszelkie swoje potrzeby. Wszak, jeśli jesteśmy "my" to damy sobie radę. Nie trzeba szukać problemów. Z tego modelu, prawdopodobnie wykutego przez wychowanie rodzinne, wykluło się wlaśnie to zachwianie które towarzyszyło mi przez cały ten czas.
Chęc robienia więcej dla innych celem ukrycia własnej apatii zycia też się do tego przyczyniła..

Witam was ponownie. Chyba już zaczynam się godzić z tym Co się stało. W moim życiu zajdzie prawdopodobnie duża zmiana; Zmienie pracę lub kraj - To nieuniknione. Zacząłem już się tym zajmować. Powoli zaczynam odzyskiwać spokój wewnętrzny.
Zajrzałem w głąb siebie, przeanalizowałem blędy i teraz wiem, że kochałem ją szczerze.
28 Czerwca są jej urodziny. Nie odezwała się jeszcze w kwestii rzeczy. Chce sobie dać czas to tej daty. Nasza ostatnia rozmowa miała formę wymiany emocjonalnych e-mailii. W konsekwencji roztaliśmy się w "gniewie". Dlatego w jej urodziny chce napisać do niej krótki e-mail życząc jej szczęscia i powodzenia bo skoro z nim znalazła to czego szuka, to niech będzie szczęśliwa. Naturalnie, kiedy to zrobie chce wyzbyć się jakiejkolwiek nadziei na powrót, ale żeby zamknąć ten rozdział potrzebuje jej to wyznać, teraz kiedy jestem już pewien że moje uczucie do niej było szczere.

Czy to ironia?

Poprostu nie rozumiałem czy miałaś na myśli moją sytuacje czy chęć pisania do tej kobiety.

dionizos.ugu.pl

Witam ponownie,

Piszę właściwie po to żeby się wypisać.
Ze względu na rzeczy udało nam się nawiązać krótki kontakt.
Poprosiłem ją grzecznie by przesłała mi środki na transport ponieważ wyprowadzam się z Włoch.
Była zdziwiona że podjąłem taką decyzje, obiecała że zrobi to w piątek, jednak w ten sam dzień poinformowała mnie że jednak nie da rady bo nie może wyjśc z pracy, więc poda pieniądze mojemu bratu.
Nie zgodziłem się, nalegając że nie będe za to płacił bo to już kolejny raz kiedy nie traktuje poważnie ani mnie ani spraw do dopięcia.
Pod presją wysłała pieniądze. Zawiozłem rzeczy do autobusu i mimo wstępnej odmowy ze strony kierowcy, posłałem do Krakowa.
Na rzeczy składały się 3 pudełka i dwie torby. Kierowca jednak nie miał pewności czy z uwagi na wielkość nie będzie trzeba przenieść ich do innego autobusu w bazie firmy przewozowej.
Z powodów bezpieczeństwa uznalem że torby zostaną a pudełka są zamknięte więc mogą jechać.
Wyobrażcie sobie że na miejscu miała do mnie pretensje o to że nie przełożylem zawartości toreb do pudełek bo jej przetrzymuje rzeczy.
Mało tego, twierdzi że kiedy napisałem że jej nie poznaje bo stała się zupełnie innym czlowiekiem i lepiej dopiąć kwestie rzeczy a znać się już nie musimy, uznała to za obraze.
Próbowałem pisać jej że nie jestem jej wrogiem i że może kiedyś to zrozumie, ale ona odpowiada "powinieneś się tylko cieszyć że nie musisz mieć ze mną nic wspólnego bo już mi napisałeś jaka jestem straszna i okropna".
Ja niewiem - Czy jest coś co robię źle? Kurde, naprawde nie jest mi łatwo, zmieniam kraj po 7 latach. Ona mnie zostawiła. Jest z innym i jeszcze ma pretensje? Czy ja ją obraziłem wg was?

Masz racje hmm. Gdybym tylko był wtedy taki mądry, ale udało mi się nie ciągnąć dyskusji przez sieć.
Jednak kilka dni póżniej, znowu targnęły mną emocje i napisałem taki tekst, żeby to wszystko zakonczyć raz na dobre.

Czy uważacie że to mało męskie? Chodzi mi tutaj o formę...

Dziękuje hmm - to naprawde pokrzepiające. A co sądzą inne kobiety - że jestem żałosny?

Wiesz, mnie takich emocjonalnych zachowań u panów brakuje. Nie potrafią zwykle rozmawiać o uczuciach, zapytani o nie uciekają.

Jeśli nie jest Ci dobrze z tym jaki jesteś zawsze możesz to zmienić.
Masz skłonność do analizy zdaje mi się.

Tutaj chodzi tylko i wyłącznie o Ciebie.
Wszystko zależy od kobiety, jakiego mężczyzny potrzebuje.
Mnie ta uczuciowość bardzo by cieszyła, gdyby mój partner ją miał, ale nie ma jej za grosz.
Większość mężczyzn uczuciowa nie jest. Udają, że nie mają uczuć, rżnął twardzieli. I tym samym mają w nosie uczucia innych.
Potrafisz rozmawiać o uczuciach, jesteś wrażliwy. Myślę, że duża część kobiet taką cechę potrafi docenić.
Pamiętaj jednak o tym, że ludzi wrażliwych łatwiej zranić. Ale myślę, że będziesz potrafił się pred tym ustrzec.

Cześć. Miło że pytasz. Zdecydowanie lepiej;Wróciłem do Polski po 7 latach życia na obczyźnie.
Udało mi się dostać kilka propozycji pracy. Prawdopodobnie przeprowadzę się do innego miasta.
Moje życie powoli zaczyna wracać do normy.

Pozdrawiam