najsmutniejszy związek...- z żonatym facetem,jak się pozbierać?

no masz ci los... długą Ją znałeś zanim zdecydowałeś się na rozwód?

1983 jak się trzymasz? Odpoczynek zapewne dobrze Ci zrobił. Nie odzywa się?

Mój były to się nawet rozwiódł,a potem się rozmyślił...
http://www.netkobiety.pl/t34722.html

Faceci jednak lubią być upokarzani, bo akurat w takie szczęśliwe powroty nie wierzę...

Długo szukałam tutaj podobnych histori ,byc może własnie tę znalazłam by się odnalezć.Przeczytałam wszystkie posty  i będąc szczerą  mam jeszcze większy chaos w głowie.Moja historia trwa nieco krócej bo 2 lata i nie mam tak jak Ty aczkolwiek sama stawiam sobie pytanie  kiedy i jak to wszystko się skończy.Niby jest okey ale czuję się wypalona psychicznie .Mój związek oparty jest na czekaniu aż On pozałatwia pokończy wszystkie sprawy  majątkowe ,od początku wiedziałam o tym że czas kiedy będzie razem jest blizej nieokreślonym ,coraz bardziej przytłacza mnie myśl że coś się zmieni.Nigdy nie dał mi tego odczuć ,prosi jedynie o cierpliwość a z tą u mnie coraz gorzej ....mam obsesję na punkcie jego zony .Nikt niewie o naszym związku ,bo sprawy te wymagają  ich wspólnych wysiłków,po to by zapewnić przyszłośc dzieciom ,potem ma odejść ...Coraj więcej  sporów, słów które ranią ,dobija mnie to że tam jest przykładnym mężem ,ojcem  że wszystko co powie ona musi  zawsze zrobić ...mówi mi że tego nie rouzmię ale czy aby ?Nasze spotkania zawsze w pośpiechu ,bo to bo tamto ...2 światy muszą się idealnie dopasować :(Moje życie naznaczone jest czekaniem ,na wszystko.Niemam tego co miec chciałabym .Wiem potępicie mnie tutaj ,macie takie prawo .
Niewiem jak się pozbierać ,odnależć w tym wszystkim kiedy takie historie prawie zawsze kończą się tak jak ta ....

po co?83 - dzięki, że pytasz...
Nie, nie odzywa się. Wczoraj musiałam pojechać do pracy na takie krótkie zebranie, w którym uczestniczyłam ja, on i nasz kolega. Siedzieliśmy ok 2 godzin i on zachowywał się tak jak gdyby nigdy nic się nie stało. Ja próbowałam być uśmiechnięta i też udawać, że w zasadzie mam gdzieś jego i to wszystko. Nie wiem na ile mi się to udało, ale starałam się.Ale jak tylko wyszłam to łzy same napłynęły do oczu. ..
Jest ciężko, bardzo ciężko - kurczę chyba mam doła, zupełnie sobie nie radzę, te wszystkie myśli, wspomnienia...

1983 uwierz ze czasami "carskie ciecia' sa najlepszym rozwiązaniem.I nie probuj niczego zrozumiec- dla czego?To proste,ma rodzinę i zrobil to dla niej.I choć to bardzo trudne musisz przejśc przez ten czas "żaloby" i zacząc zyc na nowo myśląc o sobie.

No i minął kolejny tydzień z nim w pracy. Mnóstwo spraw do przedyskutowania itd.  Musiałam znosić tą jego obojętność, zachowywał się jak zupełnie obca osoba. Wiecie co, ja nie mogę zrozumieć dlaczego on się tak zachowuje. Zastanawiam się czy to ja się aż tak bardzo pomyliłam, czy to on się tak zmienił? Przecież kiedyś był zupełnie innym człowiekiem...

Powiedziałam mu, że chciałabym się wycofać z pewnego naszego wspólnego projektu, który miałby polegać m.in. na wspólnym wyjeździe (plus kilka innych osób) na 3 dni (jako powód podałam to, ze między nami jest tak jak jest więc nie chcę jechać). On mi na to, że powinnam się zastanowić, co ja w ogóle mówię, bo przecież tak się nie robi. Więc ja mu odpowiadam: "No właśnie - nie robi się tak, że się zostawia kogoś bez słowa. Że mówi się co innego, a robi co innego", a on na to tylko "no... tak..."
I od razu zaczął kolejny temat.
I tyle. To był cały jego komentarz, nawet jednego słowa przepraszam, nic.

I wiecie co, dopiero wczoraj chyba do mnie dotarło, że to już koniec i nawet nie zasłużyłam sobie na 1 rozmowę. Zawiodłam się na nim przede wszystkim jako na przyjacielu, bo uważałam go za przyjaciela. Naprawdę. Najbardziej boli nie to, ze mnie nie kocha, nie to, ze nie chce ze mną być. Gdzieś tam w głębi liczyłam się z tym, ze to się kiedyś skończy. Nigdy jednak nie przypuszczałam, ze zrobi to w taki sposób. Chociażby przez szacunek do mnie i do tego, co do niego czuje, bo dobrze wie jak bardzo go kocham i jak bardzo mnie tym zranił.

Nie mogę sobie z tym wszystkim poradzić już ...

boże, jakbym o sobie czytała, tez wplątałam się w pseudo-związek z kims z pracy, a teraz musze na niego patrzec (((
i też jestem 83 rocznik

Trzymajcie się, żałuję że mój mąż trafił na inną niż wy która za wszelką cenę chciała rozbić nas związek. Nie wchodźcie z butami w czyjeś życie. Sznujcie dziewczyny siebie i innych. Dacie radę .

No właśnie... Ja jestem właśnie na takim etapie, że jeszcze się nie pogodziłam z sytuacją. Cały czas wypieram, nie mogę uwierzyć, że tak mnie potraktował ktoś kto był mi tak bliski, któremu ufałam, którego uważałam za przyjaciela. Wszystko mi go przypomina. Dosłownie wszystko.
Najgorsze jest to, ze patrzę na niego w pracy, że musimy do siebie dzwonić lub pisać. I w tym wszystkim nie ma nic poza formalnościami. Cały czas mam nadzieję (co mnie dobija), ze za którymś mailem lub smsem odniesie się do naszej sytuacji, że chociaż ze mną porozmawia o tym ...

I oto nastąpił ten dzięń - po ponad 2 miesiącach zebrał się na to, by zacząć "naprawiać"....
Znowu to samo... "wiesz, że jak coś mam to tego nie doceniam, że nie mam odwagi porozmawiać...." , "nie wiem co mam Ci powiedzieć..." "nie kochałem się z nią, z nikim, tylko z Tobą od kilku już lat, jak możesz myśleć, ze jest inaczej..."
"wiem, ze nie naprawię tego w jeden dzień..."

A ja głupia idiotka teraz siedzę, piszę tu do Was i ledwo widzę monitor, bo zasłaniają  mi łzy...
Wiem, że nie naprawi, wiem, ze nic nie zrobi, wiem, ze zostawi mnie z tymi słowami na kolejne tygodnie ...

Wiem, że maltretuję sama siebie, że nie powinnam z nim rozmawiać, ale go kocham. Kocham go bardzo i czekałam na to, na te jego słowa, ale już wiem, ze nie mogę w nie wierzyć...

Poczułam dzisiaj taką bezsilność, ze ja tego nigdy nie skończę, on może ze mną robić co tylko chce.... a ja zawsze dla niego będę i zawsze będę cierpieć

Witajcie .Wreszcie znalazłam osoby,które nie tylko oczerniają.Niestety jestem w podobnej sytuacji.Gdy poznałam Rafała fajnie nam się rozmawiało,zaprzyjaźniliśmy się.Wiedziałam,że ma żonę ale tylko rozmawialiśmy.W życiu by mi nie przyszło,że facet a tym bardziej żonaty będzie chciał ode mnie czegoś więcej(nigdy nie uważałam się za piękną).Zrobiliśmy to raz,potem się mnie wypierał a ja się zakochałam.Znów zaczął się przymilać a ja znów uległam i znów mnie ignoruje.Mam dość ale nie potrafię zapomnieć.Wiem co czujesz,ja najchętniej powiesiłabym go na suchej gałęzi!

witam, miałam pozornie podobną sytuację co ...zmartwiona.. i 1983, nie jestem z tego powodu zadowolona. Tylko moja sytuacja różni się tym ...  ON był moim pierwszym facetem znamy się od mniej więcej 10 lat, zawsze był dla mnie kimś wyjątkowym. Bardzo długo po naszym rozstaniu nie mogłam się pozbierać, kiedy mi się to udało poznałam swojego obecnego męża mamy dwóch synków i ogólnie jest wszystko dobrze, z tym wyjątkiem że ON wrócił(po 6 latach milczenia), zaczęliśmy pisać ze sobą jako przyjaciele ( po rozstaniu mieliśmy być przyjaciółmi). Ma żonę, dziecko a chciał spotkań ze mną, zależało mu niby na przyjaźni, spotykałam się z nim, ale nigdy do czegoś poważniejszego nie doszło, mimo że tego chcieliśmy oboje, zdałam sobie sprawę że kocham dwóch facetów, że jego tak na dobrą sprawę nigdy nie przestałam kochać. ON wyjechał za granicę do pracy(pożegnał się i powiedział że jak wróci to się odezwie)i kontakt jak na razie się urwał. Teraz mając trochę odpoczynku od niego rozmyślam i wiem, że to KONIEC to nie miało sensu, nie darowała bym sobie jeśli z mojego powodu miały by ucierpieć dzieciaczki mój mąż i jego żona. Jestem dumna z tego że się opamiętałam(dzięki temu że ON wyjechał). Nie mogę powiedzieć że to nie boli, bo kluje coś w sercu, ale czas leczy rany! A Ty 1983 weź urlop jeśli możesz oczywiście, przestaniesz go spotykać to spojrzysz trzeźwym okiem i wszystko się jakoś ułoży! Życzę Ci tego z całego serca!!! Pozdrawiam wszystkie kobietki w podobnej sytuacji!

Witaj, na razie czysta sympatia. Czytając Twój post, czytam o sobie. Pokrótce - pracowaliśmy razem od 5 lat.  On jest żonaty od 13 lat (ma 38 lat), ja jestem mężatką od 4 lat (w związku 13 lat, mam 32 lata). Oboje mamy córki. Pod koniec 2010 przeżywałam kryzys, on także, i prawdopodobnie ta chwila słabości bardzo, ale to bardzo nas do siebie zbliżyła. Zdaliśmy sobie sprawę, że łącząca nas - pomimo relacji zawodowych - przyjaźń, jest czymś więcej, czego dość długo nie definiowaliśmy. I stało się. Broniliśmy się oboje, unikaliśmy spotkać sam-na-sam, ale okazja zawsze się znalazła. Nasz toksyczny "związek" rozwijał się bardzo powoli, a my coraz głębiej wchodziliśmy w tę niespełnialną od początku relację. W końcu o wszystkim dowiedział się mój mąż i jego żona, zdecydowałam o odejściu z pracy. Odeszłam więc z lubianej przeze mnie pracy i w pewnym sensie od niego. Romans jednak trwał nadal, choć w ograniczonej formie (głównie dłuuugie rozmowy przez telefon i maile). Ja się czułam coraz gorzej psychicznie. Zakochanie w nim i ciągłe wyrzuty, że zdradzam męża (wspaniałego i dobrego człowieka) doprowadziła mnie na jesieni 2011 do początków depresji. Kluczowym i przełomowym momentem była sytuacja, gdy spędziliśmy razem intymne chwile, podczas których on zapewniał o swojej miłości i uzależnieniu ode mnie, po czym przez tydzień się nie odezwał. Nie dociekałam przyczyn, założyłam, że też zżerają go wyrzuty sumienia. Niemniej, coś we mnie pękło. Wiedziałam już, że dłużej tak nie dam rady. Poprosiłam go, żeby już się ze mną nie kontaktował, lecz on nie słuchał. nadal do mnie pisał. A ja się pogrążałam. Doszło do tego, że w grudniu 2011 miałam już głęboką, kliniczną depresję, z której w chwili obecnej zaczęłam wychodzić (3 miesiące na silnych lekach, stan warzywny, niemoc w podjęciu jakichkolwiek obowiązków, długie zwolnienie z pracy......). W końcu w sposób brutalny z nim "zerwałam" - dokładnie w Sylwestra - i rzeczywiście, od tego momentu (na co liczyłam) przestał się odzywać. I teraz najważniejsze. Choć sama zdecydowałam o rozstaniu, cierpiałam strasznie, wręcz fizycznie. Ale!!! Mijają już 3 miesiące, a ja z każdym dniem czuję się coraz lepiej. Zaczęłam nawet pracować na część etatu, uprawiam sport, oglądam filmy. Byłam w takim stanie, że wiedziałam, że MUSZĘ zmienić swoje myślenie (zgodnie z zasadą: chcesz zmienić cały świat, zmień siebie), bo będę tkwić w tej bolesnej przeszłości i życie mi upłynie na rozpamiętywaniu, a TO NIE MA SENSU. Zaczęłam od terapii, leków, poszłam do spowiedzi, zaufałam Bogu i bliskim, że to doświadczenie KIEDYŚ okaże się czymś dobrym. Nie wiem, jeszcze jak miałoby się to stać, ale taki ból musi CZEMUŚ posłużyć. W chwili obecnej, "ćwiczę" swój mózg, skupiając się na samych radosnych wydarzeniach z mojego życia, na planowaniu, na próbie cieszenia się drobiazgami. To jest mega trudne, ale przynosi już owoce. Oczywiście, kocham go, ale uczę się żyć z tym uczuciem, nie wypieram go już. Po prostu jak najrzadziej o nim myślę, a jak już myślę, to przypominam sobie wszystkie chwile, w których mnie zawodził i sprawiał cierpienie. Moja rada - jak najwięcej zajęć, w tym dużo fizycznych. Zmusić się, na siłę, ja się 3 miesiące zmuszam, a teraz przychodzi to już dużo łatwiej. Słuchanie optymistycznej muzyki, czytanie wesołych książek, liczne spotkania z życzliwymi ludźmi i oglądanie radosnych filmów. Zasada jest jedna - TYLKO CZAS to wyleczy. Ale tez czas należy poświecić na pracę nad sobą, która zawsze się opłaci!!!!!!. Jedno już wiem, na bazie mojego doświadczenia i niestety, doświadczenia 2 moich znajomych, związki z żonatymi to 95% szans na takie zakończenie. Poza tym wierzę w zasadę, że każde dobro i zło wraca do człowieka. Więc nawet, jakby próbować "nowego" życia z żonatym, to nie wierzę, że byłby to szczęśliwy (i nie mówię to o problemach z rozwodem, opieką nad dziećmi, a raczej - o świadomości, że rozbiło się rodzinę, jaka by ta rodzina nie była, i że skoro zostawił on 1 żonę, to tym prędzej zostawi drugą, bo będzie już prościej). NIE WARTO. ŻADNA "MIŁOŚĆ" NIE JEST WARTA TAKIEGO CHOREGO UKŁADU!!!!! Wierzę, że Ci się uda. Mnie powoli się udaje. Powoli, ale kiedyś będzie jak dawniej. A może lepiej. Głowa do góry, koniec z użalaniem się, takie jest życie i szkoda go tracić na zbędne rozkminki. Poza tym, jak będziesz nadal tkwić w rozmyślaniach, to tkwisz w miejscu i młode życie umknie Ci, zanim się obejrzysz. Trzymam kciuki!!!!

Tak jak myślałam na tym skończył się jego zapał. Mieliśmy rozmawiać w niedzielę. Miał do mnie przyjechać, przywieżć mi laptop z pracy, który chciał pożyczyć, żeby zrobić na nim prezentację. W piątek powiedział, że właściwie to da radę bez tego laptopa, wolał nie zrobić prezentacji, żeby tylko nie musieć do mnie przyjeżdżać i rozmawiać. I znowu np. dzisiaj zachowuje się jak zupełnie obcy człowiek, mówi coś do mnie o firmie, a ja patrzę na niego i nadal nie mogę uwierzyć... jak on tak może się zachowywać...

Unikam go jak tylko mogę, ale jak mamy kontakt w pracy to to się staje nie do wytrzymania ...

wpadnij do mnie,spojrz na dziecko takiego wlasnie Pana.Przyjdz zobacz ile czasu stoi w oknie z nosem przyklejonym do szyby,przyjdz w nocy jak sie budzi po sto razy,przyjdz wtedy kiedy pyta czemu taty nie ma z nami.Przyjdz i zobacz.zobacz jak wyglada zycie z drugiej strony barykady.Mój mąż nas porzucil dla innej kobiety.Usiadz i poczekaj az ta milosc Ci przejdzie.

Odpowiedz jest prosta.Powiedz ze pojdziesz do jego zony i o wszystkim powiesz.Odczepi sie od razu,uwierz mi.

doskonały pomysł. proste i prawdziwe kurna...

Czytam te wszystkie posty i nie wiem, czy współczuć? tak sie składa, że o 12 lat młodsza wpakowała się w moje małżeństwo, najlepsze że się chciała ze mną zaprzyjaźnić, a ja jakoś od początku jej nie lubiłam tylko byłam za mało czujna, bo uwiodła mojego męża wiedząc że mamy kryzys, najłatwiej jest upolować cudzego faceta zwłaszcza gdy ma kłopoty i jak to facet zamiast walczyć, lepiej się zabawić w czymś nowym, z dużym biustem, w krótkiej spódniczce. Ja nigdy nie miałam dużego biustu, ale czy to jest najważniejsze. Zawsze byłam oddana, wierna, zawsze na miejscu gdy coś się działo. Stworzyłam dom, urodziłam dzieci, codziennie siedziałam w domu i grzecznie czekałąm kiedy mąż wróci, a tu taka wdzięczność....przykro mi ale jakoś nie mam litości do tych, które się pakują w rodzinę i ją niszczą, a później zamiast z godnościa odejść i uszanować decyzję, że facet jednak chce wrócić do rodziny, bo tam jego miejsce, to drążą do końca, tak aby zniszczyć coś co już i tak ledwo zipie....przepraszam, nie chcę nikogo urazić, bo nie wszystkie są takie, niektóre nawet nie wiedzą, że facet ma rodzinę bo facet to ukrywa, tak jak napisałam było akurat w moim przypadku i najgorsze nie wiem jak ta "lalę" przepędzić aby całkiem zniknęła z naszego życia....pozdrawiam

Tak zrobiłam ale reakcja była dziwna bo się rozkleił, podobno już od paru lat jego życie wygląda jak koszmar, że w domu  ma piekło, nie chce mu się żyć i że to dla niego nie ma znaczenia czy się żona dowie bo w i tak gorzej być nie może. A żyje dla dzieci ale nie wie jak długo jeszcze wytrzyma... a teraz spotkał mnie i zobaczył jakikolwiek sens w życiu.
Nie sądze aby chciał mnie wziąść na litość, postawiłam sprawe jasno.
Kurcze, czytałam wcześniejsze posty i rozumiem kobiety które się zakochały w żonatym bo serce nie sługa, ale nie rozumiem jak można z taką łatwością wyłączyć rozum i polecieć.Nie tłumaczyłabym tego naiwnością a głupotą.

Mówią, ze jak się sięgnie dna, to wtedy najłatwiej jest się odbić. Ja takie dno osiągnęłam teraz. Walczyłam do samego końca, o te resztki, które zostały (a może tylko mi się wydawało, że zostały). Tak naprawdę walczyłam o resztki godności, miałam nadzieję, że chociaż na swiadomość, ze cokolwiek ja i to co między nami było znaczy dla niego. I nie potraktuje mnie jak niepotrzebnego już śmiecia. Tylko o to mi już chodziło.

Jak się tak teraz zastanawiam i rozpamiętuję to wszystko, to te ostatnie 2 lata to była moja ciągła walka i żebranie o "cokolwiek". I jest mi strasznie wstyd samej przed sobą, że mogłam na to pozwolić. Teraz dopiero się budzę i zaczynam dostrzegać jaką idiotkę i kretynkę z siebie robiłam. Teraz zaczynam rozumieć, że nie mogłam liczyć na jego szacunek, bo sama siebie nie szanowałam.

Teraz doszłam do takiego punktu, że wiem, ze nic już nie mogę zrobić.  Mogę tylko czekać aż to przestanie boleć, aż przestanę tęsknić, wspominać, rozmyślać i zadręczać się tym wszystkim. Najgorsze jest to poczucie upokorzenia, że jest się zerem, przedmiotem, który nie ma uczuć...

Wiem, ze gdyby on znowu zaczął to wszystko odgrzebywać i wciskać mi kity, że chce naprawić to muszę być silna i uciec, gdzie przysłowiowy pieprz rośnie.
Czy mogę liczyć na kilka słów wsparcia z Waszej strony?

ja byłam już wiele lat po rozwodzie w innym związku od wielu lat, ale od kilku raczej na zasadzie "współlokatorstwa", w oddzielnych pokojach i poznałam Kogoś w pracy, przez ok. 1,5 roku poznawaliśmy siebie powoli, nie wiem jak to się stało, tak małymi kroczkami zbliżaliśmy się do siebie. On żonaty, studiująca córka / moja niewiele młodsza /, z żoną mieszkali w jednym domu, ale podobnie jak ja w różnych pokojach. Skąd wiem- oprócz tego, że tak mi powiedział? - z czasem całe wieczory spędzaliśmy na gg z włączonymi kamerkami.
Później szaleństwo... jakieś wspólne wypady, spędzaliśmy ze sobą każdą chwilę... plany na przyszłość, że gdy jego córka skończy studia i się usamodzielni... ja w międzyczasie rozstałam się.... no i wierzyłam w przyszłość,wspólną...byliśmy tacy nierozłączni, albo razem w pracy, albo gdzieś tam, albo cały czas przez tel. albo na gg do późnej nocy, tak bardzo uwierzyłam i tak bardzo ufałam, nie wiem, może spotkało się dwoje ludzi o podobnych doświadczeniach i potrzebie bliskości i dlatego?My nigdy nawet  o nic się nie posprzeczaliśmy, zawsze dobrze się rozumieliśmy, rozmawialiśmy o wszystkim, śmialiśmy z tego samego, czułam, że w końcu znalazłam właściwą osobę, kogoś na zawsze
prawie 2 lata byliśmy razem, już razem nie pracowaliśmy,z czasem coraz rzadziej się widywaliśmy...
w końcu usłyszałam - po pytaniu dlaczego tak jest - że on nie nadaje się do związku, że nie wiem jaki naprawdę jest, bo nigdy nie mieszkaliśmy razem, że nie odczułam tego, bo bardzo się starał, wie że mnie skrzywdził  itd
ps. dzisiaj widziałam go z "koleżanką" z pracy....

hahhahahaahahahahah zal,toz to komedia .
Swiat zwariowal.

Witaj miskupuszysty
my te lachony.. w wątku kobieta na zakręcie (w nasza społęczność) nazwałyśmy SUCZAMI

co u ciebie? jak się masz, jak się trzymasz? jak twoje relacje? pamiętasz mnie?;)

Witam moje drogie tyle czasu a ja tu zaglądam . Moja historia jest trudna ale może od początku Byłam mężatką mmm miałam pozycje wyrobioną w firmie moimi rękami. Jednak dałam namówić się na drugie dziecko czuła że jest coś nie tak gdy byłam w piątym miesiącu trafiłam do szpitala pewnego dnia zadzwoniła do mnie kochanka meża że go kocha krutka piłka spakowałam go nie był wart walki o cokolwiek urodziłam coreczke sama ale dałam rade nie było nikogo by mi podać szklanke wody prucz przyjaciół rodziny i to cenie Wruciłam szybko do pracy i był On najpierw przyjaciel tak jak 1983 ten sam scenarusz pokochałam go bez pamięci bez tchu bo był przy mnie gdy moja córka chorowała każdy wiedział wszyscy nasi przyjaciele i jakie było ogromne zdziwienie jak przestał się odzywać ten sam żal i bol nie do zniesienia nie raz mdlałam przyjaciele mnie stawiali na nogi cudowni ludzie dziękuje im za to że byli ze mną ale zobaczył mnie znowu silną piękną i się znów zaczeło moje uczucie nie wygasło jest cudownym człowiekiem lecz dziś mam obawe co dalej ? A jesli mnie skrzywdzi i nawet w szpilkach nie będe potrafiła stać boje się tym bardziej że powiedziałam mu pare słów wczoraj a dziś się nie odezwał  nie chce wyjść na naiwną idiotke która kocha żonatego faceta choć wiem że dla niektórych z Was tak jest .Cięszkie życie być samej lecz i cięszkie życie bez niego brakuje mi by się przytulić i to wystarczy by czuć się bezpiecznie ....

Hm, a czego mozna spodziewac si? po osobie ( tutaj - facecie) ktory zdradza. A zdradza bop dalej jest zonaty...

poradzić to znaczy co? dla ciebie?

spójrz na to z boku.
gdyby przyszła do ciebie koleżanka i powiedziała o takim związku, jak bys oceniła tego faceta i jak byś oceniła ją?/

co bys jej radziła?

co to znaczy, że nie krzywdzisz niewinnych ludzi? zona rozumiem niewinna nie jest... bo juz nie jest dziewicą?/
na jakiej podstawie klasyfikujesz- KOGO WOLNO SKRZYWDZIĆ A KOGO NIE WOLNO?

Miałem niedawno oficjalne otwarcie przedszkola, do którego uczęszcza moja najmłodsza pociecha. Ponieważ należę do rady rodziców - byłem zaproszony również na część nieoficjalną, czyli mówiąc w skrócie - popijawę.
Była tam również pani psycholog dziecięca, która - to są moje samcze spostrzeżenia - od jakiegoś czasu coś za często do mnie dzwoni by rozmawiać o rozwoju mojej córki. Warto dodać - również z samczego punktu widzenia - że panią psycholog można określić, iż jest zaprojektowana by cieszyć .
Popiłem ja, popiła również ona. Doszło do sytuacji, że miałem ją podaną na tacy, alkohol zrobił również swoje. Napaliłem się jak sto pięćdziesiąt. I NIE ZROBIŁEM tego. Łeb pod kran, aż mi się wszystko pokurczyło i długa do domu. Od następnego dnia już nie byłem w radzie rodziców.
BOŻE!!!! Jaki ja jestem z siebie dumny. Myślałem, że takie pokusy już mnie nie dotyczą, bo nie daję żadnych powodów. Obudziłem się rano - kac gigant, suszyło jak cholera. Ale mogłem spokojnie spojrzeć w lustro. Da się żyć uczciwie, to w sumie nie jest takie trudne. Dużo cięższe są komplikacje po tym, jak się stawia na niewłaściwego konia.

No poniekąd masz rację, ale to jest mężatka, z dwójką dzieci. Pomijając wszystko inne, to byłoby wejście w skomplikowany układ, z którego już się wyplątać tak łatwo nie da. A jak czasami mózg jest gdzie indziej - to trudno wpaść na takie oczywiste oczywistości

Szczerze? Nie, nie pomyślałam co ona czuje, ani co myśli. Z jednego powodu. Jeśli prawdą jest to co on mi powiedział - że ona się od niego odsunęła, romansowała z jakimś facetem, nie chciała z nim sypiać już kilka lat - to nie przejmuję się nią, bo ona nie przejmuje się ani nim, ani tym małżeństwem. Szczerze? Myślę, że traktuje go jako maszynkę do zarabiania pieniędzy i opiekunkę do dzieci. Problem polega na tym, że to on ją kocha.
Jedyne osoby, którymi mogę się przejmować i myśleć to dzieci. NIE ONA.

Wiem, że niejednej zdradzonej kobiecie takie teksty podnoszą ciśnienie. Nie dziwię się. Jednak nie myślmy stereotypowo, bo każdy przypadek jest inny. Nie zakładajmy, że "mój" kłamał, jego żona jest i była ideałem, a ja "kochanka" jestem złem wcielonym. Życie jest różnokolorowe, nie tylko czarno-białe. Nie można nigdy jednoznacznie osądzać - nie znając ludzi i sytuacji dokładnie - a na forum znamy tylko"szczątki" rzeczywistości opisywanej przez autorów wątków.

I jak widac w historiach z zycia wzietych, to nawet kregoslup moralny dopada znaczna skolioza... intelektualna.