grupa wsparcia dla chcących odmienić swoje życie:)

Może warto zapytać te SZCZĘŚLIWE... jak to się stało, że są szczęśliwe? czy był jakiś przełom ?

Przy okazji polecam wątek o sednie szczęścia właśnie http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1060531#p1060531

i jeszcze jeden: http://www.netkobiety.pl/t35617.html

elina23, a może na początek wizyta u psychologa ?;)

ok ok ok! biorę się za siebie i zmieniam tez swoje życie! zacznę od biegania , w internecie wyczytałam ze zmiany zacząć najlepiej od zaraz tylko ze już 2 to z tym bieganiem trochę krucho, co nie? nie pracuje cale dnie siedzę sama w domu i od nadmiaru tego czasu już zaczynam za dużo sobie wmawiać wymyślać i w ogóle  , od razu niestety nie dam rady zmienić się i mojego życia o 360 stopni ale małymi krokami mam nadzieje ze mi się uda , zacznę od tego biegania jeśli uda mi się być systematyczna zacznę robić coś następnego , to chyba dobry pomysł ? tylko czy będę taka chętna jak wstanę rano? no właśnie:) przeczytałam caly ten watek i początek mnie trochę zdołował a miała być to grupa wsparcia a wyszło no jak wyszło, ale na szczęście na końcówce doczytałam już trochę pozytywnych postów

krok po kroku? ja jestem taka okrutnie niecierpliwa...żadna ze mnie egzystencjalistka. zmian oczekuję tu i teraz. umówiłam się na wizytę u psychologa,bo wykańcza mnie planowanie i przewidywanie wszystkich najgorszych możliwych scenariuszy oraz nieustanne kwestionowanie tego, czy to co robię i co mam jest dość dobre. ale z tymi wizytami u psychologa też nie można przesadzać. czasami pokładamy (ok, ja pokładam) zbyt dużą wiarę....ale tak bardzo chcę zmian. chcę żeby znów było dobrze.

Masz szansę to zmienić. Choćby od jutra.

Witam,
ostatnio coraz częściej zastanawiam się nad tym, ile dobrego mógłby zrobić każdy z Nas, gdyby poświęcić trochę czasu w pędzie życia codziennego. Postanowiłam zaangażować się w akcje, które w jakikolwiek sposób mogłyby pomóc chorym dzieciom i ich rodzinom. Przeszukując szerokie strony internetu trafiłam na wyjątkową fundację, która swoją historią podbiła moje serce. Historia Fundacji jest niezwykle poruszająca. Założycielami instytucji są zdeterminowani i pełni wiary rodzice, rodziny oraz przyjaciele chorych dzieci, którzy nie pobierają wynagrodzeń za prace i szerokie działania wykonywane na rzecz Fundacji. Instytucja wspiera swoich podopiecznych poprzez finansowanie leków oraz sprzętu medycznego, pokrywa koszty pobytu rodziców w przyszpitalnym hotelu, pokrywa koszty diagnostyki, leczenia oraz rehabilitacji dzieci nieobjętych ubezpieczeniem zdrowotnym.
Jednym ze sposobów, w jaki może pomóc każdy z Nas jest przekazanie 1%. Dajmy Fundacji  szansę pomóc innym.
Wchodząc na stronę internetową fundacji możemy skorzystać z nieodpłatnego programu do rozliczania PIT.
pomocdzieciom.eu
Wierzę, że dobro powraca. A Ty?
POMOC się LICZY!
KRS 0000140007

Witam, dołączam do tego zacnego grona i również biorę się za siebie w sposób szerokorozumiany: dieta, wiara w siebie i własne możliwości, dokończenie studiów. Ciężka orka przede mną, ale mam nadzieję, że dam radę

Zamówienie zostało przyjęte. Co chciałbym odmienić w swoim życiu? Z pewnością naczelnymi punktami są: samotność i bezrobocie. Oprócz tego redukcja pesymizmu i nadwrażliwości.

witajcie

Chciałam napisać , że to bardzo ciekawy i pomocny wątek, jakiś czas temu postanowiłam również odmienić swoje życie zawsze gdy jestem na forum i czytam różne tematy to dowiaduje się o sobie czegoś nowego, dzięki temu bardziej trafnie mogę sobie pomóc.

Dobrze jest wyznaczać sobie nowe cele i się wzajemnie motywować, szczególnie gdy związek tego nie jest w stanie nam dać . Wyszłam z domu w którym moja mama zawsze usługiwała ojcu pod każdym względem, by zyskać u niego słowa uznania. Czasem nie tylko dobre rzeczy wynosi się z domu ale trzeba umieć walczyć o siebie i nie zatracać się .  Podążam tą drogą dopiero od jakiegoś czasu, ale małymi krokami do przodu

Pozdrawiam

Wygląda na to, że wszystkie odmieniły swoje życie ;-)

Ciekawy wątek, więc może i ja podzielę się swoją historią. Może wątek się rozkręci

Kiedyś moje życie było sielanką (a przynajmniej teraz tak to odbieram) - super studia w dużym mieście, fajna praca z perspektywami, życie towarzyskie i cudowny facet. Byłam żywiołową dziewczyną, pełną wiary w siebie i z ogromnym apetytem na życie. Wierzyłam, że mogę wszystko - dosłownie. Chwytałam się radością każdego wyzwania jakie postawił przede mną los i z dziecięcą ciekawością po prostu chwytałam dzień. Z tego wszystkiego pozostał mi tylko (albo aż!) cudowny facet. Czasem sobie myślę, że tylko to mi się w życiu udało.

Dla niego rzuciłam studia, pracę i wszelakie aktywności (a było tego sporo). Za miłością przeprowadziłam się na drugi koniec Polski, na za*upie jak się patrzy. Początki mijały fantastycznie - wreszcie mogliśmy ze sobą zamieszkać, wiliśmy gniazdko i cieszyliśmy się wspólnym życiem. Oczywiście wierzyłam, że ze swoim potencjałem (teraz to słowo wydaje mi się śmieszne) znajdę pracę na największym odludziu (kiedyś pracowałam przez internet, więc w ostateczności myślałam właśnie o tym). Optymistycznie, wierzyłam że będzie fajnie! Pracę znalazłam, ale nieregularną i dużo dużo poniżej moich oczekiwań (i nie chodzi o finanse, ale zwykłe spełnienie zawodowe). Małomiasteczkowe życie zniszczyło moją psychikę - wiele zawiści, zazdrość o pracę, dążenie po trupach do celu, brak anonimowości, niszczenie kogoś wyróżniającego się ponad tłum (w pracy). Wszędzie daleko więc przestaliśmy wychodzić do ludzi - o wypadzie do centrum handlowego, zapisaniu się na jakiś kurs mogę tylko pomarzyć. Teoretycznie mam kilka koleżanek z pracy, ale kompletnie się z nimi nie dogaduję, rzadko z nimi się spotykam. Ich praca jest szczytem ich marzeń, do tego impreza i upicie się raz w tygodniu. Kompletnie inne priorytety niż moje, bardzo się przy nich uwsteczniam. Do rodziców daleko (kilkaset km), a z koleżankami z dawnych czasów kontakty się pourywały (chyba skreśliły mnie w momencie decyzji o przeprowadzce).

Minęło dwa lata od przeprowadzki, a ja mam depresję. Nic nie układa się po mojej myśli. Wyłażą ze mnie dawne kompleksy, syndrom DDA i brak poczucia własnej wartości. Moje ambicje chyba całkowicie ze mnie wyparowały. Czasem przez wiele dni nie wychodzę z domu, boję się ludzi, boję się, że spotkam kogoś z kim będę musiała rozmawiać (kogoś z pracy, bo innych ludzi nie znam). Pracę mam bardzo nieregularną, często siedzę sama w domu, a dni przelatują mi przez palce. Zdziczałam. Nienawidzę tego miejsca. Jak już wyjdę np. na zakupy, przemykam uliczkami ze spuszczoną głową. Nic mnie nie cieszy, nie potrafię się uśmiechać. Czasem myślę, że nic mnie już w życiu nie czeka. Miałam myśli samobójcze, zaczęłam w myślach marzyć o śmierci, o okaleczeniu się. W dodatku trafiłam na kompletnie nieprofesjonalnego psychologa, który zniechęcił mnie do jakichkolwiek terapii. Mój narzeczony mnie oczywiście wspiera, ale nie może mi pomóc. Brakuje mi po prostu rozwoju zawodowego i spotkań z ludźmi o podobnym myśleniu, czyli po prostu większego miasta. A w tej chwili przeprowadzka nie wchodzi w grę. Niedługo bierzemy ślub, a ja nie potrafię się z tego cieszyć. Mój narzeczony chce mieć dziecko, a ja myślę o nim jak o dopełnieniu mojej tragedii. No tak - wtedy już w ogóle się załamię, bez jakiejkolwiek pomocy, będę uziemiona i nie wyjdę z domu choćbym chciała. Nie, nie, nie - żadnych dzieci, bo do reszty zwariuję.

Proszę, nie linczujcie mnie. Wiem, że ludzie mają większe problemy. Wiem, że mam cudownego faceta. Ale nic poza tym.

Teraz może napiszę coś wreszcie związanego z wątkiem. Od stycznia próbuję się zmienić. Stwierdziłam, że muszę pomóc sobie sama, bo inaczej nikt mi nie pomoże. Zaczęłam ćwiczyć regularnie i zdrowo się odżywiać - jest to jedyna rzecz, z której jestem zadowolona po wielu miesiącach mojej stagnacji. Schudłam parę kilo, zrzucam brzuszek. Bardzo nieśmiało myślę o nowych studiach, ale nie wiem czy mam w sobie dość siły, by uwierzyć w siebie i po prostu na nie iść. Czuję się już za stara na studia od zera. Byłyby rewolucją w moim życiu, ale też są bardzo wymagające. Muszę wcześniej poprawić maturę, którą pisałam dość dawno temu. Nawet troszkę zaczęłam się uczyć. Problem w tym, że mam ogromne huśtawki nastrojów - wciąż dopadają mnie destrukcyjne myśli. Plus jest taki, że pojawia się również nikłe światełko w tunelu. Rzadko, ale pojawia się.

Linczować? Widziałem mimo krótkiego stażu na tym forum takie "problemy", że człowiek się zastanawia, nad definicją słowa problem.
Twój problem jest bardzo poważny, dotyczy czegoś niezbędnego do szczęścia: Samorealizacji.
Znalazłaś się wśród ludzi, którzy ciągną Cię w dół, depczą Twój potencjał, bo nie pasujesz do ich "klimatu". Pewnie mają Cię za zadufaną, tylko dlatego że masz bogatsze słownictwo, i nie pijesz taniego piwa.
Jedyne co mi przychodzi do głowy, to namówienie faceta na przeprowadzkę gdzie indziej, w miejsce gdzie Ty mogłabyś się rozwijać, zamiast popadać w degresję, a i on mógłby cieszyć się życiem itp itd. Niestety nie mam pojęcia gdzie to leży na skali prawdopodobieństwa.
Jedyne czego jestem pewien, to że nie możesz dać się stłamsić. Masz tylko jedno życie, nikt za Ciebie nie umrze, więc nikt poza Tobą nie ma prawa o nim decydować. Szukaj drogi do szczęścia, masz do tego prawo.

No cóż - zdaję sobie sprawę z tego, że ludzie mają większe problemy, poczytałam też kilka wątków na tym forum. Samorealizacja jest w końcu na szczycie piramidy potrzeb. Nie raz słyszałam, że jestem dziwna i w d*pie mi się poprzewracało. Albo że życia nie znam i mam za dobrze

Moralizowanie w pełni uzasadnione Mój narzeczony ma pracę dość specyficzną, nie może ot tak sam z siebie się przenieść - jest mundurowym. Poza tym jest jeszcze młody, więc z założenia trafił od razu na wiochę, jak to mówią - musi odsiedzieć swoje. Potrzeba dużych znajomości żeby trafić do większego miasta - jakieś tam mamy nawet, ale nawet te osoby mówią, że trzeba czekać. Rok, dwa, trzy, pięć - niewiadomo.

Zrezygnowałam z życia z kilku powodów:
- tęskniłam, a nie mogliśmy widzieć się w każdy weekend (400 km odległości),
- to on ma lepsze perspektywy niż ja (porównując wykształcenie/ szanse na pracę/ zarobki) nawet na tej wiosce,
- przed przeprowadzką żyliśmy już razem 5 lat na odległość (mniejszą, ale i tak widywaliśmy się tylko w weekendy) i miałam dość.

Nie sądziłam tylko, że będzie aż tak źle. Z perspektywy czasu myślę, że rozłąka byłaby może lepsza. W końcu wiele par tak żyje, a my jesteśmy dość mocnym i stabilnym związkiem. No ale cóż - wyszło jak wyszło, była to moja decyzja i ponoszę jej konsekwencje. Teraz muszę tylko je zniwelować żeby jakoś zacząć normalnie żyć

A jak zaczęłaś przemianę dawaj dawaj !

W dzisiejszych czasach bardzo trudno. Jakoś nie mogę się z tym pogodzić. Coraz mniej empatii, a coraz więcej egoizmu. Rozszyfrowywanie i analizowanie ludzkich masek męczy mnie i frustruje.

Achajka myślę, że wszystko jest możliwe. Ja przygotowywałam się do poprawki matury w czasie gdy mnie mój zostawił. Uparłam się zaparłam i teraz taka "starsza" chodzę na studia i walczę o siebie. Także powodzenia Ci życzę

No ja to na pewno muszę przezwyciężyć swoje niekiedy nadchodzące lenistwo i coraz częstsze poczucie braku sił do realizacji moich planów. Na początek zrobiłam sobie plan treningowy by się lepiej kontrolować z ćwiczeniami. Zapisałam się też przypadkiem, bo była taka okazja na bezpłatny kurs włoskiego, a co tam odrobina nowości nikomu nie zaszkodzi.

Witajcie,
zacznę od tego, że każdy ma swoje problemy i niektórzy mają ich nawet sporo, najważniejsze, to mieć komu się z nich wypłakać. Ale od początku. Mając 19 lat byłam wulkanem energii, wesoła, uśmiechnięta, energiczna i...stop... kompleks, miałam kompleks na punkcie nosa, niby nic takiego, ale wtedy nie było jeszcze internetu ani kultu piękna, nie miałam gdzie szukać pomocy, a to przeszkadzało mi być w pełni sobą. Zabieg zrobiłam, okazało się, że fatalnie - 2,5 tys zlotych przepadło, a jednoczesnie 2 wyjazdy zagraniczne, bo tłumaczyłam sobie: "jak ja taka brzydka tam pojadę" w międzyczasie znalazł się chłopak, który akceptował mnie w 100%, bo nie powiem ciało miałam ładne, ogólnie też, tylko ten nos... brak samooakceptacji potęgowały konflikty w domu, mama niebyła osobą łatwą w kontaktach, wszystko wtedy zwalałam na nos, a przyczyna tkwiła wlaśnie w tych relacjach, niską samoocenę i niskie poczucie wartości wynosi się z domu. Dziewczyny, kobiety, doceńcie to co macie!!! Bo jeśli wy się nie docenicie to nikt was nie doceni. Moje niskie poczucie wartości sprawiło, że nie pojechałam do pracy za granicę, nie robiłam tego co chciałam, bo mimo, że byłam inteligentna i zdolna, to nie chciałam iść na studia. Chciałam zarabiać pieniądze, na to, żeby być atrakcyjną, fajną babką, na wyjazdy zagraniczne, samochód i spełnianie marzeń pieniążki na operację nosa zarabiałam w Polsce przez 2 lata i...znowu nieudana operacja, konflikty w domu i poronienie. Z miłej sympatycznej dziewczyny stałam się kłębkiem nerwów. Wydawało mi się, że jestem beznadziejna, nic mi w życiu nie wychodzi i a nic nie zasługuję, jednak przyszedł dzień trzezciej operacji i wreszcie zyskałam wygląd o jaki mi chodziło, uporałam się z kompleksem, stałam się otwarta, pewna siebie i uśmiechnieta, ale nie na tyle zeby zmienić swoje życie. Nie opusiłam rodzinnego domu, ani chłopaka, który wiecznie nie miał pracy. Przyzwyczajenie do beznadziejnego stanu rzeczy było tak silne, że zdecydowałam się wyjść za tego faceta, a mało tego zamieszkałam z nim w moim rodzinnym domu, pełnym konfliktów, smutku i przemocy. Zdecydowałam się urodzić meżowi dzieci, choć tak na prawdę w głębi duszy nie chciałam tego, nie chciałam z nim żyć, tylko wreszcie zrealizować siebie. Samotność, brak możliwości porozmawiania z kimś sprawił, że dokonałam samych złych wyborów, gdybym wtedy miała dostęp on-line do takiej kobiecej samopomocy niepopelniłabym tych błędów. Z boku wszystko wygląda ok, dwoje dzieci, mąż, budowa, sielanka....ale ja jestem w rozsypce, bo niezrealizowałam siebie! Zróbcie to na co macie ochotę, cokolwiek miało by to oznaczać. Ja niechcę robić krzywdy dzieciom, bo cóź im powiem po latach, mama pojechała zwiedzać świat, bawić się zamiast być przy was??? Nie opamiętałam się w porę i teraz jestem totalnie skłócona z życiem, bo nie wzięłam go od początku w swoje ręce. Robiłam wszystko tak jak trzeba robić, a nie tak jak ja chce! To jest totalnie złe i demotywujące, otwarły mi się oczy, niestety troszkę za późno.Myślę że z zewnątrz jestem piękna, faceci proszą mnie o spotkanie, bo ja zaakceptowałam siebie, ale jednocześnie mam dom, rodzinę, męża. Wszystko jest nie tak jak chciałam, niektorzy marzą o dzieciach, a ja poprostu niechciałam ich mieć, chciałam być wolna, bo to najpiękniejszy stan, na który ja przez mój kompleks nie pozwoliłam sobie. Jest jak jest, a jedyne co mogę zrobić, to wszystkim paniom z forum przekazać, aby ceniły się najbardziej na świecie wtedy szczęście samo przychodzi. Realizujcie się dziewczyny, nie myślcie o tym, co powiedzą inni, bądźcie sobą, bo może później taka okazja już się niewydarzy!

Zdrada to swiadomy wybor i za ten wybor trzeba zaplacic, moze nie dzis, nie za rok czy kilka ale w końcu... Bo wreszcie zrozumie (lub w sumie nie) kogo stracił. Karma zawsze wraca. Więc: NIE BUDUJ ŚWIATA NA MĘŻCZYŹNIE - TO WTEDY NIGDY SIĘ NIE ZAWALI   - była konformistka i jednocześnie naiwna "baba".