grupa wsparcia dla chcących odmienić swoje życie:)

Widzę, że tylko ja podjęłam decyzję o pracy nad sobą:)

"i jeszcze to, że zawsze swoje szczęście uzależniałam od obecności faceta w moim życiu. Wreszcie chcę się poczuć szczęśliwa sama ze sobą."- no to masz powód zrywania związków: chęć udowodnienia sobie, że umiesz żyć, sprawdzać się sama .potem dojrzejesz do związku a to jest bardzo ważne! mnóstwo kobiet żyje w cieniu faceta, nie wiedzą jak bez niego by funkcjonowały, samodzielność najlepszą szkołą:)

ja jakieś 2 lata temu postanowiłam, że od tego momentu wszystko mi się będzie udawać. i tak jest

marilyn86, "Psycholożka mówi, że najpierw trzeba pokochać samą siebie, żeby móc kogoś pokochać, ale czy to jest absolutny warunek?"  -to, teraz z perspektywy kilku lat, wydaje mi się warunkiem koniecznym Po prostu.... kiedy tego nie zrobisz, a zwiążesz się z kimś, będziesz swoje szczęście i poczucie własnej wartości uzależniała od niego. a z miłością różnie bywa, związki się rozpadają, a jak się rozpadnie, to zostaniesz z niczym. Dlatego TRZEBA pokchać siebie !:) Dla Polek jest to szczególnie trudne, bo tak nas wychowano; by zwracać bardziej uwagę na innych a swoje potrzeby zagłuszać, dochodzi do tego że kobieta kiedy siada z gazetą i kawą to ma wyrzuty sumienia. I to własnie trzeba zwalczać! ach....dużo mogłabym pisac na ten temat. Bardzo mi się tu podoba postanowienie, że nie ma co się użalać nad sobą....dokłądnie tak! To niepotrzebna strata energii.
A praca nad sobą...hm, trwa póki żyjemy:) I nie można stale czekać AŻ BĘDĘ IDEALNA (kto pokocha idealną osobę?), ale pokochac siebie już dziś i pozwolić sobie na szczęście i przyjemności.

Catwoman, pocieszyłaś mnie tym, że Tobie ta zmiana się udała. Ja jestem dopiero na początku drogi i wciąż mam lepsze i gorsze dni. Dziś jest chyba ten gorszy...Boję się, że jeśli się nie zmienię to zmarnuję sobie życie. Marzy mi się wielka miłość na całe życie, ale boję się, że przez problemy z samą sobą nie będę potrafiła stworzyć z nikim związku...Zrozumiałam, że gdy tylko poczuję się szczęśliwa to zaraz myślę o tym, że to uczucie na pewno zaraz minie, bo nie można się tak czuć przez dłuższy czas...I nie chodzi tylko o szczęście w związku tylko nawet teraz, gdy jestem sama. Zaraz zaczynam myśleć o tym, że jestem zbyt szczęśliwa i ze to na pewno za długo nie potrwa, bo to niemożliwe...Po prostu...chyba wpadam w panikę, gdy poczuję się dobrze...Widzę, że to chore i dlatego boję się, że nie ułożę sobie życia...
Staram się sobie tłumaczyć, że sytuacja, w której się teraz znalazłam, jest dla mojego dobra, że wreszcie mam okazję coś zmienić, że to życiowe doświadczenie, za które powinnam być wdzięczna, ale czasem się boję, że pęknę i stwierdzę, że nic nie mam tylko łudzę się, wmawiam sobie, że to wszystko co teraz się dzieje ma mi pomóc. Ale długie zdanie mi wyszło:)
Dlaczego inni żyją sobie normalnie, szczęśliwie, a ja nie potrafię:(

Mon_ka, przyznam, że ja też miewam takie myśli, ale staram się z nimi walczyć. Spróbuj jak najwięcej myśleć pozytywnie. Prawda jest taka, że każdy ma jakąś sytuację życiową, której w danej chwili, w jednym momencie nie może zmienić, a ja już zauważyłam, doszłam do tego, że myśli potrafią zdziałać cuda...Gdy myślę o swoim życiu dobrze, pozytywnie, optymistycznie, to czuję się rewelacyjnie i mam ogromną ochotę do zmian, do działania, ale gdy moje myśli są smutne, przygnębiające, dołujące no to oczywiście wiadomo jak się czuję i wiadomo, że do niczego to nie prowadzi...Oczywiście zdarzają mi się takie gorsze momenty, ale wtedy wypłaczę się i dalej do przodu:)
Nie wiem co byś chciała zmienić, ale może zacznij od odpowiedniej literatury. Poszukaj czegoś, co odpowiadałoby Twojej potrzebie zmian:)  Ja w pewnej znanej sieci potrafię godzinę spędzić pod działem "psychologia":)

Margolinka,
rozumiem, że uważasz za wielką wadę Twego męża, że kocha CIEBIE, a nie Twoje opakowanie.
Według Ciebie, idąc tym torem, mąż powinien wymagać od Ciebie modelowej sylwetki, codziennego makijażu, ubrania zgodnie z ostatnimi trendami mody. Im gorzej by Cię traktował, tym bardziej byłabyś przekonaną o jego miłości?
Stuknij się w głowę. Mocno. Może zaczniesz myśleć, a nie wydziwiać. I doceniać.

Czemu chcesz swego męża ustawiać w pozycji Twego nauczyciela, rodzica, osoby wymagającej od Ciebie różnych rzeczy? Nie wolisz być partnerką? Nie wolisz sama ustawiać sobie własne cele? Musisz mieć kogoś, kto będzie Ci narzucał wymagania, strofował, ganił? Takie zachowanie jest oznaką miłości?

Wiele razy idąc ulicą oglądam się za przystojnymi mężczyznami. Czy to znaczy, że nie kocham swego męża? Nie wiedziałam. Myślałam tylko, że ktoś jest przystojny, nie dokonując żadnego porównania. Wiele razy wskazywałam mężowi mężczyznę o przyjemnym wyglądzie. Mój mąż nie odbierał tego jako podważenie miłości, czy powiedzenie nie wprost, że on mi się mniej podoba, że go już mniej kocham.

Pisząc to wszystko uświadomiłam sobie jedno. Uświadomiłam sobie, jak kiepsko o sobie myślisz, jak wszystko przyjmujesz jako krytykę swojej osoby. Jaką jesteś osoba niepewna swoich walorów, swojej wartości, swoich możliwości. Zacznij kochać siebie.

Ja również... tylko od czego zacząć? Tak łatwo powiedzieć "zmieniam swoje życie" ale zrobić już o wiele trudniej zwłaszcza gdy nie ma widoków na lepsze jutro

Tak, to prawda Wielokropku Nie wiem dlaczego, ale ....tak właśnie jest... nie potrafię jakoś przypomnieć sobie, jak to jest "kochać siebie"... Może dlatego tak uporczywie szukam dowodów na to, że mąż wciąż kocha mnie tak samo jak na poczatku...pewnie też dlatego szukam "dziury w całym"... nie wiem jak to zmienić...

Wielokropku, staram się nie być takim "bluszczem", nie mówię mężowi o tych moich "shizach"... nie przytłaczam go nimi, analizuje je w ciszy, i samotności... Staram się pracować nad sobą, czasem jest już dobrze, czuje jakby coś się zmieniało, ale wtedy nadchodzi zazwyczaj taki dzień, ze wszystko wraca i stwierdzam...że znów coś jest nie tak, a moje starania niewiele pomagają...

Starania nic nigdy nie dają.
Chcesz usunąć objawy, nie zaś chorobę.
Rozumiem, że to dłuższa sprawa, ale odpowiedz  s o b i e na pytania. Dlaczego siebie nie kochasz? Dlaczego sobie nie wierzysz?

***
Przepraszam, padam na twarz. Odezwę się jutro.

najczęściej się BOIMY zmian na lepsze. ; że będa trwały tylko chwilę, że okażą się tylko złudzeniem a my wyjdziemy rozczarowani. lecz mimo to warto próbować. Mówi się "Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą". każde podjęcie próby czegoś uczy, wskazuje nam drogę. NIEWAŻNE jaki będzie rezultat!! nie popełnia błędów tylko ten, co nic nie robi i pozwólcie że zacytuje jeszcze 1 słowa, które kiedyś też do mnie przemówiły: "Statek bezpieczny jest gdy stoi w porcie. Lecz nie po to buduje się statki".

Nawet tak Mon_ka nie mów!! masz 19 lat i nie marnujesz życia.....które po prostu nie biegnie liniowo, czasem trzeba się zatrzymac. a Ty masz cel, nowe studia (jakie?) i pomału, małymi krokami zmierzasz do niego. Nie widzę ani troche marnowania swego życia.

masz czas. spokojnie. ja mam 30 lat a dopiero rok temu dowiedziałam się, co chcę naprawdę robić i.....zaczęłam wszystko od początku. da sie? da sie:) nie mam poczucie zmarnowanego życia- wręcz przeciwnie, czuję, że robie to dla siebie i dla swojej przyszłości. życie w moim mniemaniu dopiero się rozkręca !

Ja mam 23 lata, zaczęte 2 fakultety,brak chłopaka, i miła choroba, ale teraz wiem, że muszę walczyć, ostatnie miesiące spędziłam w szpitalu, ale chcę walczyć o swoje życie

To prawda, politologia jest uznawana, za najłatwiejszy kierunek, ale jak kogoś to nie interesuje to potrafi być wnerwiające. Można studiować medycynę i mało się uczyć, bo tak naprawdę wtedy się czyta zastanawia, bo się to bardzo lubi

Nie przeginaj ja jestem 4 lata starsza niż Ty, i tak na prawdę nigdy nie byłam aż tak bardzo zadowolona z tego, że jestem sama jak teraz, mimo tego, że wszystkie kobiety odwiedziają przychodznie z partnerami a ja sama

Oj tam, nie ma co się martwić nie jest źle. Studia wybierz takie jakie Tobie będą się podobać, wg tego co Cię interesuje. Jeśli intersuje Cię dziennikarstwo ekonomiczne, gospodarcze, to moze warto pomyśleć, o dziennikartstwie, a z ekonomii to zrobisz sobie jakiś lic. w międzyczasie, kobieto można studiować pracować, wszystko wystarczy chcieć

Mon_ka, masz 19 lat i mówisz o dorosłym życiu:)? Ja bym chciała mieć tyle lat co Ty:) Chyba bym wtedy inaczej postępowała, inaczej poprowadziła swoje życie...No ale postanowiłam poprawić je teraz:) Lepiej późno niż później:) Ale myślałam, że będzie inaczej...Myślałam, że skończę studia, wyjdę za mąż, urodzę dzieci - typowo:) Jestem 2 lata po studiach, a własna rodzina dalej pozostaje tylko marzeniem:) Teraz pozostaje mi tylko praca z własną nieśmiałością, brakiem pewności siebie, niską samooceną...Tylko...a może AŻ...W ogóle jakaś dziwna jestem:) Czuję okropny lęk, że zostanę sama do końca życia, a z drugiej strony wiem, że teraz nie mogłabym z nikim być...że teraz muszę pokonać własne słabości...Wierzę, że sytuacja w jakiej się teraz znalazłam, wyjdzie mi na dobre...że za jakiś czas stwierdzę, że to był jeden z najlepszych etapów w moim życiu...Muszę w to wierzyć:) Choć wątpliwości się zdarzają:)
Ale dziewczyny założyłam ten wątek nie po to, żebyśmy użalały się, która ma gorzej:) W życiu nie zawsze układa się tak jak by się chciało, ale znajdujmy w nim każdą najmniejszą rzecz, którą warto się cieszyć...Ja zauważyłam, że to BARDZO pomaga. Głowa do góry:)

Marilyn, warto się dowiedzieć jak jest naprawdę. poznać siebie.

Można zmienić swoje zycie, wybierać rzeczy, których naprawdę chcemy i odrzucić te, których naprawdę nie chcemy (oczywiście, kilka z nich się nie da, np.śmierci)  ale trzeba być bardzo samo-świadomym, dowiedzieć się co jest w naszym wnętrzu i za tym podążać. wreszcie przyjąć, że każde życiowe doświadczenie czegoś nas uczy, że nas po prostu rozwija No i...pogodzić się ze swoim życiem, pokochać je i przyjąć z całym inwentarzem

ja swoje życie zmieniłam z dnia na dzień, obudziłam się rano i wiedziałem, że to jest ten dzień, że wszystko teraz będzie już tylko lepiej

bywa i tak. czasem trzeba się tak kilka/kilkanaście/kilkadziesiąt/kilkaset razy obudzić i to stwierdzać

A jak Ci się to udało:)? Ja na razie walczę ze sobą, żeby się nie załamać:)

marilyn86 cierpisz bo nie masz faceta, a pomyśl ile jest os. w gorszej sytuacji
Ja jeszcze tydzień temu wiedziałam o jednej chorobie, teraz wiem, że nie mogę pić nawet alkoholu, lekarz zaczął się śmieć kiedy zapytałam "Panie dr to na co ja teraz będę się umawiać skoro na drinka nie mogę?"
Śmiech przez łzy, ale widzisz chce zmieniać swoje życie, jeszcze dwa lata temu płakałam, że nie mam faceta, teraz nawet o tym nie myślę, bo wiesz ze nie mogę mieć rodziny
Trzeba pomyśleć gdzie można znaleźć szczęście
Też miałam plany, zawsze chciałam mieć męża, dzieci, rodzinę teraz już wiem że tego nie będzie Ty masz nadal szansę, ale nie myśl o tym stale nikt nie lubi smutnych dziewczyn

Ja nie piszę, że to pragnienie jest złe, ale nie możesz się ograniczać, bo co zrobisz kiedy się ono okaże nie możliwe, cały czas Ci tłumaczę, że ja też chciałam, ale wiem że to nie możliwe, co byś zrobiła w takiej sytuacji? Dziewczyno, jesteś młoda musisz nauczyć się cieszyć życiem

PS. Co takiego skończyłaś??

Martyna, wiem, że muszę zacząć cieszyć się życiem...Próbuję od paru tygodni z różnym skutkiem...A skończyłam Finanse i Rachunkowość.

Ależ rozmawiałam z innymi osobami:) I nawet próbowałam pocieszać:) Ale muszę też się trochę pożalić:)
Chcę się zmienić i zrobię to:) Po prostu mam chwilowy kryzys:) Dzięki za wsparcie:)

Sądzę, że może to być prawda tylko nieliczni się o tym przekonują, bo nieliczni bezgranicznie w to wierzą:) To chyba jest tak, że takie optymistyczne myśli, bez odrobiny wątpliwości, powodują, że człowiek mi siłę do działania i może realizować swoje pragnienia. Ja teraz czytam "Jedz, módl się, kochaj". Cytuję opis z tyłu książki: "Jedz, módl się, kochaj mówi o tym, co może się zdarzyć, kiedy bierzemy odpowiedzialność za zadowolenie z własnego życia. To książka dla każdego, kto kiedykolwiek obudził się rano z nieodpartym pragnieniem zmian":) Chyba mogę polecić:)

Byłam taka jak Ty użalałam się że jestem sama, że będę starą panną mimo że miałam 21 lat.

Teraz mam 23 wiem, że nie będę mieć dzieci, że mi nawet alkoholu pić nie wolno, i co z czego mam się cieszyć?
Najbardziej mnie śmieszy to, że choćbym kogoś poznała to nie mogę się z nim umówić bo nie ma na co

Życie toczy się dalej, żyję studiuję, co mam zrobić? Nic.
Szukam szczęścia w innym miejscu

A co to za różnica? Czy masz 26 czy 30?
Ja dzieci o których marzyłam miała nie będę bo to jest nie możliwe

Co do faceta poznasz jakiegoś na imprezie nawet na czacie można kogoś poznać nie ma się co martwić
Zawsze możesz z jakąś koleżanką po pracy wyjść na drinka jest tyle możliwości

"The sekret" ja w sumie oglądałam, a nie czytałam. Przez jakiś czas miałam nawet chęci by się do tego stosować, ale jak zwykle za szybko się poddałam. Ale powiem Wam, że coś w tym jest...
chyba muszę wznowić moje "pozytywne myślenie" a nóż się uda..
ale w sumie chyba faktycznie trzeba bez cienia wątpliwości w to wierzyć.. może mi nie wyszło, bo jak zwykle byłam sceptycznie do tego nastawiona?
To co dziewczyny zaczynamy pozytywnie myśleć?
trzeba się wspierać no nie?

Ja się przekonałam, że przy pozytywnym myśleniu i cieszeniu się z tego co się ma, można góry przenosić:) Wtedy wszystko wydaje się możliwe:) Jest taka książka "Optymizmu można się nauczyć":) Ja zamierzam to zrobić:)

http://www.youtube.com/watch?v=YvPuoy9kMtY
Tego sobie słucham, gdy jest mi ciężko...Może komuś pomoże...

Ale miłość nie rodzi się przez pójście do łóżka (przynajmniej nie zawsze:) tylko najpierw na poziomie emocjonalnym...A może się zdarzyć, że ktoś pokocha Cie tak, że Twój problem nie będzie miał takiego znaczenia. Po pierwsze razem możecie próbować go  pokonać, po drugie są inne sposoby na zaspokojenie mężczyzny:)
Skoro studiujesz prawo, to już wiesz co będzie po studiach:) Będziesz miała dużo kasy:) A myślałaś już w jakim kierunku byś chciała pójść po studiach - jakaś aplikacja adwokacka czy co tam się później robi?:)