grupa wsparcia dla chcących odmienić swoje życie:)

Oczywiście, że tak jeśli się wszystkiego wstydzisz to jak masz poznawać ludzi, studia to czas wielkiej otwartości, ja zagaduję do kogoś nie znając jego imienia, wiem że np. mamy ten sam przedmiot do zdania to mamy ten sam problem

A może Ty czujesz się nieatrakcyjna, że się tak wstydzisz?? Czego się wstydzisz?

Mam wrażenie że jesteś rozkapryszonym dzieckiem, tak dzieckie, które tupnie nóżką i chce, ale w życiu tak nie ma

ja chcę to zmienić ale nie wiem jak od czego zacząć wiem ze moje lęki są irracjonalne ale co  mam zrobić nagle powiem sobie ok od dzisiaj bd pewna siebie .. to nie działa

W takim razie polecam nie coś towarzyskiego, ale taniec, który na pewno podniesie Wam samoocenę i postawę Chociażby naukę dancehall, albo- co bardzo polecam- hip hop heels- hip hop na szpilkach Wbrew pozorom nóg się nie połamie na poziomie początkującym, za to nauczy pięknie chodzić, zachować śliczną, pewną siebie postawę i podniesie samoocenę

Bo za nisko się oceniacie, dlatego się boicie. Boicie, że za wszystko,co będziecie robić ktoś Was będzie ostro krytykował. Dobra wiadomość: większość ludzi wcale nie jest taka. Nawet gdyby ktoś tam zwrócił uwagę na jakiś błędzik, to co z tego? To, jak Wy się czujecie zależy tylko i wyłącznie od Was samych i nie pozwólcie, żeby Wasze samopoczucie było uzależnione od aprobaty jakiejś tam osoby, która w 90% nie zwróci uwagi na to,co Wy nazywacie "błędami"

Owszem, istnieją ludzie chcący się podbudować na innych, żałośni, lub zgorzkniali, mający pretensje do całego świata, ale świat nie składa się tylko z nich Są też fajni, kolorowi, ciekawi ludzie, których warto poznawać, warto się z nimi zadawać, bo coś wnoszą nam do życia No i może czas przestać aż tak bardzo skupiać się na sobie, skoro to daje małe efekty, a zacząć zwracać uwagę na otoczenie, zainteresować się światem i czerpać z niego pełnymi garściami? Po pewnym czasie same zauważycie, ze fajnie jest szukać pozytywów nie tylko w sobie, ale przede wszystkim w codzienności

Ale ja nie szukam internetowych przyjaciół . Normalnie zawsze miałam jakiś znajomych a teraz czuję ,że jestem w kompletnej dupie życiowej . 
Muszę się chyba z tym pogodzić ,że przynajmniej do października moje życie będzie tak wyglądało i tyle .

Przeczytałam Twoją historie i bardzo mnie wzruszyła . Aż mi wstyd ,że ja narzekam moje problemy są niczym przy tym piekle które Ty przeżyłaś a ja myślałam że to co przytrafiło się mnie jest straszne

Hej wszystkim:) Widzę ze nie ja jedna zamiaruje cos zrobic ze swoim zyciem;P Marlyn86, widze miedzy nami duze podbienstwo:) ja tez jakis czas rozstalam sie z chlopakiem, bylismy prawie zareczeni, i wszytsko co robilam, to jakby dla niego, nic dla siebie. Po tym jak sie rozeszlismy poupadlam na zdrowiu psychicznym, bo on byl jakby motorem moich wszytskich dzialan. Dla niego sie przeprowadzilam,znalazlam prace i mieszkanie, ale teraz tak mysle i widze ze nie bylo w tym nic dla mnie. Wygladalo to jakbym chciala mu pokazac ze umiec zyc ale tak naprawde nie umialam. Kiedy mnie zostawil,caly moj zapal legl. Nie mialam juz dla kogo sie poswiecac, dla siebie nic mi sie tym bardziej nie chcialo robic:p Tez przeprowadzilam sie do malej miejscowosci gdzie nie mam zadnych perspektyw na zycie i to takze mnie przytloczylo. Stanelam w miejscu, nie wiem co robic, boje sie swoich decyzji. Boje sie bo moje wczesniejsze decyzje okazaly sie nietrafne, tak wiec tkwie w takim letargu. ciagle mysle co w sobie zmienic, co zmienic w swoim zyciu, ale konczy sie na mysleniu i wynajdywaniu przeszkod i glownie minusow. I znow jestem w punkcie wyjscia.Tak jak i Ty Marlyn89 nie potrafie sie cieszyc z tego co mam:Pmam takze niewielu znajomych i niskie poczucie wlasnej wartosci. Mysle ze wynika to glownie z braku akceptacji przez rodzicow i rowiesnikow w dziecinstwie. Poza tym nikt mnie nigdy nie chwalil, zawsze slyszlam to co ze robie wiec brak mi pewnosci siebie.Tez nie potrafie docenic plusow, uwazam ze inny maja lepiej i swoje szczescie uzalezniam od obecnosci faceta.Bylam szczesliwa gdy bylam z swoim ex,bo on byl moim motorem dzialan.Teraz nie mam takiego motoru i chyba szukam na sile..:P a przeciez nie tak to ma wygladac. Nie jestem gotowa na zwiazek, kazdego kogo poznalam po rozstaniu porownywalam z ex i bylo rozczarowanie:( Chce sie teraz usamodzielnic, byc niezalezna od kogokolwiek zwlaszcza facetow, nie chce popelniac tego bledu i ulokowywac swoich wszytskich ambicji, celow i wlasnego szczescia w drugiej osobie. Naprawde,ale zabilam sama siebie:(( wspominam dawna siebie, kiedy wszystko szlo jak z platka, zycie bylo latwiejsze i prostsze. Chce znow byc taka. Wiem ze mam pod gorke bo jestem sama, zdana na siebie. Nikt mi nie pomaga i to mnie mega doluje. Czuje ze moge nie dac rady, upasc. Ostatnio narobilam pare bledow w zyciu, popsulam pare relacji, sprawilam ze zaistnialy sytuacje ktore nie powinny miec miejsca. Zaluje tego i choc po czesci udalo mi sie je naprawic to ciagle zycie przeszloscia. Nie potrafie zapomniec. To moj glowny problem-zyje wspomnieniami. Nie skupiam sie na przyszlosci. bo widze ja w czarnych barwach. Troche juz przezylam i nie chce znow wpadac w jakies mentalne bagno. Wiem ze cale zycie przede mna i jeszcze nie raz przyjdzie mi stanac twarza w twarz z przeciwnosciami:P odwlekam to jak moge ale ile mozna tak trwac? w takiej stagancji. Czuje ze mam wielki problem i to glownie ze soba. Obarczam wina swiat ale to we mnie jest szkopul.Jak sie od tego uwolnic? Jak zapomniec? Jak nie zyc przeszloscia?W nocy nie moge spac bo rozmyslam co zrobilam w zyciu dobrze a co zle. Brakuje mi wsparcia zwlasza od najbliszych:(( nie mam tego,a momentami mi nawet utrudniaja. Musze podejmowac pochopne decyzje pod presja:P nie chce tego. Przesladuje mnie wizja mojego ex z nowa panna, jak sie ze mnie nasmiewaja. On jest swinia w dodatku zaklamana i ja w glowie mam tysiace sceniariuszy jak to obmawia mnie przed naszymi znajomymi, jego rodzina. W myslach widze jak sie smieja ze mnie i maja za gorsza. Nie wiem czemu ale czuje sie gorsza i zawsze sie czulam. Nie moge sie pozbyc tego uczucia,przeciez jestem cos warta. Pomozcie bo nie wiem w co rece wlozyc i jak to wszystko rozplanowac zeby w koncu to zmienic,swoje nastawienie do zycia, siebie, przyszlosci i przeszlosci.

Buska, chciałabym Ci coś poradzić, ale powiem szczerze zeszło ze mnie powietrze...Wiedziałam, że nie da się ot tak w parę tygodni zmienić swojego życia, nastawienia do niego, ale widzę, że będzie dużo ciężej niż myślałam...Mówisz, że nie możesz liczyć na niczyje wsparcie...Ja mam to szczęście, że mam bliskie osoby, które mi pomagają, choć sama nie wiem czemu...Ale dobrze, że podzieliłaś się swoimi myślami tutaj. Możemy się razem wspierać i dopingować siebie nawzajem Mam tak jak Ty - wciąż wyrzucam sobie błędy przeszłości, żyję wspomnieniami, a przyszłość widzę przeważnie w czarnych barwach...ale nie musi tak być. To jest niestety prawda, że to jak widzimy naszą rzeczywistość czy naszą przyszłość wpływa na nasze życie...Wystarczy zmienić myślenie...Przekonałam się o tym, ale wiem jak trudno to wykonać...Trzeba próbować...Napisałaś, że kiedyś byłaś inna...więc może w tym jednym przypadku wracaj do tamtych chwil, przypominaj sobie siebie silną, kiedy życie było prostsze i tak długo o tym myśl, aż poczujesz, że z całej siły, z całym przekonaniem, chcesz do tego wrócić, że chcesz o to zawalczyć...
A co do rozmyślania o byłym i jego nowej dziewczynie...Nie katuj się dziewczyno!!! Prawdą jest to, że to my wybieramy swoje myśli, które decydują o naszym samopoczuciu...Tak się stało, że w moim ostatnim związku to ja byłam okropna (choć mam parę rzeczy na swoje usprawiedliwienie i pewnie mojemu byłemu jest teraz dużo lepiej z nową dziewczyną...Bolało mnie to, że pewnie będę jego najgorszym wspomnieniem...że pewnie myśli sobie z ulgą, że dzięki niej uwolnił się ode mnie...Ale sama popatrz: po pierwsze - nie wiesz tak naprawdę co myśli, co robi, co mówi Twój były, to jest tylko Twoja WYOBRAŹNIA!!! Więc po co się katujesz? Po drugie - nie masz na to wpływu - było, minęło i nie wróci Nic już nie możesz zrobić, choćbyś nie wiem jak rozmyślała...A po trzecie - skoro te scenariusze Cię ranią, to po prostu ich nie pisz, bo to niczego nie zmienia! Nie zmienia Twojej sytuacji, ani jego, wszystko zostaje po staremu tylko Ty wpędzasz się w doły!!! To niesamowite jak nasze myśli potrafią wpływać na nasze życie, a to są tylko myśli...Tylko albo aż...Bo negatywne niszczą nasze życie, osłabiają nas, a pozytywne mobilizują nas do działania, do zmian na lepsze, do osiągania czego tylko chcemy...Trzeba nauczyć się pozytywnie myśleć, a podobno jest to możliwe Tylko trzeba na to czasu...Wierzę, że nam się to uda Także głowa do góry
P.S. Już nie jesteś sama ze swoim problemem - w końcu to grupa wsparcia dla chcących odmienić swoje życie

A ja bym  chciała napomknąć na temat psychologa . Chodzi o to czy ktoś kto uczęszczał mógłby powiedzieć jak takie wizyty wyglądają itp ? Stwierdziłam ,że sama się z moimi problemami nie uporam, a chciałabym wiedzieć co je spowodowało . I tu takie pytanie czy psycholog wytłumaczy mi dlaczego jest ze mną tak jak jest ?

Buska proponuję Ci odciąć się na razie od fejsa czy nk. Przecież jak tam wchodzisz i widzisz np. ich wspólne zdjęcia to to Cie rani, sprawia przykrość...Bez sensu...Ja postanowiłam się odciąć...Przez parę miesięcy nie będę wchodziła na swój profil, bo wiem, że jeśli coś tam zobaczę, to będę cierpieć i się denerwować...Wejdę gdy będę się czuła gotowa...Dla mnie to akurat nie jest wielki problem, bo nie jestem zbyt aktywna na tych portalach...Żeby zapomnieć o przeszłości trzeba kategorycznie zerwać kontakt z nią. Oczywiście wiadomo, że zostają wspomnienia, analizowanie dlaczego było tak a nie inaczej albo co poszło źle...Pewnie przez jakiś czas tak będzie, ale jeśli będziesz ciągle obserwowała swojego byłego, żyła jego życiem, to nigdy się nie uwolnisz...Nie dawaj mu tej satysfakcji...Pewnie on nie wie co się dzieje u Ciebie to Ty nie bądź ciekawa co się dzieje u niego...Poza tym za każdym razem, gdy coś Ci się przypomni z przeszłości, nie wgłębiaj się w to. Pozwól, żeby te myśli swobodnie sobie odpłynęły i powiedz sobie, że to już przeszłość. Rozmyślanie o niej nic nie da, a jeszcze masz przed sobą przyszłość, o która powinnaś zadbać. Mnie też dopadają myśli o moim byłym, o jego nowej dziewczynie,  o naszym związku, ale tłumaczę sobie, że mam teraz ważniejsze  sprawy na głowie Chcę zrobić wszystko, żeby resztę życia przeżyć szczęśliwie Pewnie pomyślisz, że łatwo się mówi...Ja doskonale wiem, że łatwiej tak mówić niż wykonać, ale trzeba próbować W końcu się uda

Jak czytam te słowa, to zastanawiam się ile Ty masz lat??
Czy dorosła kobieta przejmuje sie tym co ktoś napisał na fb?
Kojarzy mi sie to z pustymi blond panienkami od Ewy Drzyzgi, które mówią " jestem piękna no i no fajna jestem, szukam faceta z kasą bo mi się nie chce pracować" Nie obraź się ale takie odniosłam wrażenie Dziewczyno wyjdź z tego cyrku! Czy brak związku przez pół roku to tragednia? Czy od tego się umiara?
Wake up!!

Zacznij żyć, wiem pasje głupie, już w tym wątku jest pani która twierdzi, że jest zwykła dzieczyna i nie ma pasji , dlatego może zaintersuj się czymś, idź do biblioteki wypożycz sobie jakąś fajną przygodową książkę albo kryminał, może być cokolwiek nawet romansidło byle dobre pani Monika Szwaja pisze książki osadzone w polskich realiach jakie są książki pani Grocholi to chyba wie każdy, ale są ich zwolennicy i przeciwnicy
Dlaczego polecam książki? Bo pozwalają odpocząć w spokoju, kiedy je czytasz wyobrażasz sobie coś sama, a nie piękną aktorkę poprawioną komputerowo
Czasem na takie trudne chwile pomagają książki z dzieciństwa np Tajemniczy ogód, Mała księżniczka, czy Dzieci z Bullerbyn, przez chwilę poczujesz się małą dziewczynką która jak wiadomo cieszy się słońcem i nie szuka faceta

Cześć Dziewczyny! Właśnie wróciłam z kina. Byłam na "I że Cię nie opuszczę". Polecam Bardzo ładny film :)Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam kino:) Po każdym filmie czuję się jakbym była jedną z głównych bohaterek :)Strasznie się wczuwam :)Piszę o tym, bo fajnie się czuję po takim wypadzie i naprawdę zauważam, że wychodzenie do ludzi bardzo pomaga. Można ćwiczyć pewność siebie, przełamywać swoje opory i zawsze jest większa szansa, że można spotkać kogoś ciekawego...a przede wszystkim można zapomnieć o swoich kłopotach...

Mam 22 lata:P Ja sie nie uwazam za zwykla  dziewczyne ktora nie ma pasji. Owszem mam ich sporo i sie w nich realizuje:) Ksiazek przeczytalam juz tysiace bo czytam od dziecka i to moje hobby. Poza tym tancze, troche rysuje, ucze sie 4 jezykow, zajmuje sie stylizacja i innymi. Nie bede tu wypisywac:p Pytasz czy sie umiera od braku zwiazku, to Ci powiem ze nie a ja jestem tu bo ciagne za soba ogon wydarzen od ktorych mi jest ciezko sie uwolnic. Chce sie tym podzielic, bo to czasem pomaga.

Po pierwsze, słyszałam , że samobójstwo to jedyna błędna decyzja, której konsekwencji nie będziemy ponosić,
Po drugie, zastanawia mnie skąd ta obsesja, żeby mieć dziewczynę, czy to jest cel sam w sobie? czy może fakt bycia z kimś ma Ci coś załatwić, nie wiem... potrzebę bliskości, poczucie wartości?
Nie rozumiem, dlaczego wrażliwy, młody i ciekawy mężczyzna o wszechstronnych zainteresowaniach, choć trochę nieuporządkowany życiowo określa się mianem małowartościowej osoby?
Piszesz, że nigdy nie udało Ci się znaleźć sposobu, żeby zainteresować sobą kobietę. Myślę, że nie trzeba być geniuszem. Chociażby internet, gdzie roi się aż od kobiet/dziewczyn, które  w większym lub mniejszym stopniu przejmują się brakiem faceta. To fajny i prosty sposób na zawarcie znajomości, która może przerodzić się w przyjaźń albo coś więcej. Każda kobieta (a przynajmniej większość) marzy żeby poznać kogoś w jakiejś nietypowej sytuacji, nie wiem .. podczas joggingu, w czytelni, pralni, czy w autobusie, takich sposobów są miliony, tylko wymagają odrobiny wyobraźni i odwagi cywilnej, tylko zastanawiam się czy nie lepiej żebyś wpierw uporał się z problemami innej natury, może jakaś logoterapia w Twoim przypadku zdałaby egzamin?

Fajny, optymistyczny post:) Dziekuje za słowo dancehall-zainteresowalam sie!Tancze juz dlugo ale jakos nie zwrocilam na ten taniec uwagi a jest super a i znalazlam fajna muzyke.Pozdrawiam serdecznie:)

Ja też staram się pracować nad sobą ale mi nie wychodzi. Bardzo mocno się staram,mam 27lat mam plany jak każdy mam też marzenie ( rodzina dzieci ) Co mnie wyróżnia? Częste wizyty u lekarza ( ostatnio brak znajomych:( ( o byłym facecie nie potrafię zapomnieć ( był dla najważniejszy. ( Ostatnio nawet napisał SMSa chciał pogadać ale ja byłam twarda odpisałam mu , ze nie mam ochoty z nim rozmawiać do wczoraj . Napisałam mu SMSa pytając co u nie go czy wszystko dobrze a on napisał mi , że poznał kogoś i jest szczęśliwy nawet jak mnie okłamał to mnie tak zabolało , że płakałam całą noc za nim <beksa><beksa>. Nawet przez jakiś czas o nim nie myślałam było wszystko dobrze tylko chciałam po prostu usłyszeć jego głos za którym tęsknie i biciem jego serca. W maju mija 2 lata jak nie jesteśmy razem cały czas mnie to boli i mam zal do nie go bo nie umiał porozmawiać ze mną .Od dawna nie mam motywacji do niczego... bez nie go wszystko straciło sens w moim życiu... Idąc ulicą oglądam się i czasami zazdroszczę kobietom które mają dzieci i ogarnia mnie smutek jak widzę szczęśliwe pary...przeraża mnie to ,że będę sama do końca życia z depresją wiem ,że to może wydawać się śmieszne ale bardzo się tego boje , bo nie umiem żyć sama dla siebie.Jakiś czas temu poznałam faceta ( żonaty ) za przyjazniłam się nawet z nim ale teraz coś się zmieniło nie odzywa się , ma dużo pracy rozumiem rodzina wnuki . Nie chciałam być jego kochanką ale chyba się w nim zakochałam bo pragnę go zobaczyć...

Nie potraię.:(( (

Mam 2 wspaniałe pieski , całe szczescie , że je mam bardzo je kocham. Ale ja pragnę być szczęśliwa ten facet mi tyle obiecał tak bardzo go kochałam a nawet nie potrafił mi powiedzieć , ze to koniec nic nie mówił tylko kłamał i dalej obiecywał ja wierzyłam a teraz mi wstyd przed samą sobą i rodzicami którzy się smieją mi w twarz. Znowu zaczeły mi lecieć łzy po policzku przepraszam już znikam.<beksa>  <beksa> <beksa>

Witajcie
Ja tak jak i Wy też chcę zmienić swoje życie na lepsze i chciałabym w końcu poczuć że żyję i jestem szczęśliwa.Uważam że moje życie to taka wehetacja praca dom praca dom i tak w kółko.
A że w tym rokę będę obchodziłą 30-ste urodziny to przydałoby się coś zrobić żeby w końcu nastąpił jakiś przełom.

Przez ostatnie kilka dni miałam dobry nastrój,uśmiechałam się i wiedziałam że wszystko mi się uda i pokonam każdą przeciwność i że w końcu kogoś poznam bo jestem tego warta.Zrobiłam sobie nawet tablicę marzeń.
No ale teraz wszystko diabli wzieli całą moją pozytywną energię.Wiem że sobie poradzę bo akurat to od zawsze wiedziałam,ale gdy o tym piszę lub mówie to bez większego entuzjazmu.Przyszłości swojej nie widzę kolorowo.Jestem typem samotnika i ogólnie dobrze mi tak chociaż nie ukrywam że chciałabym w końcu kogoś poznać.
Mam 1 prawdziwego sprawdzonego przyjaciela,który mnie wspiera i chce dla mnie jak najlepiej.Zawsze mówił mi prawdę prosto w oczy o mnie samej ,ale może to dobrze.Zawsze uważa że popadam ze skrajności w skrajnośc,że powinnam coś zmienić w swoim życiu,poznać innych ludzi i robić wszystko żeby nie być sama.Ostatnio  mi powiedział że jestem strasznie zamknięta w sobie  i bije ode mnie zła energia która mówi odwalcie się ode mnie.
Zgadzam się z nim,ale nie wiedziałam że ludzie moga mnie z tą energią tak odbierać.Tzn może i mam dziwny wyraz twarzy i może to powinnam zmienić najpierw i się pokochać a potem to już pójdzie
Nie chcę już mieć takiego życia jakię prowadzę dotychczas i chcę się bardzo bardzo zmienić,ale nie wiem czy jestem na tyle leniwa czy coś nie tak z moją głową
Będę tu zaglądała i czytała wasze ,mam nadzieję że i moje małe postępy  :-)

To może przykre co napiszę, ale cieszę się, że nie tylko ja mam problem ze sobą. Od jakiegoś czasu zdałam sobie sprawę, że mam problem z alkoholem. Mam kochającego faceta ale coraz częściej on też zaczyna uciekać w alkohol. Zaczęłam się martwić bo widzę w naszym małżeństwie podobieństwo do moich rodziców. Obiecywałam sobie, że nigdy do tego nie dojdzie a jednak... powoli zaczyna tak być... zaczynam się w tym dusić jednocześnie nie mam często siły na zmianę tego. Przerażające!!! Nie mam jeszcze dzieci ale marzę o nich, jednak nie chcę aby miały taką mamusię. Ostatnio rozmawiałam o tym z moim mężem ale skończyło się tylko na przytaknięciu sobie. Stwierdziliśmy,że mamy problem i... NIC WIĘCEJ!!! Zaczęłam się nad sobą zastanawiać. Chcę zmienić swoje życie!!! Chce być inna niż moi rodzice chce mieć dzieci i być zawsze dla nich dostępna. Boję się tylko, że cierpię na depresję i moje napady lęku oraz niska samoocena i brak wiary w siebie wygrają. Ale muszę walczyć. Kocham dzieci i obiecałam sobie, że jeśli z tego nie wyjdę nie będę ich miała. Mam nadzieję,że będzie to duża motywacja dla mnie. Macie jakąś rade co może mi pomóc. Ostatnio znalazłam sobie hobby. Carving ponieważ lubie gotować i lubię jak ładnie wygląda jedzenie na talerzu zaczęłam ozdabiać potrawy różnymi technikami. Niestety moja mamusia stwierdziła, że też to zacznie robić bo jest to fajne i łatwe. nie ma jak docenienie dziecka.

Nad psychologiem myślę już od dłuższego czasu. Moja siostra mnie wygania. Sama korzysta z jego pomocy. Ale trochę się boje sama nie wiem czego. Wiem, że muszę wziąć się w garść i mi się uda jak zresztą nam wszystkim dla chcącego nic trudnego.

Ja także chcę zmienić w swoim życiu. Jak na razie dowiedziałam się, że nie zostaję dopuszczona do matury. Mój świat, który tak dokładnie planowałam, stanął w miejscu. Poprawka w sierpniu, a później może uda się napisać maturę po poprawkach, również w sierpniu. Jeśli nie, matura zostanie odłożona na przyszły rok.
Muszę coś zmienić w swoim życiu. Duszę się. Muszę o siebie zadbać bardziej niż do tej pory. Znaleźć pracę na ten rok. I może trochę pojeździć po Polsce. Tak bardzo mało czasu było przez te wszystkie lata.

chyba każdemu jest ciężko, no bo jakby było łatwo, to nie było by takich wątków.
technika małych kroczków.
swiat-nocy może znajdź sobie jakieś hobby, coś co będzie Cię cieszyło, może wtedy poznasz kogoś interesującego

Rainbow, odsyłam do wątku AGRESJA WE MNIE

Hej dziewczyny!

Podobnie jak Wy mam plan zmienić swoje życie:) Co dokładnie...jestem na 3 roku studiów, na których się nie spełniam, zdecydowałam się podjąć nowy kierunek od października oczywiście jeśli mnie przyjmą. Wiem, że dwa kierunki to bardzo dużo pracy ale chcieć to móc. W związku z tym zmienię też miasto w którym studiuję. Poza tym jest jeszcze parę kwestii, które chciałabym odmienić. Liczę na to, że z Waszym wsparciem uda mi się zrealizować wszystkie postanowienia.:)
Pozdrawiam:)))

Mam to samo to takie trudne. czy można właściwie komuś tak całkowicie zaufać? mam chwile, że myślę iż tak, ale bywają i takie, że myślę sobie "chyba nie zaufam nikomu tak w 100%". Jakieś moje wewnętrzne "ja" ciągle mi mówi, że nie można tak na 100%, bo to uśpi moja czujność.

Anstawia nic bym od tego nie odjęła, zawarłaś cale sedno szczęśliwego życia. A ja mogę napisać tylko rekomendacje

I warto rozliczyć się z przeszłością. Nasze myśli (negatywne "urojenia";) zostały nam wpojone do głowy w dzieciństwie. Jeżeli kiedyś ktoś nam non stop powtarzał: jesteś beznadziejna, nic nie warta, to przez całe późniejsze życie tak o sobie będziemy mysleć mimo, iż na 100% tak nie jest. Każdy popełnia błędy i wyciąga z nich wnioski, ale nikt nie jest beznadziejny.
Czasmi potrzebna jest pomoc psychologa, bo możemy nie mieć świadomości kto nam kiedyś wyrządził krzywdę. Warto prosić o pomoc psychologa. Psycholog może stosuje wyuczone reguły, ale one pomagają by zrozumieć siebie. Ja na terapię chodzę od dwóch miesięcy- pomaga.
Jest też wiele fajnych książek na temat uzdrowienia swojego życia. Mogę przesłać w formie pdf, tylko napiszcie mi maila.

Książki też mogą pomóc, ale trzeba chcieć się zmienić na lepsze i czytając książki, czytać je ze zrozumieniem, wynosząc coś z nich.

skomplikowana, chodzę na terapię indywidualną, niestety w Holandii.
Mnie skierował tutaj lekarz rodzinny, może w Polsce też tak jest?

""Dajmy sobie czas. Pozwólmy, aby wszechświat krążył wokół nas, czerpmy radość z tego, że możemy samych siebie zaskakiwać. "

Trzy tyg temu zakończyłam toksyczny związek. I wtedy zaczęło się moje szczęście , Chcę Wam tylko jeszcze napisać,że szczęścia trzeba szukać. Dla jednych może być to joga, dla innych jazda konna... Trzeba próbować, nie zrażać się. I szczęście to nie jest posiadanie męża czy dziecka. Rodzina jest ważna, ale nic na siłę. Najważniejsze jesteśmy my i nasze życie, nikt za nas naszego życia nie przeżyje.

te słowa powinno się kopiować i wklejać we wszystkie wątki o nieszczęśliwej miłości i emocjonalnym uzależnieniu

W wątku dla kobiet, które kochają za bardzo już mnie znają Pomoc dziewczyn była i jest przeogromna. M.in. dzięki nim zakończyłam toksyczny związek. Postanowiłam teraz też udzielać się tutaj, bo JESTEM SZCZĘŚLIWA i chcę,żeby wszystkie kobitki takie były