grupa wsparcia dla chcących odmienić swoje życie:)

No jasne, że nie mam Cię za alkoholiczkę tylko Ty sporo mówiłaś o tym, że jest to jakiś problem dla Ciebie. Ja tam lubię się napić i wręcz uważam, że takie picie,kiedy nie poczuje się lekkiego szumu w głowie, to nawet nie ma sensu:) To nie wiem kto tu jest alkoholiczką:) Chociaż uważam, że jak już nie można no to trudno...To nie jest tragedia...Tak jak dla Ciebie nie jest tragedią brak faceta:)
Dla mnie też nie...Ja po prostu wiem, że nie jestem szczęśliwa sama ze sobą...Chciałabym być inną osobą...I chciałabym się nauczyć cieszyć z tego, co mam...Jeszcze tego nie potrafię i dlatego dołuje mnie moje życie...a raczej to, czego w nim brakuje...

Cóż są takie które by chciały skończyć studia i za tydzień po odebraniu dyplomu wyjść za mąż i mieć 2 dzieci, ale życie to nie jest bajka, życie to nierówna walka, którą trzeba podejmować każdego dnia

Widzisz, ja do końca życia tego nie będę miała i muszę się z tym pogodzić

Przez 23 lata nie związałam się  żadnym facetem, ale dopiero po 23 urodzinach poczułam się dobrze z tym, że nie ma co płakać, bo może los się kiedyś odmieni
Dziś wiem, że nie będę miała rodziny, przepłakałam wiele nocy, ale co mam zrobić muszę starać się żyć dalej.

Tobie jest ciężko, bo nie masz koleżanki, pomyśl, ja nie mam koleżanki, nie mam szans na faceta, na rodzinę i nawet nigdzie już wyjść nie mogę.

Da się osiągnąć taki stan. Naprawdę. Ja o niego walczyłam wiele lat. Ale jak już go masz, niewiele jest cię w stanie wytrącić z tej równowagi Bo to znaczy, ze : doceniasz siebie, lubisz siebie, nie masz wyrzutów sumienia z powodu tego, ze zaznałaś jakiejś radosci, nie obawiasz się przyszłości, bo żyjesz teraźniejszośią, wiesz kim jesteś...

Skąd jesteś? Znajdziemy Ci jakąś koleżankę, czy Ci się to podoba czy nie
Trudno masz pecha
Możesz też napisać jakie masz zaintersowania . No jakieś prawo wyboru Ci się należy

Mądre słowa

Ale odnośnie koleżanek to najgorsze jest to, że jak ktoś nie ma ich zbyt wiele, to ludzie chyba myślą, że coś z nim nie tak...A ja spotykam często osoby, które mają już jakąś grupę znajomych i nie bardzo chcą się "zaopiekować" kimś, kto tego potrzebuje Po prostu mają swoje życie i nie przejmują się jakimś samotnikiem Nie mówiąc o tym, że się wstydzę przed takimi ludźmi samej siebie...A jak spotkam kogoś, kto też niewielu ma znajomych, to sobie myślę, że jest tak samo żałosny jak ja Chyba nie jest ze mną tak źle...chyba potrafię być lubiana tylko nie mam chyba za bardzo umiejętności podtrzymywania znajomości...Zawsze sobie myślę, że ludzie mają lepsze rzeczy do roboty niż spotkanie ze mną...Wycofuję się wtedy...

Okej okej Czuję się pocieszona

To nie jest tak ,że ja chce się związać z pierwszym lepszym który się mną zainteresuję bo nie chce być sama .Chciała bym kogoś kogo naprawdę byłabym w stanie polubić no ale niestety na moim horyzoncie nikt się taki nie pojawił (i za pewne w najbliższym czasie się nie pojawi) .Wiem ,ze teraz powinnam się skupić na nauce może jak w końcu pójdę na te studia to się wszystko zacznie pomału układać. Chciałabym w to wierzyć

marilyn, wiesz jeśli sama się nie docenisz, to nikt inny tego nie zrobi.
słowa tak prawdziwe, ze aż bolą

no ja znalazłam kolem 30 tki:)  i bardzo dobrze, że wcześniej się nie związałam z nikim "na zawsze". ..... potrzeba było tej kilkuletniej mądrości, doświadczenia...

hm.... miałam 26-27 lat gdy nie potrafiłam wytrzymać sama ze sobą, nie znosiłam się, wtedy po raz pierwszy miałam jakieś takie ....poczucie Ogólnej Beznadziei jak przeanalizowałam swoje życie, wybory- po raz pierwszy wystarszyłam sie, że takie złe wybory bede podejmwoać juz zawsze. w wieku 27 lat postanowiłam: wszystko się musi zmienić, ale nie na siłę, naturalnym rytmem i....zaczęło się zmieniać. dużo by gadać. .... Los/Bóg pokazał mi wiele prawd o sobie, wiele rzeczy zaakceptowałam, w wielu wyluzowałam, z wielu zaczełam sie cieszyć, inne odrzuciłam. mojego męża poznałam DOKŁADNIE WTEDY gdy pokochałam samą siebie i spojrzałam na swoją przeszłość INACZEJ; jak na doświadczenia, które nie byly ani dobre, ani złe, ale których potrzebowałam by byc tym, ,kim jestem.

to jest problem tylko w twoim subiektywnym mniemaniu DZIŚ   i jeśli chcesz byc naprawdę szczęśliwą osobą, proponuję się na tym detalu nie skupiać

nie możesz skupiać się na lęku. to twoje życie. coś dane raz.

A jeśli chodzi o tą sierotkę, to nie czuję się tak ze względu na małe miasto, męża czy takie rzeczy...Wiem, że ja...jestem taka jakaś słaba psychicznie, nie lubię siebie i takie tam...Chcę się stać silną kobietą, która dokładnie wie czego chce

w takim razie będą musieli pracować 2 razy dłużej, 2 razy więcej;).... nie wymawiajmy się chorobą.

Jestem na 4 roku, lekarz aż sam sie dziwi że tak daleko doszłam, ogólenie uczę się 3 razy więcej niż koledzy żeby mieć taki sam efekt, wiem choroba nei wybiera, ale czasem jest bardzo ciężo

No widzisz jaka powinnaś być z siebie dumna! Teraz tylko się nie poddawaj! Już niewiele Ci zostało.

Ja na pewno przeczytam Szukam teraz inspiracji w książkach

Cieszę się, że tak mówisz Miło jest poznać kogoś, kto myśli, czuje podobnie

Jak dla mnie "zmiana siebie" powinna się zacząć od zmiany sposobu myślenia o sobie.

Zamiast myśleć "muszę się zmienić", pomyśl, że nie ma drugiej takiej samej osoby na świecie jak Ty. Jesteś wyjątkowa!
Kiedyś ktoś zmusił mnie do napisania 20 pozytywnych swoich cech. Ta lista oznaczała stopień wiary we własne siły (nie mogłam napisać nawet 10-ciu.. ), prowadzę ją jednak do dziś: jak tylko dowiem się o sobie czegoś nowego dopisuję nowe pozytywne cechy polecam tą metodę, można się wiele o sobie dowiedzieć i coraz bardziej rozwijać własne umiejętności.. i tym samym wiarę w siebie.

Tak czytam Wasze wypowiedzi i tak:

1)w sprawie dziecka - czytałam kiedyś wypowiedz psychologa na temat kobiet, które wiążą swoje szczęście z posiadaniem dziecka, okazuje się, że po urodzeniu dziecka kobiety te są bardziej narażone na frustracje, depresje ponieważ cały czas czują, że nie o to im chodziło. Podobno lepiej przed podjęciem decyzji o założeniu pełnej rodziny zrozumieć siebie, obrać cel zawodowy, zacząć realizować marzenia itp po prostu żyć pełnią szczęścia i życia.

2)co do partnera - dużo się mówi teraz o szczęśliwych singlach, nie muszą się nikomu tłumaczyć co robią i kiedy, często są niezależne, realizują się osobiście i zawodowo, nie wiem czy to zbieg okoliczności ale jak ktoś ze znajomych jest singlem to jeździ na różne wycieczki zagraniczne, więcej baluje itp.niż jak ktoś jest związku (?) Wydaje mi się, że jeśli ktoś zaakceptuje fakt że póki co jest samotny i skupi się na innych aspektach życia, tym prędzej będzie szczęśliwy i prędzej kogoś znajdzie (facetów bardziej kręcą szczęśliwe kobiety niż smutasy co nie wiedzą czego chcą od życia), a i wydaje mi się że wtedy założony nowy związek partnerski jest o wiele zdrowszy, ponieważ nie skupiamy całej uwagi tylko na partnerze.

Co o tym myślicie?

Wiem właśnie, że niewiele osób to rozumie...Czasem sobie myślę, że może to jest dla mnie jakiś dar, coś wyjątkowego z czego powinnam się cieszyć, bo niewielu tego doświadcza...Ale czasem jestem taka zła, buntuję się, że inni mogą sobie żyć normalnie, są zadowoleni z życia, a ja do tego wszystkiego muszę pokonać taką ciężką drogę...

Podobno zmiana siebie powinna wiązać się najpierw z akceptacją siebie taką, jaką się jest...
Ja zrobiłam sobie listę tego, co w sobie lubię i czego nie...Stwierdziłam, że zawsze skupiam się na tym, co jest złe, więc czemu nie skupiać się na tym, co dobre...Ale spojrzałam na tą listę pozytywną i niewiele tam było i to takie rzeczy, na których ciężko się zaczepić w codziennym życiu...

Bo idealizujemy przyszłość. WYDAJE SIĘ NAM, ze coś będzie tak czy owak- a potem nadchodzi to naturalnie i wcale nie ma wielkiego "wow".

A może tak zacząc od zmiany nastawienia, przekonań.
Zamiast wciąż zastanawiać się, że 'wiem że będe szczęśliwa na siłe" itp, myśleć, nawet na siłe sobie powtarzac "Jestem i będe szczęśliwa" ?

A wczoraj wpadłam na szalony pomysł To znaczy Wam się może wydać szalony, bo ja traktuję go jak najbardziej poważnie Pomyślałam sobie o medytacji :)Dużo już o tym słyszałam i to podobno bardzo pomaga w lepszym samopoczuciu i w ogóle w osiągnięciu równowagi... Zaczęłam studiować strony internetowe na ten temat, ale muszę kupić sobie książkę o medytacji dla początkujących i chyba wtedy zacznę praktykować To musi być fajne tak się zatrzymać, wyczyścić swój umysł ze wszystkiego...Może głupia jestem, może ponosi mnie ta moja przemiana Ale z drugiej strony chyba do wszystkiego trzeba dojrzeć...Już wcześniej słyszałam o medytacji, ale jakoś ZUPEŁNIE do mnie nie przemawiała, a teraz myślę, że warto spróbować...

Ale czy to pomoże? Czasem tak sobie mówię, ale zaraz przy jakimś gorszym nastroju, stwierdzam, że wmawiam sobie to swoje szczęście i że to bez sensu...

i ważne: by raz na zawsze pozbyć się wpadania ze skrajności w skrajność równowaga naprawdę daje spokój, a to z kolei szczęście z samym sobą. i gesty dobroci.... co ja robię? gdy coś dostaje na prezent np.perfumy, mydełka, ciuchy, kosmetyki- nie czekam na ODPOWIEDNIĄ okazję, używam tego wszystkiego od razu jakby jutra miało nie być. Zwracam uwagę na to co jem: kocham moje ciało i chce być dla niego dobra. Czasem wpadnie do żołądka jakieś "cuś" o smaku solonym, lub czekoladowym ale raczej dbam o siebie- jednak jednocześnie nie wyrzucam sobie, jak to "cuś" wpadnie Zaczęłam ćwiczyć, ćwiczenia rozciągające, które wprawiają mnie w dobry nastrój. Nie używam używek- automatycznie czuję się lepiej. Nie szczypię się, żeby kupić sobie moją ulubioną herbatę. Rozpieszczam się na ile to mozliwe- choć w tygodniu ciężko pracuję.
Ale co do otoczenia.... 2 lata temu postawiłam na minimalizm. i czuję się z tym świetnie

Kochanie swojego ciała jakoś do mnie nie przemawia To znaczy zaczęłam się ruszać, ale jeśli chodzi o jedzenie to chyba za bardzo lubię to co niezdrowe Choć wiem, że jest wiele zdrowych rzeczy i do tego smacznych

Ty masz chyba problem, z który staram się pokonać - obojętnie co zaczynałam, dochodziłam do wniosku że to nie ma sensu - bo strata czasu, bo i tak nie pomoże, do niczego się nie przyda, i tak mi się nie uda.

Mnie się zawsze wydawała idiotyczna pozycja do medytacji, jakoś mnie zniechęcała ;o A może tak zapisać się na zajęcia jogi hmm? Sam wysiłek fizyczny sprawa, że lepiej się czujemy prawda?

tak, nie wątpię. Niestety ostatnio nie mam ochoty robić nawet tego co lubię. Przykładowo bardzo chciałabym umieć tańczyć [moje karykaturalne ruchy (tzw. taniec) wprawiają mnie w świetny humor], ale nie potrafię się zmobilizować, otworzyć, przestać wstydzić i iść się zapisać na jakiś kurs. To dobija mnie jeszcze bardziej. Mówię sobie, że jak będę miała chłopaka to pójdziemy razem, ale to bynajmniej nie nastąpi szybko więc ponownie mnie dołuje. Można tańczyć samemu, np. w pokoju, ale nawet na to nie umiem się zmobilizować. Ktoś zapyta czy ja naprawde to lubie, bo skoro tak, to nie musiałabym się mobilizować tylko wyszło by to samo, spontanicznie... Tak uwielbiam, ale nie robię tego. Dziwna jestem... nie rozumiem siebie... bez sensu...
kolejny zrypany dzień....... do bani

Ja też myślałam żeby się gdzieś na coś zapisać .. bo w sumie cały czas siedzę w domu .

Szukałam pracy ale jedyne oferty jakie znalazłam było 6 dni w tyg

Myślałam ,żeby się zapisać na siłownie z tym ,że tam na pewno nie poznam żadnych ludzi a mi tak brakuję kontaktu z kimś ciężko myśleć pozytywnie kiedy nic ciekawego się nie dzieje

Wiem wiem ,ze to może śmierdzieć desperacją ale ja jestem czasem straszną sierotą Nie lubię wychodzić sama .. i boję się że na siłowni bd się bardziej stresować niż miło spędzać czas. Ja nawet na zakupy nie lubię sama chodzić

Chciałabym nie być taka nieśmiałą ale nie wiem jak to zmienić ;/